De collar

Ik schrijf dit nu in opdracht van mijn training. Ik vind het doodeng en excuses alvast als mijn schrijfstijl nog (niet) op het niveau van de Libris Literatuur Prijs is. Gedurende mijn training zal ook mijn schrijven verbeteren. Ik beloof jullie dat ik open en eerlijk zal zijn. Op iets anders staat namelijk straf.

Mijn naam is Birgul. Negentien jaar en studente Rechtsgeleerdheid aan de Universiteit van Amsterdam. Ik ben een dochter van een modern Turks gezin. Mijn vader werkt als IT’er, mijn moeder geeft geschiedenisles op een middelbare school. Thuis werd altijd gepraat over cijfers, opleiding en een stabiele toekomst. Seks, macht, verlangen zijn woorden die ik nooit heb gehoord in onze huiskamer. Mijn ouders zijn trots op mijn studie, trots op de resultaten die ik behaal en trots op mijn bijbaan bij een juridisch advies kantoor in ’T Gooi.

Ik woon in kamers in Diemen, in een net appartement met mijn huisgenootje Samantha, Sam. Een blonde derdejaars psychologie studente. Waar ik de perfecte student ben: punctueel, georganiseerd, altijd mijn aantekeningen op orde, is Sam een wervelwind die meer bezig is met feestjes. ‘Je moet meer genieten Bir’, klinkt het meerdere keren per week door ons gezellige appartement. We verschillen als dag en nacht maar ik houd oprecht van haar. Mijn allerbeste vriendin. Ook wanneer ze mij weer gekscherend ‘mevrouw de directeur’ noemt wanneer ik vertrek naar ’t Gooi. Ik heb altijd geleerd dat kleding ertoe doet. Dus voor mijn baan als juridisch medewerker draag ik kokerrokken, hakken en onberispelijke blouses. Wat niemand weet en wat niemand ziet…is wat ik eronder draag. Kousen, jarretels en mini strings, soms kruisloos en altijd een subtiele collar om mijn nek.

Het is een dinsdagochtend. Het statige kantoor is al vol leven wanneer ik om half negen binnenstap. De glazen deuren swipen open en de geur van verse koffie komt mij tegemoet. Ik knik naar Lisa achter de receptie. Een vrouw van begin 40 met altijd een glimlach op haar gezicht. ‘Goedemorgen Birgul, Brian is al binnen. Hij wil de conceptovereenkomst voor dat reclamebureau voor half elf op zijn bureau.’

‘Hi Lisa, staat al klaar hoor,’ antwoord ik rustig. Mijn stem klinkt professioneel, precies zoals ik het bedoeld heb. Onder mijn donkerblauw kokerrok die net over mijn knieën valt, dragen de jarretelbandjes mijn kousen. De dunne kanten string voelt lekker tegen mijn schaamlippen.

Ik loop door de afdeling. Rechts zit Mark, een junior associate van zesentwintig, druk te typen. Links zit Merel, een van de secretaresses. Iedereen is druk bezig en zien de ijverige werkstudent. Niemand ziet de natte plek die zich langzaam vormt tussen mijn benen. Deze omgeving doet iets met mij. Sinds ik hier werk ben ik continue geil.

Brian’s kamer is de grootste, met uitzicht op veel groen. De deur staat halfopen. Hij zicht achter zijn bureau in een donkergrijs pak, overhemd dicht en stropdas perfect geknoopt. Hij kijkt op wanneer ik binnenkom met de map.

‘Goedemorgen Birgul. Leg maar neer. Als je nog koffie moet halen, voor mij graag een dubbele espresso’. ‘Natuurlijk meneer’.

Ik leg de map op zijn bureau, haal koffie voor ons, en ga terug naar mijn bureau. De ochtend vloeit voorbij in telefoontjes, mails, het corrigeren van conceptstukken. Om tien uur komt Mark bij mijn bureau staan. Zoals altijd laat hij zijn ogen over mijn lichaam glijden, stoppend bij mijn borsten. Decolleté zal ik nooit laten zien dus, helaas voor hem moet hij het doen met de strakgespannen stof. ‘Heb jij de bijlagen voor dat reclamebureau nog? Brian wil ze meenemen naar de lunch’. Ik draai me om, voel hoe de natte stof van mijn string zich tegen mijn schaamlippen plakt. ‘Ik heb hem alles al gegeven’. Mark lacht. ‘Je bent efficiënt. Soms vraag ik me af of jij überhaupt slaapt.’ Ik glimlach beleefd. ‘Ik slaap genoeg’.

Rond half één komt Lisa aan mijn bureau om te vragen of ik meega lunchen. Helaas moet ik afwijzen en eet ik mijn lunch achter mijn bureau omdat ik nog wat wil afmaken voor morgen. ‘Jij en je perfecte agenda. Soms ik ben jaloers op je. Maar soms vind ik je eng’ zegt ze met een knipoog.

De middag sleept zich voort en rond zessen beginnen de collega’s langzaam richting huis te gaan. Brian komt in zijn deuropening staan. Hij heeft zijn stropdas afgedaan. Zijn blik is kalm, onderzoekend.

‘Birgul, wil je even komen’. Ik sta op, fatsoeneer mijn rok en loop richting zijn kantoor. Hij leunt tegen de rand van zijn bureau met zijn armen over elkaar. ‘Ga zitten, Birgul’ zegt hij terwijl hij naar een stoel tegenover zijn bureau wijst.

“Je werkt hard,” begon hij. “Goed. Beter dan de meeste stagiairs die ik hier heb gehad’.

“Dank u, meneer”.

Hij keek mij recht aan. “Ik heb iets opgemerkt. Iets wat mij al een tijdje bezighoudt. Je draagt altijd die halsband”, zegt hij. Geen vraag. Een constatering. “Het maakt niet uit wat je draagt, de halsband is er altijd. Waarom?”

Mijn hand gaat willekeurig naar mijn keel. De dunne leren band voelt plotseling zwaarder. “Het is…het is een sieraad, meneer. Niks bijzonders.”

Hij zegt niets. Hij wacht. De stilte wordt zwaard. “Probeer het nog eens”, zegt hij zacht. “En dit keer zonder te liegen.”

Ik slik. Mijn mond is droog. Tussen mijn benen is het precies het tegenovergestelde. Ik voel hoe een druppel zich een weg baant langs mijn dij. “Ik….ik ben geïnteresseerd….in bepaalde dingen en het geeft mij een fijn gevoel.”

Brian knikt langzaam. “je bent geïnteresseerd in bepaalde dingen. Bepaalde dingen waar een halsband onderdeel van is”. Het is geen vraag…of wel? Moet ik antwoorden….ik weet het niet en ik kijk naar de grond.

“Kijk me aan als ik tegen je praat, Birgul”. Van schrik kijk ik hem aan. In alle maanden dat hij mijn werkgever is heeft hij nog nooit zo tegen mij gepraat. Ik schrik ervan maar er is ook iets anders. Iets geils…

“Heb je het over BDSM?” Nu een duidelijke vraag

Het woord hing tussen ons in. Ik knikte, bijna onherkenbaar. “Ja…ik heb er al veel over gelezen. Forums, boeken. Ik…ik heb er een gezonde interesse in. De collar is mijn manier om het dichtbij te houden. Zonder dat iemand het echt ziet. Behalve..u..blijkbaar”.

Hij loopt langzaam om me heen, alsof hij me opmeet. Zijn stem blijft kalm, bijna vriendelijk. “Ik zie meer dan de meeste mensen. En ik heb meer ervaring dan de meeste mensen”. Hij pauzeerde. “Ik ben Dominant, Birgul. Al vele jaren. Serieus. Met regels, protocollen, training. Geen spelletjes voor een avond”.

Ik voelde mijn ademhaling sneller worden en ik voelde de collar licht met mijn keel meebewegen.

“Je bent negentien. Intelligent. Ambitieus. Je wilt rechten studeren en hier goed presteren. Dat respecteer ik. Maar onder die nette blouse en die perfecte rok zit een meisje met een collar omdat ze verlangt naar overgave. Klopt dat?”

“Ja,” fluisterde ze.

“Dan doe ik je een voorstel’. Brian’s stem bleef laag, gecontroleerd. “Je blijft mijn PA. Je. Doet je werk zo goed als nu, of nog beter. Overdag ben je de netjes geklede, efficiënte assistente. Maar daarbuiten…train ik je. Als mijn onderdanige sletje. Stap voor stap. Met regels. Met straffen als je faalt. Met beloningen als je gehoorzaamt. De collar blijft. Alleen zal hij voortaan van mij zijn. Of in ieder geval, onder mijn controle”.

Ik wist niet wat ik hoorde. “U…u wilt mij trainen?”

“Ik wil kijken of je echt bent wat die collar belooft. Of je het aankunt om de perfecte PA te zijn maar ook of je kan knielen, gehoorzamen, je lichaam te geven zoals ik het wil. Geen haast. Geen dwang. Maar als je ja zegt, dan is het serieus met absolute gehoorzaamheid. Als jij ja zegt, ben je vanaf dat moment van mij. Aan de oppervlakte de werkstudent, daaronder ben jij mijn eigendom. Ik geef je regels. Ik claim je lichaam. Ik verleg je grenzen en breek je af om je weer op te bouwen tot precies wat ik wil. Begrijp je wat ik zeg?”

Mijn knieën trillen. Mijn kut is zo nat dat ik bang ben dat ik straks lek op zijn dikke tapijt. “Ja” fluister ik. “Niet fluisteren. Kijk mij aan en zegt het”. Ik til mijn kin op. Mijn wangen branden. “ja, ik begrijp het.”

“Goed. Je krijgt vanavond om erover na te denken. Als je akkoord gaat, ben je morgen om 7uur hier. Korte rok, geen slipje. Haar in een paardenstaart en je collar zichtbaar. Als je niet komt, praten we hier nooit meer over en blijft alles zoals het was. Keuze is aan jou.”

Hij loopt terug naar zijn stoel, gaat zitten en pakt een map alsof het gesprek voorbij is. “Je mag gaan, Birgul. Fijne avond”.

Ik loop naar buiten op benen die niet van mij lijken. Op het station druk ik mijn dijen tegen elkaar. Mijn string is doorweekt en ik maak mezelf wijs dat iedereen hier mijn geil kan ruiken.

Thuis in Diemen ligt Sam al op de bank met een salade en een kom salade. Onder de douche sta ik lang onder het warme water. Mijn vingers glijden tussen mijn benen. Ik denk aan zijn stem. Aan de manier waarop hij zei ‘mijn slet’. Ik slaap een onrustige slaap. Ik heb geile dromen die in elkaar overlopen maar ik wist het al toen ik zijn kantoor uitstapte.

Morgen. 7u. En ik zal er zijn.