De geheim(zinnig)e aanbidder deel 3

Terwijl ik mijn auto parkeer op het parkeerdek bij ons bedrijventerrein voel ik wat spanning opkomen. Ik ben erg ruim op tijd van huis gegaan zodat ik nog voordat ik op kantoor verwacht word mijn ogen goed de kost kan geven, op zoek naar de identiteit van mijn teaser.
Omdat niet iedereen met de auto komt is het niet de beste strategische keus om hier te blijven zitten dus ik ga in de lobby van het pand zitten. Dat is niet heel raar, meer mensen doen dat als ze een afspraak hebben met iemand die geen toegangspasje heeft. De receptie is er natuurlijk om bezoekers op te vangen maar sommigen vinden het netter om hun contacten persoonlijk op te vangen.

Met een kop koffie erbij ga ik zo zitten dat ik iedereen die binnen komt kan bekijken. Het was me nooit opgevallen dat er zoveel mooie vrouwen in ons pand werken, maar dat komt waarschijnlijk omdat ik er nooit op heb gelet. Ik heb niet genoeg vingers om alle vrouwen te tellen die aan de reeds bekende criteria voldoen: slank, een jaar of 30, lang haar. Zelfs al zou ik vijf paar handen hebben dan nog kom ik vingers te kort. Ik moet meer informatie hebben. Ik hoopte er nog op dat er misschien iemand bij zou zijn die wat extra oog voor mij zou hebben om aan een bepaalde blik iets af te kunnen aflezen ofzo maar helaas. Iedereen die binnenkomt is in zijn eigen wereldje. Strak op weg naar kantoor, bezig met hun telefoon, of direct onderweg naar de koffieautomaat zoals ik ook had gedaan. Niet dat die koffie erg lekker is maar dat is een gegeven. Het gaat per slot van rekening bij velen om de caffeine, niet om de smaak.

Na een half uur geef ik het op. Hier ga ik echt niet verder mee komen. Bovendien is het intussen tijd om op kantoor acte de présence te geven om na mijn afwezige houding gisteren niet nog meer de aandacht op mezelf te vestigen.
Eenmaal achter mijn bureau probeer ik een goede vraag voor vandaag te verzinnen. Lastig. Als ik haar direct zou vragen bij welk bedrijf ze werkt gaat ze dat wellicht niet zeggen, verwacht ik tenminste. Ik zou natuurlijk kunnen vragen naar haar haarkleur of naar haar voornaam, maar ja… Haarkleur is wel interessant als ik dagelijks op de uitkijk ga zitten, maar ze kan haar haren natuurlijk ook geverfd hebben. En haar voornaam, ja, dat is wel fijn om te weten maar kom ik daar veel verder mee? En gaat ze wel haar echte naam geven? Ik moet het slimmer aanpakken. Maar hoe?
Na veel hersenkraken denk ik een strategie te hebben waarmee ik snel dichterbij moet komen, als ze tenminste eerlijk antwoord geeft.

‘Goedemorgen X, ik zou je graag bij je naam noemen maar dat is niet mijn vraag voor vandaag. Mijn vraag is: op welke verdieping van het pand werk je meestal?’
Ik ben enorm in mijn nopjes met deze vraag want hiermee elimineer ik al een groot percentage, verwacht ik. Er zijn vijf verdiepingen dus theoretisch reduceer ik het aantal mogelijkheden tot 20%. Bovendien kan ik dan opzoeken welke bedrijven er op die verdieping zitten en dan gaat het misschien heel snel.
Na een kwartier is er nog geen antwoord en ik begin bang te worden dat deze vraag misschien niet in de smaak viel.
Pas een uur of twee later: Ding
‘Noem me maar Lisette. Meestal ben ik op de 4e verdieping maar ook best vaak op de 1e of de 2e te vinden. Ga je nu daar bivakkeren met je koffie, ’s ochtends voor je naar kantoor gaat, in de hoop me te zien?’

Shit, zou ze me gezien hebben vanmorgen? Misschien is ze wel vlak langs me gelopen en heb ik het gewoon niet doorgehad. Of misschien had ze haar haren wel in een knot gedaan en zocht ik alleen naar vrouwen met lang haar. Het voelt alsof ik een kans heb gemist, maar de 4e, dat is info waar ik iets mee kan.
Op de 1e zitten vergaderruimtes, dus daar komen veel mensen vaak, en op de 2e is een kleine koffiecorner waar je tegen betaling veel betere koffie kunt krijgen dan die uit de automaten. Alleen is die barista er pas vanaf een uur of 10:30 dus ’s ochtends is dat geen optie.

Zo rond de lunchtijd besluit ik even een rondje te doen over de 4e verdieping, om eens te kijken welke bedrijven daar allemaal zitten. Nou, laat dat even trouwens maar weg. Er zitten daar veruit de meeste kantoren, voornamelijk van de kleinere bedrijfjes. Die allemaal napluizen online gaat veel tijd kosten. Maar ik weet i.i.g. dat ze Lisette heet, mooie naam. Een beetje dezelfde letters als Ilse maar dan anders.
In het trappenhuis terug naar beneden voor de lunch hoor ik mijn telefoon, een berichtje: ‘Warm, XXX’
Dit doet ze net lang genoeg nadat ik wegben, waardoor ik er niet veel wijzer van word. Kort erna een volgend bericht. ‘De poes is vandaag weer zonder kleren naar buiten, ik zal haar vanavond weer eens goed moeten verwennen.’
Wat is Lisette ondeugend, maar ik vind het prachtig.
‘Arme poes, geef haar maar een knuffel van mij.’ plaag ik terug.
‘Oh, dat zal ze zeker heerlijk vinden.’ is het antwoord.
‘Maar eerst een tegenprestatie, laat ik daar maar eens goed over nadenken, je hoort nog van me. XXX, Lisette’
‘Kom maar op’ antwoord ik stoer terug.

De rest van de dag is het stil.
Pas als ik in de auto onderweg naar huis ben komt het volgende bericht:
‘De foto van gisteren was mooi, maar nu wil ik mijn strings om je harde lul gewikkeld zien.’
Wow, dat is een hele grote stap ineens. Wil ze nu een dickpic van me?
Ik vijns weer dat ik laat moet werken zodat ik het huis voor mezelf heb ’s avonds. Maar Ilse lijkt niet zo moe als gisteren en gaat pas laat naar bed. Het is intussen 23:15 en ik heb nog maar drie kwartier de tijd om de tegenprestatie op tijd in te lossen.
Ik kan moeilijk hier in mijn kantoor mijn pik hard maken, daar twee strings omheen wikkelen, daar een foto van maken en die opsturen naar Lisette als Ilse elk moment kan binnenlopen. Ik MOET wachten tot ze naar boven is.
Wat ik al wel kan doen is een berichtje sturen dus dat doe ik:
‘Ik zou graag wat nieuw stimulatiemateriaal ontvangen om aan de opdracht te kunnen voldoen’ schrijf ik opzettelijk veel te formeel.
‘Ik was al bang dat je me vergeten was’ schrijft Lisette terug.
Niet veel later krijg ik het ene na het andere bericht. Door alle ding, ding ding meldingen is Ilse nieuwsgierig geworden en ze stapt mijn bureau binnen.
“Is dat jouw telefoon die zo op hol springt?” vraagt ze en precies op dat moment weer ding. Ojee, hoe lul ik me hieruit?
“Ja, Martin stuurt me een paar bestanden waar ik even naar moet kijken nog voor de presentatie van morgen.” Weer heb ik direct een goed excuus, ik word hier bedreven in.
“Zo laat nog?” vraagt Ilse verbaasd en niet heel blij.
“Ja, sorry, ik vind het ook niet leuk.” Lieg ik weer. Ik vind de berichtjes die ik krijg heel leuk maar ze zijn niet van Martin…
“Nou, maak je het niet te laat schat? Ik ga vast naar boven.”
“Ok, ik doe mijn best lieverd, tot zo.”
“Oh, voordat je naar boven komt, kun je nog even de vaatwasser uitruimen? Ik vind dat altijd zo vervelend als die ’s ochtends nog helemaal vol is.”

Intern zucht ik eens diep. Wanneer is de laatste keer geweest dat Ilse zelf de vaatwasser heeft in- of uitgeruimd? Ik zeg er maar niets van, geen zin in een discussie nu, ik heb andere dingen te doen en weinig tijd om het in te doen. In minder dan 30 minuten is het middernacht en ben ik te laat.
“Is goed schat,” zeg ik, “weltrusten.”

Ilse draait zich om en doet de deur van mijn kantoortje achter zich dicht. Ik hoor haar op de trap naar boven gaan en nu durf ik mijn mobiel weer te pakken. Ik bekijk de berichtjes. Alleen maar fotos en wat voor fotos! Een eerste foto is een closup van haar nek. Ik zie een stukje van haar oorlelletje en haar slanke hals. Mooi, nu weet ik ook direct dat ze donkerblond haar heeft.
Op de volgende foto staan van dichtbij haar billen gefotografeerd. Wow, wat een mooi achterwerk heeft ze. Skinny, zeker, maar zo mooi getekend, een beetje gespierd. De volgende is een foto van een tepel. Heel mooi, niet te grote aureool, een hard uitstekend knopje bovenop, mooi donkerbruin, ziet er prachtig uit.

De volgende foto is dezelfde borst maar dan van wat verder gefotografeerd waardoor je de hele borst kunt zien. Voor een vrouw die XS strings draagt is dit een hele grote borst. Moeilijk in te schatten hoe groot precies, maar zo mooi en stevig, mijn pik richt zich al op.
Dan nog een foto, van bovenaf haar schaamheuvel gefotografeerd, net onder zo’n hoek dat je haar schaamlippen niet kunt zien. Haar knieeen opgetrokken en haar hand rust op haar poesje, maar dat valt dus net buiten beeld achter haar schaamheuvel. Dit samen met haar heupen en wat er van haar benen te zien is is zo ongelovelijk mooi, het is te mooi om in woorden uit te leggen. Perfectie, dat is het enige woord wat past. Ik knoop mijn broek los en bevrijd mijn reeds hard geworden lul uit zijn benarde positie. Blij met de plotselinge ruimte zwiept hij omhoog. Ik pak hem vast en trek direct mijn voorhuid naar achteren. En weer terug, en weer en langzaam voer ik het tempo op, iedere keer wisselend van foto om mezelf nog meer op te winden dan dat ik al was.

Snel, voor ik het vergeet, pak ik uit de la de envelop met daarin de twee strings. Ik houd ze weer tegen mijn neus aan maar de geur is nagenoeg verdwenen. Jammer maar het is niet anders. Ik wikkel de eerste string om de schacht en de tweede net achter de rand van mijn eikel. Ja, dit moet een aardige foto opleveren. Snel maak ik een foto waarbij je alles wat ik wil tonen kan zien en niets meer, niets minder. Snel even kijken, nog een paar minuten de tijd. Voordat ik mezelf naar een orgasme stuur ik de foto. Mijn pik laat ik even met rust om met de vingers van twee handen te kunnen typen op het toetsenbordje van mijn telefoon. Ik ben daar niet heel snel in, maar mijn pik staat zo stevig overeind dat ik voor mijn gevoel een heel boekwerk zou kunnen typen en dan nog ging hij niet liggen.
‘Hou zou ik jou nou kunnen vergeten?’ zet ik erbij, reagerend op haar laatste berichtje.
Net voor middernacht, pfew, close call.
‘Mijn poesje vond je knuffel heerlijk en nu ze je foto heeft gezien wil ze je graag ontmoeten’ schrijft ze om exact middernacht.
Ik ben alweer met mijn harde pik aan het spelen maar pauzeer even om terug te typen: ‘Ik zou ook graag een foto van haar aan mijn jongeheer laten zien’

Please, please, stuur stuur een foto van je poes, denk ik bij mezelf, dan ga ik zo hard komen.
Ding…snel kijk ik: ‘Mijn poesje is een beetje verlegen geworden, misschien een volgende keer’
Shit, jammer. Ding, weer een bericht, met foto, zelfde perspectief als de vorige venusheuveltje met opgetrokken knieën, alleen dit keer is de hand zichtbaar met kletsnatte vingers, net als gisteren. Het is niet helemaal waarop ik had gehoopt maar het heeft toch zijn effect. Ik trek nog even wat sneller door kom weer heerlijk klaar. De klodders sperma vliegen over mijn buik, want ik hang een beetje achterover. Een deel komt zelf op mijn overhemd, shit. Ik sta op en loop met mijn broek op mijn enkels, mijn pik in mijn hand en mij ander hand eronder om eventueel vallende klodders op te vangen naar het toilet om me daar even op te schonen. Niet handig Ruben, zeg ik tegen mezelf, volgende keer eerst even wat tissues erbij pakken voordat je je zo laat gaan.

Ik heb de boel eindelijk goed schoon gemaakt bij het fonteintje van de wc met wat wc papier en spoel alles weg. Mijn telefoon ligt nog op mijn bureau en ik wil Lisette graag even bedanken voor al deze sexy fotos, ik weet alleen even niet hoe ik dat het beste verwoord.
‘Mijn jongeheer staat ook te popelen om jouw poesje te ontmoeten, maar was al heel erg blij met alle andere foto’s’
Een reactie komt snel: ‘Zeg je jongeheer maar hetzelfde wat ik mijn poesje heb gezegd: Patience, anything worth having is worth waiting for.’
‘Wijze woorden Lisette, weltrusten’ schrijf ik terug.
Haar antwoord is kort: ‘Weltrusten Ruben, kusje aan je jongeheer. XXX’

Het is raar, ik heb Lisette nog nooit ontmoet maar begin echt gevoelens voor haar te krijgen, en dan heb ik het niet alleen over die kriebel in mijn piemel. Dat gevoel van je willen geven aan iemand, je willen verliezen. Maar ik moet ook realistisch zijn, dat gevoel projecteer ik op het beeld dat ik van haar heb, maar dat zou weleens helemaal niet correct kunnen zijn. Maar daar wil ik niet teveel aan denken. Nu wil ik gewoon genieten van dat gevoel dat ik met Ilse al jaren kwijt ben, zonder complexiteit, die spanning, die ontdekkingstocht, die vlinders.
Als ik bij Ilse in bed kruip voelt ik nog steeds die kriebels, maar niet voor Ilse.
Toch voel ik me amper schuldig, de kriebels overheersen elk ander gevoel.
Heerlijk val ik in slaap.