Ik, Bart, kleed mij soms als vrouw. Niet alleen kleden, het is een levensstijl die tijd, energie en een beetje geld kost. Ik heb zowat alle ontharingstechnieken geprobeerd en geperfectioneerd. Epileren, harsen, ontharingscreme, scheren en heb zelfs laserontharing besproken met professionals. Uiteindelijk het perfecte scheermes gevonden, geëxperimenteerd met verschillend scheerzeep, verschillende after shaving body lotions. Vanuit daar verder gegaan, het is niet een stringetje dragen of zo, het is leren hoe eyeliner op te doen. Leren hoe je een vaste hand kan krijgen. Oogschaduw op doen, de juiste kleur blush, de juiste vorm van blush die past bij je wangen.
Misschien voor een man net zo belangrijk, makeup er leren af te halen. Makeup remover, oog makeup verwijderen zodat je er op de maandag na het weekend niet uitziet als een panda. Na het ene geleerd te hebben ging ik verder, het is moeilijk mee te stoppen, ik vind mijzelf er leuker uitzien met dan zonder makeup. Nagellak, lippenstift, parfum, en zelfs een pruik. Proberen, oefenen en verbeteren, de looks perfectioneren.
Op mijn werk wil ik mijn gender agenda niet pushen, net zomin ik mijn politieke agenda of mijn muziekkeuze bij anderen wil opdringen. Desalniettemin vind ik mijn nagellak er zo leuk uitzien, je kan er van alles mee aangeven. Je stemming, je bui, en je instelling in het leven. Het kost alleen veel geld als je liever buiten je werk nagellak draagt, ik haalde het namelijk in de ochtend voor werk eraf om het na werk weer erop te doen. Dan gaat de nagellak wel erg snel op.
Na een tijdje durfde ik het aan om nagellak naar werk te dragen. Eerst zwart, dat is het minst erg in deze mannenwereld. Ik vind rood of roze niet zo bij mij passen; donkergroen, donkerblauw, donkerpaars, of juist lichtgroen, mintachtig, geel, lichtblauw, dat is veel cooler! Maar eerst zwart, de kat uit de boom kijken. Kijken hoe mensen erop reageren. Ik was zo zenuwachtig, maar na de werkdag overleefd te hebben ben ik ook andere kleuren gaan dragen.
Elke dag reis ik met de trein, na een lange werkdag ga ik meestal in de tweezitters in de trein zitten, om nog even wat werk af te kunnen maken. Het tafeltje opengeklapt, laptopje erop; tik tik tik tik. Mijn vingers dansen over het toetsenbord, ik ben trots op mijn vingers. Lange slanke vingers opgetopt met donkergroene nagellak. Muziekje op en nog wat laatste wijzigingen aan wat code doen.
Het was druk in de trein, het is vaak druk in de trein tijdens spitsuur. Het is lastig voor mij als er zoveel geluiden en mensen om mij heen zijn. Ik probeer weg te duiken in de muziek en de schermen. Het geeft afleiding. Bij de eerstvolgende treinstop voelde ik dat er een man naast mij kwam zitten, je voelt het aan de stoelen, mannen gaan anders zitten dan vrouwen. Ik keek met een snelle blik en kon in de haast een man herkennen, ik gok van Indiase afkomst, misschien was het Bangladesh, ik ben daar niet zo goed in.
Ik probeerde door te werken. Mannen hebben vaak veel ruimte nodig, ik krimp meestal ineen als ik een been, een voet, of een elleboog tegen mij aanvoel in de trein. Hij kwam steeds dichterbij, nam steeds meer ruimte in. Zijn bovenbeen kwam tegen mijn bovenbeen aan, weer een stukje opschuiven. Hij liet zijn hand van zijn bovenbeen tegen mijn been aan glijden. Ik verstijfde ervan, mijn gedachtes bevroren, ik bevroor… Hij moet gemerkt hebben dat mijn typen stokte. Ik kon mij niet meer focussen, alle prikkels gingen naar die plek van aanraking. Een opwelling van warmte, een brok in mijn keel.
Hij wreef door, eerst zachtjes met de achterkant van zijn hand, daarna met zijn handpalm. Het tafeltje bedekte het. Anderen bleven maar kletsen en op hun telefoon kijken. Ik snapte niet hoe iemand dit zo kon doen, ik wist niet hoe ik mij moest gedragen, ging ik gillen? Ging ik schreeuwen? Ging ik slaan? Ik kon alleen maar bevriezen… Ik durfde hem niet eens aan te kijken. Ik probeerde te doen alsof er niets aan de hand was, ik probeerde door te gaan met werken, ik weet niet waarom, misschien hoopte ik dat hij dan dacht dat ik geen interesse had.
Hij ging door, steeds hoger richting mijn lies, de binnenkant van mijn bovenbenen. Ik snapte niet hoe mijn pik hier hard van werd. Hij voelde het… Hij voelde hoe mijn pik tegen mijn broek aan klopte… Ik wilde het niet, ik kon het mijn pik niet onder controle krijgen, mannen kunnen hun pik nooit onder controle krijgen. Ik kon nauwelijks geloven hoe behendig hij mijn broek met zijn rechterhand kon losknopen. Een paar knoopjes gingen open, ik kon mijn blik nergens anders op richten dan mijn brandende laptopschermpje.
Zijn vingers gingen langs mijn onderbroek, langs de bovenrand, over de stof heen. Hij plaagde me, ik kon nu toch niet opstaan en het uitschreeuwen? Mijn penis werd zo hard toen hij met zijn vingers verder mijn broek in gleed. Hij moet gevoeld hebben hoe het voorvocht eruit lekte, ik droeg geen grote boxers, hij kon mijn pik er zo aan de zijkant ontbloten. Hij kneep basis van mijn pik vast. Ik voelde mij machteloos, ik voelde hoe hij zijn dominantie wilde tonen door dit te doen. Hoe hij ermee wilde zeggen ‘deze pik is van mij’. Hij bleef dat maar doen, het trok mij niet af, hij hield alleen de basis van mijn harde pik vast. Het schokken van de trein liet mij zijn hand neuken.
Mijn gedachtes kreeg ik niet meer op een rij, hoe langer hij dit deed hoe geiler ik ervan werd. Ik kon niet goed klaarkomen en dat wist hij, hij wachtte op het moment dat ik zijn hand ging neuken… Of, zo voelde het. Ik wachtte op meer treinhobbels, hopende dat ik het niet zelf hoefde te doen. De hobbels kwamen er niet. Ik schaamde mij kapot toen ik langzaam met mijn bekken tegen zijn hand aan begon te stoten. Ik voelde mijn wangen branden. Ik voelde mijn maag, maar vooral het voorvocht uit mijn pik over mijn eikel druipen, het moet over zijn hand zijn gegaan maar ik durfde mijn blik niet af te wenden van het scherm.
Na zo een paar minuten door te gaan kwamen we bijna op het eindstation. De wissels en hobbels werden ineens super intens, mijn gedachtes waren helemaal overbelast. Ik kwam zo hard klaar, ik voelde hoe ik lading na lading uit mijn pik aan het spuiten was. Ik was zo bang voor de rotzooi die ik daar zou aanrichten en de anderen om mij heen, het gelach, het gebel, het gebrabbel om niets. Na mijn orgasme haalde hij zijn hand uit mijn broek. Ik durfde niet op mijn halte uit te stappen, hij stapte uit. Ik ging door naar het volgende station, om mijn broek dicht te knopen en mijn zaad te verbergen. Mijn schaamte boven te komen, het bloed uit mijn wangen te laten komen. Ik moest hiervan bijkomen. Beduusd stapte ik daarna over op een andere trein die mij het traject weer een stukje terug zou nemen. Ik heb zijn gezicht nooit goed gezien.
Ik heb nog nooit een reactie geplaatst maar ik moest hier wel op reageren. Ik weet niet zeker of je dit echt hebt mee gemaakt, zo ja, dan vind ik dat heel verdrietig voor je. Het is mij overkomen toen ik een tiener was (jaar of 15), in de trein van Utrecht naar Eindhoven. Een volwassen man kwam naast mij zitten en legde zijn jas over mijn schoot. Ik was te timide om er iets van te zeggen. Hij ging niet in mijn broek maar wreef over mijn kruis…Ook ik kreeg onvrijwillig een stijve maar durfde niets te zeggen…Hij ging door en ik kwam voor het eerst in mijn leven klaar. Schaamte en twijfels overmanden mij en tegelijkertijd vond ik het spannend en lekker. Jaren heb ik het voor mij gehouden (meer dan 30 jaar) voor ik het voor eerst tegen iemand vertelde. Ik begrijp je verwarring en verschillende emoties en vind het verdrietig voor je dat dit zo gebeurde.