Ik werk al een paar jaar op het kantoor in Maastricht, een klein filiaal van ons bedrijf dat zich bezighoudt met bouwadvies, beveiliging en offertes. Het hoofdkantoor zit in Rotterdam, ver weg genoeg om ons wat vrijheid te geven, maar dichtbij genoeg voor de baas om af en toe zijn neus te laten zien. Mijn collega Cindy is een van die vrouwen die je niet kunt negeren. Ze is halverwege de dertig, met lang blond haar dat ze vaak in een losse knot draagt, en een goed figuur met lange benen en een goede cup C. Maar haar kledingkeuze is vaak wat te casual waardoor haar uiterlijk niet echt tot zijn recht komt. We hebben altijd al een beetje geflirt – een knipoog hier, een plagend grapje daar. Niets serieus, maar genoeg om de werkdagen draaglijk te maken.
Cindy heeft een relatie met onze baas, Mark. Of beter gezegd, een ‘vervelende relatie’, zoals ze het zelf noemt. Mark is een typische Rotterdamse bullebak: luidruchtig, veeleisend en altijd op zoek naar controle. Hij brengt het merendeel van zijn tijd door op het hoofdkantoor, waar hij vergaderingen leidt en deals sluit. Maar als hij naar Maastricht komt, is het altijd drama. Hij belt haar constant, controleert haar agenda en maakt ruzie over de kleinste dingen. Cindy klaagt er vaak over bij mij tijdens onze koffiepauzes. “Hij is zo bezitterig,” zucht ze dan, terwijl haar ogen even op de mijne blijven hangen. Ik heb behoefte aan iemand die me laat ademen.
Op een dinsdagavond krijg ik een mail van Mark: Cindy en ik moeten samen naar een klant in Eindhoven voor een opname van een offerte. Het is een groot project, een renovatie van een fabriekshal, en we moeten foto’s maken, metingen doen en een eerste schatting opstellen. “Jullie twee zijn het beste team,” schrijft hij, maar ik weet dat hij het niet meent. Hij haat het idee dat Cindy met mij alleen is, maar hij heeft geen keuze – hij zit vast in Rotterdam met een crisis en Cindy kan verkopen als de beste en ik heb gewoon de meeste technische kennis van het bedrijf. En als we deze grote klant binnen halen dan volgen er nog veel meer opdrachten.
Ik app Cindy over de mail en spreek af dat ik haar thuis kom ophalen. Ik sluit het appje af met een klein kledingadvies dat ze wat sexyer kleding moet aandoen dan ze normaal op kantoor aan heeft, want het oog van de klant wil ook wat. En die van jou zeker ook, appt ze terug. Doe nu maar gewoon een mooie rok en blouse aan of een sjiek jurkje en schoenen met een hakje, app ik terug. Dat geeft je wat meer uitstraling en zelfvertrouwen. Oei, je meent het, is haar reactie, ik zal kijken of ik nog zoiets kan vinden. Volgens mij heb ik de outfit die ik op de bruiloft van mijn zus aan had nog op de zolder liggen.
Ik pik Cindy de volgende morgen op bij ons kantoor in Maastricht. Ze stapt in mijn auto, gekleed in een witte blouse die haar rondingen accentueert en een zwarte kokerrok die tot net boven haar knieën komt. Haar parfum vult de cabine: iets zoets en verleidelijks, als vanille met een hint van musk. “Klaar voor een avontuur?” vraag ik met een grijns, terwijl ik de motor start. Ze lacht, een geluid dat altijd een tinteling in mijn buik veroorzaakt. “Zolang het maar niet met Mark te maken heeft. Hij belde vanmorgen al drie keer om te checken of ik wel op tijd was.” Ze rolt met haar ogen en leunt achterover, haar benen kruisend op een manier die mijn aandacht trekt. Je ziet er super goed uit, wat een verbetering tegenover je standaard outfits.
Dankje met een blos op haar wangen, is haar reactie, ik voel me ook anders, sterker en ja anders…beter. De rit naar Eindhoven is anderhalf uur, en we kletsen zoals altijd. Over werk, over het weer, maar al snel glijdt het gesprek af naar persoonlijk terrein.
“Vertel eens,” zeg ik, terwijl ik de snelweg opdraai. Wat maakt die relatie met Mark zo vervelend? Behalve dat hij een controlfreak is. Cindy zucht en staart uit het raam naar de voorbijrazende velden. “Hij is gewoon… saai. Altijd werk, altijd stress. En als we samen zijn, is het meer bevelen dan passie. Ik mis dat vuur, weet je? Die spanning. Haar stem wordt zachter, en ze kijkt me aan met die blauwe ogen van haar. Zoals bij ons, met dat geflirt. Dat voelt tenminste écht. Mijn hart slaat een slag over. Oh ja? Wat bedoel je precies met écht?
Ze bijt op haar lip, een gebaar dat me altijd gek maakt. Nou, jij kijkt naar me alsof je me wilt verslinden. Mark kijkt alsof hij een rapport leest.
We lachen erom, maar de sfeer in de auto verandert. De flirt is niet meer onschuldig; er hangt een elektrische lading in de lucht. Ik leg mijn hand op de versnellingspook, en toevallig – of niet – raakt mijn pink de hare. Ze trekt hem niet weg. In plaats daarvan laat ze haar vingers over de mijne glijden, een lichte streling die kippenvel veroorzaakt.
Tegen de tijd dat we bij de klant aankomen, is de spanning om te snijden. De opname gaat soepel: we meten de hal op, maken foto’s met onze tablets en noteren alle details voor de offerte. De klant is een vriendelijke kerel en gecharmeerd van Cindy, maar ik merk dat Cindy afgeleid is. Ze staat dichter bij me dan nodig, haar schouder tegen de mijne drukkend terwijl we over de plattegrond buigen. Wat denk je hiervan? fluistert ze, haar adem warm tegen mijn oor.
Na twee uur zijn we klaar. De klant bedankt ons en we stappen weer in de auto. Het is lunchtijd, maar in plaats van terug te rijden naar Maastricht, stel ik voor om ergens te stoppen. “Er is een leuk restaurantje hier in de buurt,” zeg ik. Of wil je meteen terug?
Cindy schudt haar hoofd. Nee, laten we even ontsnappen. Mark hoeft het niet te weten.
We eindigen in een klein Italiaans restaurant aan de rand van Eindhoven, met uitzicht op een kanaal. We bestellen pasta en wijn – te veel wijn, misschien. Het gesprek wordt intiemer. Ze vertelt over haar frustraties met Mark: hoe hij haar klein houdt, hoe hun seksleven routine is geworden.
“Ik wil me begeerd voelen,” zegt ze, haar voet onder de tafel tegen mijn been duwend. Niet als een accessoire.
Ik leun naar voren, mijn hand op de hare leggend. Je bent geen accessoire, Cindy. Je bent verdomd sexy. Haar wangen kleuren rood, maar ze glimlacht. “Bewijs het dan.”
De rekening betaal ik snel, en we lopen terug naar de auto. Maar in plaats van in te stappen, duw ik haar zachtjes tegen de deur. Onze lippen vinden elkaar in een kus die al maanden heeft gesmeuld. Haar mond is zacht en hongerig, haar tong danst met de mijne. Mijn handen glijden over haar rug, naar beneden, knedend in haar billen door de stof van haar rok heen. Ze kreunt zachtjes, haar lichaam tegen het mijne drukkend. “We kunnen niet hier,” hijgt ze, maar haar ogen zeggen iets anders. Ik open de achterdeur en we klimmen op de achterbank, de ramen beslaan al snel. Haar blouse gaat open, knoop voor knoop, een kanten bh die haar borsten perfect omlijst onthullend. Ik kus haar hals, haar sleutelbeen, lager. Ze trekt aan mijn shirt, haar nagels over mijn borst krabbend. “Ik heb hier zo lang op gewacht,” mompelt ze. Mijn handen glijden onder haar rok, voelend aan de gladde huid van haar dijen. Ze spreidt haar benen iets, uitnodigend. Ik vind haar slipje, nat en warm, en streel haar door de stof heen. Ze bijt in mijn schouder om een kreun te onderdrukken. “Meer,” fluistert ze.
Ik schuif haar slipje opzij en glijd met mijn vingers naar binnen, voelend hoe ze zich om me heen klemt. Ze beweegt mee, haar heupen draaiend in een ritme dat me gek maakt. Met mijn duim vind ik haar clit, cirkelend, plagend. Haar ademhaling versnelt, haar handen in mijn haar grijpend. “Oh god, ja…” Ze komt klaar met een siddering, haar lichaam schokkend tegen het mijne. Maar we zijn nog niet klaar. Ze duwt me achterover en klimt op me, haar rok omhoog schuivend.
Haar handen maken mijn broek open, bevrijdend wat al hard is geworden. Ze laat zich zakken, langzaam, ons beiden een kreun ontlokkend. Ze rijdt me, haar borsten deinend, haar ogen in de mijne geboord. Het is ruw, gepassioneerd, alles wat haar relatie met Mark niet is. We bewegen samen, zwetend en hijgend, tot we beiden exploderen in een climax die de auto lijkt te doen schudden. Daarna liggen we daar, bezweet en tevreden, haar hoofd op mijn borst. “Dit was beter dan welke offerte ook,” grapt ze. We rijden terug naar Maastricht, de flirt nu een geheim. Mark belt haar onderweg, maar ze neemt niet op. “Laat hem maar wachten,” zegt ze met een knipoog.
Terug op kantoor in Maastricht voelde alles anders. De rit naar huis na ons avontuur in Eindhoven was gevuld met stiltes die zwaar hingen van wat we hadden gedaan. Cindy had haar telefoon genegeerd toen Mark belde, maar ik wist dat dat niet eeuwig kon duren. Ik parkeerde de auto en we stapten uit, onze blikken vermijdend alsof we bang waren dat iemand het aan ons kon zien. “Tot morgen,” mompelde ze met een snelle kus op mijn wang, voordat ze naar haar eigen auto liep.
Thuisgekomen staarde ik naar het plafond, mijn gedachten racend. Wat hadden we gedaan? Mark was niet alleen haar vriend; hij was onze baas. Een man met macht, connecties en een kort lontje. Als hij erachter kwam, kon hij ons allebei ontslaan, of erger. Ik had een hypotheek, rekeningen, en geen zin om werkloos te zijn in deze economie. Het was te gevaarlijk. Ik besloot: dit mocht niet nog eens gebeuren. Het was een eenmalig slippertje, geboren uit frustratie en wijn. Morgen zou ik het haar vertellen – professioneel blijven, grenzen stellen.