We lopen samen naar het zwembad, Melissa en ik. De ochtendwarmte is allang voorbij. Dit is die typische Zuid-Franse hitte die als een deken op je schouders ligt. De lucht trilt boven het stoffige pad, en de geur van dennennaalden en warme aarde hangt zwaar om ons heen. Tussen de bomen door zie ik de beige daken van de stacaravans glanzen in de zon. Vogels fluiten onvermoeibaar, alsof ze elkaar proberen te overstemmen.
De camping leeft. Kinderen rennen gillend langs ons heen, op blote voeten, met natte handdoeken achter zich aan slepend. Een vader sjouwt met een opblaaskrokodil die half leeggelopen is, terwijl zijn vrouw probeert een peuter in te smeren die dat duidelijk niet van plan is. Melissa praat ondertussen ontspannen door over de meiden, het weer, wat we vanavond misschien gaan eten. Ik knik, maar mijn gedachten glijden telkens weg.
Naar Tanja.
Naar die ruïne.
Naar die schim die ik dacht te zien. Petra. Was zij het echt? En waarom stond ze daar, half verscholen in de bosrand, alsof ze ons volgde?
Bij het zwembad is het al een chaos van geluid en beweging. Het water glinstert fel in de zon, en overal hoor ik gespetter, gelach, geroep. De ligbedden staan dicht op elkaar; handdoeken, slippers en zonnebrandflesjes liggen verspreid alsof iemand ze heeft uitgestrooid. De lucht ruikt naar chloor, zonnebrand en warme tegels.
Onze dochters hangen rond met hun vriendinnen in het ondiepe gedeelte, druk in gesprek, afgewisseld met plotselinge watergevechten. Sylvia zit aan de rand, benen in het water, telefoon in haar hand. Ze kijkt niet op als we aankomen. Alleen haar duim beweegt.
Tanja en Peter zijn er ook. Peter ligt onderuitgezakt in een ligstoel, een leeg bierblikje naast zich, zijn blik strak op een punt ergens boven de horizon. Zijn mond staat in die bekende, licht verbeten plooi.
Tanja zit iets verderop. Ze smeert zonnebrand op haar benen, langzaam, alsof ze de tijd heeft. Af en toe glijdt haar blik mijn kant op. Een snelle, bijna speelse knipoog volgt , subtiel genoeg dat niemand anders het ziet. Het trekt een glimlach uit me, ondanks de onrust die nog steeds onder mijn huid kriebelt.
Maar dan zie ik haar. Petra.
Ze ligt op een handdoek aan de overkant van het bad, half verscholen in de schaduw van een grote blauwe parasol. Haar blonde haar valt rommelig over haar schouders, alsof ze het net met haar handen naar achteren heeft geveegd. Ze draagt een felgekleurde bikini die duidelijk niet bedoeld is voor haar mollige lichaam, en haar huid glanst van de zonneolie die ze royaal heeft aangebracht. Ze ligt stil, zonnebril op, armen losjes naast haar lichaam, alsof ze slaapt.
Maar ik weet wel beter.
Die aanwezigheid van gisteravond, dat gevoel dat iemand vlakbij stond, net buiten het licht van de lantaarn bij de vouwwagen. Dat was geen droom. En vanochtend, bij de ruïne, dat korte moment dat ik dacht een silhouet te zien tussen de stenen… het past te goed om toeval te zijn.
Ik kan het niet laten rusten.
“Ik ga even een rondje lopen,” mompel ik tegen Melissa, die inmiddels verdiept is in een gesprek met een andere moeder. Ze knikt zonder echt te luisteren, al half met haar aandacht bij de kinderen.
Ik loop om het bad heen, tussen de ligbedden door, langs natte tegels die in de zon bijna wit oplichten. Mijn hart bonst in mijn keel, niet eens zozeer van angst, maar van een onverklaarbare spanning die zich vastzet in mijn borst. De geluiden van het zwembad, het gespetter, het gelach, het geroep, lijken even verder weg te staan.
Wanneer ik bij Petra aankom, valt mijn schaduw over haar heen. Ik toren boven haar uit, handen in mijn zij, alsof ik mezelf moed probeer in te praten. Ze blijft roerloos liggen, maar ik zie het toch: een kleine beweging in haar mondhoeken, een bijna onmerkbare krul van haar lippen. Niet slapen dus. Geen toeval. Geen vergissing.
Ze wist dat ik zou komen.
“Petra,” zeg ik zacht maar ferm. “We moeten praten.”
Ze schuift langzaam haar zonnebril naar beneden, haar ogen knipperend tegen het felle licht. Diezelfde intense blik als gisteren — scherp, onderzoekend, alsof ze precies weet waar mijn gedachten zitten.
“John? Wat een verrassing.” Ze tikt met haar nagel op het montuur van haar bril. “Ga zitten.”
Ik blijf staan. Uiteindelijk hurk ik naast haar neer, net buiten haar persoonlijke ruimte, mijn stem laag zodat niemand me hoort.
“Wat deed je vanochtend bij de ruïne? Ik zag je. En gisteravond bij onze vouwwagen. Wat is dit voor spel?”
Ze draait zich op haar zij, langzaam, alsof ze de tijd heeft. “Spel?” Haar mondhoeken krullen. “Je ziet dingen die er niet zijn. Ik was gewoon wandelen. Net als jij en… Tanja.” Ze laat haar blik even rusten, veel te lang om toevallig te zijn. “Jullie hadden het gezellig, zag ik.”
Mijn bloed kookt. Ze heeft ons dus gezien. “Hou op met die bullshit. Wat wil je van me? Dit was geen toeval. Je probeerde me te breken, me te overheersen. En nu dit? Volg je me?”
Petra gaat rechtop zitten, haar lichaam nu dichterbij, haar geur, een mix van zonnebrand en iets zoets, verleidelijks, vullend de lucht tussen ons. Ze legt een hand op mijn arm, haar vingers knijpend, dominant. Zij kijkt mij diep in de ogen en probeert de macht over mij te krijgen. “John, John… je bent zo gespannen. Laat me je helpen ontspannen. Net als gisteren. Je vond het lekker, geef het toe. Die macht die ik over je had… je smacht ernaar.” Haar hand glijdt omhoog, naar mijn schouder, en ze leunt naar voren, haar lippen vlak bij mijn oor. “Kom mee naar mijn tent. Ik kan je laten zien hoe goed het voelt om je over te geven. Ik neem de controle, en jij… jij geniet.”
Haar woorden raken me, sturen een golf van hitte door mijn lijf. Even flitsen beelden van gisteren door mijn hoofd: haar lichaam op het mijne, haar commando’s, die intense overgave. Ze probeert het weer, probeert me te manipuleren met die blik, die aanraking. Maar dit keer is het anders. De frustratie van vanochtend, de seks met Tanja, het heeft iets in me wakker gemaakt. Ik ben niet meer die passieve man van gisteren. Ik pak haar pols vast, hard genoeg om haar te laten schrikken, en draai hem licht om. “Nee, Petra. Dit keer niet. Jij speelt niet meer de baas.”
Haar ogen verwijden zich, een flits van verrassing, dan probeert ze zich los te rukken. “Wat doe je? Laat los!” sist ze, maar haar stem trilt licht. Ze is niet gewend aan verzet.
Voor ze het doorheeft, sta ik op en trek haar mee omhoog. “Kom mee,” grom ik, mijn greep stevig om haar arm. “Naar jouw tent. Nu.”
Ze sputtert tegen, maar volgt, haar wangen rood van een mix van woede en… opwinding? We sluipen weg van het zwembad, langs de paden van de camping, tot we bij haar kleine tent aankomen, verscholen achter een rij struiken. Niemand in de buurt. Ik duw haar naar binnen, ritst de flap dicht en draai me om. Petra staat daar, hijgend, haar bikini nog op zijn plek, maar haar houding anders. Minder dominant, meer onzeker.
“John, wat denk je dat je doet?” probeert Petra, haar stem nog steeds met die bevelende toon die ze altijd gebruikt, maar nu hoor ik de lichte trilling erin, een zweem van onzekerheid die haar zwakker maakt. Ze stapt naar voren in de benauwde tent, het zwakke licht van de lantaarn buiten werpend schaduwen over haar gezicht, haar ogen fel maar niet meer zo zeker. Haar handen landen op mijn borst, duwend met kracht, proberen me tegen de tentwand te drukken, haar nagels licht in mijn huid gravend. “Ik bepaal hier wat er gebeurt,” snauwt ze, haar adem warm tegen mijn gezicht, haar lichaam dichtbij, de hitte van haar huid voelbaar door de dunne stof heen.
Ik lach kort, een diep, grommend geluid dat uit mijn keel komt, en voordat ze kan reageren, pak ik haar polsen vast. Stevig met mijn vingers knellend om haar slanke botten. Met een snelle draai draai ik haar om, mijn lichaam dat het hare overheerst, en duw haar naar beneden tegen de opgerolde slaapzak op de grond van de tent. Ze valt op haar knieën met een zachte plof, haar adem stokend, en kijkt naar me op met grote, wijd opengesperde ogen. Een mengeling van schok, woede en iets diepers, iets dat lijkt op opwinding. Haar lippen gaan vaneen, maar er komt geen woord uit. “Nee, Petra,” zeg ik kalm, mijn stem laag en vol autoriteit. “Dit keer bepaal ík het.”
Mijn hart bonkt in mijn borst, de spanning van de hele avond. Haar constante dominantie, haar spelletjes en nu omgezet in pure, rauwe macht die door mijn aderen pompt. Ik trek mijn short omlaag met één hand, laat hem zakken tot op mijn enkels, en mijn erectie springt vrij, hard en kloppend, de aderen gezwollen van de opgekropte lust. Ze staart ernaar, haar ogen gefixeerd, haar keel bewegend als ze zichtbaar slikt, een blos kruipend over haar wangen ondanks de poging om koel te blijven.
Voor ze kan protesteren of weer de controle kan grijpen, pak ik een handvol van haar haar vast. Niet te ruw, maar stevig genoeg om haar te laten voelen dat ze geen kant op kan. Ik trek haar hoofd naar voren, dichterbij, tot haar lippen bijna raken. “Zuigen,” commandeer ik, mijn stem ruw en laag, vibrerend van verlangen. Ze aarzelt een fractie van een seconde, haar ogen flitsen naar de mijne in een laatste poging tot verzet, maar dan geven haar lippen toe. Ze opent haar mond, neemt me in, haar warme, natte tong glijdend over me heen. Het voelt goddelijk – die hitte, die zachtheid – maar dit keer is het niet haar spel. Ik zet het ritme: ik duw dieper, houd haar hoofd vast met mijn hand in haar haar, neuk haar mond traag maar vastberaden, elke stoot dieper gaand tot ik de achterkant van haar keel raak.
Ze kokhalst zacht, een nat geluid dat door de tent echoot, haar speeksel druppelend langs haar kin, over mijn schacht. Het windt me alleen maar meer op, die kleine geluiden van overgave, haar pogingen om adem te halen terwijl ik doorga. Ze probeert nog even de leiding te nemen, haar tong draaiend en likkend zoals ze dat altijd doet om te domineren, maar ik trek haar hoofd terug met een ruk aan haar haar, net genoeg om haar te laten stoppen. “Nee,” grom ik, mijn ogen boerend in de hare. “Mijn regels. Jij doet wat ík wil.”
Ik trek me terug uit haar mond met een nat, ploppend geluid, draden speeksel verbindend ons nog even. Haar lippen zijn gezwollen, rood en glanzend, haar borstkas hijgend op en neer. Zonder een woord duw ik haar verder naar achteren, op haar rug op de zachte slaapzak, de grond hobbelig onder ons maar dat maakt niet uit. Mijn handen gaan naar haar bikini, rukken het broekje ruw opzij en onthullend haar natte, gezwollen lippen, glinsterend in het schemerlicht. Ze is doorweekt, haar opwinding duidelijk ondanks haar verzet, haar lichaam dat haar verraadt.
Ik positioneer mezelf boven haar, mijn knieën spreidend haar benen verder uit elkaar, en zonder waarschuwing glijd ik in één harde stoot diep in haar. Ze kreunt luid, een scherp, ongecontroleerd geluid dat door de tent snijdt, haar rug krommend terwijl haar nagels in mijn rug gravend, krassend over mijn huid. “John… oh god…” hijgt ze, haar stem brekend, maar ik negeer het volledig. Ik stoot hard, diep, ritmisch, neem haar precies zoals ik wil. Snel en onverbiddelijk, mijn heupen slaan tegen de hare aan met een nat, kloppend geluid. Haar lichaam schokt onder me bij elke beweging, haar volle borsten deinend op en neer, de bikini-top nog half aan maar nutteloos nu.
Mijn hand glijdt omhoog, sluit zich licht om haar keel. Niet knellend, niet gevaarlijk, maar genoeg druk om haar te laten voelen wie de baas is, haar pols versnellend onder mijn palm. “Dit is hoe het voelt, Petra,” fluister ik hees tegen haar oor, mijn stoten niet vertragend. “Om genomen te worden. Om geen controle te hebben.”
Haar ogen rollen bijna weg, haar ademhaling hortend, en dan komt ze klaar. Hard en trillend, haar hele lichaam spant zich aan, haar spieren knijpend om me heen als een vuist, melkend me dieper. Het is te veel. Die samentrekkingen, haar kreunen die overgaan in schreeuwen, duwen me over de rand. Met een diepe grom begraaf ik mezelf helemaal in haar, spuit ik diep, pulserend, vul haar helemaal met hete stralen tot ik leeg ben.
We zakken hijgend ineen op de slaapzak, bezweet en uitgeput, onze lichamen verstrengeld in de nauwe tent. De lucht hangt zwaar van seks en adem, haar hoofd rustend op mijn borst terwijl de stilte neerdaalt, alleen onderbroken door ons beider bonkende harten. Na een paar minuten, als onze ademhaling kalmeert, kijkt ze me aan. Niet boos, maar… onder de indruk.
“Dat was… anders,” mompelt ze, een glimlach spelend om haar lippen.
Ik grijns, veeg zweet van mijn voorhoofd. “Ja. En nu gaan we iets doen met die macht van jou.” Ik vertel haar over Tanja, over Peter, over het drankprobleem en de huwelijkse voorwaarden. “Jij verleidt Peter. Zorg dat Tanja het ontdekt. Dan is ze van hem af, zonder fortuin te verliezen.”
Petra’s ogen lichten op, die intense blik terug, maar nu samenzweerderig. “Slim. Ik doe mee. Vanavond bij de bar? Ik lok hem mee naar zijn tent, zorg dat Tanja ons betrapt.” Ze leunt naar me toe, kust me ruw. “Maar dit… tussen ons? Dat is nog niet voorbij.”
Ik knik, sta op en kleed me aan. “Deal.” Ik sluip de tent uit, terug naar het zwembad.
De rest van de middag verloopt ogenschijnlijk rustig. Ik lig op een handdoek naast Melissa, een boek open op mijn schoot, maar ik lees geen letter. Mijn blik glijdt steeds weer weg. Naar Tanja, die af en toe een korte, discrete blik mijn kant op werpt, vol belofte, vol spanning. Naar Peter, die al aan zijn vierde biertje zit en steeds luider, schunnige moppen tapt tegen niemand in het bijzonder.
En naar Petra, die op haar buik ligt, haar bikini-broekje diep tussen haar billen getrokken, alsof ze de hele camping uitdaagt om te kijken.
Petra en ik hebben sinds ik haar tent verliet geen woord meer gewisseld, maar de afspraak staat vast. Vanavond, bij de bar waar livemuziek klinkt en het bier rijkelijk vloeit. Zij doet haar deel. Ik zorg ervoor dat Tanja op het juiste moment in de buurt is.