Jeroen’s motor(on)geluk deel 1

De kamer was stil, op het zachte piepen van de monitor na dat zijn hartslag in een monotoon ritme weergaf. Jeroen, een man van net 22, lag roerloos in het ziekenhuisbed, zijn lichaam een gevangene van gips en verband. Een motorongeluk had hem hier gebracht – een domme slip op een natte weg, en nu waren beide armen en zijn rechterbeen ingepakt in hard, wit gips. Hij kon zich nauwelijks bewegen, laat staan zichzelf verzorgen. De eenzaamheid van de eenpersoonskamer drukte op hem; geen familie in de buurt, geen vrienden die konden langskomen. Al meer dan een week lag hij hier, zijn dagen gevuld met pijnstillers, slaap en een groeiende frustratie over zijn hulpeloosheid. Zijn lichaam hunkerde naar beweging, naar aanraking, naar ontlading. Seks was al die tijd onmogelijk geweest – hij kon zichzelf niet eens aanraken.

De deur ging open met een zachte klik, en een jonge verpleegkundige stapte binnen. Ze was begin twintig, schatte hij, met kort bruin haar dat in een praktische knot zat, en een uniform dat haar slanke figuur accentueerde zonder te veel te onthullen. Haar naamplaatje las ‘Lisa’. Ze glimlachte professioneel, haar ogen vriendelijk maar afstandelijk. “Goedemorgen, meneer Van Dijk. Tijd voor uw dagelijkse wasbeurt,” zei ze, terwijl ze een karretje met handdoeken, washandjes en zeep naar binnen duwde.

Jeroens hart sloeg over. Die stem. Het was als een echo uit het verleden, een perfecte kopie van Sophie, zijn ex-vriendin. Sophie, met wie hij een korte, vuurwerkachtige relatie had gehad – maanden van intense, bijna obsessieve seks, gevolgd door een abrupte breuk. Haar stem had altijd een hypnotiserend effect op hem gehad: zacht, melodieus, met een lichte heesheid die hem direct opwond. En nu hoorde hij het weer, exact hetzelfde. Zijn lichaam reageerde instinctief, als een geconditioneerde reflex. Hij voelde een tinteling in zijn onderbuik, een warmte die zich verspreidde, terwijl Lisa het beddengoed begon terug te slaan.

Ze werkte efficiënt, trok zijn ziekenhuishemd uit met geoefende handen. Jeroen probeerde zich te concentreren op het plafond, op de pijn in zijn been, op alles behalve haar stem die zachtjes instructies mompelde: “Even optillen als het kan, ja zo.” Maar het was te laat. Toen ze zijn onderbroek omlaag trok, was zijn erectie al onmiskenbaar – groot, kloppend, een onvrijwillige reactie op die stem die herinneringen opriep aan nachten vol passie. Jeroens wangen brandden van schaamte. Hij voelde zich blootgesteld, kwetsbaar, als een tiener die betrapt werd. Waarom nu? dacht hij wanhopig. Ze is gewoon aan het werk, en ik… dit is vernederend.

Hij durfde haar niet aan te kijken, zijn ogen vastgepind op een vlekje op de muur.
Lisa’s gezicht bleef neutraal, professioneel. Ze had dit soort situaties eerder meegemaakt – het menselijk lichaam was onvoorspelbaar, vooral bij jonge mannen die wekenlang immobiel lagen. Ze voelde een lichte verbazing bij het zien van zijn indrukwekkende erectie, maar duwde het weg; het was haar taak om te zorgen, niet om te oordelen. Arme jongen, dacht ze, terwijl ze het warme water over een washandje goot. Hij moet zich doodschamen. Maar het is normaal, het lichaam doet wat het wil. Ze negeerde het volledig, begon bij zijn borst en werkte systematisch omlaag, haar aanrakingen zacht maar doelgericht.

Toen ze bij zijn geslachtsdelen aankwam, was het onvermijdelijk. Het wassen was routine: voorzichtig schoonmaken, spoelen, drogen. Maar voor Jeroen was elke aanraking een elektrische schok. Haar stem, die zachtjes neuriede terwijl ze werkte – exact zoals Sophie deed – vermengde zich met de sensaties. Zijn lichaam herinnerde zich alles: de hitte, de druk, de ontlading. Hij probeerde het tegen te houden, beet op zijn lip, maar het was te veel. Met een onderdrukte kreun kwam hij klaar, zijn sperma spattend op het washandje. Golven van genot vermengden zich met diepe schaamte; hij voelde zich klein, hulpeloos, als een kind dat een ongelukje had.

Lisa reageerde zonder aarzeling. Ze ving het op in het washandje, spoelde het af onder de kraan alsof het een vlekje vuil was, en ging door met wassen. Geen woord, geen blik van afkeuring. Intern voelde ze een mengeling van medelijden en professionele distantie. Het gebeurt wel eens, dacht ze. Hij kan er niks aan doen. Beter dat het nu gebeurt dan dat hij er de hele dag mee loopt. Ze droogde hem af, trok een schone onderbroek aan en dekte hem toe. “Klaar,” zei ze met een glimlach. “U ziet er weer fris uit.”
Jeroen mompelde een bedankje, zijn gezicht vuurrood. De rest van de ochtend probeerde hij het te vergeten, maar de herinnering bleef hangen als een onwelkome gast.

Later die dag kwam Lisa terug met een dienblad koffie. “Hier, uw koffie,” zei ze, terwijl ze het tafeltje bij zijn bed neerzette. Haar stem klonk weer, die perfecte imitatie, en Jeroen voelde het meteen: een nieuwe tinteling, een beginnende reactie onder de dekens. Hij wist niet waar hij moest kijken – naar haar ogen, die vriendelijk maar onwetend leken? Naar de vloer? De spanning hing in de lucht, dik en ongemakkelijk. Hij voelde zich als een bom die elk moment kon ontploffen, zijn hart bonzend van gêne.
Lisa merkte zijn ongemak op, de manier waarop hij wegkeek, zijn rode wangen. Ze voelde een lichte nieuwsgierigheid opkomen – was het haar aanwezigheid? Maar ze negeerde het, zoals ze geleerd had. Hij is gewoon verlegen, dacht ze. Na wat er vanmorgen gebeurde, geen wonder. Ze bleef professioneel, schonk de koffie in en vroeg: “Suiker? Melk?”

Jeroen kon het niet langer aanhouden. “Eh, over vanmorgen…” stamelde hij, zijn stem schor. “Het spijt me. Ik… ik kon er niks aan doen.”
Ze keek hem aan, haar uitdrukking zacht. “Maakt u zich geen zorgen,” zei ze geruststellend. “Dat gebeurt wel eens. Het is volkomen normaal in uw situatie. U bent al een tijdje hier, en uw lichaam reageert gewoon.” Terwijl ze praatte, zag ze het gebeuren: zijn ademhaling versnelde licht, en onder de deken leek er beweging. Haar stem – die stem – deed het weer. Zijn lichaam had haar stem weer gehoord en meldde zich paraat. Jeroen voelde de erectie opkomen, onstuitbaar, zichtbaar door de lakens en hij wilde door de grond zakken. Niet weer, dacht hij in paniek.

Lisa’s ogen gleden even omlaag, en ze lachte zachtjes, een mengeling van amusement en begrip. “Nou, nou…” zei ze plagend, maar niet gemeen. Ze had nog nooit zo’n directe reactie gezien, en het wekte iets in haar – een mengeling van professionele afstand en een vonk van intrige en nieuwsgierigheid. Dit was anders dan bij andere patiënten. Lag het aan haar? Ze schudde het van zich af, maar diep vanbinnen was haar interesse gewekt. “Rust maar uit,” zei ze, en verliet de kamer. Jeroen bleef achter, starend naar het plafond, zijn lichaam nog steeds in opstand. De dag was nog lang niet voorbij, en hij vreesde al voor de volgende ontmoeting.

De opvolgende dagen

De tweede ochtend kwam Lisa weer binnen met dezelfde kalme routine. Ze duwde het karretje voor zich uit, haar voetstappen zacht op de vinylvloer. Jeroen lag al wakker, starend naar het plafond, zijn lichaam gespannen bij het vooruitzicht. Zodra hij haar stem hoorde – “Goedemorgen, hoe hebben we geslapen?” – voelde hij het weer: die onmiddellijke, onwillekeurige reactie. Zijn hartslag versnelde, zijn adem stokte even, en onder de deken begon het vertrouwde kloppen. Hij bloosde al voor ze goed en wel bij het bed stond.
Lisa zag het meteen. Ze legde een hand op de rand van het bed, haar blik rustig maar niet kil. “Je hoeft je niet te schamen,” zei ze zacht. “Ik zie het. Het is oké.” Ze begon hem uit te kleden, haar bewegingen nog steeds professioneel, maar er zat nu iets warms in haar toon, iets persoonlijks dat er de dag ervoor nog niet was geweest.

Jeroen slikte. “Het is… jouw stem,” bracht hij uiteindelijk uit, terwijl ze zijn hemd omhoog schoof. Zijn stem was schor van gêne en spanning. “Je klinkt precies als iemand met wie ik… vroeger iets had. Heel kort, maar… heel intens. Elke keer als je praat, is het alsof mijn lichaam zich herinnert wat het vroeger voelde. Ik kan er echt niks aan doen.”

Lisa pauzeerde even, het washandje in haar hand stil hangend. Ze keek hem aan, echt aan, niet alleen als verpleegkundige. “Sophie?” vroeg ze voorzichtig.
Jeroen knipperde verrast. “Hoe weet je dat?”
“Ik heb je status gelezen,” gaf ze toe. “Er stond een nootje bij van de SEH arts: ‘Patiënt noemt soms de naam Sophie in zijn slaap, klinkt emotioneel.’ Ik dacht dat het je vriendin was. Ex dus. Maar ik had niet verwacht dat het zó letterlijk zou zijn.” Ze glimlachte klein. “Mijn stem is blijkbaar een perfecte kopie. Dat is… apart.”
“Het is fucking ongemakkelijk,” mompelde hij, terwijl ze zijn onderbroek omlaag trok. Zijn erectie was alweer volledig aanwezig, groot en duidelijk. Hij sloot zijn ogen even. “Ik voel me een idioot.”

Lisa goot warm water over het washandje. “Je bent geen idioot. Je bent een jongen van tweeëntwintig die al weken niet heeft kunnen bewegen, niet heeft kunnen klaarkomen, niet eens zichzelf heeft kunnen aanraken. En dan komt er iemand binnen die klinkt als de vrouw die hem waarschijnlijk de beste seks van zijn leven gaf. Natuurlijk reageert je lichaam.” Ze begon hem te wassen, haar aanrakingen nog steeds zacht en precies. “Ik neem het je niet kwalijk.”
Toen ze bij zijn geslacht kwam, aarzelde ze niet. Ze waste hem grondig, maar deze keer liet ze haar hand iets langer rusten, een lichte druk uitoefenen. Jeroen hapte naar adem. “Lisa…”
“Ik help je wel,” zei ze rustig. “Je hebt het nodig. Je lichaam schreeuwt erom. Ik zie het. Het is okay” Ze sloot haar vingers om hem heen, langzaam, bijna teder. Ze bewoog haar hand in een kalm ritme, niet gehaast, niet klinisch – eerder als iemand die precies wist wat ze deed. Jeroen kreunde zacht, zijn heupen probeerden instinctief te bewegen, maar het gips hield hem vast. Binnen een minuut kwam hij klaar, harder dan de dag ervoor, zijn ontlading warm en overvloedig in haar handpalm en het washandje.
Ze spoelde alles af, droogde hem af, trok hem aan alsof er niets gebeurd was. Maar toen ze klaar was, bleef ze even zitten op de rand van het bed. “Beter?”
Hij knikte, nog nahijgend. “Ja. Dank je.”

Die middag, toen haar dienst eigenlijk al afgelopen was, kwam ze terug. Geen karretje dit keer, alleen een mok thee voor zichzelf en een pakje koekjes. Ze trok een stoel bij en ging zitten. “Ik mag eigenlijk niet te lang blijven,” zei ze, “maar ik dacht: waarom niet even praten? Je ligt hier al weken alleen.”

Ze praatten. Eerst over kleine dingen – hoe het ongeluk gebeurd was, hoe lang hij nog in het gips zou zitten. Maar langzaam gleed het gesprek dieper. Jeroen vertelde over Sophie: hoe ze elkaar hadden ontmoet op een feest, hoe alles binnen twee weken al explosief was geworden, hoe ze elkaar bijna elke nacht zagen, hoe de vonken eraf spatten en hoe abrupt het eindigde toen zij terug naar haar ex ging. “Het was puur seks,” zei hij. “Maar wel… verslavend. Ze wist precies wat ze moest doen. En haar stem… god, die stem.”
Lisa luisterde aandachtig. “Ik heb ook iemand gehad die dat soort macht over me had,” zei ze na een tijdje. “Niet qua stem, maar qua aanraking. Hij kon me met één hand op mijn nek laten smelten. Het duurde een jaar, en toen was het ineens klaar. Ik was er kapot van, maar ik heb geleerd dat dat soort connecties soms gewoon… opbranden. Ze zijn te fel om lang te blijven branden.”
Jeroen keek haar aan. “Ben je nu met iemand?”

Ze schudde haar hoofd. “Nee. Al een tijd niet. Te druk met werk, en eerlijk? Ik ben een beetje bang geworden voor die heftigheid. Ik wil iets rustigers. Iets echts.” Ze lachte even. “En jij? Na Sophie?”
“Niks serieus. Een paar dates, maar niemand komt maar in de buurt. Ze doen maar wat.”
Ze bleven nog een halfuur praten, tot een collega haar kwam roepen. Voor ze wegging legde ze even haar hand op zijn onderarm – het enige stukje huid dat niet in het gips zat. “Morgen weer wassen,” zei ze met een knipoog. “En misschien weer… helpen, als je het nodig hebt.”

De derde dag was het patroon hetzelfde, maar intenser. Zodra ze binnenkwam en “Hoi Jeroen” zei, was hij al hard. Dit keer waste ze hem eerst helemaal, rustig, professioneel. Pas toen alles schoon was, ging ze verder. Ze boog zich voorover, haar lippen vlak bij zijn oor. “Mag ik?” fluisterde ze.
Hij knikte, niet in staat iets te zeggen.
Ze nam hem in haar mond, langzaam, diep, haar tong precies daar waar hij het het hardst nodig had. Het was geen haastige, klinische handeling – het was aandachtig, bijna lief. Jeroen kreunde luid, zijn hoofd achterover in het kussen, zijn lichaam trillend van genot. Lisa had goed geluisterd naar Jeroen en ze voelde nu een soort drang om zijn herinnering aan Sophie te doen vervagen. Misschien was het competitie die ze voelde, zonder Sophie te kennen. Toen hij klaarkwam, slikte ze alles door, veegde haar lippen af met de rug van haar hand en glimlachte. “Beter?”
“Veel beter,” hijgde hij.

De dagen daarna groeide het. Ze bleef langer na haar dienst. Ze praatten over films, over muziek, over hoe het voelde om vast te zitten in je eigen lichaam. Ze vertelde over haar eigen eenzaamheid, over hoe ze soms thuiskwam in een leeg appartement en zich afvroeg of ze ooit nog iemand zou vinden die haar echt zag. Hij vertelde over zijn angst dat hij na het ongeluk nooit meer dezelfde zou zijn, fysiek of mentaal.
En elke ochtend, elke middag, hielp ze hem. Soms met haar hand, soms met haar mond. Het werd routine, maar nooit kil. Er zat warmte in, een stille verstandhouding. Ze negeerde nooit zijn schaamte, maar ze liet hem ook nooit geloven dat het iets was om zich voor te schamen.
Op de zesde dag zei ze, terwijl ze zijn borst afdroogde: “Over een paar dagen mag je douchen. Met hulp natuurlijk. Denk je dat je dat aankunt?”
Jeroen keek haar aan, zijn ogen donker van verlangen en iets diepers. “Met jou? Ja.”
Ze glimlachte. “Dan doen we dat.”

Wordt vervolgd.