Harry parkeerde zijn bestelbusje aan de rand van het straatje en zette de motor af. Met een vastgeroeste routine haalde hij zijn uitrusting uit de laadruimte: de aluminium ladder, de emmers, de trekker en zijn vertrouwde sproeier. Het was een prachtige ochtend in mei; de lucht was kraakhelder, de zon scheen fel en het beloofde een hete dag te worden. Terwijl hij de ladder op zijn schouder tilde en naar het appartementencomplex liep, glimlachte hij. Dit was waarvoor hij leefde. Hij kon echt niet begrijpen waarom iemand vrijwillig koos voor een bestaan achter vier muren, opgesloten in een bedompte kantoorruimte. Voor hem was de buitenlucht, met zijn onvoorspelbaarheid en levendigheid, het enige echte kantoor.
Hij positioneerde de ladder stevig tegen de gevel van het gebouw met drie verdiepingen, de voeten zorgvuldig uitgezet voor maximale stabiliteit. De geur van vers gemaaid gras uit het nabijgelegen park vermengde zich met de subtiele uitlaatgassen van de stad. Boven hem cirkelde een meeuw, zijn schreeuw een rauwe noot in het zomerse concert. Hij hoorde de verre sirene van een ambulance en het luidruchtige gelach van kinderen op weg naar school. Het straatleven was een constante stroom van kleine, fascinerende verhalen die zich voor zijn ogen ontvouwden. Dit was zijn dagelijkse soap, live en in kleur.
De zon stond al hoog genoeg om fel en onverbiddelijk te zijn. De stralen kaatsten van de glimmende daken en autoruiten. Harry haalde zijn Ray-Ban zonnebril uit de borstzak van zijn werkoverall en zette die op zijn neus. Onmiddellijk werd de wereld zachter, de scherpe randen van het licht gedempt tot een draaglijk niveau. De donkere glazen waren een perfecte bescherming tegen de felle zon. Met een diepe teug van de frisse, opgewarmde lucht begon hij aan zijn klim naar boven, klaar voor weer een dag van hard werken in de openlucht.
Met een lichte, vrolijke deuntje op zijn lippen klom Harry de ladder op, zijn voeten vonden stevig houvast op de metalen sporten. Hij steeg hoger, voorbij de eerste verdieping, totdat hij de derde verdieping bereikte waar hij zijn werkzaamheden zou voortzetten. De ramen waren duidelijk toe aan een reiniging; een laag stof en verontreiniging uit de stad bedekte het glas en vertroebelde het zicht.
Terwijl hij zijn veiligheidsriem afstelde, merkte Harry op dat de ruiten aan de binnenkant waren beplakt met een licht werend folie. Een slimme zet van de bewoners, dacht hij, want het zou de hitte van de middagzon buiten houden en hun privacy beschermen. Normaal gesproken zou dit folie het voor hem onmogelijk maken om binnen te kijken, maar dankzij zijn polariserende zonnebril kon hij er wonderwel goed doorheen kijken.
Het raam waar hij nu voor stond gaf zicht op een moderne woonkamer, strak ingericht met minimalistische meubels in neutrale tinten. Harry haalde zijn emmer met zeepsop omhoog, doopte een spons in het schuim en begon systematisch het raam in te zepen, zijn bewegingen vlot en ervaren. Het was een routine die hij duizenden keren had uitgevoerd, een dans met water en zeep die hem een meditatieve rust gaf.
Net toen hij de tweede helft van het raam begon te behandelen, ving zijn oog een beweging in de woonkamer op. Iemand liep op het raam af, de contouren werden duidelijker tot hij zag dat het een jonge vrouw was. Ze stond nu plotseling recht voor hem, slechts gescheiden door het dunne glas en het folie. Dankzij zijn bril kon hij haar verrassend goed zien, en tot zijn grote verbazing was ze volledig naakt.
Als ervaren glazenwasser was hij wel wat gewend – hij had al van alles gezien door de ramen van de stad – maar dit was een situatie die hij nog niet eerder had meegemaakt. Het was duidelijk dat de vrouw ervan overtuigd was dat hij haar niet kon zien; zonder zijn speciale bril zou dat inderdaad het geval zijn geweest. Het licht werd gepolariseerd door zijn glazen, waardoor het folie zijn effect verloor en hij een redelijk helder beeld had van wat er binnen gebeurde.
Harry voelde een mengeling van schok en ongemakkelijke opwinding. Hij besloot om professioneel te blijven en te doen alsof hij haar niet zag, gewoon door te gaan met zijn werk. Hij floot wat luider dan voorheen, een poging om zijn eigen ongemak te maskeren terwijl hij zijn aandacht op het raam richtte. Ondanks zijn besluit om niet te kijken, kon hij zijn ogen niet van de vrouw afhouden. Haar aanwezigheid was te overweldigend, te onverwacht.
De vrouw begon langzaam over haar borsten te wrijven met haar linkerhand, haar bewegingen zacht en ritmisch. Met haar rechterhand gleed ze langzaam naar beneden, over haar buik, tot ze tussen haar benen arriveerde en daar begon te wrijven. Harry begreep onmiddellijk wat er aan de hand was – deze vrouw had duidelijk een fetisj voor het masturberen terwijl iemand toekeek, zonder dat die zich ervan bewust was. Hoe vaak had ze daar gestaan, naar buiten kijkend naar iedereen die beneden voorbij liep, zichzelf vingerend? Hij kon zich indenken dat het driemaal spannender was om zo dichtbij te staan en hem als persoon direct aan te kijken.
Hij voelde hoe zijn eigen lichaam reageerde op het schouwspel, een warmte die door zijn aderen stroomde en zich concentreerde in zijn kruis. Het kostte hem alle moeite om professioneel te blijven, om niet te laten merken dat hij alles zag. Ondanks dat het beeld enigszins wazig was door het folie, kon hij duidelijk zien hoe ze opgewonden raakte, haar ademhaling sneller werd en haar vingers zich dieper en dieper tussen haar benen bewogen. Het was een intiem, privé-moment, en Harry was daar onbedoeld getuige van.
Het lukte hem om het raam af te spoelen en schoon te zemen zonder een kik te geven. Ondertussen leek het erop dat de vrouw een orgasme kreeg. Ze schokte een paar keer met haar heupen. Het was jammer dat hij geen geluid kon horen; hij had haar graag horen kreunen. Na haar orgasme keek ze nog een keer naar Harry. Hij moest zich beheersen om niet zijn duim op te steken als teken dat hij er ook van genoten had. Ze draaide zich om en liep weg. Harry moest bij zichzelf lachen. Ongelofelijk. Als hij dit aan zijn vrienden zou vertellen, zouden ze zeggen dat hij het had verzonnen.
De ramen van de woonkamer waren schoon. Hij daalde af van de ladder, verplaatste de ladder naar rechts voor de rest van de ramen. Eenmaal boven kon hij weer door de ramen kijken; dit keer keek hij in de slaapkamer. Hij begon weer met het inzepen van de ramen. Tot zijn verrassing zag hij weer dezelfde vrouw de slaapkamer binnenkomen, nog steeds naakt, maar dat veranderde snel doordat ze een slipje aantrok en een soort ochtendjas. Jammer, hij had haar graag langer naakt gezien. Nou ja, hij had in ieder geval een leuke herinnering overgehouden. Hij ging verder met de ramen schoonmaken.
Plotseling ging de deur naar het balkon open en stond daar de dame in de opening. “Oh, goedemorgen, mevrouw,” sprak Harry, zijn blik direct op haar gericht. Door het glas en het folie had hij eerst niet goed kunnen zien hoe ze eruitzag, maar nu ze in de deuropening stond, had hij haar leeftijd goed ingeschat. Ze had een warme uitstraling met zachte gelaatstrekken en ogen die vriendelijk glinsterden in de ochtendzon. Haar haren vielen op een natuurlijke manier om haar gezicht en ze droeg een witte satijnen ochtendjas die haar figuur flatteus benadrukte.
“Dag glazenwasser, ik zag u zo hard werken en ik wilde zeggen dat u de ramen zo mooi schoon heeft gemaakt.” Harry wist even niets te zeggen, zijn hart bonsde in zijn keel. De dame ging verder: “Heeft u misschien zin in een kopje koffie?” “Oh, graag dan, omdat u het zo vriendelijk aanbiedt,” wist hij uiteindelijk te stamelen. “Kom maar naar binnen hoor, dat is wel zo gezellig.” Zonder moeite stapte Harry van de ladder over de reling op het balkon van de vriendelijke dame. De deur van het balkon gaf uit op de keuken. De dame stelde zich voor aan Harry: “Ik heet Wanda,” en stak haar hand uit. “Zeg maar Harry,” sprak hij en pakte haar smalle hand.
Toen zijn vingers haar slanke hand omvatte, voelde hij een zachte, elektrische schok door zijn arm gaan. Haar huid was zijdezacht en de subtiele warmte die ze afstraalde, leek direct door te dringen tot in zijn botten. Voor een moment leek de wereld om hem heen te vervagen; het enige wat hij voelde was de tere druk van haar hand in de zijne en een plotselinge, onmiskenbare aantrekkingskracht die sterker was dan alles wat hij ooit had gevoeld.
Met een laatste, zachte druk liet Wanda haar hand los, maar de warmte ervan leek in Harry’s palm te blijven branden. “Volg me maar,” zei ze met een lach. Ze draaide zich om en liep voor hem uit, en Harry kon zijn ogen niet van haar heupen afhouden die zachtjes zwaaiden met elke stap. De geur van haar parfum, een delicate bloemengeur, bleef hem achtervolgen.
De woonkamer baadde in een zacht, gouden licht dat door de net door hem gereinigde ramen stroomde. Harry voelde zich even ongemakkelijk in zijn werkuniform, middenin haar elegante, persoonlijke sfeer. Wanda wees naar een comfortabel bankstel. “Ga zitten, Harry.” Terwijl ze naar de keuken liep om de koffie te zetten, voelde hij een mix van opwinding en ongeloof dat hij hier, een simpele glazenwasser, echt zat.
Het duurde niet lang voordat ze terugkwam met twee dampende kopjes koffie. Ze zette er een voor hem op de lage glazen tafel en ging op dezelfde bank aan de andere kant zitten. Ze legde haar linkerbeen over haar rechter en keek Harry aan.
“Zo, Harry, vertel eens, hoe lang ben je al glazenwasser?”
“Oh, al een paar jaar hoor.”
“Vind je het leuk werk?”
“Oh ja, je bent altijd buiten en je maakt nog eens wat mee.”
Wanda lachte. “Dat kan ik me indenken, je ziet denk ik nogal wat door de ramen.”
Harry kuchte.
“Ja, soms wel ja.”
Wanda wisselde langzaam haar benen, de rechter boven de linker leggend, haar blote dijen even zichtbaar makend.
Harry kreeg het warm.
“Hoe vond je mijn voorstelling, Harry?” vroeg Wanda voorzichtig.
“Sorry?”
“Mijn voorstelling. Ik stond recht tegenover je toen ik mezelf vingerde.”
Harry’s hoofd werd knalrood.
Wanda lachte luid. “Dacht je echt dat ik je niet zag? Ik zag je zonnebril en wist dat je me zou kunnen zien door de getinte ramen. Ik moet zeggen, je hield jezelf goed onder controle en ging gewoon door met de ramen wassen.” Ze pauzeerde even en glimlachte. “Weet je, Harry, ik vind het opwindend als iemand me ziet terwijl ik mezelf vinger. Ik vond het heerlijk dat je bleef kijken.”
Wanda knoopte de gesp van haar ochtendjas los en trok de panden iets uit elkaar, zodat haar blote borsten vrijkwamen. “Vind je me geil, Harry?”
Met open mond keek Harry toe hoe Wanda haar blote borsten van onderen lichter optilde en ze ongegeneerd aan hem toonde.
“Wil je zien hoe ik mezelf klaar vinger?”
Wanda wachtte niet op zijn antwoord en spreidde haar benen, zodat Harry een goed zicht had op haar witte slipje dat mooi afstak tegen haar gebronsde benen. Met haar rechterhand streelde ze zachtjes over de voorkant van haar slipje.
Harry bevochtigde zijn lippen met zijn tong.
Dit kan niet, dacht hij.
Maar Wanda ging al verder door haar hand in haar slipje te schuiven.
“Mijn god, Wanda, dit gaat te ver.”
“Vind je? En als ik mijn slipje uittrek? Hoe ver is het dan?”
Met een vloeiende beweging trok ze haar slipje uit en gooide die naar het verbouwereerde gezicht van Harry.
Met gespreide benen lag ze nu op de bank en streelde over haar schaamlippen. Haar vingers vonden zonder aarzeling de weg naar binnen, en een diepe zucht ontsnapte uit haar keel. Harry keek, betoverd toe, hoe haar pols een ritme vond dat haar lichaam deed trillen.
“Ja… kijk hoe ik het voor je doe,” kreunde Wanda, haar ogen nu half gesloten terwijl ze zichzelf dichter naar een orgasme bracht. “Kijk hoe nat ik ben… alleen al door het idee dat jij naar me kijkt.”
Harry schoof op de bank wat dichter naar haar toe om het beter te kunnen bekijken hoe haar vingers zich in haar vochtige gleuf bewogen.
Hij voelde zijn eigen opwinding groeien, zijn lul werd stijf in zijn broek. Het verlangen om zichzelf bloot te geven en zijn erectie aan haar te tonen was overweldigend.
Toch hield iets hem tegen. Dit was haar spel, haar territorium. Als hij nu zou toegeven aan zijn verlangen, zou hij haar controle overnemen. Hij wist niet of ze het leuk zou vinden.
Hij besloot zich te houden aan haar onuitgesproken regels. Dit was haar appartement, haar show. Hij was slechts een toeschouwer, en als ze meer wilde, moest ze dat zelf aangeven.
Wanda’s ademhaling werd sneller, haar borsten rezen en daalden in een steeds wilder ritme. Haar vingers werkten onvermoeibaar verder. Zijn eigen lichaam schreeuwde om bevrediging, de spanning in zijn broek was bijna pijnlijk, maar hij bleef roerloos. Hij was vastbesloten om haar spel te spelen.
“Je voelt het toch, Harry?” fluisterde ze, haar stem hees van opwinding. “De hitte tussen ons… hoe ik alleen al voor jou nat word.”
Haar heupen begonnen te bewegen, op en neer, in synchroon met de bewegingen van haar hand. Ze duwde haar vingers dieper naar binnen, een zachte gil ontsnapte aan haar lippen. Ze was dichtbij, extreem dichtbij.
Harry’s vuisten balden zich in de zitting van de bank. Hij sloot zijn ogen even om zich te herpakken, om de overweldigende drang om zichzelf aan te raken te onderdrukken. Toen hij ze weer opendeed, zag hij dat Wanda hem met een halfopen mond aankeek. Haar blik was intens, volledig op hem gericht, alsof zijn aanwezigheid de laatste vonk was die ze nodig had.
“Ja… zo… kijk me aan…” kreunde ze, en toen overspoelde de golf haar. Haar lichaam spande zich aan, haar rug boog zich in een perfecte boog, en een lange, onafgebroken zucht van pure extase vulde de kamer. Ze trilde, haar benen trilden, terwijl het orgasme door haar heen golfde. Ze wreef met een vlakke hand in een rap tempo over haar schaamlippen, rijdend op haar orgasme. Harry keek toe, ademloos, terwijl ze langzaam tot bedaren kwam, haar vingers nog steeds zachtjes cirkelend over haar kut.
Een moment lang heerste er stilte. Wanda opende haar ogen volledig en keek hem recht aan, een kleine, tevreden glimlach op haar lippen. Ze haalde haar vingers langzaam uit zichzelf en bracht ze naar haar lippen, waar ze zachtjes aan likte, haar blik Harry nooit loslatend. “Wat ik al zei,” zuchtte Wanda met een voldane glimlach. “Ik vind het opwindend als iemand me ziet vingeren.”
Harry sprak zachtjes, alsof hij de geilheid van het moment niet wilde verbreken.
“Dit is het meest opwindende wat ik ooit heb gezien.”
Wanda glimlachte. “Kreeg je een stijve?” Ze keek naar het kruis van zijn spijkerbroek dat een flinke bobbel liet zien.
“Waarom heb je hem er niet uitgehaald?”
“Oh, ik wist niet of je dat wel wilde. Je leek zo te genieten van waar je mee bezig was, maar als je het mij had gevraagd, dan had ik het zeker gedaan.”
Wanda reageerde verrast. “Oh Harry, je bent een echte gentleman. Nu voel ik me bezwaard.”
“Luister, wat ik ga doen: ik moet me eigenlijk aankleden en naar mijn werk gaan. Als je de volgende keer weer moet glazenwassen bij mij, laat ik je gelijk binnen. Dan zal ik het goed met je maken.”
Harry slikte. “Deal.”
Na een laatste blik op haar naakte lichaam in haar geopende ochtendjas besloot hij om op te stappen; de boodschap was duidelijk geweest.
“Nou, Wanda ik heb genoten van je show, nog een fijne dag. Ik zie je dan.”
Wanda straalde. “Ik zie je, Harry.” Ze leidde Harry door de keukendeur en lette goed op dat hij zonder problemen weer terug op de ladder stapte. Ze gaf hem nog een handkus en deed toen de deur dicht.
Terwijl Harry naar beneden klom, bedacht hij: dit kan ik maar beter niet doorvertellen aan mijn vrienden. Trouwens wanneer is de volgende keer dat ik hier ben eigenlijk?