Overwerk deel 1

Thomas van der Meer was vijftig, blank, één meter achtentachtig, slank en sportief. Zijn pik mat precies achttien centimeter, en hij droeg een nette, intieme beharing die hij altijd netjes kort hield. Zijn vrouw, Elise, was een blonde, strakke veertigster met dezelfde soort baan: leidinggevend, goed betaald, vaak van huis. Samen woonden ze in een luxe appartement in Amsterdam-Zuid, reden in een Audi A6 en een Tesla, en leidden het soort leven waar anderen jaloers op waren. Thomas was honderd procent hetero. Nooit vreemdgegaan. Nooit eens overwogen.

Tot de stagiaire.

Aisha was tweeëntwintig, donker, een stuk kleiner dan hij, knap op een manier die je niet meteen kon plaatsen. Ze zat drie weken bij hem op de afdeling. Marketingstrategie, high-end. Negentig procent vrouwen op de werkvloer. Thomas was de baas. Hij bleef professioneel. Tot de overuren.

Vier avonden achter elkaar. Alleen in het glazen kantoor op de twaalfde. Koffie, presentaties, cijfers. De laatste avond was het half elf. De rest van het gebouw leeg. Aisha stond op van haar stoel, liep om het bureau heen en bleef vlak voor hem staan. Haar hoofd reikte net tot zijn borst.

“Je kijkt de hele week al,” zei ze rustig.

Thomas opende zijn mond om iets professioneels te zeggen. Zij pakte zijn stropdas en trok hem naar beneden. Haar mond vond de zijne. Warm, zeker, zonder aarzeling. Hij wilde terugdeinzen. Deed het niet. Haar hand gleed over zijn broek, vond hem half hard, kneep.

“Rustig,” fluisterde ze. “Ik maak alleen foto’s voor mezelf.”

Ze knoopte zijn broek open, trok hem eruit. Achttien centimeter, dikker wordend in haar kleine hand. Ze streek hem op, stopte precies wanneer hij begon te trillen, liet hem weer zakken. Edgen. Langzaam. Methodisch. Haar telefoon lag op het bureau, camera aan. Close-ups van zijn pik in haar hand, van zijn gezicht wanneer hij bijna kwam en zij stopte, van haar donkere vingers om zijn blanke schacht. Hij kreunde, probeerde haar pols vast te pakken. Zij schudde alleen haar hoofd.

“Niet. Blijf stil.”

Toen hij bijna niet meer kon, stopte ze helemaal. Veegde haar hand af aan zijn overhemd, stopte de telefoon in haar tas en glimlachte.

“Morgen praten we verder, baas.”

De volgende ochtend lag er een bericht op zijn privételfoon. Vijf foto’s. Scherp. Onmiskenbaar. En één zin:

Je bent nu van mij. Sub. Eerste opdracht: vanavond thuis je schaamhaar eraf. Alles. Glad. Stuur bewijs. Doe je het niet, dan ziet Elise de foto’s. En de hele afdeling.

Thomas zat in zijn auto op de parkeerplaats en keek naar de beelden. Zijn maag trok samen. Hij typte terug: Dit is chantage. Verwijder die foto’s.

Antwoord kwam meteen: Nee. En jij blijft op kantoor de baas voor de anderen. Dat beloof ik. Voor hen ben jij nog steeds Thomas van der Meer. Voor mij ben je iets anders. Schaamhaar. Vanavond. Glad.

Hij reed naar huis met een knoop in zijn keel. Elise was er. Late vlucht geannuleerd. Zij stond in de keuken in een zijden blouse, blond haar los.

“Je bent vroeg,” zei ze.

“Vermoeiend project.”

Die avond, onder de douche, deed hij het. Scheermes. Warm water. Hij keek naar beneden terwijl de donkere haren wegspoelden. Zijn pik lag er plotseling naakter bij, kwetsbaarder. De huid eromheen glad, lichtroze. Hij maakte een foto zoals gevraagd en stuurde die. Handen trilden.

Aisha reageerde met een duimpje en: Goed jochie. Morgen nieuwe opdracht.

Elise merkte het de volgende ochtend. Zij lag half over hem heen, hand naar beneden, en bleef stil.

“Thomas… je hebt je geschoren?”

Hij slikte. “Ja. Het irriteerde. Sporten. En het is zomer. Dacht dat het frisser was.”

Zij lachte zacht, kuste zijn hals. “Hmm. Anders. Maar niet lelijk.” Haar vingers gleden over de gladde huid. Hij werd hard ondanks zichzelf. Zij merkte het, glimlachte, en rolde van hem af omdat haar telefoon ging. Werk. Altijd werk.

Op kantoor liep Aisha langs zijn bureau alsof er niets was. Kleine, strakke rok, witte blouse. Tegen de andere vrouwen was zij de braafste stagiaire. Tegen hem stuurde zij om elf uur een bericht:

Toilet tweede verdieping. Nu. Broek half open. Handen op het aanrecht. Wacht.

Hij ging. Tegenstribbelend. Elke stap voelde als verraad. Zij kwam binnen, sloot af, ging op haar knieën en nam hem in haar mond alsof zij het recht had. Geen zoenen dit keer. Alleen natte hitte, diep, en weer stoppen net voordat hij kwam. Foto’s. Altijd foto’s. Daarna veegde zij haar mond af.

“Je blijft de baas buiten deze deur,” zei ze zacht. “Voor Lisa, voor Sanne, voor iedereen. Zij mogen je respecteren. Ik mag je gebruiken. Begrepen?”

Hij knikte, adem kort.

“Zeg het.”

“Begrepen.”

“Goed. Vanavond: cockring om. De leren die je ergens in je nachtkastje hebt liggen. De hele avond. Ook als Elise thuis is. En je komt niet klaar tot ik het zeg.”

Hij wilde zeggen dat hij geen cockring had. Hij had er wel een. Oud grapje van jaren geleden, nooit gebruikt. Die avond zat hij met Elise op de bank, film aan, de strakke ring om de basis van zijn pik en ballen. Elke beweging herinnerde hem eraan. Elise legde haar hoofd op zijn schouder.

“Je bent stil de laatste dagen.”

“Drukte,” loog hij.

Aisha’s opdrachten stapelden zich op. Elke dag een beetje verder. Geen ondergoed onder zijn pak. Een plug die hij de hele vergadering moest dragen terwijl hij een presentatie gaf aan twaalf vrouwen die naar hem opkeken als hun directeur. ’s Avonds foto’s sturen van zijn gladde, gezwollen pik met de plug erin. Zij edged hem via berichten: Raak jezelf aan. Stop. Wacht. Weer. Niet komen.

Hij kwam thuis met blauwe ballen en een schuldgevoel dat in zijn keel zat. Elise merkte de spanning, schreef het toe aan werkdruk, gaf hem een massage, wilde seks. Hij moest weigeren of halfhartig meedoen zonder te komen, omdat Aisha het verboden had.

“Je mag op kantoor de baas blijven,” herhaalde Aisha op een donderdagavond in het lege kantoor, terwijl zij op zijn schoot zat, rok omhoog, en zichzelf langzaam op hem liet zakken. Klein lichaam, strak om zijn achttien centimeter. “Voor hen. Voor de buitenkant. Maar dit—” zij bewoog heupen, knijpend—“dit is van mij. Jij bent hetero. Jij houdt van je vrouw. Dat maakt het alleen maar beter. Je doet het toch.”

Hij boog het hoofd tegen haar schouder. Haar donkere handen in zijn grijzende haar.

“Ik haat dit,” fluisterde hij.

“Nee,” zei zij. “Je haat dat je het niet haat genoeg.”

Zij liet hem niet komen. Stond op, trok haar kleren recht, maakte nog één foto van hem half naakt, half gekleed, glimmend van haar, cockring nog om, gezicht rood.

“Morgen,” zei zij bij de deur. “Nieuwe opdracht. En Thomas… als je ooit denkt aan stoppen, denk dan aan Elise die deze map opent. Of aan de hele afdeling. Jij blijft de man die zij kennen. Ik houd me daaraan. Jij houdt je aan mij.”

De deur viel dicht.

Thomas zat alleen in het donkere kantoor, glad geschoren, hard, vernederd, en nog steeds de baas van iedereen behalve haar. Buiten stond zijn Audi te wachten. Thuis wachtte Elise, blond, vertrouwend, met een glas wijn en de vraag hoe zijn dag was geweest.

Hij zou liegen.

En de volgende ochtend zou zijn telefoon weer trillen