Op de camping in Zuid-Frankrijk (deel 4)

De volgende ochtend ben ik al vroeg wakker. Echt geslapen heb ik niet. Ik heb de hele nacht liggen woelen, met een hoofd vol onrustige gedachten. Was het een droom, of is het gisteren echt gebeurd? Wat er met Petra en Sylvia is gebeurd, blijft maar door mijn hoofd spoken, als een film die steeds opnieuw afspeelt.
De hele avond had ik het gevoel dat Petra naar me keek. Niet letterlijk, maar toch… alsof ze naast onze vouwwagen stond. Stil, maar wel aanwezig, met die intense blik die ik niet uit mijn hoofd krijg.
Ik kan niet meer in bed blijven liggen. Voorzichtig schuif ik het dekbed opzij en stap eruit. Misschien helpt het om een stuk te gaan hardlopen in de heuvels achter de camping. Daar schijnt je een prachtig uitzicht over de zee te hebben. Hopelijk waait de frisse ochtendlucht wat rust in mijn hoofd en blaast het die knoop van verwarring weg.
Ik trek mijn hardloopschoenen aan. Achter me hoor ik een zucht. Melissa draait zich loom om en slaapt verder. Uit de tent naast de vouwwagen hoor ik niks; de meiden liggen nog te pitten. Ze kwamen gisteravond laat terug, giechelend en half aangeschoten. Ze waren met wat campingvriendinnen naar de club geweest, net buiten het terrein. Sylvia was er ook bij.
Sylvia…

Gisteravond, op weg naar de douches, kwam ik haar tegen. Haar haar was donker en nat, een handdoek losjes om haar heen geslagen. Ik probeerde oogcontact te maken en begon voorzichtig te praten. Maar ze keek dwars door me heen, alsof ik lucht was. Geen enkel teken dat ze zich herinnerde wat er tussen ons was gebeurd. Alsof dat moment in het bubbelbad nooit had bestaan. Het knaagt aan me, die leegte in haar blik.
Met een onrustig gevoel duw ik de flap van de voortent opzij. De koele ochtendlucht stroomt naar binnen, fris en scherp. Het gras is nat van de dauw, ergens verderop fluit een merel helder door de stilte. Dan hoor ik de tent tegenover ons openritsen.

Tanja komt naar buiten. Haar bruine haar zit warrig van het slapen, losse plukken vallen over haar schouders. Ze draagt een strak zwart sportbroekje dat haar volle heupen en ronde billen perfect accentueert. Haar shirt hangt los, maar zit strak gespannen over haar grote boezem. Als ze haar armen boven haar hoofd uitstrekt om zich uit te rekken, beweegt alles mee. Een golf van zachtheid die mijn blik vastgrijpt. Voor een moment ben ik los van de onrust in mijn hoofd, gevangen in dat eenvoudige, sensuele beeld.
Onze blikken kruisen elkaar. Heel even houden we elkaar vast in die ochtendschemering, een stille erkenning. Dan verschijnt er een korte, slaperige glimlach op haar gezicht.
“Ook al wakker?” zegt ze, haar stem nog schor en laag van de slaap.
“Kon niet slapen,” zeg ik. Mijn stem klinkt dieper dan normaal, ruwer. “Moet even een stukje lopen.”
Ik loop weg, maar vertraag meteen mijn pas en sluit bij haar aan. We rennen naast elkaar, onze stappen vallen vanzelf in hetzelfde ritme. Het voelt vertrouwd, bijna natuurlijk, alsof we dit al jaren samen doen. Eerst zijn we stil, genietend van de stilte en het ritme van onze ademhaling. Dan breek ik de stilte:
“Jullie waren vroeg weg gisteren, toch? Waar zijn jullie heen gegaan?”

Tanja kijkt opzij, haar wangen lichtrood van de inspanning. “Peter en ik zijn naar zo’n oud vestingstadje geweest. Smalle straatjes, oude huisjes, echt dat middeleeuwse sfeertje. We hebben wat rondgelopen, een terrasje gepakt. Sylvia had geen zin, dus wij zijn gewoon samen gegaan. Was gezellig, maar later op de dag weet Peter het weer te verpesten.”
Ik trek mijn wenkbrauwen op. “Hoe dan?”
Ze schudt haar hoofd, een bittere trek om haar mond. “Laat maar, ik wil er niet over hebben. Soms is hij gewoon een lul.”
Ik knik. “Oké, snap ik.”
Na een korte stilte zeg ik: “Grappig, ik heb Sylvia gisteren nog gezien bij het zwembad. Ze zat daar lekker in de zon. We hebben even gekletst.”
Natuurlijk vertel ik niet dat ik haar dochter keihard heb geneukt in het bubbelbad. En al helemaal niet wat er daarna met Petra is gebeurd. Die wilde, onverwachte intensiteit die nog steeds nagalmt.

Tanja glimlacht. “Ja, bij het zwembad is ze altijd op d’r gemak. Als er zon is en ze niks hoeft, dan is ze op d’r best.”
In mijn hoofd denk ik: ja hoor, ze komt wel los. Dat heb ik wel gemerkt, en hoe.
We lachen allebei kort en lopen verder. Het pad slingert de heuvels in, het bos wordt dichter, de lucht gevuld met de geur van dennen en aarde. Het pad is smal, dus ik laat haar voorgaan. Stap voor stap volg ik haar, mijn ogen onvermijdelijk op haar bewegende lichaam.
“Heb je trouwens nog gezwommen gisteren?” vraag ik, mijn stem nonchalant.
“Nee joh,” zegt ze over haar schouder. “We waren kapot na dat stadje. Peter had z’n zwembroek nog wel bij zich, maar die bleef gewoon in de tas. We hebben alleen nog even bij het zwembad gezeten. Beetje mensen kijken.”
Ik grijns. “Daar is altijd wat te zien.”
Ze kijkt even om, een speelse glinstering in haar ogen. “Ja? Hoe bedoel je?”
Ik haal mijn schouders op. “Ach, gewoon… er gebeurt altijd wel wat. Mensen die elkaar tegenkomen, kinderen die lol maken, dat soort dingen.”
Ze knikt en lacht kort. “Ja, dat klopt wel.”

De ochtendnevel trekt langzaam op, de zon klimt hoger en legt een warme gloed over het landschap. Vanaf de heuvel zie ik hoe het dal zich uitstrekt tot aan de glinsterende zee. Normaal zou ik blijven staan om ervan te genieten, maar nu glijdt het uitzicht langs me heen. Mijn aandacht zit volledig bij haar, bij de manier waarop haar lichaam beweegt, soepel en uitnodigend.
Tanja loopt een paar passen voor me uit, licht voorovergebogen, geconcentreerd op het pad. Ze is misschien niet de slankste, maar haar kleine, ronde lijfje beweegt met een natuurlijke gratie. Haar bruine haar danst losjes over haar rug bij elke stap. Haar sportbroek tekent iedere ronding af en kruipt bij elke beweging een stukje omhoog, net genoeg om de zachte huid eronder te onthullen en me gek te maken.

Mijn ademhaling wordt zwaarder, niet alleen van het rennen. In mijn hoofd flitsen beelden voorbij: hoe ik haar vastpak, haar lichaam tegen het mijne druk, haar warmte voel. Ik slik en probeer mijn blik af te wenden, maar het lukt niet.
Plots kijkt ze achterom, alsof ze aanvoelt waar mijn gedachten zijn. Een klein, wetend glimlachje speelt om haar mond, haar ogen doorzien me volledig.
“Wat kijk je serieus,” zegt ze zacht, bijna plagend.
Ik voel mijn wangen warm worden. “Misschien komt dat door jou,” flap ik eruit, voor ik mezelf kan stoppen.
Haar ogen glijden langzaam over me heen, blijven hangen bij mijn sportbroek, die verraderlijk strak gespannen staat. Ze glimlacht breder, uitdagend nu.
“Geniet je zo van het uitzicht?” fluistert ze. Haar stem is hees van de slaap en de inspanning, maar er zit een ondertoon in die mijn hartslag meteen omhoog jaagt. Ze buigt zich iets naar me toe, net genoeg om de hitte van haar lichaam te voelen.
“Misschien maar goed dat we vroeg wakker zijn,” voegt ze er met een schuin lachje aan toe.

We lopen verder, maar de lucht tussen ons is geladen. Een intieme spanning die alleen maar toeneemt. Nu ze naast me loopt, voel ik telkens hoe haar arm vluchtig de mijne raakt. Elke aanraking, hoe licht ook, laat een tinteling achter dat voelt als elektrische vonken. Het pad wordt smaller, waardoor we dichter bij elkaar moeten lopen. Haar warme, lichte zoete geur, een mix van shampoo en haar eigen huid, vult mijn neus en maakt haar onweerstaanbaar.
Dan stopt Tanja plotseling. Midden op het pad draait ze zich naar me toe. Haar ogen glijden langzaam over mijn gezicht, haar lippen krullen in een halve glimlach. Ik herken die doffe, verlangende blik. Dezelfde blik als onder de douche van twee dagen terug. Een blik vol met honger.
Ze komt dichterbij. Haar linkerhand strijkt langs mijn rechterarm naar beneden, warm en zacht, haar vingers traag over mijn huid. De spanning tussen ons is om te snijden.

“Vind je me mooi?” fluistert ze, haar adem warm tegen mijn gezicht.
Ik knik, mijn keel droog. “Ja…”
Ze glimlacht klein, alsof ze het antwoord allang wist.
“Ik voelde het al,” zegt ze, terwijl haar hand op mijn onderarm rust. Haar vingers glijden langzaam naar mijn pols en dan omhoog, over mijn schouder, naar mijn nek. Haar lichaam is nu vlak tegen het mijne, haar zachte borsten drukken licht tegen mijn borst. “Ik lag ook wakker vannacht.”
Ze houdt even stil, haar ogen vasthoudend aan de mijne. Dan voegt ze er zacht aan toe:
“En jij… zat in mijn hoofd.”
Mijn hart bonst in mijn borst. “Oh… je dacht aan mij? Waar dacht je aan?” vraag ik hees, mijn stem barely boven een fluistering.
“Jij… en mij,” fluistert ze, haar stem rauw van verlangen. Er verschijnt een kleine, zelfverzekerde glimlach op haar lippen. Haar hand glijdt verder omhoog, naar mijn nek, terwijl ze dichter naar me toe leunt.

De spanning is ondraaglijk. Haar lippen zijn nog maar centimeters van de mijne. Ik adem diep in en geef toe. Onze monden vinden elkaar, eerst aarzelend, proevend, dan steeds vuriger en hongeriger. Mijn hand strijkt langs haar wang, mijn vingers verstrengelen in haar haar, en ik trek haar dichter tegen me aan.
Onze kussen verdiepen zich. Haar lippen zijn warm en zacht, vol, haar tong zoekt de mijne en beweegt speels, uitdagend mee in een ritme dat aanvoelt als pure lust. Ik voel hoe ze zich helemaal overgeeft aan dit moment, haar lichaam tegen het mijne drukt. Haar ogen zijn gesloten, haar ademhaling versnelt, kleine zuchtjes ontsnappen tussen onze kussen.

Haar handen glijden van mijn schouders naar beneden, over mijn borstkas, traag en onderzoekend. Haar aanraking brandt op mijn huid, zelfs door de dunne stof van mijn t-shirt heen. Ze glimlacht kort tegen mijn lippen, een ondeugende glinstering in haar ogen als ze even achteruit leunt.
“Hmm, wat voel ik daar?” fluistert ze hees, terwijl haar vingers uitdagend over de bobbel in mijn broek glijden. “Dat heb ik toch goed gezien.”
Nog voordat ik kan antwoorden, glijden haar handen in mijn broek en omvatten mijn stijve lid. Zachtjes, maar vastberaden begint ze me af te trekken, haar greep perfect – niet te hard, niet te zacht. Ze kust mijn hals, zacht en speels, haar lippen dwalend naar mijn oor, haar tanden licht knabbelend.

Een tinteling van genot trekt door mijn hele lijf. Ik sluit mijn ogen en geef me over aan haar aanraking. “Je vindt dit lekker, hè,” fluistert Tanja, haar stem laag en zwoel. Dan, nog dichter bij mijn oor: “Maar ik weet ook wat jij nog lekkerder vindt.”
Tanja zakt langzaam op haar knieën, haar ogen blijven de mijne vasthouden, vol geile uitdaging. Haar vingers strijken traag langs mijn heupen, rekken elke seconde. Dan haakt ze haar duimen in de rand van mijn sportbroek en trekt hem langzaam naar beneden.
Mijn erectie springt vrij, hard en kloppend. “Mmm, wat is hij hard en groot,” kreunt Tanja zacht, terwijl ze hem met beide handen vastpakt. Ik voel haar warme, zachte handen om mijn schacht, haar vingers strelend en knedend. Langzaam begint ze me weer af te trekken, haar blik vast op de mijne.

Ze blijft me aankijken met die geile, ondeugende glimlach. Langzaam buigt ze voorover en voel ik haar warme adem over mijn eikel strijken. Een rilling trekt door mijn lichaam, van mijn tenen tot mijn kruin.
Haar lippen raken mijn eikel eerst met plagende kusjes, zacht en nat, dan sluit haar mond zich om me heen: warm, vochtig, perfect. Een diepe kreun ontsnapt uit mijn keel terwijl ik mijn hoofd achterover kantel. Mijn handen grijpen in haar zachte haar, voelen het als zijde tussen mijn vingers. Al snel vindt Tanja haar ritme: traag maar doelbewust, op en neer.

Elke beweging is precies, alsof ze mijn lichaam door en door kent. Haar tong cirkelt speels over mijn schacht, likt en plaagt bij elke opwaartse beweging. Met elke zuigende stoot glijd ik dieper in haar mond, haar warmte omsluit me volledig. Ik kan niet anders dan mijn handen vaster in haar haar krullen, haar zacht leiden, haar laten voelen hoe ongelooflijk goed dit is.
De spanning bouwt zich razendsnel op, de hele ochtend opgebouwde lust explodeert bijna. Ik probeer mijn ademhaling te controleren, maar het is zinloos. Tanja’s ogen schieten even omhoog, de glinstering erin vertelt me dat ze precies weet wat ze met me doet en dat ze de macht heeft.
“Tanja,” stotter ik, mijn stem rauw. Mijn handen nemen het ritme over. Ik verhoog het tempo en duw hem dieper. Ik sluit mijn ogen en mijn ademhaling wordt zwaar en onregelmatig. Ik druk haar hoofd harder tegen me aan. Mijn lid glijdt diep in haar keel. Ik voel haar kokhalzen en voel haar speeksel warm en overvloedig over mijn schacht stromen. Maar Tanja geeft geen kik. Ze neemt het, blijft doorgaan en houdt haar handen op mijn heupen voor balans.

Ik geniet van haar natte, gretige mond. Een geweldige tinteling trekt door mijn hele lichaam. Mijn orgasme nadert snel. “Ohw, wat is dit lekker,” kreun ik stotterend. “Ik ga zo…”
Maar precies op dat moment stopt Tanja abrupt. Ze trekt zich terug en kijkt me aan met een ondeugende, triomfantelijke glimlach.
Teleurgesteld en gefrustreerd hijg ik: “Waarom stop je?”
Tanja staat langzaam op, haar lippen glanzend, haar ogen vol lust. “Dat was je warming-up. Kom, we gaan.”
Ik volg haar met mijn ogen. Mijn hart bonst nog na van de onderbroken extase. Met tegenzin trek ik mijn broek weer aan, maar in mijn hoofd zit ik nog bij haar warme en natte mond. Een frustratie gaat door mijn lichaam. Ik wil haar nú pakken, haar broek omlaag rukken en haar keihard nemen, hier en nu.
“Tanja, waar ga je heen?” roep ik gefrustreerd.
Ze werpt een blik over haar schouder, haar ogen vol uitdaging en pure lust. “Je zult me moeten vangen, als je me écht wilt,” lacht ze speels, haar stem uitnodigend.

Dat laat ik me geen tweede keer zeggen. Ik zet het op een lopen, maar mijn nog steeds harde lid maakt elke stap pijnlijk en onhandig. “Verdomme,” denk ik, “waarom maakt ze het me zo moeilijk?”
Toch haal ik haar in, hijgend en opgewonden. Het kronkelende pad leidt ons naar een open veld op de top van de heuvel, met een adembenemend uitzicht over de glinsterende zee in de verte.
Tanja rent verder naar een oude ruïne midden in het veld. Ruïne blijkt resten te zijn van een boerderij, met verweerde stenen muren die nog overeind staan. Bij de ruïne kijkt ze om en verdwijnt speels door een openstaande deuropening. Ik volg haar zonder aarzelen.
Binnen kom ik op een beschutte binnenplaats, waar Tanja middenin staat te wachten. Ze kijkt me aan met een geile slaperige blik. Haar borstkas is nog onrustig en nog hijgend van het rennen. Langzaam draait ze zich om, haar handen glijden naar haar sportbroek. Ze trekt hem omlaag, onthullend haar prachtige, volle ronde billen. Zo uitnodigend.

Voor haar staat een groot stenen blok, ooit misschien een bank of bed. Tanja buigt voorover, zet haar handen stevig op het blok en spreidt haar benen wijd. Tussen haar dijen glinstert haar opwinding duidelijk zichtbaar. Haar lippen zijn gezwollen en nat.
“Jezus, wat een geil wijf,” denk ik, mijn bloed bonzend in mijn oren. Ik ruk mijn broek omlaag en ga achter haar staan. Mijn harde lid leid ik tussen haar benen. Het glijdt zonder weerstand diep in haar warme, natte hitte.

Tanja slaakt een lichte, kreunende zucht en moedigt me aan: “Neuk me hard, ik wil je diep in me voelen.”
Ik pak haar heupen vast met beide handen, mijn vingers graven in haar zachte vlees, en begin haar in een hoog tempo te stoten. Bij elke beweging voel ik haar strakke, natte wanden langs mijn schacht glijden, haar vocht dat ons allebei smeert. Tanja’s ademhaling versnelt, wordt zwaarder, haar kreunen echoën zacht in de ruïne.

Ik verhoog het tempo nog meer, ram dieper, harder. Plots, als ik over haar heen kijk door een open raamopening, zie ik in de verte een figuur bij de bosrand staan. Een mollige vrouw met blond haar… Is dat Petra? Mijn hart slaat een slag over, maar Tanja’s luide kreunen trekken me terug.
Ze is ongelooflijk geil. Haar orgasme bouwt razendsnel op. Ik focus me weer op haar, stoot nog feller en voel haar lichaam trillen onder mijn handen.
Een harde, langgerekte kreun ontsnapt uit haar mond. Haar spieren spannen zich aan en knijpen om me heen. Haar orgasme golft door haar heen. Dat is te veel voor mij. Met een diepe grom kom ik klaar en spuit diep in haar.

Na ons explosieve hoogtepunt zakken we hijgend neer op de stenen bank, bezweet en tevreden. Mijn gedachten dwalen meteen af naar die verschijning buiten. Ik kijk door het raam en zie niemand meer. Heb ik het me ingebeeld? Een vreemd, onrustig gevoel kruipt omhoog, vermengd met de nasleep van genot.
Tanja merkt mijn afwezigheid en vraagt zacht: “Wat is er met jou? Je lijkt zo ver weg.”
Ik forceer een zwakke glimlach. “Er is niks aan de hand. Alles is goed.” Ik geef haar een zachte kus op haar mond, die ze warm beantwoordt. Haar lippen kalmeren me even.

Ik ga rechtop zitten en Tanja kruipt tegen me aan, haar hoofd rustend op mijn schouder. De stilte om ons heen contrasteert scherp met de intensiteit van zonet. Ik voel haar adem op mijn huid, zacht en ritmisch, en het brengt een vreemde rust.
“Blijf bij me,” fluistert Tanja teder. “Laten we hier nog even zitten en van de stilte genieten.”
Ik knik en trek haar dichter tegen me aan, mijn hand strelend over haar rug. Ik kus haar voorhoofd zacht. Ze kreunt tevreden en nestelt zich dichter tegen mij aan.

Na een paar minuten trekt Tanja haar knieën op en veegt een pluk haar uit haar gezicht. “We moeten straks wel terug naar de camping,” zegt ze zacht, bijna spijtig. “Anders begint Peter weer te zeuren dat ik te lang wegblijf.”
Ik kijk haar aan. “Zonde. Ik zou hier nog uren met jou willen blijven. Maar serieus, is hij zo jaloers?”
Ze zucht diep. “Ik weet het niet… hij doet altijd zo wantrouwig. Vooral als hij wat gedronken heeft.”
“Drinkt hij veel?” vraag ik. “De paar keer dat ik hem heb gezien, zat hij met een biertje voor de tent. En ’s avonds lijkt hij niet helemaal meer helder.”
Tanja knikt langzaam. “Ja, hij drinkt te veel. Ik word er spuugzat van. Hij heeft een echt drankprobleem. En hij is lui, doet niks en hangt de hele dag maar rond. En het ergste dat hij leeft van mijn geld.”

Ik blijf even stil, laat het bezinken. “Heb je er ooit over nagedacht om bij hem weg te gaan?”
“Jazeker,” zegt ze meteen, bitter. “Maar het is niet zo simpel. Als ik hem zomaar laat vallen, kost het me een fortuin. Tenzij hij vreemdgaat, dat heb ik laten vastleggen in onze huwelijkse voorwaarden.”
Ik trek mijn wenkbrauwen op. “Slim.”
Ze lacht schamper. “Ja, alleen… met hoe hij eruitziet en zich gedraagt, zie ik dat niet snel gebeuren. Geen idee wie daar intrapt.”
Ik kijk haar aan, een lichte glimlach. “Kom, laten we teruggaan voor het gezeur begint.”
Ze knikt, trekt haar haar in een losse staart en staat op. We kleden ons aan en nemen dezelfde slingerende route terug, rennend in een rustig tempo. Zij voorop en ik weer erachter haar aan. Ik geniet stiekem van het uitzicht op haar bewegende lichaam en van de energie die ze uitstraalt.
Bij de rand van de camping houden we in. “Misschien beter als we niet tegelijk aankomen,” zegt ze voorzichtig. “Peter is al chagrijnig genoeg ’s ochtends.”

Ik knik. “Ik wacht wel vijf minuten hier bij dat bankje. Ga jij vast.”
Ze geeft me een laatste, veelbetekenende blik en loopt weg.
Vijf minuten later wandel ik rustig terug, alsof het gewoon een onschuldig ochtendrondje was. Als ik langs Tanja’s tent kom, hoor ik meteen gedoe. Peter’s stem is luid en zeurderig:
“Waar zat je nou zo lang? Het bier is op, weet je dat? Kun je niet gewoon even wat halen? En wat is dat voor gedrag, zomaar uren wegblijven?”
Tanja snauwt iets terug; kortaf, geïrriteerd. Ik versnel mijn pas en doe alsof ik niks hoor.
Bij onze vouwwagen zit Melissa voor de tent, ontspannen in een klapstoeltje, haar gezicht naar de ochtendzon gedraaid. Naast haar zit die vrouw die ik de laatste dagen een paar keer heb opgemerkt. Het is de keurige, wat truttige dame van eergisteren bij de douches, die me toen met zo’n felle, beschuldigende blik aankeek.

Melissa kijkt op en glimlacht breed. “Daar ben je weer. Lekker gelopen?”
“Ja, even m’n hoofd leegmaken,” zeg ik, nog nahijgend van de inspanning en alles wat eraan voorafging.
Voor ik verder kan gaan, zegt Melissa enthousiast: “Weet je nog wie dit is? Dit was onze oppas, tien jaar geleden, toen we nog in Arnhem woonden.”
Ik kijk beter en het kwartje valt met een harde klap. “Hoi Carmen,” zeg ik, mijn stem een tikje schor van verrassing. “Hoe is het?”
Carmen glimlacht strak, beleefd maar duidelijk afstandelijk. “Goed hoor,” antwoordt ze met datzelfde keurige, nette toontje van vroeger. “Wat een toeval, hè, dat we hier allemaal zijn.”
Ze zit kaarsrecht, benen netjes over elkaar geslagen, handen gevouwen in haar schoot, alsof ze op een formeel theevisite is en niet op een rommelige camping.

Melissa ratelt enthousiast door over vroeger: hoe betrouwbaar Carmen altijd was, hoe goed ze met de kinderen omging, hoe we haar volledig vertrouwden. Ik luister maar half, mijn gedachten dwalen af naar Tanja, naar de ruïne, naar de hitte van zonet.
Ik besluit een excuus te zoeken en loop de vouwwagen in. Ik trek de koelbox open en pak een flesje Spa Rood. Even een moment voor mezelf, weg van die blikken. Terwijl ik de dop eraf draai, hoor ik buiten het gekeuvel van Melissa en Carmen doorgaan.
Op het moment dat ik weer naar buiten stap en een flinke slok neem, zegt Carmen kalm: “Ja, we zijn hier met het hele gezin. En vandaag wordt onze oudste precies tien.”
De slok schiet de verkeerde kant op. Ik verslik me heftig, proest het uit, half over het gras, half tegen mijn hand. Melissa kijkt geschrokken op. “Gaat het?”

Ik knik, hoest nog een paar keer en veeg mijn mond af met de rug van mijn hand. “Ja, sorry… verslikte me even.”
Melissa begint weer te praten, maar ik hoor het nauwelijks meer. Het flesje voelt ineens ijskoud in mijn hand, alsof het bevroren is. In mijn hoofd gonst het. Tien? Haar oudste tien?
Ik kijk Carmen nog eens goed aan, echt goed dit keer. De oppas van toen. Mijn gedachten schieten terug naar Arnhem, naar die zomer tien jaar geleden. Carmen was eenentwintig, slank, lang bruin haar dat altijd los over haar rug viel. Geen vriend, geen vaste relatie. Altijd vriendelijk, altijd beschikbaar als we haar nodig hadden.

Die ene herfstachtige avond op de bank, tv aan, zij in dat jurkje dat weinig aan de verbeelding overliet. Melissa was op zakenreis. We dronken samen wijn. Eén fles werd twee, werd drie. Ze bleef slapen. Nou ja… slapen.
En dan die weekends met haar roodharige vriendin Jennifer. Ze waren altijd bij dat paard in de wei net buiten de stad. Strakke paardrijbroeken, zelfverzekerd loopje, lachend en plagend. Jennifer mocht er ook zijn. Slank, vurig, met die sproeten en dat wilde haar. Een paar keer ben ik bij ze langsgegaan. Hete, geheime momenten in dat schuurtje bij de wei. Onschuldig was het allang niet meer.
De datum klopt precies… precies tien jaar geleden.

“John?” hoor ik ineens. Ik schrik op en kijk naar Melissa, die me vragend aankijkt. “Waar zit jij met je gedachten?”
Ik kijk om me heen. Carmen is al vertrokken. Ik heb niet eens gemerkt dat ze opstond en wegliep. Melissa zit nog steeds voor de tent, haar blik op mij gericht. Ze glimlacht ontspannen, haar gezicht licht glanzend van de zon, een paar losse plukken haar dansend in de lichte bries.
“Je was even helemaal weg,” zegt ze zacht, met een lichte frons. “Je leek… afgeleid.”
Ik knik langzaam, probeer mijn gezicht in de plooi te houden. “Ja, sorry. Zat gewoon even in m’n hoofd. Te veel gedachten tegelijk.”
Ze schuift een stukje opzij en tikt uitnodigend op het stoeltje naast haar. “Kom zitten.”

Ik laat me zakken in de klapstoel. De zon hangt nog laag, warm en loom, en heel even lijkt alles om ons heen stil te vallen. Melissa trekt haar haren los uit de knoop en laat ze over haar schouders vallen. Ze wappert zacht met haar shirt om wat verkoeling te zoeken. “Het wordt echt warm vandaag,” zegt ze, terwijl ze haar schouders draait en haar nek blootlegt. Een beweging die me even afleidt.
Ik zie hoe haar huid licht glanst van een dun laagje zweet, hoe haar ademhaling iets dieper is dan normaal door de hitte. Ze beweegt trager, loom, alsof de warmte haar vertraagt maar tegelijk iets in haar losmaakt – een zachte, sensuele traagheid die ik al een tijd niet meer zo bewust bij haar heb gezien.

Ze kijkt me aan, haar ogen half dichtgeknepen tegen het felle zonlicht. “Ik hou van dit soort dagen,” zegt ze zacht. “Als alles een beetje zakt. Als je even niks hoeft.”
Melissa schuift haar stoel iets dichterbij. Haar hand rust even op mijn knie; achteloos, maar warm en vertrouwd. Haar vingers blijven even liggen, een lichte druk die meer voelt dan gewoon een gebaar.
“Zullen we straks samen even naar het zwembad lopen?” vraagt ze. “De meiden zijn daar al, en ze verwachten ons wel een beetje.”
“Ja,” zeg ik, mijn stem vaster dan ik me voel. “Laten we dat doen.”
Ze glimlacht, knijpt even zacht in mijn knie en staat op om haar tas te pakken. Ik blijf nog even zitten, starend naar de horizon, terwijl de camping langzaam wakker wordt om ons heen.