Het was één van die hete zomerdagen die de afgelopen jaren steeds vaker schijnen voor te komen midden augustus. Een paar jaar geleden leek het me nog mild wat de zomertemperaturen betreft, rond de 25 tot maximaal 30 graden Celsius. Nu, midden in de zomer, is het constant boven de 30 graden. Vandaag was zo’n dag waarop de thermometer rond het middaguur dicht bij de 30 graden kwam.
Gelukkig had ik vandaag een vrije dag van colleges en de bibliotheek kon waarschijnlijk ook wel zonder mij. Dus besloot ik rond 10 uur ‘s ochtends mijn benauwde appartementje te verlaten, op mijn fiets te springen en naar het meer de Zwarte Dennen te fietsen.
Mijn naam is Iris en ik ben één twintig en woon in Zwolle. Veel mensen vinden me knap, maar ik vind mezelf gewoon oké. Met mijn lengte van nauwelijks een meter vijfenzestig en een door veel sporten, slank, lichaam mijn BH-maat is “klein handje vol” Veel vrouwen zijn jaloers op mijn lange blonde haar, dat tot halverwege mijn rug reikte. Vandaag had ik het losjes opgestoken in een knot zodat de rijwind mijn nek kon koelen. Verder fiets ik niet zo vaak, doorgaans alleen de rit van mijn appartement naar de opleiding en terug was. Of, zoals vandaag, naar het recreatie gebied bij Staphorst. Als kleding had ik gekozen voor een spijkerrokje, sandaaltjes en een iets strak wit shirt. Daaronder droeg ik een effen witte BH en een zwarte string. Mijn tas, met zwemkleding, een VIVA en wat te drinken en te smeren tegen zonnebrand zat in het rugzakje dat nonchalant over mijn ene schouder hing.
Ik fietste op mijn gemak richting de recreatieplas, ongeveer een half uurtje fietsen. Ik weet, daar is door de week vrijwel nooit iemand. De wegen waren rustig. Gezien de hitte zochten mensen blijkbaar verkoeling op of bleven gewoon thuis of op kantoor. Via wat fietspaden en een buitenweg draaide ik richting de bossen. Eindelijk reed ik het bospad op die mij naar de rand van de stad leidde. Meteen bevond ik me in een iets koelere en vooral schaduwrijkere omgeving. Ik genoot van de rit over het onverharde bospad en toen ik eenmaal door de bijna donkere tunnel onder de snelweg was, was ik echt midden in het bos. Ook hier waren niet veel mensen, slechts af en toe een fietser. Zelfs een paar dappere hardlopers, die blijkbaar genoten van het hardlopen in de hitte. Maar dat was niets voor mij; ik was al blij als de temperaturen tenminste enigszins normaal waren.
Ik reed dieper het bos in en naderde langzaam maar zeker het meer. Een sprankje hoop gloeide in me op dat het op dit tijdstip misschien niet te druk zou zijn. Maar ik zou het pas zeker weten als ik er was. Helaas was het meer gemakkelijk met de auto te bereiken, want er was een parkeerplaats voor wandelaars vlakbij, direct naast een drukke hoofdweg. Minder sportieve mensen, of gezinnen, gaven duidelijk de voorkeur aan autorijden boven fietsen. Ik zou niet anders zijn – als ik maar een auto had.
Ik nam de laatste bocht richting het meer en stopte abrupt. Een wolk stof dwarrelde op van onder het voorwiel van mijn fiets. Een paar seconden daarvoor had ik nog een sprankje hoop dat het niet te druk zou zijn, maar die hoop vervloog snel. Het kleine strandje was volgepakt met mensen op handdoeken en tel daar de parasols en strandbedjes bij op, en het geheel voelde ongelooflijk druk. Dus liep ik iets verder, de zonneweide was niet veel beter. Ik had zoiets niet verwacht zo kort na elf uur “s ochtends. Ik had het meer nog nooit zo druk gezien. “Verdomme,” mompelde ik in mezelf, terwijl ik het zweet van mijn voorhoofd veegde en gewoon staarde naar wat er gebeurde. Ik zou op dit strand absoluut geen rust vinden.
Maar ik wilde ook niet naar huis. Ik had niet een uur lang helemaal hierheen gefietst om dat te doen. Ik dacht even na, wendde mijn blik af van het strand en liet die over het meer dwalen. Het was zo groot; er moesten toch wel andere plekjes zijn waar ik even kon ontspannen? Of niet? Ik was hier niet zo vaak geweest. Maar wie niet waagt, wint niet, dacht ik na een tijdje.
Ik stapte weer op mijn fiets en reed met de klok mee langs het meer, langs bosjes en de strandjes. Het pad zag er mooi vlak en breed uit, dus ik kon er inderdaad op fietsen. Terwijl ik zo fietste raakte ik verder van het hoofdstrand verwijderd, het geroezemoes verstomde en ik kon me een beetje ontspannen en aan de drukte ontsnappen. Tijdens de rit dwaalde mijn blik steeds af naar het meer en de oever. Ik begon te twijfelen of ik wel een klein, knus plekje aan de oever zou kunnen vinden.
Eindelijk werd ik beloond. Ik had bijna de helft van de route rond het meer afgelegd toen ik, in een bocht, een klein, sluip paadje naar rechts zag afbuigen, richting het meer. Ik wist niet waar het heen leidde. Niet zozeer omdat ik nog nooit in dat gebied was geweest, maar simpelweg omdat na ongeveer tien meter hoge struiken het zicht belemmerden. Ik was nieuwsgierig: zou het misschien een plek voor vissers zijn? Zo ja, dan zou je je daar wellicht kunnen installeren en van de dag genieten. Maar ik ben altijd erg voorzichtig geweest. Dus keek ik naar links en rechts langs het pad waarop ik liep. Er was niemand te zien.
Ik stapte van mijn fiets en duwde hem voorzichtig over het smalle pad, door de struiken, richting de het grasveldje. Ik verdween al snel tussen de struiken en vervolgde mijn weg over het pad. Takjes en blaadjes kietelden mijn blote onderarmen en nek, maar ik zette door. Na vijftig meter werd ik beloond, de struiken weken uiteen en stond ik op een smalle strook gras aan de oever van het meer. Er was nauwelijks ruimte voor andere zonaanbidders. Ik had dit hoekje helemaal voor mezelf. Het uitzicht was prachtig: ik kon het water zien en hoewel ik de bedrijvigheid op het strand in de verte hoorde, hier was het nauwelijks merkbaar. Achter me stonden de struiken en langs de oever aan beide kanten groeide hoog gras. Perfect, dacht ik. Dus zette ik mijn fiets tegen een van de bomen en durfde zelfs snel mijn kleren te verwisselen. Nog geen drie minuten later lag ik op mijn handdoek in mijn zwarte bikini met kleurrijke stippen op het broekje en topje, te genieten in de zon. Ik had me thuis al ingesmeerd met zonnebrandcrème, dus ik hoefde het de komende uren niet opnieuw aan te brengen. Ik haalde diep adem, sloot mijn ogen en genoot gewoon van het leven. Dit leek de perfecte dag te worden.
Na een tijdje merkte ik dat mijn huid warmer werd. Tijd om zonnebrandcrème aan te brengen. Ik stond op, liep op blote voeten naar mijn fiets en rommelde in mijn tas in het mandje naar de zonnebrandspray. Ik hoorde het geluid van een scooter. Toen gingen de bomen open. Een roze scooter, een fraaie Italiaanse klassieker, kwam in zicht, met achter het stuur een jonge vrouw, ongeveer mijn leeftijd. Ze was iets langer dan ik en droeg, net als ik, een korte spijkerbroek, een los blauw topje en een donkere, ouderwetse, zonnebril. Ze had ook een mooi figuur. Tot dat moment had ik niet veel aandacht besteed aan mijn eigen geslacht, maar ik zou liegen als ik zou zeggen dat ze niet aantrekkelijk was.
Onze blikken kruisten elkaar, en aan haar reactie merkte ik meteen dat zij, net als ik, niet had verwacht hier iemand aan te treffen. Ik glimlachte verlegen en begroette haar, zij het nogal voorzichtig: “Hé!” Blijkbaar wist ze niet goed hoe ze moest reageren. Maar ze glimlachte wel, zij het wat voorzichtig. “Hé… Hm… Ik ben Anouk. Mag ik bij je komen liggen?” vroeg ze, terwijl ze naar de smalle strook gras wees. “Het strand aan de overkant is zo druk, daar vind je geen rust.” Ik glimlachte meteen. “Ja, dat klopt. Dat is ook de reden waarom ik hier ben. Gaat gerust zitten. Ik ben Iris, aangenaam kennis te maken.”
Ik ging weer liggen en Anouk scharrelde wat met haar spullen. Tussen mijn wimpers door zag ik dat Anouk zich rustig naast me kwam zitten. Ze had een grote rugzak bij zich. Ik hoorde hoe ze deze open ritste. Weer gluurde ik, ze graaide wat in haar tas en er kwam een gele bikini tevoorschijn. Ze ging staan en trok haar shirtje uit. Daarna haakte ze haar zwarte BH los. Ik slikte hoorbaar, Wat een prachtige tieten had die meid! Ik verbaasde mij, zo had ik nog nooit naar een andere vrouw gekeken. Ze had duidelijk een geweldig zelfbeeld want ze ging staan, met haar rug naar mij toe, en duwde haar jeans en slipje omlaag. Haar billen waren perfect en ja, ik genoot van het uitzicht. In alle rust trok ze het slipje aan en draaide zich om en leek naar mij te kijken, Ze streelde haar borsten en kneep in haar kleine tepeltjes, en ze trok haar topje aan. Het was er stil, alleen het zachte kabbelen van het water, het getjilp van insecten en het verre geluid van het grote strand. Ik genoot weer eens van het leven. Ook al was ik niet alleen, alles was goed en vredig.
Na een tijdje besefte ik dat ik bijna in slaap viel. Maar dat gebeurde niet: Anouk stond op, of tenminste zo leek het, en rommelde in haar rugzak naast haar scooter naar iets wat ik niet kon zien. Ik opende langzaam mijn ogen en keek terug naar waar zij stond. Mijn ogen moesten even wennen aan het licht, maar ik herkende Anouk. Ze zag er absoluut prachtig uit in haar gele bikini. Een fantastisch figuur, dacht ik bij mezelf. Ze moet wel veel sporten, dacht ik. Ik bekeek haar even aandachtig, maar herpakte me toen. Toen zag ik het boek dat ze in haar linkerhand vasthield. Vrij dik, een witte kaft met een roodachtige tint in het bovenste derde deel. “Mag ik vragen wat je aan het lezen bent?” vroeg ik nieuwsgierig, want ik was zelf ook wel een beetje een boekenwurm.” Ze glimlachte even net als toen we elkaar zojuist voor het eerst ontmoetten. “Ach, het is niets bijzonders. Ik dacht dat ik een beetje kon studeren voor een vak van HBO verzorging.”
Ze hield vervolgens de kaft naar me toe. Omdat ik geen zonnebril droeg, moest ik even mijn ogen dichtknijpen. “Patiënten omgang…” las ik zachtjes. “Je zegt toch niet dat je ook Verzorging studeert?” zei ik toen, hoewel het antwoord overduidelijk was. Ze knikte snel en bevestigde het met een korte knik. “Ik zit in het derde jaar van die studie..” zei ik meteen. “Ik zit in mijn tweede semester,” zei Anouk, terwijl ze op haar grote oranje sjaal ging zitten en voorzichtig achter haar bril glimlachte. “Leuk dat jij ook studeert. Dan hebben we tenminste iets gemeen.” Dat was de eerste keer dat ze echt openlijk lachte. Er was iets bijzonders aan haar glimlach, dacht ik. Op de een of andere manier heel natuurlijk. “Nou, dan zitten we blijkbaar op dezelfde campus, Anouk.”
“Ja, dat klopt,” lachte ze en legde haar boek neer. Er volgde een kort gesprekje over de diverse gebouwen van Deltion, het studentenleven en het vreselijke eten in de kantine. Eigenlijk had ik die dag wel wat rust en stilte gewild, maar dit was een welkome afwisseling. Ik merkte dat sommige andere meisjes en vooral de jongens uit mijn jaar nogal aangedaan waren, en pas tijdens mijn gesprek met Anouk werd het me duidelijk dat ik op tijdens de opleiding altijd in mijn eigen bubbel had geleefd en daar niet verder dan had gekeken. Wat jammer, dacht ik, want Anouk was echt aardig. De zon op mijn huid werd steeds feller, dus keek ik er met een ietwat uitdagende blik naar haar. “Zullen we gaan zwemmen? Met deze temperaturen zal het zeker fijn zijn om even af te koelen, toch?”
Anouk knikte en glimlachte. Dus stonden we allebei op, liepen naar het water en lieten voorzichtig onze voeten erin zakken. Het water was aangenaam warm en al snel stonden we tot onze heupen in het koele water. Mijn gevoelige tepels trokken samen en ik voelde ze hard tegen de cups van mijn topje duwen. Ik leunde naar voren en zwom een paar slagen, waarbij ik merkte dat mijn haar vochtig werd. “Dat voelt goed!”, lachte ik en keek naar Anouk, die achter mij aan zwom. “Oh ja, echt goed. Niet te koud, maar ook niet te warm.” Anouk dreef op haar rug naast me. Golfjes overspoelden haar buik klotsten rond haar borsten het was een prachtig gezicht. Okay haar borsten waren groter dan de mijne; ik schatte een C of zelfs een D-cup. Maar dat soort dingen had me voorheen nooit echt iets kunnen schelen. Ze zag ze er gewoon geweldig uit. Ik draaide mij ook op mijn rug en staarde naar de blauwe lucht. “Dat is echt lekker,” lachte ik en genoot er van. Ik zwem niet vaak en ben niet gewend om op mijn rug te zwemmen, dus ik moest constant mijn armen naar links en rechts uitstrekken om boven water te blijven. Dit betekende zorgde er voor dat mijn rechterhand steeds tegen Anouks linkerarm stootte, wat de eerste paar keer oncomfortabel was. Een keer greep ze zelfs mijn hand onder water vast. “Niet verzuipen!” zei ze, terwijl ze een beetje giechelde, en ik moest ook lachen toen ze nog even mijn hand vasthield. Het was op een bepaalde manier best prettig, maar ik had geen bijbedoelingen. Toen liet ze me los en schakelde ze over van rugslag naar schoolslag. “Ben je ooit op het eiland geweest, Iris?”
Haar vraag zette me ertoe aan om over te schakelen naar de borstslag, en ik zag het kleine eilandje oprijzen uit het water, een stukje verderop. Vanaf het strand leek het altijd erg klein. Maar nu was het veel dichterbij. “Nee, ik ben er nog nooit geweest. Jij wel?” Ze schudde haar hoofd en antwoordde. Ik wierp een vluchtige blik achter me op onze spullen. “Hopelijk zijn er hier geen dieven,” voegde ik eraan toe, terwijl ik bij mezelf dacht: Wat zou iemand nou met dameskleding en handdoeken willen? De fietsen stonden op slot en vast aan een boom. “Nee hoor,” lachte Anouk en begon plotseling te crawlen. Ik lachte van het idee. Het was gewoon iets anders. “Je wilt echt weten wat er op dat eiland is,” lachte ik, en zette langzaam de achtervolging in.
Het was een kleine honderd meter zwemmen naar het eiland en waren er snel. Omdat we ons zorgen maakten of we wel aan land mochten, besloten we een klein stukje te zwemmen en aan land te gaan aan de kant die niet vanaf het grote strand zichtbaar was. Op die manier zouden we tenminste niet zichtbaar zijn vanaf de kust. Er was een smalle strook gras waar we aan land konden gaan. We klommen langzaam uit het water en gingen naast elkaar staan op het stukje gras. Het was een klein eiland ongeveer twintig meter in doorsnee. Maar het was dicht bebost en vol struiken. Logischerwijs had niemand de moeite genomen om de begroeiing te snoeien. “Heel spannend.” lachte Anouk, aarzelend. Toen, zonder verder omhaal, liep ze op blote voeten tussen de struiken door, het bos in. “Wat ben je aan het doen?” fluisterde ik, terwijl ik om mezelf moest lachen. Waarom fluisteren? Er was toch niemand in de buurt. En ik wilde haar niet alleen achterlaten in dit kleine bosje. “Wacht op mij.” Ik volgde haar.
De bodem was koel en droog. In het begin moest ik even wennen aan het licht, maar dat ging al snel. Waar ging ze heen? Ze ging op een omgevallen boomstam ging zitten. Er viel wat zonlicht door de boomtoppen naar ons toe. Een aangename plek, en niet te warm. Ik ging naast haar zitten, keek rond en ademde de frisse lucht in. “Het is hier prachtig.” “Jazeker,” zei ze, terwijl ze licht achterover leunde op haar handen en haar hoofd achterover kantelde. “Ik had het niet aangedurfd om hier alleen te komen,” bekende ze na een moment van stilte, waarna ze weer lachte. “Ik ook niet.” “Nou, kijk eens aan, we hebben het echt aangedurfd,” lachte ze en pakte even kort mijn hand vast, net zoals ze eerder in het water had gedaan. Ik giechelde en pakte haar hand stevig vast. Ik vond dat op dat moment gepast. Ze liet mijn hand niet los. Ze hield hem gewoon vast, zonder dat we iets zeiden. Dit ging minutenlang zo door, en we genoten gewoon van de warmte van de paar zonnestralen, terwijl we langzaam opdroogden in de zon. Na een paar minuten verbrak ze de stilte door voorzichtig haar keel te schrapen. Ik keek haar enigszins vragend aan. “Hm… nou… dat klinkt vreemd, Iris. Dat doe ik normaal gesproken helemaal niet, eerlijk gezegd. Maar… je hand voelt zo zacht aan,” zei ze, en aan haar licht blozende wangen kon ik zien dat ze de waarheid sprak. Ik giechelde en bloosde waarschijnlijk ook een beetje. Wat moest ik daarop zeggen?
“Dank je wel. Eigenlijk kan ik het alleen maar met je eens zijn. Ik… eh… houd meestal geen handen vast met andere vrouwen.” Ik lachte voorzichtig, maar besefte meteen dat de zin gemakkelijk verkeerd geïnterpreteerd kon worden. “Maar… het stoort me niet. Echt niet. We kunnen dat zeker blijven doen.” Ik wilde haar laten zien dat het voor mij oké was. En blijkbaar begreep ze het, want ze bleef maar mijn hand vasthouden. Een vreemde situatie. Maar op de een of andere manier ook gewoon prachtig. “Heb je een vriend?” wilde ze weten. Er volgden nog een paar minuten stilte terwijl we gewoon op de boomstam zaten. “Het is ingewikkeld. Ik had een relatie met een jongen uit mijn geboortestad. Maar de opleiding maakte het lastiger. We zijn eigenlijk niet meer samen.” Alleen al het horen van die zin deed me beseffen hoeveel ik de intimiteit en de liefde miste. “Ik ook niet,” lachte Anouk zachtjes. “Het raakte een beetje op de achtergrond tijdens mijn studie, en uiteindelijk is er niets van terechtgekomen.” We zaten in dezelfde situatie, dus ik knikte gewoon.
“Ja, het is moeilijk,” antwoordde ik, en opnieuw was het een paar minuten stil, hoewel we nog steeds hand in hand naast elkaar zaten. Toen lachte Anouk weer zachtjes, liet mijn hand los en ging met haar benen wijd gespreid op de boomstam zitten, tegenover me. “Ga tegenover me zitten,” lachte ze. Ik wist niet waarom, maar ik deed het toch, zij het een beetje ongemakkelijk. En zo zaten we tegenover elkaar met zo’n twintig centimeter tussen ons in. Ik keek haar vragend aan, en ze stak gewoon haar handen uit en giechelde lieflijk. “Mag ik ook je andere hand vasthouden?” Ik glimlachte, knikte en bood haar mijn handen aan. Het was op de een of andere manier een fijn idee. Hoewel ze een vrouw was zoals ik, leken we allebei dat soort intimiteit te missen. En handen vasthouden was prima voor mij. Het was op zich niets bijzonders, maar het voelde toch prettig. Ik hield haar handen heel zachtjes vast en voelde haar warme vingers.
“Je hebt echt zulke fijne handen,” lachte ik, terwijl ik haar aankeek. “Nou ja, je kunt wel zien dat we op de universiteit zitten en blijkbaar niet geschikt zijn voor zwaar lichamelijk werk.” Ik grinnikte, en ze knikte. “Ja, dat klopt waarschijnlijk.” Blijkbaar hadden we een soort onuitgesproken afspraak dat het helemaal oké was om zo elkaars hand vast te houden, dus ik genoot gewoon van het moment en liet het gebeuren. Ik sloot mijn ogen weer even; Anouk zei geen woord. Zij leek er ook van te genieten. Na wat een eeuwigheid leek, voelde ik haar haar handen zachtjes uit mijn greep loslaten. Niets ernstigs, dacht ik. Ze zou zo terug zijn. Dus hield ik mijn ogen gesloten. Toen voelde ik haar vingers op mijn polsen, die ze lichtjes streelden, hun aanraking straalde uit naar mijn onderarmen. Voorzichtig opende ik mijn ogen. Ik keek haar meteen aan; ze schoof haar zonnebril omhoog in haar krullende haar. En zo kon ik voor het eerst in haar diepe, groenbruine ogen kijken. Ze waren net zo vragend, maar ook nieuwsgierig, als mijn blik ongetwijfeld was geweest. Ik knikte voorzichtig, keek haar weer aan en sloot mijn ogen opnieuw.
Ze liet een korte stilte vallen, maar vervolgde toen haar verkenning van mijn polsen en onderarmen. Heel zachtjes, voorzichtig, alleen met haar vingertoppen. Het was zo teder. Ze cirkelde zachtjes rond. Ik kon een glimlach niet onderdrukken, maar ik hield mijn ogen gesloten. Langzaam baande ze zich een weg omhoog naar mijn ellebogen. Ik voelde haar onverstoord doorgaan, terwijl ze over mijn bovenarmen streelde tot ze mijn schouders bereikte. Ik kreeg er kippenvel van, opende mijn ogen en keek haar gewoon aan. “Mag ik ook eens proberen?” Ze knikte, liet me los en sloot meteen haar ogen. Ik aarzelde even; dit was nieuw voor me. Moest ik het echt doen? Maar er was niets mis mee. Dus deed ik wat zij deed en streelde eerst zachtjes haar polsen. Daarna werkte ik langzaam omhoog langs haar onderarmen. Het voelde allemaal zo onwerkelijk, maar ik was ook wel een beetje nieuwsgierig. Ze had twee kleine moedervlekjes op haar onderarm, waar ik zachtjes cirkels omheen liep.
En toen bereikte ik haar ellebogen en streelde, net als zij, zachtjes in cirkels omhoog tot aan haar schouders. Ik was duidelijk niet de enige die nerveus was, want zij had ook kippenvel. Toen ik bij haar schouders aankwam, stopte ik en liet mijn handen in mijn schoot vallen. Even was het stil, toen keek ze me alleen maar aan. “Mag ik nog een keer?” vroeg ze zachtjes. En mijn nieuwsgierigheid won het van me; ik knikte en sloot mijn ogen.
Ik had verwacht dat ze verder zou gaan op mijn schouderbladen. Even gebeurde er niets, toen besefte ik dat ik het mis had. En ja hoor, een moment later voelde ik haar handen op mijn flanken. Ze streelde me zachtjes op en neer, voorzichtig om mijn slipje of topje niet aan te raken. Mijn kippenvel werd intenser; blijkbaar genoot ik er meer van dan ik had gedacht. Nog voordat ze losliet, opende ik mijn ogen en grijnsde, een beetje beschaamd. “Ik vind het spannend.” Ze knikte en ging rustig verder ik begreep ik meteen wat ze wilde. Voorzichtig kwam ik een klein beetje dichterbij en strekte nieuwsgierig mijn handen uit. Ik voelde haar op haar flanken iets boven haar slipje. Wat voelde ze daar zacht aan. Langzaam streek ik omhoog, toen omlaag. Langzaam werden mijn bewegingen groter, meer verkennend. Al snel verkenden ze het hele gebied tussen haar slipje en haar topje. Het was heerlijk. Even sloot ik zelfs mijn ogen, om alles in me op te nemen. Haar zachte, gladde huid, haar kippenvel, de warmte, zelfs de geur en de lucht van het kleine bosje op dit eiland.
Toen ik mijn ogen weer opendeed, kruisten onze blikken elkaar opnieuw. Ze keek me vragend aan en even wist ik niet wat ze wilde. Toen voelde ik haar handen langzaam van mijn zij naar mijn rug glijden. Ik begreep het. Maar in plaats van te knikken, deed ik hetzelfde om haar te laten zien dat ik het goed vond. Eerst bleven we allebei op haar onderrug, waarbij we bijna haar hele huid aftasten. Maar ik was te nieuwsgierig en deze keer ging ik als eerste. Langzaam verkende ik haar ruggengraat, wervel voor wervel omhoog, tot aan haar bovenrug, en streelde zachtjes haar nek. En zij deed precies hetzelfde. “Dat is zo lekker Iris.” Ik knikte alleen maar. Mijn wangen moeten roodgloeiend zijn geweest. Mijn kippenvel werd steeds groter. Het werd nog erger toen ik haar handen van mijn nek naar de sluiting van mijn topje voelde glijden. Ze keek me vragend aan. “Hm… Nou, dat heb ik nog nooit met een andere vrouw meegemaakt…” “Ik ook niet,” onderbrak ze me snel. En we moesten allebei stiekem lachen.
Ik bracht mijn vingers naar de sluiting en keek haar aan. Ze knikte. Voorzichtig, maar duidelijk. Bijna tegelijkertijd maakten we elkaars topjes los. Ik was blij dat de druk daarboven wat verlicht was. Maar ook nerveus, want ik wist wat er ging gebeuren. Voorzichtig trok ik mijn topje uit en keek toe hoe zij hetzelfde deed. Natuurlijk had ik al eerder de borsten van andere vrouwen gezien; dit was niets nieuws voor me. Maar toegegeven, dit was iets heel anders dan in een pashokje of zoiets. Mijn borsten waren hard en de opwinding door de zachte strelingen was duidelijk voelbaar. Anouk voelde hetzelfde, dat kon ik gemakkelijk zien. Haar wangen kleurden rood en ze keek me aan, net zo onzeker als ik over haar was. Nu was het mijn beurt om de eerste stap te zetten.
Langzaam ging mijn rechterhand omhoog en stopte bij haar borsten. Ik keek Anouk aan. Daar was het weer, dat iets verlegen, akkoord, knikje. O God, ik was zo onzeker. Nooit in mijn leven had ik de borsten van een andere vrouw aangeraakt, er zelfs nooit aan gedacht. Nu ging dat gebeuren! Ik deed het gewoon, mijn rechterhand gleed zachtjes op haar linkerborst. Heel voorzichtig, teder, raakte ik haar daar aan en streelde haar borst en voelde haar tepel onder mijn hand opzwellen. Precies zoals ik het zelf prettig vond. Alleen mijn vingertoppen die zachtjes over haar huid streelden, rond haar tepel cirkelden. Ze genoot er duidelijk van; dat zag ik zonder aarzeling. Langzaam cirkelde ik verder rond de tepel, plaagde haar; ik hield van de kippenvel die ze me bezorgde. Ik was in een soort trance, maar ik merkte dat ze nu ook naar voren bewoog en mijn linker borst op dezelfde manier streelde. Blijkbaar volgde ze mijn voorbeeld. Een rilling liep door mijn hele lichaam. Ik had echt nog nooit zo’n opwindend gevoel ervaren. Het was gewoonweg fantastisch. Ik was gespannen. Zo gespannen dat ik geen geluid wilde maken. Maar mijn mond opende zich vanzelf en er ontsnapte een zachte zucht. Ik keek haar aan, mijn gezicht bloosde. Maar het leek haar echt een opluchting te zijn; ze slaakte ook een zucht. Zachtjes, maar duidelijk hoorbaar. Ik glimlachte en moest opnieuw zuchten. De betovering was verbroken. En mijn nieuwsgierigheid groeide. Ik keek haar moedig aan. Ik slikte, zoekend naar de juiste woorden. “Ik… ik zou je graag willen zoenen, Anouk.”
Ze straalde, liet mijn borst los en kwam dichterbij. Ook ik schoof dichter naar haar toe, nog steeds zittend op de boomstam. Mijn hart bonkte wild in mijn borst. Ik sloot mijn ogen, net als mijn stoute ontdekking voor die dag. Seconden verstreken zonder dat er iets gebeurde. Wie zou de eerste stap zetten? Toen voelde ik haar zachte lippen op de mijne. Niet veeleisend, niet ruw, gewoon teder. Even dacht ik dat ik flauw zou vallen. Maar ik genoot juist van het moment, ik nam het volledig in me op. Ik durfde mijn mond een klein beetje te openen. Ik was bang dat Anouk dat niet zou durven. Maar het tegendeel gebeurde. Ze opende haar mond en raakte de mijne zachtjes aan met het puntje van haar tong. En toen kusten we elkaar, liefdevol, intiem, speels. Ik had zoiets nog nooit meegemaakt. Het was zo intiem, ik weet niet meer hoe lang het duurde. Ik sloeg mijn armen om haar nek en voelde haar stevige borsten tegen de mijne. Dit was zo opwindend.
Na wat een eeuwigheid leek, gingen we eindelijk uit elkaar. Maar stoppen was uitgesloten; dat wisten we allebei. Ik had absoluut geen ervaring met vrouwen, en zij ook niet. Dat wist ik al sinds ze het zei. Ik stond op, pakte haar handen en trok haar van de boomstam af. We stonden daar tegenover elkaar, zwaar ademend, ons haar al een beetje vochtig van het zweet. Voorzichtig knielde ik voor haar neer en voelde de warme, droge grond onder mijn knieën. Ik legde mijn handen op haar heupen, haakte mijn vingers in haar bikinibroekje en trok het zachtjes naar beneden. Ze wipte haar billen iets op, er was geen weerstand. Natuurlijk keek ik aandachtig. Net als ik was haar schaamheuvel volledig kaal. Haar schaamlippen glommen en waren donkerrood. Ze was al behoorlijk nat; dat zag ik meteen.
Langzaam stond ik weer op. Ik hoefde haar niet eens aan te kijken; we begrepen elkaar al perfect. Zonder verder omhaal knielde ze neer, glimlachte, haakte haar vingers erin en trok mijn slipje uit. Ik aaide zachtjes haar haar en giechelde. “Ik denk dat dit mijn eerste keer in de buitenlucht zal zijn.” Ze glimlachte alleen maar, stond niet op. In plaats daarvan keek ik toe hoe ze voorover boog en me een diepe kus gaf, precies op mijn clitoris. Ik hapte meteen naar adem. Nog een zucht. O God, ik dacht dat ik flauw zou vallen. Ik hield haar hoofd vast en drukte het zachtjes tegen mijn schoot. Nog een kus op mijn clitje. En nog een. “Jezus.. Oh… Wat ben je aan het doen?” Ik kreeg geen antwoord. Tenminste niet in de traditionele zin. In plaats daarvan voelde ik haar tong zachtjes over mijn schaamlippen glijden. Meteen liep er een rilling door me heen. “Mhm… oh God, Anouk.”
Ik ademde met een zachte kreun in, eigenlijk was het meer een hijgend en kreunend geluid. Ik wist dat met dit opwindende tongspel het niet lang zou duren voordat ik mijn allereerste orgasme met een andere vrouw zou beleven. Ik duwde haar weg en knielde voor haar. Onze blikken kruisten elkaar weer. Ik grijnsde naar haar, pakte haar rechterhand en leidde die naar mijn schoot, recht op mijn ongelooflijk natte lippen. Zonder aarzeling deed ik hetzelfde bij haar, glimlachte liefdevol naar haar en begon haar lippen te strelen. Heel zachtjes, met slechts één vinger. Ze begreep wat ik wilde. Een paar seconden later voelde ik haar wijsvinger op dezelfde manier mijn lippen verkennen. Ik voelde me niet langer ongemakkelijk in haar bijzijn; ik mocht haar erg graag, ook al had ik haar pas vandaag ontmoet. Zachte, opgewonden zuchtjes omringden ons. Het was een unieke gewaarwording. Ik voelde haar lippen zich openen en haar mond opengaan. Zij moet het ook gevoeld hebben. Heel voorzichtig liet ik mijn wijsvinger in haar glijden. Wat een gevoel! Ze was zo nat, zo opgewonden. Eindelijk vond haar vinger ook zijn weg naar binnen. Ik liet haar vinger even zachtjes glijden, keek haar met open mond aan en voegde er nog een vinger aan toe. “Mhm… oh…., argh” “Oh Iris!” fluisterde ze, en ik kuste haar zachtjes terwijl ze er nog een vinger bij deed.
Heel langzaam, heen en weer, en toen steeds sneller, gaven we ons over aan elkaar. Een ritje op het scherp van de snede, met elkaars verlangen. Maar ik merkte dat deze nieuwe gevoelens me steeds meer in beslag namen, steeds meer eisten. Exact zoals ik het wilde. Mijn bewegingen werden steeds onbeheerster; ik had het gevoel dat ik mijn vingers bijna in haar ramde. De kreten en zuchten werden steeds luider. Met mijn vrije hand reikte ik naar haar borsten, ik wilde ze zo graag voelen. Steeds weer, eisende, wilde kussen. Ik voel het: er broeit iets in me wat nog nooit eerder is gebeurd. Ik voel een ongelooflijke druk in mijn onderbuik. Ik zie lichtflitsen, ik heb het gevoel dat ik constant elektrische schokken krijg. “Oh Anouk… Oh… mijn God,” hijg ik, terwijl ik me steeds meer kronkel en mijn bekken stevig tegen haar vingers druk. Ze versnelt nog meer. Ik wist dat ze hetzelfde voelde. De lichtflitsen voor mijn ogen nemen toe, de elektrische schokken worden intenser.
“Anouk!!!!” Ik kreunde haar naam uit van genot en zak dan langzaam en gelukkig voor haar neer. Mijn lichaam trilt als nooit tevoren en ik hoor Anouk mijn naam roepen voordat ook zij voor me neervalt. We drijven allebei weg, onbewust van wat deze dag nog zal brengen. Ze rolde in mijn armen en we zoenden opnieuw. Wat een geweldige eerste keer met een andere vrouw!