De geheim(zinnig)e aanbidder deel 2

Als ik de wekker van mijn telefoon ’s ochtends uitzet zie ik een ongelezen bericht: ‘Is dat je vraag van vandaag?’
Blijkbaar heeft ze mijn laatste bericht van gisterenavond vanmorgen pas gelezen. Dat bericht was ‘en als ik je spelletje niet mee wil spelen, wat dan?’
Dat is natuurlijk niet de beste vraag om achter de identiteit van mijn kwelgeest te komen. Ilse slaapt nog dus ik kan ongemerkt antwoorden: ‘nee, dat was gisteravond, dat telt niet.’
‘Ok, voor deze ene keer zie ik het door de vingers. Ik zie je vraag wel verschijnen.’
Ik heb er lang over nagedacht of ik dit spelletje wel wil meespelen, en zoja, wat ik dan als eerste zou moeten vragen maar het ontbreekt me aan goede ingevingen. Ik waag het erop om in plaats van een vraag een bericht te sturen met mijn voorwaarden. ‘Ik wil je spelletje meespelen maar alleen als je me ervan kunt overtuigen dat je niet één of andere perverse viezerik of scammer bent.’
Twee blauwe vinkjes maar niet direct een reactie.

Ilse begint te ontwaken dus ik stop mijn mobiel wel. Niet veel later sta ik op en stap onder de douche. Direct na de het afdrogen check ik weer even of er een reactie is maar die blijft vooralsnog uit. Ook na het ontbijt dat ik samen met Ilse heb genomen is er nog steeds niets. In de auto onderweg naar mijn werk ben ik trots op mezelf. Geen bericht betekent dat ik het goed had aangevoeld, hier zit een engerd achter of iemand die me wil oplichten of afpersen als verder in zou zijn gegaan op de berichten. Op mijn werk ben ik zo druk dat ik er niet meer aan denk. Pas als ik aan mijn broodje brie zit tijdens de lunch in de gedeelde kantine beneden in het bedrijvencomplex komt er een berichtje: ‘Ik ben geen scammer of perverse viezerik, ik kan juist je reddende engel zijn! Hoe kan ik je overtuigen?’

Reddende engel, yeah right, denk ik bij mezelf, van wat ga je me redden dan? Maar goed, hoe kan ik overtuigd worden? Laten we eerst maar eens proberen erachter te komen of het wel echt een vrouw is. Ik besluit te sturen: ‘Bewijs dan eerst maar eens dat je wel echt een vrouw bent!’
Direct antwoord. ‘Wil je een foto van mijn poesje zien? Nou, je loopt wel heel hard van stapel.’
Jemig, dat had ik niet verwacht zo’n antwoord.
Mijn collega Martin vraagt me wat ik aan het doen ben op mijn mobiel.
“Hoezo?” vraag ik zo nonchalant mogelijk.
“Je krijgt ineens zo’n rood hoofd” antwoord hij.
“Oh, nee, niets bijzonders joh, flauwe grappen” geef ik op als reden. Martin vraagt gelukkig niet verder want om zo een flauwe grap uit mijn mouw te toveren zou lastig worden.

Ik stop mijn mobiel weer weg en pas als Martin en ik klaar zijn met de lunch heb ik weer even tijd om te kijken.
Geen berichtjes dus ik reageer op haar laatste vraag: ‘Een foto van een poesje bewijst niets, die kun je ook van het internet halen.”
Even wacht ik op antwoord maar het duurt niet lang: ‘Hoe wil je dan dat ik je overtuig?’
Hmm, dat is wel een lastige vraag. Ik denk er even over na maar voordat ik een antwoord kan formuleren komt er al een tweede berichtje. Het is een foto. Schuchter kijk ik om me heen of ik genoeg privacy heb om de foto full screen te bekijken. Gelukkig is dat het geval en ik open de foto. Het is een foto van het middel van een vrouw die een papiertje vasthoud waar op geschreven staat: ‘Zo overtuigd Ruben?’ Daarnaast eenzelfde lippenstift-zoen zoals op de kaart gisteren.

De foto lijkt te zijn genomen in een toilethokje en de vrouw draagt een heel klein stringetje, vergelijkbaar met die uit de enveloppe van gisteren, maar dan blauw met wat kant. De vrouw heeft een prachtige strakke buik en haar poesje moet wel helemaal geschoren zijn want het kleine stukje stof verbergt niet veel meer dan haar schaamlippen. Hoewel de foto duidelijk een snelle snapshot van een mobiel is windt het me toch behoorlijk op. Het idee dat deze foto speciaal voor mij gemaakt lijkt te zijn door een vrouw met zo’n mooi lijf, dat doet wel wat met me.
Niet erg origineel is mijn antwoord dan ook: ‘Mooie foto!’
Een kleine tien minuten later weer antwoord: ‘Je hebt post, beneden bij de receptie. XXX’
Hè? Wat? Snel pak ik de lift terug naar beneden en loop naar de receptioniste.
“Ik begreep dat er hier post voor me is?” vraag ik.
“Wat is je naam?”
Ik geef mijn naam en het bedrijf waarvoor ik werk op en de receptioniste loopt naar een kamertje achter de bali.

“Ah ja, die is net afgegeven” zegt ze als ze terugkomt met een enveloppe in haar hand. Ze overhandigt me de enveloppe die verdacht veel lijkt op die gisteren aangetekend bij mij thuis was afgeleverd. Ook bubbeltjes, zelfde formaat, zelfde kleur, ongeveer hetzelfde gewicht.
“Door wie is het afgegeven?” vraag ik hoopvol.
“Oh, een mevrouw, net een paar minuten geleden, je hebt haar net gemist.” zegt de receptioniste.
“Hoe zag ze eruit?”
“Eh, jeetje, niet echt op gelet” zegt ze.
“Klein, groot, jong, oud?” probeer ik.
“Niet zo heel groot, normaal, lang haar geloof ik maar weet ik niet zeker meer. Een jaar of 30 misschien, ik weet het niet meer, sorry, er komen hier zoveel mensen langs.”
“Maakt niet uit, dank je wel” zeg ik en ik loop weer richting het trappenhuis om naar boven te gaan.

Ik ben te nieuwsgierig naar de inhoud van de enveloppe maar durf het niet open te maken waar iedereen bij is. Daarom ga ik op de 2e verdieping even naar de toiletten van een andere afdeling, daar zal niemand me herkennen of raar op staan te kijken als ik met een enveloppe het toilet in duik.
Ik doe de deur achter me op slot en open de enveloppe. Erin zit een lichtblauwe string die ik direct herken van de foto. Ook zit er een papiertje in dat het papiertje blijkt te zijn die de vrouw op de foto vasthield. De lippenstift-zoen en de tekst ‘Zo overtuigd Ruben?” herken ik in ieder geval in een oogopslag. Ik bekijk het stringetje nog eens goed. Zelfde logotje met de letter M, ook XS. Ik pak de foto van net er nog eens bij. Geen twijfel mogelijk, deze had ze net aan. Ik ruik er eens aan en herken de geur van gisteren alleen nu een stukje sterker. Deze zat een kwartier geleden nog tegen haar schaamlippen aan. Dat dit me zo opwindt verbaast me wel een beetje maar het mysterieuze aspect draagt daar vast aan bij.

Ik open whatsapp weer en wil haar een bericht sturen als ik zie dat de profielfoto is aangepast. Het is een iets andere variant van de foto die ze eerder stuurde, iets meer close up en zonder het papiertje erbij. Zouden al haar contacten nu deze profielfoto zien? Nee, dat kan niet. Heeft ze dan speciaal hiervoor een appart account? Dat is wel een beetje eng, zoveel toewijding.
‘Ok, je hebt me overtuigd, ik speel je spelletje mee!’ stuur ik haar.
Een gifje met confetti is het antwoord en daarna een hartje en niet lang daarna een berichtje:
‘Ik heb twee strings van je tegoed, we gaan later wel een keer shoppen voor mooie nieuwe ;-)’ en meteen daarna:
‘Vandaag draag ik een kort rokje en het voelt heerlijk zo commando!’
De gedachte dat ze nu met haar blote poesje hier niet ver vandaan rond loopt windt me enorm op.
‘Ik wou dat ik het kon zien’ schrijf ik en ik druk op send voordat ik er goed en wel over nadenk.
‘Alles op zijn tijd Ruben’ schrijft ze terug.
Ik weet niet of ik echt verwacht had dat ze een foto van haar blote poes onder haar rok zou sturen maar een beetje jammer vind ik het wel dat ze dat niet doet.
De string stop ik weer snel in de enveloppe samen met het kaartje en loop snel terug richten mijn kantoortje.

“Uitgebreid geluncht Ruben?” vraagt een collega.
“Nee, ik moest even wat uit de auto halen, niets bijzonders.”
Gelukkig zijn mijn collega’s niet zo nieuwsgierig dat ze verder vragen, en ik stop de enveloppe in mijn tas.
Ik denk nog eens goed na over de vraag die ik nog tegoed heb voor vandaag, en stuur dit:
‘Zijn wij collega’s?’
Direct als ik het gestuurd heb denk ik, ai, niet zo slim om dat zo te vragen. Ze moet wel een collega zijn want anders had ze nooit zo snel die enveloppe kunnen afgeven of uberhaupt geweten dat je post bij de receptie afgeeft. Stom Ruben, vraag verspild, tuurlijk is ze een collega.
Haar antwoord is echter anders:
‘Nee, we zijn geen collega’s maar we werken wel in hetzelfde pand.’

Wow, dat is een enorme aanwijzing. Nou zitten er in dit bedrijfspand enkele tientallen bedrijven variërend in grootte van zzp-ers tot ons bedrijf met wel 1200 medewerkers, dus heel veel zegt het nog niet, maar toch ben ik blij met deze informatie. Het betekent dat ik haar wellicht al wel eens heb gezien, of misschien zelfs vandaag wel. Ik ga mijn stappen van vandaag nog eens na in gedachten. Welke slanke vrouwen met lang haar van zo rond de 30 ben ik vandaag allemaal tegengekomen. Meerdere maar ik ken ze niet van naam. In het vervolg toch wat beter mijn ogen open houden, wie weet stond ze wel achter je in de rij bij de kassa van de kantine. Nee, dat kan niet, dat zou me opgevallen zijn. Of toch niet, ik ben natuurlijk wel een beetje in mijn eigen gedachten verzonken zo af en toe dat ik niet zo goed op mijn omgeving let. Ik neem me voor om dat vanaf nu anders te doen.
Ping…, weer een berichtje:
‘Als tegenprestatie voor dit antwoord wil ik dat je me vandaag een selfie stuurt met mijn twee strings tussen je tanden. Als je dat doet mag je morgen weer een vraag stellen.’

Shit, dat stond niet in de spelregels. Ik twijfel of ik dat wel durf te doen. Zo’n foto zou ze heel wat schade kunnen aanrichten als het in de verkeerde handen komt. Daar moet ik nog eens goed over nadenken.
Onderweg naar huis heb ik een goed idee. Ze heeft niets gezegd over dat ik herkenbaar op de foto moet staan dus ik kan iets over mijn gezicht doen waardoor ik niet te herkennen ben. Hmm, wat zou daarvoor gebruikt kunnen worden? Of gewoon de foto zo maken dat alleen mijn mond in beeld is, ja dat is wellicht het slimst. Ik wil haar ook niet boos maken door een bivakmuts op te zetten, komt wel erg wantrouwend over.

“Hoi schat, ik ben weer thuis” roep ik uit gewoonte.
Dit keer komt er een heel enthousiaste “Hoi lieverd” uit de keuken. Ik weet niet wat ik meemaak.
“Heb je gekookt schat?” vraag ik verbaasd als ik naar binnen loop, “Het ruikt heerlijk!”
“Nee gekkie, je weet toch dat ik dat niet kan,” zegt ze, “maar de traiteur kan het wel heel goed en iets opwarmen kan ik wel.”
“Dat is lief van je schat” zeg ik en dat meen ik. Ineens krijg ik een heel vervelend gevoel van binnen. Nu pas voel ik me schuldig over mijn berichtenwisseling met, ja met wie eigenlijk, ik heb geen idee hoe ze heet. Al die tijd op mijn werk heb ik mijn gedrag niet als kwalijk of schandelijk beschouwd maar nu voel ik me rot.
Ilse ziet mijn gezichtsuitdrukking en vraagt: “Wat is er schat, ruikt het niet lekker? Heb je geen honger?”
Snel schud ik de schuldgevoelens van me af. “Jawel lieverd, het ruikt heerlijk, ik was nog even in gedachten bij mijn werk, sorry.”

Koken kan ze dan misschien niet, maar goede adresjes vinden voor lekker eten, daar is ze een meester in, het eten was fantastisch en het was heerlijk om eens niet direct aan het koken te hoeven na een lange werkdag. Nou ja, werk-dag, een lange dag op het werk. Heel veel werk heb ik niet verricht, ik was met mijn gedachten elders.
Na het eten kijken we nog een episode van onze serie en daarna wil Ilse naar bed.
“Ik moet nog even wat werk doen” lieg ik.
“Ok, nou, weltrusten dan, ik slaap waarschijnlijk al als je naar boven komt, ik ben doodmoe” zegt ze.
Ik geef haar een zoen en ga naar mijn kantoor.

Als ik hoor dat Ilse naar boven is pak ik de enveloppen van gisteren en vandaag bij elkaar en pak de twee strings eruit. Met mijn mobiel in selfie modus probeer ik eerst even hoe ver ik moet inzoomen om niet herkenbaar te zijn. Ik denk het te hebben gevonden en doe mijn mond half open. De strings zijn zo klein dat ze makkelijk in mijn mond passen maar eerst ruik ik er nog eens goed aan. De geur is er nog niet uit gelukkig. Dan stop ik beide stings zo in mijn mond dat ze goed zichtbaar zijn als ik een foto maak. Na vier pogingen ben ik tevreden met het resultaat. Je ziet mijn kin en mijn half-open mond en de daaruit hangende strings en aan de bovenkant van de foto is nog net een stukje van mijn neus zichtbaar. Onherkenbaar genoeg, oordeel ik.
‘Hierbij de gevraagde foto’ stuur ik als bijschrift. Send.

Gespannen wachtend op antwoord kijk ik nog eens goed naar de foto die ze me eerder vandaag stuurde. Ik zoom in op haar poesje. De foto is niet superscherp maar wat ik zie is pure perfectie. Zo netjes glad geschoren, zo mooi strak vullen haar schaamlipjes het kleine stukje stof van de micro-string. Ik snuif nog een paar keer diep de geur van de strings op en mijn pik begint flink op te zwellen. Ik maak mijn broek los en leg één hand aan mezelf. Mijn voorhuid trek ik over mijn eikel heen en die lijkt blij te zijn om te worden verwend, mijn pik wordt snel hard.
Ping. ‘Hmm, heerlijk!’ schrijft ze en in een volgend bericht: ‘Toch?’
‘Ja, smaakt goed.’ schrijf ik terug.
Als er niet direct een berichtje volgt neem ik zelf weer het initiatief:
‘Ik hoop dat je poesje niet boos op je is omdat ze vandaag zonder kleren naar buiten moest?’
Omdat ze ook hier niet direct op reageert ga ik twijfelen of dit wel zo’n leuk bericht was. Moet ik wel over haar poesje in de derde persoon praten? Is dat niet super kinderachtig?
Ping. ‘Nee hoor, maak je geen zorgen, ze gaat vaker bloot naar buiten.’

Fock, deze meid speelt dit spelletje erg goed. Ik zie het direct voor me en trek wat sneller aan mijn pik.

Ping. ‘Ik heb net even lekker met haar gespeeld dus we zijn weer dikke vriendjes.’
En meteen erachteraan een volgend bericht, een foto. Ik open de foto en zie drie vingers, drijfnat met sliertjes vocht tussen de middel- en ringvinger.
‘Dat is pas ECHT lekker’ typ ik terug.
‘Wou je nog meer zien?’ vraagt ze.
‘Ja, graag!!!’ antwoord ik, hopend op een foto van haar natte poes.
‘Geduld Ruben! Morgen, misschien, als je lief bent.’
Ik had natuurlijk graag een foto gekregen maar ik vind het heerlijk hoe ze me weet te teasen.
‘Ok, tot morgen dan’ schijf ik en ze antwoord:
‘Tot morgen. XXX’ met een smiley die een hartje zoent.

Ik vind het jammer dat het app-contact hiermee voor vandaag lijkt te zijn afgelopen maar mijn pik staat zo stijf dat ik nog een keer haar foto in string erbij pak. Met 1 hand blijf ik trekken en met mijn andere hand houd ik de strings nog een keer onder mijn neus. Het duurt niet lang of ik kom heerlijk klaar. Voorzichtig dat ik niet mijn klodders zaad op haar strings mors stop ik ze terug in de enveloppe en doe alles in de lade.
Ik maak mezelf schoon en zoek daarna online op welke bedrijven er allemaal in het pand gevestigd zijn waar mijn werkgever ook kantoor houdt. Het zijn er teveel om wijs van te worden. Hier ga ik niet veel mee opschieten. Laat ik maar eens goed nadenken over welke vraag ik morgen kan sturen.
Zachtjes loop ik naar boven. Ilse ligt inderdaad al te slapen. Ik kruip naast haar in bed maar mijn gedachten zijn elders.