Mijn eerste naaktwandeling 2026
Zo, mijn eerste naaktwandeling zit er weer op. De lente is begonnen, en dan verlang ik naar de natuur.
Ik ben alleen niet in het bos gaan lopen, maar op de openbare weg. Om twee uur ’s nachts – dat maakt niet veel uit. Ik kreeg veel getoeter naar mij toe. Een paar zijn gestopt, en ik heb met een paar afgesproken om met mij te gaan wandelen. Dat gaat binnenkort gebeuren.
Nadat ze weg gingen, knepen ze eerst nog in mijn zak. Mijn lul stond fier naar voren.
Daarna ben ik het bos ingerend. Mijn lul sloeg om zich heen, tot ik een open veld zag, vol met gewas zoals brandnetels. Daar dook ik in. Dat gevoel in mijn eikel had ik lang gemist. En met geen haar op mijn lichaam voelt dat zo heerlijk.
Ik had een beetje gehoopt dat er iemand mij zou aanranden, lekker ruw. Want daar hou ik nog steeds van. De volgende wandeling laat ik foto’s maken en of een filmpje, zodat ik dat kan delen met jullie. Zodat jullie wensen in vervulling gaan, als jullie daar behoefte aan hebben.
Volgende week ga ik weer. Dan neem ik wat speeltjes mee: een koord, naalden, een sound en iets diks voor in mijn kont te steken.
En dan blijf ik wandelen, van een uur of twee tot ’s morgens zes uur. Maar nu ga ik terug naar de auto, die staat langs de openbare weg. Mijn kleding ligt daar. Daar kreeg ik spijt van.
Na tien minuten kwam ik iemand tegen. Die keek nogal naar mij. Ik hield mijn handen voor mijn piemel.
“Haal die handen maar weg, hoor,” zei hij. “Ik heb je lul allang gezien.”
Hij heeft niet de maat van mij, maar doe je dit al lang zo, naakt rondlopen in het bos?” vroeg hij.
“Ja,” zei ik. “Dat vind ik heerlijk.”
“Dat lijkt mij ook,” zei hij. “Mag ik je naam even weten?”
“Ik heet Frans.”
“Mijn naam is Bert. Maar jij loopt ook al vroeg door het bos,” zei hij.
“Het is halfvijf. Mijn vrienden zeiden tegen mij: ‘Je moet eens naar het bos gaan, midden in de nacht. Wat je daar tegenkomt is erg opwindend.’ Zo doende ben ik nu hier. En ze hebben gelijk. In het donker kom je de mooiste mensen tegen.”
Want ik kan aan je lul zien dat je erg scherp bent. Inderdaad, Frans, mag ik je vragen wat je zoal doet als je hier loopt?
Mijn droom is dan dat ze me aanranden, dat ze me hard aanpakken en dingen doen waar ik niets van weet. Ballbusting met een riem op mijn eikel slaan, en aan mijn benen opgehangen worden. Maar mijn favoriete spelletje is wel met naalden spelen. Iets wat ik al langer doe bij mezelf: door de testikels en eikel.
“Nou,” zei Bert, “dat is nogal wat.”
Ik vroeg: “Heb jij ook van die spelletjes?”
“Ja,” zei hij. “Ik vind het heerlijk. Ballen en piemel in vloeibare kaarsen vet te steken. Mmmmm… lekker, zeg maar. Het zal zo zijn dat als het een ander doet, het stukken lekkerder zal zijn. Dat weet ik wel zeker. Zou ik je lul ook eens mogen zien?”
“Maar natuurlijk.”
“Maar niet schrikken, hé?”
Nou, daar kwam een dikke, lange lul tevoorschijn. Nou, daar kan ik niet tegen op!” zei hij.
“Ach,” zei hij. “Ieder vogeltje fluit zoals die gebekt is.”
Intussen zat ik met zijn leuter in mijn handen. Ik trok zijn broek op zijn enkels en ging met de punt van mijn tong langs zijn dikke piemel, door naar zijn eikel. Bert begon te kreunen. Voorvocht kwam eruit.
Ik dacht even: wachten en rustig aan. Wil wel de leuter in mijn kont krijgen.
Ik ging op handen en voeten gebukt voor hem zitten, en voelde zijn eikel tegen mijn kontgaatje aan.
“Zal ik het voorzichtig doen?” zei ik. “Je hebt wel een groot kontgaatje. Dat heb ik voorgewerkt met een kleine komkommer.”
En ik voelde zijn paal naar binnen schuiven. Ik kreeg rillingen.
“Ooohhhh, Bert, wat lekker. Wat kan het leven mooi zijn! Ik ga je kontje vullen. Het zal veel zijn.”
Ik voelde zijn eikel dik worden.
“Ooohhhhhh, Frans! Ik ga klaarkomen!”
Hij spoot, en bleef maar spuiten.
“En nu jij, Frans. Spuit maar. Alles in mijn mondje. Slik alles af. Daarna zal ik je piemel schoonlikken. Wil jouw sperma wel eens proeven. Wat hebben we genoten!”
Hij vroeg aan mij: “Mag ik je kussen?”
“Tuurlijk wel,” zei ik.
“En laten we een nieuwe afspraak maken,” zei Bert. “Ik weet hier een terrein. Daar staan lege loodsen. Daar kan ik je verwennen. Daar kun je hangen aan een kruis. Gewichten aan je zak en eikel. Heb alleen geen naalden. Die neem ik wel mee,” zei ik.
“En ik wil mijn ballen en piemeltje in het kaarsvet.”
“Maar,” zei Bert, “ik zal wel wat harder worden. Ik ga je vernederen tot op het bot. En dan duld ik geen tegenspraak. Je doet maar. Dan zal ik je meester noemen. En ik zal je tegenwerken. Moet je zeker doen.”
Na e-mailadressen uitgewisseld te hebben, namen we afscheid, na een flinke trap onder mijn ballen. We gingen. Het was toch al bijna zes uur. Mijn zak was wat opgezwollen van die trap, maar ik heb wel genoten.
kontneukertje