De Tuin van het Hooglied
De geur van gestoofde wortels en gekookte aardappelen hing nog duidelijk in onze kleine woonkamer toen we klaar waren met eten. Ik had de laatste pannenlappen net op het aanrecht gelegd en ging weer aan tafel zitten. Ruben schoof zijn lege bord opzij en pakte de grote Statenbijbel die altijd op het uiterste hoekje van de tafel lag. Het leer van de kaft was al een beetje versleten bij de randen.
Ik vouwde mijn handen in mijn schoot en leunde achterover tegen de harde houten rugleuning. Mijn schouders hingen ontspannen omlaag. Mijn lichaam was niet langer voortdurend alert op onverwachte bewegingen. Dat alleen al voelde als een klein wonder.
Dit was ons dagelijkse ritueel geworden. Elke avond na het eten las hij een stuk voor uit de Schrift. Ik luisterde vol aandacht. Meestal.
Zijn stem was kalm en diep toen hij begon te lezen uit het Hooglied.
“Sta op, mijn vriendin, mijn schone, en kom weg. Want zie, de winter is voorbij, de regen is over, hij is heengegaan. De bloemen worden gezien in het land, de tijd van het gezang is aangebroken en de stem van de tortelduif wordt gehoord in ons land…”
De oude woorden gleden over me heen, maar dit keer bleven ze niet veilig bij mijn oren hangen. Ze zakten dieper. Mijn theologische opvoeding had me altijd geleerd dat dit bijbelboek een zuiver geestelijke vergelijking was tussen Christus en Zijn kerk. Maar vanavond, met de warmte van het eten nog in mijn buik en de vertrouwde geur van mijn man aan de andere kant van de tafel, lukte het me niet om in die veilige theorie te blijven.
Ik zag de woorden tastbaar voor me. Een weelderige groene tuin vol bloesem. De zoete, zware geur van rijpe vijgen en warme aarde. En daar, verborgen tussen de ranken, stond Ruben. Niet in zijn keurige overhemd, maar volledig naakt. Zijn huid glansde van een dun laagje zweet in het zachte avondlicht. Hij stak zijn grote hand naar me uit.
Mijn lichaam reageerde onmiddellijk. Een trage, zware warmte trok vanaf mijn borst naar beneden. Mijn dijen drukten instinctief steviger tegen elkaar. Daar werd het vochtig, zomaar, alleen van het beeld.
In de stilte van mijn gedachten trok hij me mee die tuin in. Het gras was koel onder mijn blote voeten. Hij kuste me niet langer strak en eerbiedig. In mijn hoofd trok hij gehaast aan mijn kleding. De knoopjes van mijn blouse sprongen in het rond en vielen in het natte gras, terwijl de naden van mijn rok kreunden, alsof alle nette plicht ineens niet meer bestond. Hij duwde me tegen de ruwe schors van een boom. Ik voelde de harde bast in mijn rug prikken terwijl zijn handen ongeduldig over mijn huid gleden.
Het was duizelingwekkend. De vrome Ruben, die altijd kaarsrecht in de kerkbank zat, verloor hier alle controle. Ik stelde me voor dat hij voor me op zijn knieën ging in het gras. Niet om te bidden, maar om zijn gezicht tussen mijn benen te verbergen. Hoe zijn lippen de plek zochten die hij eerder met zijn vingers had geopend. Hoe ik mijn eigen ademhaling luid en zonder schaamte hoorde galmen door de tuin, ver weg van de dunne muren en de oren van mijn ouders. In deze fantasie was ik geen afwachtende vrouw meer. Ik wilde de blinde behoefte in zijn ogen zien.
In mijn gedachten richtte hij zich weer op. De stugge schors liet rode strepen achter op mijn rug, een scherp contrast met de warme nattigheid die zijn mond zojuist tussen mijn benen had achtergelaten. Hij kwam vlak voor me staan. De hitte straalde van zijn huid af. Mijn blik gleed omlaag naar zijn geslacht. Het leek in deze droom nog veel groter en onvermijdelijker dan wat ik in de schemering van onze slaapkamer had gevoeld.
Zonder te aarzelen bracht ik mijn hand naar voren en sloot mijn vingers eromheen. Het vlees was heet. Ik begon mijn hand ritmisch op en neer te bewegen. Ik zag hoe hij zijn hoofd in zijn nek gooide, hoe de theologische stelligheid helemaal uit hem wegebde door wat ik met hem deed. Ik bewoog sneller. Steviger. Ik wilde hem dwingen zich over te geven, tot…
“Rebekka?”
Zijn stem sneed abrupt door de bloeiende tuin heen. Ik schrok zo hevig dat mijn knieën tegen de tafel stootten. Mijn ogen vlogen open. Ruben keek me aan over de bovenrand van de Bijbel. Zijn donkere wenkbrauwen waren licht opgetrokken. De klok aan de muur tikte plotseling oorverdovend luid.
“Luister je nog?” vroeg hij zachtjes.
Ik voelde het bloed met een rotvaart naar mijn gezicht stromen. Mijn huid gloeide van oor tot oor. Ik had kunnen liegen. Ik had kunnen zeggen dat ik nadacht over de diepe betekenis van de tekst. Maar de leugens hadden we achter ons gelaten.
“Ik dacht aan iets fijns,” fluisterde ik. Mijn stem klonk schor en haperde een beetje.
Ruben bleef me even zwijgend aankijken. Toen sloot hij de grote Bijbel zachtjes. Er verscheen een kleine, ontspannen glimlach om zijn mond.
“Dat dacht ik al.”
Er hing een trillende spanning tussen ons in. Geen ongemak. Geen faalangst. Alleen een zachte, warme verwachting. Ik keek naar zijn brede schouders onder het dunne overhemd en naar de aderen op zijn handen die nu rustig op de Bijbel lagen. Mijn lichaam herinnerde zich elke aanraking van de afgelopen dagen. De vingers die me hadden geleerd wat genot was. De voorzichtige bewegingen die geen pijn meer deden.
“Mag ik naar je toe komen?” vroeg ik zacht. Ik herkende mijn eigen stem bijna niet.
Hij knikte. Zijn blik werd onmiddellijk donkerder.
“Ja.”
Ik stond op. Mijn benen voelden een beetje slap. Langzaam liep ik om de eettafel heen. Ruben schoof zijn houten stoel een stukje naar achteren en draaide zich helemaal naar me toe. Hij wist nog niet wat er ging gebeuren, dat zag ik in zijn ogen.
Ik liet me op mijn knieën zakken voor hem. De houten vloer was hard onder mijn knieën, maar de druk in mijn onderbuik was sterker. Mijn hart bonsde wild. Ik keek omhoog naar zijn gezicht. Toen liet ik mijn blik langzaam zakken. Over de knoopjes van zijn overhemd, over zijn buik, naar beneden.
Daar zag ik het. De donkere stof van zijn pantalon spande zich strak rond een overduidelijke, harde welving.
Zonder nog een seconde na te denken reikte ik naar voren. Mijn vingers trilden licht toen ze de metalen gesp van zijn riem raakten, maar ik maakte hem vastberaden open. Het geluid van de rits klonk ongekend luid in onze bescheiden woonkamer.
Ruben ademde hoorbaar in en wipte zijn heupen even omhoog. Dat kleine gebaar gaf me de ruimte. Ik haakte mijn duimen achter de rand van zijn broek en onderbroek en trok beide in een beweging omlaag, helemaal tot aan zijn enkels. Zijn blote billen rustten nu op de zitting van de stoel.
Mijn adem stokte. Ik had zijn geslacht in de donkere beschutting van de slaapkamer wel eens gevoeld, maar nooit zo open en bloot in het licht van de lampen boven de eettafel. Het stond recht omhoog, de huid strak gespannen en glanzend aan de top. Het was intimiderend. Maar het vulde me tegelijk met een krachtige, bijna eerbiedige fascinatie. Dit was mijn man. En hij reageerde op mij.
Voorzichtig sloot ik mijn vingers eromheen. De huid was zacht en verschoof soepel over de harde kern eronder. Ik begon te bewegen.
Hij bracht zijn hand omlaag en legde zijn grote vingers stevig over de mijne. Hij kneep zachtjes, maakte mijn greep strakker. Toen begon hij mijn hand te begeleiden in een traag, doelgericht ritme. Op en neer. Steviger. Ik begreep wat hij nodig had en nam de cadans van hem over. Onze blikken vonden elkaar en lieten niet meer los.
Ik registreerde elk detail. De intense hitte die van zijn onderbuik afstraalde. De zachte, hese geluiden achter in zijn keel bij elke neerwaartse beweging. Hoe zijn ademhaling steeds korter en gejaagder werd. Mijn eigen lichaam reageerde mee. Een doffe, warme klop bonsde diep tussen mijn benen. Ik schaamde me niet voor de onfatsoenlijkheid van dit moment. Ik voelde alleen een vreemde, nieuwe macht. Ik kon hem dit geven. Ik wilde hem dit geven.
Zijn gezicht veranderde. Zijn wenkbrauwen trokken strak samen. Zijn mond viel iets verder open. Hij kneep zijn ogen stijf dicht en liet mijn hand abrupt los om de zijkanten van de stoel vast te grijpen. Ik hield het ritme vast, precies zoals hij me had laten voelen.
Toen kwam het. Een plotselinge, krachtige schok onder mijn vingers. Zijn spieren spanden zich als een boog. Een hese, rauwe kreet ontsnapte aan zijn keel. Warm, dik vocht spoot over de rug van mijn hand en tussen mijn vingers door, in snelle, krachtige stoten. Het was warmer dan ik had verwacht. Kleverig. Het liep over mijn knokkels en droop traag naar beneden.
Ik bleef doodstil zitten en keek ernaar. Naar mijn hand die nog steeds om hem heen lag. Naar het glanzende vlees dat nog zachtjes nawerkte in mijn greep. Dit was het dan. Het geheim dat we nooit mochten noemen. En het was niet vies. Het was eerlijk. Het was ons.
Ruben ademde luid en schokkerig. Zijn ogen gingen langzaam weer open. Hij keek op me neer met een blik die weker en volmaakter was dan ik ooit bij een man had gezien. Een kleine, uitgeputte glimlach verscheen om zijn mond.
De verlegenheid overspoelde me opeens als een koude golf. Mijn wangen brandden. Ik liet hem los, gleed van zijn schoot en liep met snelle passen naar het aanrecht. Bij de gootsteen draaide ik de kraan vol open. Het ijskoude water kletterde over mijn vingers en spoelde het bewijs van ons geheim weg. Ik schrobde zorgvuldig met zeep, maar mijn hart bleef razen. Achter me hoorde ik het geritsel van kleding en het zachte schuiven van de stoel.
Toen ik me omdraaide, zat hij nog op dezelfde plek, zijn kleding weer netjes op orde. De Bijbel lag gesloten voor hem. De tuin uit het Hooglied was opeens geen verre, geestelijke belofte meer.
Ruben schoof zijn stoel iets verder naar achteren. Zonder iets te zeggen stak hij zijn hand naar me uit. Ik liep terug en liet me voorzichtig op zijn schoot zakken, met mijn benen aan weerszijden van zijn heupen. Mijn jurk viel ruim over ons heen. Zijn sterke armen sloten zich onmiddellijk stevig om mijn middel. Zijn trui rook nog een beetje naar het avondeten, vermengd met zweet en die diepe, eigen geur van hem.
We zeiden een hele tijd niets. In de vertrouwde stilte hoorden we de gedragen klanken van vaders orgel aan de overkant. De diepe, plechtige tonen dreven door de donkere tuin en drongen zachtjes door de dunne muren van onze unit heen. Het herinnerde me eraan hoe dichtbij ze altijd waren. Hoe we nooit helemaal alleen waren.
Ruben streek met zijn grote duim langzaam over mijn rug, ritmisch, kalmerend.
“Was dat goed?” vroeg ik zachtjes tegen zijn hals. Mijn stem trilde een heel klein beetje. Hij knikte langzaam tegen mijn schouder.
“Meer dan goed.” Zijn vrije hand gleed omhoog naar mijn nek en hij kriebelde voorzichtig door de losse haartjes daar. “Ik heb me nog nooit zo gevoeld. Dat je dat voor me deed. Helemaal uit jezelf. In het volle licht.”
Ik voelde mijn wangen weer warm worden tegen zijn huid, maar dit keer was het absoluut geen schaamte. Het was iets anders. Iets veel zachters en volwassener.
“Ik wilde het heel graag,” fluisterde ik eerlijk. “Ik wilde zien hoe je genoot, Ruben. Ik wilde jou vanavond geven wat jij mij al eerder hebt gegeven.”
Zijn armen trokken me nog iets strakker tegen zich aan. Ik voelde zijn brede borstkas langzaam rijzen en dalen onder mijn wang.
“Je bent zo ontzettend dapper, Rebekka,” zei hij zacht. “Soms denk ik dat ik als man de leiding moet nemen en alles precies moet weten. Maar vanavond liet jij mij zien dat de overgave van twee kanten komt.”
We bleven zo zitten. Minutenlang. Zijn hand streelde volmaakt rustig over mijn rug en mijn zij. Er was niets dwingends meer aan de aanraking. Het was puur koesterend.
De klanken van vaders orgel stierven langzaam weg in de donkere nacht. De glazen kooi van ons dorp stond nog steeds stevig om ons heen. De ouders, de oplettende buren en de ouderling waren er allemaal nog. Maar terwijl ik veilig verborgen zat in zijn armen, wist ik zeker dat we de strenge theorie van buiten eindelijk hadden verruild voor een intiem en weelderig tuintje van onszelf. Een plek waar we het licht gewoon konden laten branden.