De hitte in de schoolgang is bijna tastbaar op de lome zomermiddag. De zon brandt door de hoge ramen en werpt lange, warme banen van licht over de linoleumvloer. Ellen loopt met een stapel proefschriften tegen haar borst geklemd richting de lerarenkamer. Ze draagt een groene zomerjurk van een lichte, soepele stof die bij elke stap zachtjes langs haar dijen en volle billen ritselt. Haar lange, bruine haren hangen los over haar schouders, al voelt haar nek klam aan door de warmte. Terwijl ze haar bril met een vingertop even omhoog duwt op haar neus, ziet ze Jos aan het einde van de gang staan.
Jos, de conciërge, leunt nonchalant tegen een openstaand raamkozijn met een gereedschapskist aan zijn voeten. Als hij Ellen ziet naderen, glijdt zijn blik ongegeneerd van haar gezicht, langs de welving van haar borsten onder de groene stof, naar haar heupen. Er verschijnt een brede, ondeugende grijns op zijn getekende gezicht. Hij mag dan wel bijna klaar zijn voor zijn pensioen, maar de blik in zijn ogen is bijna jongensachtig brutaal.
“Nou, nou, Ellen,” zegt Jos met een lage, schorre stem. “Wat zie jij er ongelooflijk heerlijk uit in die groene jurk. Het is dat het hier zo warm is, maar jij bent anders ook wel heet.”
Ellen houdt haar pas in en blijft voor hem staan. Ze voelt een plotselinge vlaag van hitte in haar wangen opkomen, maar in plaats van weg te kijken, lacht ze zachtjes. Ze weet donders goed dat de opmerkingen van Jos de grens van het professionele ver overschrijden. Ze herinnert zich nog hoe andere, jongere collega’s zich in het verleden beklaagden over zijn brutale praatjes en hem resoluut de rug toekeerden. Maar Ellen merkt dat zijn ongepolijste directheid juist een snaar bij haar raakt. Het vleit haar.
“Dank je, Jos,” zegt ze met een spottende ondertoon, terwijl ze haar gewicht van haar ene been op haar andere verplaatst, waardoor haar heupen zachtjes wiegen. “Altijd even subtiel, hè?”
Jos merkt haar reactie op en zijn ogen glinsteren achter zijn rimpels. Hij zet een stap dichterbij, zo dichtbij dat Ellen de geur van zijn tabak, zweet en goedkope aftershave kan ruiken. Het is een volkomen mannelijke, rauwe geur die haar ademhaling direct versnelt. Hij leunt iets naar haar toe, zijn stem zacht en samenzweerderig.
“Ik meen het, Ellen. Er is alleen één ding dat ik echt ontzettend jammer vind aan die jurk.”
Ellen voelt een lichte tinteling in haar onderbuik. Ze kijkt hem uitdagend aan door de glazen van haar bril, haar lippen licht geopend. “Oh ja? En wat mag dat dan wel zijn?” vraagt ze, haar stem ongewild wat zachter en intiemer dan gepland.
Jos laat zijn blik weer langzaam naar beneden zakken, alsof hij met zijn ogen de jurk al van haar lijf pelt. “Dat die mooie groene stof dat heerlijke lijf van je helemaal bedekt.”
Een rilling van opwinding trekt over Ellens rug. Ze lacht weer, een tikkeltje schor nu. “Je hebt veel fantasie, Jos. Je weet niet eens wat ik daaronder allemaal verschuil.”
Jos zet nog een stap dichterbij. Zijn hand rust nu op de muur vlak naast haar schouder, waardoor hij haar zachtjes insluit. “Nou,” bromt hij, zijn ogen donker van lust, “die lekkere kont van je is in ieder geval moeilijk te verbergen. En die ogen van je nu… Die kijken me zo ondeugend aan door die bril. Zaadvragende ogen, Ellen. Dat zijn het. Je wil het gewoon.”
Ellen hapt zachtjes naar adem. De brutaliteit van zijn woorden raakt haar direct tussen haar benen, waar het plotseling vochtig begint te worden. “Jos, je bent echt onmogelijk…” brengt ze uit, maar haar stem klinkt eerder smachtend dan afwijzend.
“Ik zou er maar wat graag achter willen komen wat je daaronder verbergt,” fluistert hij zwoel, zijn blik strak op haar lippen gericht. “Elk klein detail.”
Ellen wil reageren, haar lippen vormen al een antwoord, maar plotseling schettert de schoolbel luid door de gangen. De deuren van de klaslokalen vliegen open en het geluid van pratende scholieren vult de ruimte. De betovering is direct verbroken, maar de spanning blijft hangen.
“Ik moet gaan, mijn les begint,” zegt Ellen gehaast, hoewel haar voeten met tegenzin in beweging komen.
Jos doet een stapje terug en pakt zijn gereedschapskist op. Hij knipoogt naar haar. “Tot snel, Ellen. We praten nog wel een keer verder.” In de intense, belovende blik die hij haar toewerpt, ziet Ellen dat hij meent wat hij zegt. Dit is nog lang niet voorbij.
De rest van de middag is een waas voor Ellen. Terwijl ze voor de klas staat en formules op het bord schrijft, dwalen haar gedachten voortdurend af. Ze voelt de stof van haar jurk langs haar billen wrijven als ze zich omdraait en fantaseert hoe Jos’ grote, eeltige handen die stof omhoog zouden schuiven. Ze corrigeert haar leerlingen mechanisch, maar van binnen gloeit ze. Haar tepels zijn hard geworden en schuren bij elke beweging tegen de kantjes van haar beha.
Als ze aan het einde van de middag naar huis rijdt, voelt ze zich bijna schuldig. Ze is gelukkig getrouwd met Twan. Hij is een lieve, stabiele man met wie ze een fijn leven deelt. Maar de wilde, rauwe passie die Jos in haar heeft aangewakkerd, is iets wat ze al jaren niet meer zo intens heeft gevoeld. Het bloed kruipt waar het niet gaan kan. In haar hoofd is de vlam al niet meer te doven.
Die avond ligt Ellen in bed. De slaapkamer is warm en de ramen staan wijd open, maar er staat geen zuchtje wind. Naast haar ligt Twan al diep in slaap; zijn regelmatige, zware ademhaling vult de donkere kamer. Ellen ligt op haar rug en staart naar het plafond. Ze is onrustig. Het zweet staat in een dun laagje op haar huid en de warmte tussen haar benen is bijna ondraaglijk geworden.
Ze sluit haar ogen en roept het beeld van Jos weer op. Ze ziet hem weer voor zich in die warme schoolgang. Ze hoort zijn schorre stem weer fluisteren over haar lekkere kont en haar zaadvragende ogen. De herinnering alleen al doet haar ademhaling stokken.
Langzaam schuift ze haar hand onder de lakens en trekt de zoom van haar nachthemd omhoog. Haar vingers dwalen eerst naar haar borsten. Ze masseert de zachte, ietwat hangende curves, knijpt zachtjes in haar tepels en geniet van de scheutjes genot die direct naar haar schoot schieten. Haar borsten voelen zo warm en zwaar in haar eigen handen, maar in haar fantasie zijn het de ruwe handen van Jos die haar opeisen. Ze stelt zich voor hoe hij haar bril van haar gezicht haalt, haar lange bruine haar naar achteren trekt en zijn mond wild op de hare drukt, terwijl hij haar zware borsten met zijn grote handen kneedt.
Haar hand glijdt verder naar beneden, over haar buik, tot haar vingers haar schaamlippen bereiken. Ze is kletsnat. Het vocht glijdt in warme slierten langs haar vingers. Ellen kreunt zachtjes in de kussens en opent haar benen wat verder, zich pijnlijk bewust van haar slapende man naast haar. Ze begint met snelle, ritmische bewegingen over haar opgezette klitje te wrijven, terwijl haar andere hand haar volle billen vastpakt en er stevig in knijpt, precies zoals ze wil dat Jos dat zou doen.
In haar fantasie heeft Jos haar jurk ruw over haar hoofd getrokken. Ze ziet hem voor zich, oud, krachtig en dwingend. Hij dwingt haar op haar handen en knieën op de lerarentafel, haar volle billen smachtend naar achteren gestoken. Ze fantaseert hoe hij zijn harde pik zonder aarzelen van achteren in haar natte kutje duwt. De denkbeeldige stoten zijn diep en meedogenloos. Ze hoort hem in haar gedachten vuile woorden in haar oor fluisteren terwijl hij haar stevig vasthoudt bij haar heupen.
“Ja, Jos… neuk me,” fluistert ze bijna onhoorbaar in de stilte van de slaapkamer.
De hitte bouwt zich op tot een kookpunt. Ellen vingert zichzelf nu verwoed, haar vingers glijden soepel door het overvloedige vocht. Ze siddert bij het idee dat Jos haar helemaal vol spuit, haar zaadvragende ogen eindelijk vullend met wat ze wil. Haar ademhaling wordt oppervlakkig en sneller. Haar hele lichaam spant zich aan, haar tenen krommen zich in de lakens.
Met een zacht, smachtend gejammer golft het orgasme door haar lichaam. Haar bekken schokt omhoog terwijl de samentrekkingen haar vagina overspoelen met intense golven van genot. Ze perst haar ogen dicht en fantaseert dat Jos op dit exacte moment diep in haar klaarkomt.
Langzaam ebt haar orgasme weg. Ellen blijft hijgend liggen, haar hand nog steeds rustend op haar natte, trillende schoot. Haar hart klopt in haar keel. Ze kijkt opzij naar de slapende Twan, die zich geen moment bewust is geweest van haar zwoele zonde. Hoewel haar lichaam voor nu is ontladen, voelt Ellen aan alles dat de honger niet gestild is. Integendeel. De fantasie heeft de werkelijkheid alleen maar dwingender gemaakt. Morgen is er weer een schooldag, en ze weet dat ze Jos zal tegenkomen.