Het Herstel – 18

Geschrokken en geïrriteerd wilde Jack zich lostrekken, toen een harde maar bekende lach hem even van zijn stuk bracht. Met een ruk draaide hij zich om. Zijn mond viel open toen hij zag wie het was en al snel vormde zich een grote glimlach rond zijn mond.

“Lex, godverdomme ik had het kunnen weten!”
“Sjakie! Kerel, ik moet zeggen dat je er een stuk beter uitziet, dan met alle die slangetjes die in je lijf staken.”

De mannen vielen elkaar in de armen en na een paar flinke klappen op de rug, lieten ze elkaar los.
Geamuseerd keek Alex naar zijn vriend, die nog steeds even moest bijkomen van deze toevallige ontmoeting.

“Shit, wat goed om je te zien, Lex. Veel te lang geleden.”
“Nou, ik heb jou anders tig keren bezocht in het ziekenhuis, maar dat heb jij natuurlijk niet mee gekregen. Jij lag lekker 6 jaar te pitten!”

Grinnikend keken ze elkaar aan. Alex viel een beetje uit de toon. Zoals altijd droeg hij een strak t-shirt en een sjofele spijkerbroek, wars van de etiquette die hoorden bij een feest als dit.
Ze hadden wel al een paar keer met elkaar gebeld, maar dit was de eerste keer dat ze elkaar weer zagen na het ontwaken van Jack.

“Maar zonder gekheid, Sjakie. Je ziet er echt goed uit. Het lijkt wel alsof je ook breder bent geworden. En je was al niet de smalste.”
“Klopt, ik voel me ook goed. Beter dan voor mijn ongeluk. Ik sport dan ook behoorlijk veel,” antwoordde Jack trots.

“Maar ben je alleen hier? Ik heb het een en ander gehoord over jou. Dat er eindelijk een vrouw in je leven is gekomen. Serieus, dit keer.”
“Welke van de 2 bedoel je?” het was er uit voor Alex er erg in had.
“Sorry, wat zeg je?” klonk het verbaasd.
“Geintje!” antwoordde Alex snel, “nee, ik ben inderdaad alleen hier.” En voor een kort moment gleed er een spoortje van droefheid over zijn gezicht. “Esther kon niet meekomen. Ze is vandaag met haar moeder, Maria, mee geweest naar het ziekenhuis. Ze had knobbeltjes in haar borst en vandaag waren de onderzoeken. Ze is nu nog steeds bij haar. Dus ik blijf niet al te lang.”
“Sorry, dat wist ik niet Lex,” antwoordde Jack meelevend.
“Dat kon jij toch ook niet weten.”
“Maar waarom ben je dan überhaupt hier, man. Ga naar huis, naar je vriendin!”

Alex staarde voor zich uit, in gedachten. De deuren van de villa werden net op dat moment gesloten door de “uitsmijter” die iedereen, bij binnenkomst gecontroleerd had. Er was nog juist een laatste koppel binnengekomen die, net als alle anderen, zich vergaapten aan alle pracht en praal.
Blijkbaar ging het feest nu echt beginnen. Jack keek nog steeds vragend, naar Alex.

“Ik moet alleen Ruben, de heer des huizes, even spreken,” zei Alex uiteindelijk. “en dan ben ik weg.”
“Ruben?” herhaalde Jack die naam.

“Ja, ken je hem?” en zonder op een antwoord te wachten ging hij verder. “Ik doe al jaren zaken met hem, maar de laatste tijd bereikten mij berichten dat hij regelmatig op het randje balanceert en er dan ook overheen gaat. De wet, bedoel ik dan. Dus ja, ik heb wat onderzoek laten doen en het resultaat daarvan is, dat ik vandaag afscheid van hem en zijn bedrijf ga nemen. Daar kan en wil ik me niet mee associëren.”

“Ruben…is…de…baas…van…Carolien. Ze is zijn secretaresse…” antwoordde Jack, die met open mond naar Alex had staan luisteren.
“Shit, Jack! En even pauzeerde hij, niet goed wetend of hij verder moest gaan.
“Wat?” vroeg Jack ongeduldig.
“Nou,” ging Alex aarzelend verder, “Het gerucht gaat dat Ruben vaker van secretaresse dan van onderbroek wisselt. Hij gebruikt ze, misbruikt ze en flikkert ze dan op straat wanneer ze helemaal op en gesloopt zijn!”

Opnieuw was Jack met stomheid geslagen. Puzzelstukjes vielen op hun plaats en hij begreep nu ook heel goed waar dat vreemde gedrag van Carolien vandaan kwam. En dan met name haar tegenzin om weer te gaan werken. Fuck.
Snel scande hij de ruimte. Carolien stond nog steeds bij Femke en had het ogenschijnlijk prima naar haar zin. Gelukkig. Zijn ogen bleef even hangen bij een tafeltje waar het koppeltje van zoëven plaats had genomen. De afstand tussen hen was bijna tastbaar. Niet eens zozeer fysiek, maar mentaal leek de Chinese muur tussen hen in te staan.

“Marcel!” zei hij knarsetandend.
“De Marcel?” vroeg Alex die zijn blik volgde.
“De Marcel, ja.”
“Die plannen zijn nog ongewijzigd, Jack?”

Jack knikte alleen maar met zijn hoofd en richtte zijn blik weer op Carolien.

“Wow,” zei Alex met een stem vol bewondering, “is dat zijn vrouw?”
“Die knappe brunette?” antwoordde Jack zonder zijn blik af te wenden van Carolien, “dat is Gina, zij doet ook met ons mee.”

Alex keek hem even ongelovig aan en schudde toen zijn hoofd. Het had geen zin om nu door te vragen.

Jack keek nog steeds in gedachten naar Carolien, toen hij opeens de verandering bij haar zag. Niemand anders zou het opgemerkt hebben, maar Jack wel. De verschillen waren miniem, maar niet voor hem. Ze begon te wiebelen met haar benen, haar glimlach was minder spontaan en de vingers aan haar rechterhand begonnen een eigen leven te leiden.

Een oudere man met dik, grijs haar en een duidelijk jongere vrouw kwamen aangelopen om zich voor te stellen. De man in een opzichtig en duur maatpak, liep rond met een air alsof de tent van hem was. Hij liep lichtjes voorover gebogen en had een pafferig gezicht. De jongere vrouw die naast hem paradeerde was duidelijk een stuk jonger. Ze was een halve kop groter dan haar man en was een schoonheid om te zien. Lange, slanke benen, een bol maar strak kontje en een knap gezicht met heldere groene ogen die eenzelfde arrogante blik ten toon spreiden. Haar decolleté liet niets aan de verbeelding over en ademde pure sex en verleiding uit.

Ze stapten doelbewust op Femke en Carolien af en stelden zich voor. Handjes werden geschud, beleefdheden werden uitgewisseld.

“Dat is Ruben,” hoorde hij Alex zeggen, die naast hem was komen staan.
“Die conclusie had ik al getrokken!” antwoordde Jack grimmig.
“Met naast hem, Mireille,” ging Alex gewoon verder, “de jarige job van vandaag.”

Jack knikte, maar kon zijn ogen niet van de 4 mensen in de andere ruimte afhouden.
Ruben stond nu naast Carolien, terwijl Mireille in een geanimeerd gesprek leek met Femke.

Ruben boog zich een klein beetje naar voren om iets tegen Carolien te zeggen en legde haast ongemerkt zijn hand op haar onderrug. Een ogenschijnlijk vriendelijk gebaar, maar de implicaties daarvan waren niet te overzien.
Jack zag het gebeuren en met gebalde vuisten, maakte hij zich klaar.

Rubens hand zakte steeds verder af, naar beneden, en bleef rusten op haar kont. Zachtjes wreef hij met zijn hand over haar strakke billen. Het kon hem blijkbaar niets schelen of iemand iets doorhad. Hij was hier de koning. Met een volle hand kneep hij plots in haar rechtbil, ondertussen iets in haar oor fluisterend. Carolien veerde even op, knikte toen met haar hoofd maar en staarde gedwee naar de grond.

Jack stond perplex. Waarom liet ze dit gebeuren? Waarom weerde ze hem niet af of duwde ze die klootzak niet aan de kant? Haar woorden van nog geen kwartier geleden schoten door zijn hoofd, “ Jij bent de enige, die dat mag.” Blijkbaar niet dus!

Eindelijk kwam hij in beweging en deed een stap naar voren. Maar Alex, die alles had gezien, was sneller en kwam voor hem staan, zijn hand op zijn borst.

“Kalmeer, Jack. Kalmeer,” zei hij zachtjes
“Niks kalmeer, Lex. Ik ga die klootzak op zijn bek slaan!”
“Rustig nu!” klonk het iets dringender, “Niet hier. Niet zo. NIET nu!”

“Waarom niet nu?” vroeg Jack zwaar gepikeerd, maar wel iets rustiger nu.
“Kijk om je heen, Jack. Met al die bewaking. Ze nemen je te grazen en schoppen je bont en blauw naar buiten. Wat heb je dan bereikt?”

Beide mannen keken elkaar strak aan. Jack zat nog hoog in zijn emotie terwijl de adrenaline door zijn lichaam pompte, maar langzaam daalde het besef in dat Alex gelijk had.

“Je hebt gelijk, Lex,” zei Jack uiteindelijk.
“Zijn tijd komt nog wel, Jack. Geef me heel even, laat me even mijn ding doen. Ik denk dat ik wel wat dingetjes boven tafel kan krijgen. …en dan…”
“En dan wat?” vroeg Jack ongeduldig
“Dan kun je hem begraven. Hem en zijn vrouw. Wellicht dat ik ergens in de loop van de komende week je wat informatie kan doen toekomen.”
“Is dat legaal?”
“Waarschijnlijk niet. Maar maakt je dat dan wat uit? Nadat je dit gezien hebt?”
“Nee, zeker niet,” zei Jack grimmig, terwijl hij zag dat Ruben hun kant kwam opgelopen.

“Tjonge, jonge, Sjakie,” zei Alex toen in een poging om het weer wat luchtiger te maken, “die vrouw van jouw, springt niet in 1 maar meerdere wespennesten tegelijk als jij een winterslaapje houdt!”

Jack kon een lachje niet onderdrukken en gaf Alex gekscherend een klap op de borst.

“Dag Lex,” klonk het opeens vanuit het niets.
Razendsnel keken beide mannen om en zagen een bloedmooie vrouw staan, met een smile van oor tot oor. Haar donkerblonde haren waren netjes opgestoken en een paar heldere, blauwe ogen staarden hen guitig aan.
“Lo…lot…Lotte,” stamelde Alex, “wat doe jij hier?”
“Je denkt toch niet dat jij mijn enige klant bent he? Ik verzorg hier de catering.”

Met een mond vol tanden, kon Alex haar alleen maar aanstaren.
Jack schoot in de lach. Zo had hij zijn vriend nog maar zelden gezien.

“Alex de Beijer!” Ruben gilde zo hard, dat verschillende mensen omkeken.

“Oeps, dat is mijn cue. Ik spreek je snel weer, Lex!” En weg was ze.

“Lotte?” proestte Jack het uit.
“Ach, hou toch je bek, man. Ze verzorgt mijn verjaardagsfeest in Italië.”
“Alleen je feest?”

Maar voor Alex kon antwoorden, had Ruben hen al bereikt.

Carolien haalde opgelucht adem, toen ze Ruben eindelijk weg zag waggelen. Ook Mireille had zich verontschuldigd en mengde zich onder de andere gasten om ze welkom te heten. Ze wist dat dit afscheid van korte duur was, als ze Ruben moest geloven.

“ Wil je nog wat drinken?” hoorde ze Femke vragen
“Ja, graag. Doe mij maar een groot glas, witte wijn.” Ze had dringend behoefte aan wat meer alcohol om haar zenuwen tot bedaren te brengen.
“Is goed. Ik ben zo terug,” en vrolijk huppelde ze naar de bar, compleet onwetend van wat zich zojuist tussen Carolien en Ruben had afgespeeld.

Carolien keek Ruben na en zag dat hij zich in de richting van Jack bewoog. Tot haar verbazing en ook vreugde, zag ze dat Alex bij hem stond. Zo te zien hadden ze het naar hun zin, want ze zag Jack lachen en Alex een por op de borst geven.
Gelukkig maar, dat betekende namelijk dat Jack niets had meegekregen van het gegraai van Ruben.
Maar iets klopte hier niet! Die twee waren te amicaal. Hoe kon Jack, Alex nou kennen of zich hem herinneren?

Meer tijd om hier over na te denken, gunde ze zichzelf niet. Haar gedachten werden vrijwel direct weer in beslag genomen door die vreselijk Ruben.

Ze voelde zich op de een of andere manier smerig en het was net of ze nog steeds zijn hand op haar billen voelde. Alsof hij haar gebrandmerkt had. Als bevroren had ze het ondergaan, niet in staat om te reageren of hem af te weren. Bang ook om een scene te maken, met alle gevolgen van dien.
Hij was trots op haar, had hij haar toe gefluisterd. Trots dat ze geen slipje droeg, zoals haar was opgedragen. En straks zou ze een beloning krijgen. Mireille zou haar komen halen en meenemen naar een speciale plek. En daar moest ze wachten. Op hem.

Jack zou niets tekort komen, had hij gezegd. Daar hoefde ze zich geen zorgen over te maken. Hier was entertainment genoeg. Hij zou niets eens merken dat ze “even” weg was.
Zijn woorden galmden door in haar hoofd. Ze had het gevoel alsof ze moet kotsen.
Waarom waren ze godverdomme niet thuis gebleven?

Met een brede glimlach en een uitgestoken hand, liep Ruben op Alex af, Jack compleet negerend.
Natuurlijk wist hij wie Jack was. Op de camera beelden had hij hem zien binnen komen met Carolien. Zoals hij alle gasten had bekeken met Mireille.
Gniffelend hadden ze het stelletje zien rond kijken, onder de indruk van alles om hen heen. Onwennig ook. Die Jack leek haar wel een leuk speeltje, had Mireille nog gezegd.
Misschien later, was Rubens antwoord. Eerst zou hij die bloedmooie secretaresse van hem helemaal aan gort neuken. Mireille zou toekijken, zoals altijd. En daarna zou ze dat getrouwde kutje of misschien wel kontje helemaal leeg zuigen.

Mireille zou Carolien voor haar rekening nemen en afzonderen. Ruben zou er met een omweg voor zorgen dat Jack zich geen moment verveelde. Hij zou dusdanig afgeleid worden, dat hij niet eens zou merken dat Carolien weg was geweest. Het plan was gesmeed, de uitvoering stond op het punt om te beginnen. Dit was niet hun eerste keer….

Onder het schudden van de handen werden beleefdheden uitgewisseld tussen Alex en Ruben. Jack stond ernaast en wilde zich netjes voorstellen, maar Ruben keurde hem geen blik waardig. Pas toen Alex kort naar Jack keek, draaide ook Ruben zijn hoofd en keek hem aan met een arrogante en zelfvoldane blik.

Jack greep zijn hand vast met een vriendelijke glimlach, van oor tot oor.
“Jack,” zei hij kalm, “de man van Carolien.”
Ruben trok een grimas van pijn, toen Jack zijn hand nog net niet tot pulp kneep tijdens het voorstellen. Alex zag het gebeuren en kon een glimlachje niet onderdrukken.

“Ru-ben, aangenaam,” klonk het met een onvaste stem.
“Leuk feestje heb je hier. Leuke locatie ook, Ruben!” Nog steeds had Jack zijn hand vast, terwijl hij hem indringend aan keek.
“Dank je, dank je. Ik hoop dat jullie het naar jullie zin hebben vanavond,” zei hij opgelucht, toen Jack hem eindelijk had los gelaten.

“Ruben?” mengde Alex zich in het gesprek, “heb je misschien 10 minuutjes tijd om even te praten. Onder vier ogen?”
“Uhh, dat kan straks wel even, denk ik,”
“Nee, nu,” antwoordde Alex dwingend, “ik moet zo meteen al weer weg. Ik heb nog andere verplichtingen.”

Ruben dacht even na, pakte zijn telefoon en stuurde snel een berichtje.

“Dat is prima, Alex. Loop maar even mee, naar mijn kantoor. Daar kunnen we rustig praten!”
En hij beende weg, zonder nog een woord tegen Jack te zeggen. In het weg lopen gaf hij iemand ongemerkt een kort teken.

“Maat,” zei Alex tegen Jack, “we spreken en zien elkaar snel weer. Pas goed op jezelf en zeker op haar,” terwijl hij in de richting van Carolien knikte.
“Zal ik doen, Lex. En alvast bedankt voor alles!”

Jack wilde zich net weer omdraaien, toen een slanke, oudere dame op hem af kwam gelopen.
Ze droeg een strak mantelpakje en had lange, blonde haren en een knap gezicht.

“Jack” vroeg ze vriendelijk met een licht Duits accent.
“Uh, ja,” antwoordde hij verbaast.
“Mijn naam is Eva. En ik mag u uitnodigen voor een zéér bijzondere degustatie in de wijnkelder.
We zullen u enkele bijzondere jaargangen presenteren en uiteraard ook laten proeven. Op het menu staan onder andere Frankrijk, Italië en heel bijzonder, Macedonië!

Jack keek haar even aan en voelde zich enerzijds vereerd, maar aan de andere kant voelde hij ook nattigheid. Hij wist alleen niet waarom. Hij had Carolien al een tijdje niet meer gesproken en ze waren hier toch samen.

“Meneer Ruben zo het zeer op prijs stellen, als u kon deelnemen. Hij kan er uiteraard zelf niet bij zijn als gastheer, maar hij verzekerde mij dat het u aan niets zal ontbreken.”

Bij het horen van die naam, was Jacks argwaan direct gewekt.
Hij draaide zich snel om en keek naar de plek waar Carolien en Femke het laatst hadden gestaan.
Femke was nergens meer te bekennen. Carolien ook niet.
Hij keek onrustig en gehaast rond. Toen, van uit een ooghoek, zag hij haar uiteindelijk door de ruimte lopen. Met Mireille!

Mireille had haar rechter arm inhaakt bij Carolien en haar linkerhand had, dominant, haar onderarm stevig vast. Gedwee liet Carolien zich meezeulen.
Ze liepen één van de gangen in die uitkwamen op de grote ruimte en waren toen uit het zich verdwenen.

Razendsnel kwam Jack in beweging, de vrouw verbaasd achterlatend. Hij baande zich een weg door de drukte, waarbij verschillende mensen hem af en toe raar nakeken.
Hij had binnen een minuut de afstand overbrugt. Hij liep de hoek om en staarde in een lege gang. Ze waren spoorloos verdwenen.