De dag erna.
Op kantoor de volgende ochtend is het ongemakkelijk. We zitten tegenover elkaar aan de grote tafel, doen alsof we de offerte afronden, maar onze blikken kruisen constant. Elke keer als ze opstaat om koffie te halen, ruik ik haar parfum, zie ik hoe haar kleren iets strakker zit dan anders, en herinner ik me hoe haar benen om me heen voelden. Ze merkt het. Ze bijt op haar lip, kijkt weg, maar er verschijnt een lichte blos op haar wangen. We praten over werk dingen – te hard, te formeel – maar onder tafel raakt haar voet de mijne, een lichte streling, en trekt dan snel terug alsof ze zich brandt.
We weten allebei niet hoe we hiermee om moeten gaan. Ik denk constant: Mark is haar vriend, onze baas, en als dit uitkomt, ben ik weg. Zij denkt waarschijnlijk hetzelfde, maar met extra schuldgevoel. Toch bouwt de spanning op. Kleine dingen: ze leunt te lang over mijn schouder om op mijn scherm te kijken, haar borst drukt zacht tegen mijn arm. Ik leg per ongeluk mijn hand op haar onderrug als we langs elkaar lopen in de gang – en laat hem een seconde te lang liggen. We appen ’s avonds laat, niets expliciets, maar wel: “Slaap je al?” gevolgd door “Nee, denk aan Eindhoven.” En dan stilte, want we durven niet verder te gaan.
Dan, op donderdagmiddag, belt Mark. Cindy zet hem op speaker, want we zitten samen in de vergaderkamer met de deur dicht. “Jongens!” buldert zijn stem door de speaker. “Gefeliciteerd! Die offerte is binnen – de klant heeft getekend voor het volledige pakket. Ze zijn laaiend enthousiast over jullie opname en jullie aanpak. En luister: ze willen meer. Ze hebben nog drie grote projecten in de pipeline, distributiecentra in Antwerpen, Brussel en omstreken. Ze vragen specifiek of jullie twee binnenkort een pitch kunnen houden. Volgende maand al, in hun hoofdkantoor. Ze willen jullie zien presenteren, want ‘jullie als team stralen vertrouwen uit’.
Cindy kijkt me aan, ogen groot. Ik voel een mix van trots en paniek. Trots omdat we het geflikt hebben. Paniek omdat dit betekent: meer tijd samen, meer reizen, misschien wel een overnachting in hotels, meer risico. “Geweldig, Mark,” zegt ze, stem stabiel maar met een lichte trilling. We gaan er meteen mee aan de slag. Hij lacht. “Dat is mijn meid. En jij, mannetje, goed werk. Hou het zo. Ik stuur de details door. En Cindy… trots op je.” De lijn gaat dood. Stilte. Cindy leunt achterover in haar stoel, blaast langzaam uit. “Dus… we moeten samen pitchen. Voor een nog grotere deal.” Ik knik. “Ja. En Mark is superblij. Dat maakt het… ingewikkelder.”
Ze kijkt me lang aan, dan staat ze op, loopt naar de deur en draait hem op slot. Ze komt terug, gaat op de rand van de tafel zitten, precies voor me. Ik weet niet hoe we hiermee om moeten gaan, zegt ze zacht. Maar ik weet wel dat ik niet kan stoppen met aan je denken. Elke keer als ik je zie, voel ik het weer. Die auto. Jouw handen. En nu… nu moeten we samen een pitch voorbereiden. Urenlang alleen in een kamer. Reisjes. Hotels. Ik slik. Cindy… dit is gevaarlijk. Dat weet ik. Ze buigt voorover, haar gezicht dicht bij het mijne. Maar ik wil het niet stoppen. Nog niet. En ik heb je hulp nodig. Waarmee? Ze glimlacht traag, een beetje nerveus, een beetje uitdagend. De pitch. Ik wil er perfect uitzien. Niet alleen professioneel. Ik wil binnenkomen en dat ze dan vergeten wat ze wilden zeggen. Ik wil dat zelfvertrouwen dat alleen jij me kunt geven met je advies. Net als laatst, toen je me liet voelen hoe een outfit me kan veranderen.
Haar hand glijdt even over mijn arm, licht, maar genoeg om kippenvel te veroorzaken. Dus… geef me kledingadvies. Voor deze pitch in. Iets met power en iets zwoels, sexy maar toch zakelijk. Iets dat zegt: ik ben hier de baas, dat mij zelfvertrouwen geeft en iedereen om mij heen laat smelten. En onder die laag iets voor jou alleen, want…daarna ben ik helemaal van jou. Ik kijk haar aan, voel de spanning in de kamer dikker worden. De deur is op slot. Mark is in Rotterdam. En de deal is groter dan ooit. “Oké,” zeg ik hees. Laten we beginnen. Maar dit keer… maken we het intenser.
Ze leunt dichterbij, lippen bijna op de mijne. “Vertel me alles.” Cindy zit tegenover me in de afgesloten vergaderkamer, de deur op slot, de jaloezieën half dicht. Het is vrijdagmiddag, het kantoor is stil, en de spanning hangt nog steeds dik in de lucht na Marks telefoontje. Ze leunt voorover, ellebogen op tafel, kin op haar handen, en kijkt me aan met die blauwe ogen die altijd net iets te lang blijven hangen.
“Oké,” zegt ze zacht. “De pitch in Antwerpen. Volgende maand. Grote zaal, grote tafel, belangrijke mensen. Ik wil niet alleen winnen. Ik wil dat ze zich herinneren wie de baas was in die kamer. En ik wil dat jij, als je naast me zit, de hele tijd aan niets anders kunt denken dan wat er onder die outfit zit.” Ik slik, voel hoe mijn keel droog wordt. “Dan doen we het goed. Power, maar met vuur. Niet te veel bloot, maar genoeg om ze te laten zweten.” Ze glimlacht traag. “Vertel.” Ik begin langzaam, stem laag, alsof ik het haar in het oor fluister.
“Kleur: diep marineblauw. Niet het saaie corporate blauw, maar een rijke, bijna zwarte navy met een subtiele zijdeglans in de stof. Dat absorbeert licht en kaatst het tegelijk terug – het maakt je silhouet scherper, mysterieuzer. De stof: een high-end wol-cashmere blend met 2% elastane. Zacht, maar structured. Het valt als vloeibaar metaal over je lichaam, volgt elke curve zonder te plakken.”
Denk aan een strak gesneden kokerrok met een hoge taille die net boven de natuurlijke taillelijn valt. Dit accentueert de taille en billen en zorgt voor een elegante, zelfverzekerde houding. De lengte tot net over de knie, lang genoeg voor een professionele uitstraling, maar met voldoende verfijning om de benen mooi te laten uitkomen. Een split aan de achterkant of zijkant geeft bewegingsvrijheid en laat af en toe een glimp van het been zien, net genoeg om elegant en verleidelijk te blijven.
“De blazer: single-breasted, maar met brede peak lapels en structured schouders. Lengte net boven je billen – kort genoeg dat de lijnen van je taille en heupen zichtbaar blijven als je staat of draait. Binnenvoering van zwarte satijn, zodat als de blazer openvalt, je een glimp krijgt van glanzend zwart tegen je huid. Manchetten met een smalle leren piping, en knopen van mat zwart metaal.”
“Blouse: dit is het wapen. Sheer black chiffon, semi-transparant, met een diepe V-hals die tot halverwege je borstkas komt. Lange mouwen, manchetten die je strak kunt sluiten of oprollen tot je onderarmen bloot zijn. De stof is zo dun dat je bij daglicht de contouren van je lingerie ziet als schaduw, en bij kunstlicht de harde tepels duidelijk afgetekend. Je tepels zullen tegen de chiffon drukken – hard, prominent, een constante herinnering aan hoe opgewonden je bent door de hele pitch heen. Ze ademt scherp in, verschuift op haar stoel. Ga door.
Wat deze outfit echt bijzonder maakt is de lingerie eronder in combinatie met nylon naadkousen en jarretels, omdat de hoge taille de lijn van de benen verlengt en de rok precies genoeg bedekt om het spannend maar stijlvol te houden. Het geheel straalt controle, klasse en een vleugje zelfverzekerde sensualiteit uit—perfect voor een zakelijke setting waarin je ook je persoonlijke stijl wilt laten spreken. Ze kijkt me zwoel aan terwijl ze op haar lip bijt. En welke lingerie zegt ze hees. Lingerie: black La Perla-niveau. Balconette bra van Chantilly-kant met half cups, de cups stoppen net onder je tepels, duwen ze omhoog en naar voren, zodat ze perfect tegen de chiffon drukken. De bandjes zijn dun, verstelbaar, zwart satijn met kleine zilverkleurige haakjes.
Daaronder: high-waist jarretelgordel van zwart satijn en fijn kant, met acht dubbele clips – vier aan elke kant, zodat je kousen goed blijvenzitten. En dan de kousen: ultra-dunne 15 denier klassieke “fully fashioned” nylons zwart met Cuban heel, met perfecte rechte achternaad. De glanzende, zwarte nylon naadkousen zijn als een tweede huid, zo fijn en strak dat ze iedere lijn van het been subtiel volgen. Langs de achterkant loopt die kenmerkende naad die eindigt in een stevige boord met de kleine kenmerkende opening waar jarretels aan bevestigd worden, een verfijnd detail dat het geheel een klassieke, bijna tijdloze elegantie geeft. De naad trekt de blik van iedereen die kijkt, van je hak omhoog, over je kuit, knieholte, dij, recht naar waar de jarretels zitten. En heel soms, bij een beweging zal bij de split van de rok een korte glimp van de boord zichtbaar zijn, wat bijdraagt aan de klassieke, elegante uitstraling.
Het effect is verfijnd en zelfverzekerd, een subtiele hint van detail die alleen zichtbaar wordt voor wie goed kijkt, en precies lang genoeg om indruk te maken zonder alles prijs te geven. Het geeft een sfeer van ingetogen sensualiteit: niets overdreven, niets expliciet, maar juist de subtiliteit die het spannend maakt. Cindy begint het zichtbaar warmer te krijgen. En dan als laatste de schoenen: zwartleren pumps, minimaal 10 cm naaldhak, puntige neus met lage vamp – je wreef is grotendeels bloot, alleen een smal bandje over de wreef met een klein zilveren slotje. De hak is slank maar stevig, zodat je die kenmerkende click-clack hoort als je de zaal binnen loopt. Bij elke stap voel je de naad van je kousen die in een rechte lijn vanaf je naaldhakken naar boven lopen en eindigend bij de clips die je kousen vasthouden. De accessoires: minimaal maar dodelijk. Dunne gouden ketting met een klein diamantje dat precies tussen je decolleté hangt en het licht vangt. Lange, slanke druppel-oorbellen die langs je hals strijken als je je hoofd draait. Lippen: diep bordeaux matte lipstick, volle maar natuurlijke contour. Nagels: lange french manicure met zwarte tip. Haar: strakke lage knot, maar met een paar losse lokken die je hals en sleutelbeen omlijsten.”
Ze leunt achterover, ogen halfgesloten, adem sneller. “En als ik opsta om iets aan te wijzen op het scherm en ik me omdraai?”
Dan valt de blazer open. De sheer blouse toont je tepels als schaduwen. De leren ceintuur accentueert je taille. De rok glijdt strak over je billen. De boord van je kousen flitst even als je een stap zet. En onder alles… voel je de acht clips trekken, het nylon wrijven en de hitte opbouwen. Je zult nat zijn van opwinding nog voor de pitch half voorbij is. En ik zal het weten. Iedereen zal het voelen. Cindy staat op, loopt langzaam om de tafel heen tot ze achter mijn stoel staat. Haar handen glijden over mijn schouders, nagels licht krabbend. Met een lichte trilling in haar stem, zegt ze: “ik heb nog nooit een jarretelgordel aangehad of echte nylonkousen met naad. Alleen maar goedkope panty’s van de Hema. En het ondergoed is ook van de Hema, ik heb ooit 1 setje bij de Hunkemöller gekocht. Cindy geloof mij als je het eenmaal aan gehad hebt wil je niks anders meer.
“Bestel het dan maar,” fluistert ze in mijn oor. Alles. En als het aankomt… trek ik bij mij thuis alles aan terwijl je ernaar kijkt. Langzaam. Waarna je elke clip kunt vastmaken en je de naad recht kunt trekken. Zodat je voelt hoe nat ik al word voordat ik überhaupt iets zeg.” Ze buigt voorover, lippen tegen mijn oor. “En na de pitch… als we gewonnen hebben… scheur je die blouse open en laat je de jarretels zitten en neuk je me met mijn hakken nog aan en de naad strak over mijn dijen. Ik draai me om, trek haar op mijn schoot. Onze monden vinden elkaar – hard, hongerig. “Deal,” zeg ik hees. Ze lacht zacht tegen mijn lippen. “Dan beginnen we met voorbereiden. En met te fantaseren.” De spanning is niet meer te stoppen.