Aangehouden in de nacht

Marieke greep het stuur steviger vast terwijl ze over de donkere snelweg reed, haar ogen gefixeerd op de strepen in het midden van de weg. Het feestje op Hans’ werk was leuk begonnen – een borrel om het succes van een groot project te vieren – maar Hans had zich laten gaan met de whisky. Nu zat hij onderuitgezakt op de passagiersstoel, zijn das los en zijn hoofd leunde tegen het raam, met een lichte snurk die haar irriteerde. Ze wierp een zijdelingse blik op hem en voelde een mengeling van ergernis en tederheid. Hans was altijd de stabiele factor in hun leven, de man die haar tien jaar geleden had veroverd met zijn droge humor en betrouwbare schouders. Maar vanavond leek hij gewoon een dronken jongen, en zij, in haar sexy korte jurkje dat ze speciaal voor het feest had gekozen, voelde zich kwetsbaar achter het stuur. Ze had zich verheugd op thuiskomen met Hans en dan weer eens goede sex te hebben. Dat was al te lang geleden en ze voelde dat ze toe was aan een goede beurt, zoals je dat als vrouw soms kunt voelen. De hele dag had haar slipje al nat gevoeld. Ze had lingerie zorgvuldig gekozen, mooie kousen voor onder het jurkje met hoge hakken.

De stof van het jurkje spande strak om haar heupen en borsten, en de hoge hakken die ze droeg – zwarte pumps met een naaldhak van tien centimeter – maakten het ongemakkelijk om het gaspedaal in te drukken. Als ze omlaag keek zag ze de blanke huid van haar dijen boven de kanten rand van haar stay-up kousen. Ze was niet gewend aan zulke hakken; normaal koos ze voor platte schoenen, maar vanavond had ze zich willen laten zien. Ze had een beetje lopen flirten met de collega’s van Hans om hem te plagen.

Hans opende zijn ogen een kiertje toen de auto lichtjes zwenkte. Hij grijnsde slaperig en legde zijn hand op haar dij, zijn vingers glijdend over de gladde stof van het jurkje. “Je rijdt als een pro, schat,” mompelde hij, zijn stem dik van de alcohol. In zijn hoofd tolde de avond rond: het gelach in de kantine, de toespraken, en Marieke die er zo verdomd sexy uitzag in dat jurkje, met haar donkere haar los over haar schouders en haar lippen rood gestift. Hij vond haar nog steeds even betoverend als op hun eerste date, maar de drank maakte hem loom en ongeremd. Hij kneep zacht in haar dij, voelend hoe haar spieren zich spanden onder zijn aanraking, en hij fantaseerde even over wat er zou gebeuren als ze straks thuis waren, maar wist ook dat hij op bed zou vallen en direct zou slapen. Maar toen zag hij de blauwe lichten in de achteruitkijkspiegel opflitsen. “Shit,” gromde hij, rechtop zittend. “Wat is dat?”

Marieke’s hart sloeg een slag over. Ze minderde vaart en zette de auto aan de kant, haar handen trillend terwijl ze de lichten dimde. De politiewagen stopte achter hen, en een man in uniform stapte uit – groot, breedgeschouderd, met kortgeknipt haar en een kaaklijn die scherp afstak tegen het flitsende blauwe licht. Marieke schatte hem begin veertig, met een gezicht dat streng maar aantrekkelijk was, alsof hij gewend was aan autoriteit. Ze voelde een onwillekeurige kriebel in haar buik; hij zag eruit als iemand die bevelen gaf en ze liet uitvoeren, en dat idee maakte haar nerveus. Hans vloekte zachtjes en wreef over zijn gezicht, plotseling nuchterder wordend. “Blijf kalm,” fluisterde hij tegen haar, maar zijn eigen stem trilde licht. Hij haatte het om aangehouden te worden, vooral met de smaak van whisky die nog in zijn adem hing.

De politieman tikte op het raam, en Marieke draaide het omlaag. “Goedenavond,” zei hij met een diepe, kalme stem. Zijn naamplaatje luidde ‘Agent Verhoeven’. Hij boog zich voorover, en zijn neus rimpelde licht. “Ik ruik alcohol. Wie van jullie heeft gedronken?” Marieke slikte en schudde haar hoofd. “Ik niet, meneer. Mijn man heeft te veel gehad op een feestje, daarom rijd ik.” Ze probeerde zelfverzekerd te klinken, maar haar stem brak een beetje. Agent Verhoeven keek haar aan, zijn ogen glijdend over haar jurkje, haar kousen, de hakken, en ze voelde zich blootgelegd, alsof hij dwars door haar heen keek. Hans mompelde iets over het feest, maar de agent negeerde hem en richtte zich op Marieke. “Stap uit, mevrouw. Ik moet toch even een blaastest doen en een kleine test of u ook gedronken heeft.

Marieke schrok. Ze wierp een wanhopige blik op Hans, die bleek weggetrokken was en knikte dat ze moest doen wat de agent zei. Met bonzend hart opende ze het portier en stapte uit, haar hakken klikkend op het asfalt. De nachtlucht was koel tegen haar blote benen, en het jurkje ritselde zacht terwijl ze haar evenwicht zocht. Agent Verhoeven leidde haar naar de zijkant van de auto, weg van het verkeer, en trok een lijn met krijt op de weg. “Loop heen en weer over deze lijn, één voet voor de andere, hak tegen teen.” Marieke staarde naar de lijn, haar mond droog. Ze had niets gedronken – niet één slok – maar deze hakken waren een marteling. Ze had ze pas een uur voor het feest voor het eerst aangetrokken, en haar enkels protesteerden al bij elke stap. Hans keek toe vanuit de auto, zijn handen verkrampt om de armleuning, een golf van schuldgevoel overspoelend hem. Dit was zijn schuld; hij had beloofd het rustig aan te doen, maar nu riskeerde Marieke problemen door hem. Aan de andere kant wist hij dat ze niet gedronken had en het dus goed zou komen.

Ze zette haar eerste stap, haar hiel trillend op de lijn. De naaldhak gleed een fractie uit, en ze corrigeerde zichzelf, haar armen uitgestrekt voor balans. Agent Verhoeven observeerde haar zwijgend, zijn armen over elkaar, en Marieke voelde zijn blik als een fysieke druk op haar huid. Bij de tweede stap wankelde ze; de hak zakte weg in een oneffenheid van het asfalt, en haar knie knikte. Ze struikelde vooruit, haar handen maaiend in de lucht, en stopte net voordat ze viel. Haar wangen brandden van schaamte, en paniek kroop omhoog in haar borst. “Ik… ik ben niet gewend aan deze schoenen,” stamelde ze, haar stem hoog en smekend. Hans stapte nu ook uit, zijn hoofd tollend, en riep: “Ze heeft niks gedronken, agent! Het is mijn schuld!” Maar Verhoeven hief zijn hand op. “Stap terug in de auto, meneer. Dit gaat om uw vrouw nu.”

Marieke’s gedachten raceten. Als ze faalde, zouden ze haar meenemen naar het bureau – een nacht in de cel, een boete, en god weet wat voor gevolgen voor haar werk als lerares. Ze zag het al voor zich: de roddels, de blikken van ouders. Tranen prikten in haar ogen, en ze keek smekend naar de agent. Hij was zo dichtbij nu, zijn uniform strak om zijn borst, en ze rook zijn aftershave, een muskusachtige geur die haar duizelig maakte. “Alsjeblieft,” fluisterde ze, haar stem brekend. “Ik heb echt niets gedronken. Ik raak in paniek en in de problemen als u me meeneemt. Ik doe alles om dit op te lossen.” Ze besefte te laat hoe die woorden klonken, en een blos kroop over haar nek. Agent Verhoeven’s ogen vernauwden zich, maar er flitste iets in zijn blik – interesse, misschien, of berekening. Hij keek even naar Hans, die onbeholpen bij de auto stond, en toen weer naar haar. “Alles?” herhaalde hij zacht, zijn stem laag en suggestief.

Marieke’s hart bonsde harder; ze had het impulsief gezegd, uit pure wanhoop, maar nu hing het in de lucht als een belofte. Ze knikte nauwelijks merkbaar, haar lippen trillend, en voelde een vreemde mengeling van angst en een verboden opwinding. Dit was niet wie ze was – de brave getrouwde vrouw, de lerares die altijd de regels volgde – maar de paniek maakte haar roekeloos.

Hans hoorde de uitwisseling en voelde een steek van jaloezie doorsnijden de alcoholnevel in zijn hoofd. Wie dacht die agent wel dat hij was? Marieke was van hem, zijn vrouw, de vrouw met wie hij kinderen had willen krijgen en een huis had gekocht. Hij deed een stap vooruit, zijn vuisten gebald, maar Verhoeven draaide zich om en wees streng naar de auto. “Blijf daar, of ik arresteer je ter plekke voor obstructie.” Hans aarzelde, zijn woede borrelend, maar hij zag de angst in Mariekes ogen en slikte het in. In plaats daarvan leunde hij tegen de auto, zijn maag draaiend van onmacht. Hij haatte dit gevoel, het besef dat hij haar in deze positie had gebracht, en een deel van hem vroeg zich af of ze dit echt zou doen – of hij het zou toestaan om haar te beschermen.

De agent pakte haar arm vast, zijn greep stevig maar niet ruw, en leidde haar naar de achterkant van de politiewagen, uit het zicht van de weg. Mariekes hakken tikten onregelmatig op het asfalt, en ze struikelde bijna weer, haar hand grijpend naar zijn mouw voor steun. Zijn spieren voelden hard onder het uniform, en ze trok snel haar hand terug, geschokt door de warmte die door haar vingers schoot. “Wat… wat bedoelt u?” fluisterde ze, hoewel ze het al wist. Verhoeven liet zijn hand op haar onderrug rusten, zijn duim cirkelend over de stof van haar jurkje, en ze verstijfde. De aanraking was elektrisch, zond rillingen langs haar ruggengraat, en ze haatte zichzelf omdat haar lichaam reageerde – tepels die hard werden onder de dunne stof, een hitte die opvlamde tussen haar benen. Het opgebouwde verlangen van de dag, het geflirt met de collega’s van Hans hadden haar verlangen deze dag doen stijgen. “Je helpt me,” zei hij kalm, “en ik vergeet die test. Maar het moet overtuigend zijn.” Zijn andere hand tilde haar kin op, dwong haar om in zijn ogen te kijken, en Marieke zag de honger daar, vermengd met autoriteit.

Hans tuurde vanaf de auto, half verborgen in de schaduw, en zijn adem stokte. Hij kon niet alles zien, maar de nabijheid van de agent bij zijn vrouw maakte hem misselijk van woede en een perverse fascinatie. Hij had altijd geweten dat Marieke een wilde kant had – de manier waarop ze kreunde in bed, haar nagels in zijn rug – maar dit? Dit was overspel, puur en rauw, en toch kon hij niet wegkijken. Of had hij het gewoon verbeeld? Zijn gedachten waren een blur. Zijn eigen opwinding van wat misschien wel zijn fantasie was, groeide, verraderlijk, terwijl hij zich afvroeg of hij moest ingrijpen of zou laten gebeuren wat er moest gebeuren om ze hieruit te krijgen.

Marieke’s gedachten tolden in een storm van emoties. Dit was verkeerd, zo verkeerd – Hans stond daar, waarschijnlijk kokend van woede, en zij stond op het punt haar huwelijk te verraden voor een onbekende in uniform. Maar de angst voor het bureau was sterker, een ijskoude greep om haar hart. Ze knikte weer, en Verhoeven glimlachte traag, zijn hand glijdend naar de rits van haar jurkje aan de achterkant. Hij trok hem langzaam omlaag, de stof week van haar huid, en het jurkje viel in een poel om haar voeten. Daaronder droeg ze alleen haar kousen, een zwarte string en een push-up bh, haar huid bloot in het maanlicht. Ze sloeg haar armen om zich heen, rillend niet van de kou maar van de schaamte, haar borsten spanden onder de bh. “Goed zo,” mompelde hij, zijn vingers haakten in de bandjes van haar bh en trokken die los. De cups vielen weg, en haar borsten sprongen vrij, de tepels hard en roze in de avondlucht. Hij omvatte ze met zijn grote handen, kneedde ze zacht maar dwingend, zijn duimen cirkelend over de tepels tot ze kreunde – een geluid dat ze probeerde te onderdrukken, maar dat ontsnapte als een snik.

Haar lichaam verraadde haar; de aanraking zond golven van genot door haar heen, en ze haatte de hitte die zich verzamelde in haar onderbuik. Verhoeven boog zijn hoofd en nam een tepel in zijn mond, zuigend met een ritme dat haar knieën week maakte. Zijn tong draaide eromheen, nat en warm, en ze greep zijn schouders vast, haar nagels groeven diep in het uniform. Elke zuigbeweging trok aan haar kern, maakte haar string vochtig, en ze voelde haar clit pulseren van verlangen. “Nee, dit kan niet” dacht ze zwak, maar haar heupen duwden haar onwillekeurig naar voren. Hij lachte zacht tegen haar huid en liet zijn hand afdalen, zijn vingers glijdend onder de rand van haar string. Hij vond haar clit meteen, wreef erover met precieze cirkels, en Marieke beet op haar lip om een kreet te smoren. De wrijving was intens, bouwde druk op tot ze trilde. Zijn vingers nat van haar sappen, maakten het makkelijker om dieper in haar te gaan. Eerst een vinger, maar al snel twee vingers in haar die gekromd vol tegen haar G-spot drukten. “Aaahhh!”, haar kreun was nu luider en haar knieën bogen onder haar.

Hans hoorde haar kreun en kneep zijn ogen dicht, zijn erectie groeiend ondanks de woede. Hij beeldde het zich in – de agent die zijn vrouw aanraakte, haar borsten kneedde, haar nat maakte – en een golf van jaloezie vermengd met lust overspoelde hem. Dit was zijn straf, dacht hij, voor het drinken, voor het haar laten rijden. Maar diep vanbinnen wilde hij kijken, wilde hij zien hoe ze zich overgaf.

Verhoeven draaide haar om, drukte haar tegen de zijkant van de politiewagen, haar handen plat op het metaal. Hij trok haar string omlaag, en de koele lucht raakte haar blootgestelde billen en mooi geschoren kutje, waar nu haar sappen een mooie glinstering in het maanlicht toonden. Zijn rits ging omlaag, en ze hoorde het zachte geluid van stof die week. Zijn pik was hard en dik toen hij tegen haar aan drukte. Hij liet de dikke eikel over haar natte lippen glijden. Dit zond schokken door Mariekes buik. Haar spieren spanden aan. Haar billen, haar benen. “Ontspan je,” commandeerde hij, en met één stoot drong hij in haar, vulde haar volledig. Marieke snakte naar adem. De rek die ze voelde in haar kutje was sensueel en overweldigend; hij rekte haar kutwanden, raakte plekken die Hans zelden bereikte en dieper en dieper bij iedere stoot. Een haast pijnlijk randje van genot, dat was wat ze voelde toen ze daar op haar nette hakjes in haar zwarte kousen van achteren door deze grote man werd geneukt. Rauw, diep en een diepe lust in Marieke opwekkend op zoek naar ontlading voor hen beiden. “Maar het moet overtuigend zijn”, had Verhoeven gezegd. Die woorden staken nog in haar tollende hoofd. Ze voelde een dierlijke behoefte om te voldoen aan dat bevel. Het soppende geluid van zijn harde pik die diep in haar stootte, maakte haar geil. Zorgde dat ze haar kont naar achteren stootte. Niet om hem op te vangen, maar om hem dieper in haar lijf te willen voelen.

Hij stootte, langzaam en diep, zijn heupen botsend tegen haar billen met een ritmisch klappen dat door de nacht echode. Met elke beweging trok hij zich terug tot aan de rand van haar opening, waar haar sappen langs zijn pik dropen, en duwde dan weer naar binnen, zijn eikel stotend tegen haar cervix met een scherpe, zoete pijn die haar deed hijgen. Mariekes vingers krasten over het koude metaal van de auto, haar nagels schurend terwijl ze probeerde stil te blijven, maar de sensatie was te intens – de wrijving van zijn pik langs haar binnenwanden, het pulseren van haar clit bij elke botsing. Ze voelde zich gevuld, bezeten, en een golf van schaamte overspoelde haar omdat ze dit wilde, omdat haar heupen terugduwden om hem dieper te nemen. Tranen liepen over haar wangen, niet alleen van angst maar van de rauwe emotie die door haar raasde: haat voor deze situatie, woede op Hans die haar hiertoe had gedwongen, en een verboden nieuwsgierigheid naar deze dominante vreemdeling die haar lichaam commandeerde. “Neuk me harder!”, fluisterde ze naar de agent. “Ik wil je dieper!”. Het waren woorden die ze nooit zichzelf had horen zeggen.

Verhoeven greep haar heupen vast, zijn vingers gravend in het zachte vlees, en versnelde zijn tempo. Zijn ballen tikten tegen haar clit bij elke stoot, een extra stimulans die vonken door haar zenuwen joeg. Ze voelde hoe haar kut zich om hem sloot, knijpend in een reflex van genot, en hij gromde laag, zijn adem heet in haar nek. “Je bent strak, dame,” fluisterde hij, zijn tanden knabbelend aan haar oorlel, en die woorden maakten haar nog natter, een vers schaamte dat haar deed blozen. Hij liet één hand los van haar heup en reikte naar voren. Zijn vingers vonden haar clit, wrijvend in sync met zijn stoten. De dubbele sensatie bouwde op, een spiraal van druk die haar dijen deed trillen, haar knieën op slot zetten. Marieke beet op haar onderlip tot ze bloed proefde, terwijl ze vocht tegen de het orgasme dat opwelde – ze dacht even aan Hans, aan hun bed thuis, maar haar lichaam negeerde haar geest en klampte zich vast aan het genot.

Vanuit de auto hoorde Hans de geluiden: het zachte gehijg van Marieke, het ritmische bonken van vlees op vlees, en zijn maag kromp ineen. Hij sloop dichterbij, verborgen achter de motorkap, en gluurde om de hoek. Het zicht trof hem als een vuistslag – zijn vrouw, naakt op hakken in kousen gehulde benen, haar borsten deinend bij elke stoot, haar gezicht vertrokken in een mengeling van pijn en extase. De agent pompte in haar, zijn uniform intact maar zijn pik glinsterend van haar vocht, en Hans voelde een golf van woede opwellen, vermengd met een harde erectie die hij niet kon negeren. Dit was vernederend, een inbreuk op alles wat hij koesterde, maar de aanblik van Mariekes overgave – haar rug gebogen, haar lippen geopend in stille kreunen – wekte een duistere opwinding in hem. Hij haatte de agent, die klootzak met zijn brede schouders en zelfverzekerde greep, maar een deel van hem was jaloers op de ruwheid, op hoe hij Marieke nam zonder aarzeling. Hans’ hand gleed onbewust naar zijn broek, knijpend in zijn eigen hardheid, terwijl schuld en lust hem verscheurden. Hoe kon hij dit laten gebeuren? En waarom stopte hij het niet?

Verhoeven’s stoten werden wilder, onregelmatig, zijn handen knedend in haar billen om ze te spreiden, zodat hij dieper kon gaan. Marieke voelde elke centimeter van hem, de aderen op zijn pik die over haar gevoelige wanden schuurden, en de druk in haar onderbuik groeide tot een onhoudbare spanning. Haar emoties raasden: angst dat iemand langs zou rijden en hen zou zien, woede op zichzelf omdat ze zeiknat werd voor deze man, en een diepe, emotionele worsteling met haar trouw aan Hans. Ze miste zijn tedere aanrakingen, de manier waarop hij haar altijd kuste na de seks, maar dit was anders – dwingend, ruw, overweldigend, dierlijker en het duwde haar over de rand. Een orgasme bouwde op, haar spieren spanden zich, en ze kreunde luider, haar hoofd achterover hangend. “Kom voor me,” beval Verhoeven, zijn vingers knijpend in haar clit, en ze barstte, haar kut knijpend om zijn pik terwijl golven van genot door haar heen rolden. Haar sappen dropen langs haar dijen, haar benen trilden oncontroleerbaar, en ze snikte het uit, niet van verdriet, maar van de bevrijding.

Hij volgde kort daarna, zijn stoten versnellend, terwijl hij diep in haar stootte en kwam, zijn hete zaad vulde haar, pulserend aan een stuk. Marieke voelde het spuiten, de warmte zich verspreidend, en een nieuwe golf van paniek overspoelde haar – geen condoom, geen bescherming. Hij trok zich terug, zijn pik glinsterend en rood, en veegde haar schoon met een zakdoek uit zijn zak. “Goed gedaan,” zei hij zakelijk, alsof het een routinecontrole was, en ritste zijn broek dicht. Hij hielp haar het jurkje weer aan te doen, zijn handen efficiënt, niet teder, en leidde haar terug naar hun auto. Mariekes benen voelden als pudding, haar kut kloppend van de naschokken, en ze vermeed zijn blik, tranen opdrogend op haar wangen. Ze stapte in, haar string was nog op de grond achtergebleven, en staarde voor zich uit, haar gedachten een chaos van schuld en opluchting.

Hans dook net op tijd terug in de auto voordat ze hem zagen, zijn hart racend en zijn broek nat van zijn eigen snelle ontlading. Hij had gekeken, had zich afgerukt terwijl zijn vrouw geneukt werd, en de schaamte brandde in hem als vuur. Toen Verhoeven bij het raam tikte en zei: “Jullie kunnen gaan. Rij voorzichtig,” knikte Hans alleen maar, zijn stem weg. De agent liep weg, en Marieke startte de motor met trillende handen. Ze reden in stilte, de spanning dik als mist tussen hen in. Hans reikte naar haar hand, maar ze trok hem weg, haar ogen rood van ingehouden tranen. “Wat is er gebeurd?” vroeg hij zacht, hoewel hij alles had gezien. Marieke schudde haar hoofd, haar stem net iets te opgewekt. “Niets. De agent moest even met het bureau onze gegevens checken. Laten we lekker naar huis gaan.” Maar in hun beiden hoofd herhaalde het moment zich, de stoten, de overgave. Marieke ze vroeg zich wat dit in haar had losgemaakt en wat dat betekende voor hun huwelijk. Zou dit de spanning juist weer kunnen aanwakkeren. Hans staarde uit het raam, worstelend met zijn eigen demonen, wetend dat dit niet het einde was, maar het begin van iets gecompliceerds dat hen beiden zou kunnen veranderen.