De avond van het grote campingfeest begint al vroeg. Een zwoele, plakkerige warmte hangt als een deken over het terrein. Overal bungelen gekleurde lampjes en kleine feestlichtjes in de vorm van chilipepers en flamenco dansers. Uit de boxen bij het centrale plein knalt een bonte mix van Franse zomerhits, jaren-90-knallers en af en toe een heerlijk foute meezinger waar zelfs de chagrijnigste campinggast onwillekeurig op meedeint. De lucht is zwaar van houtskool, knoflookbrood, gegrilde merguezworstjes en zoete, fruitige sangria.
Met z’n vieren lopen we richting het feest. Melissa draagt een luchtig rood zomerjurkje met dunne spaghettibandjes dat bij elke stap zacht langs haar dijen strijkt. Onze dochters, Erica (18) en Inge (15), hebben toevallig bijna identieke korte witte jurkjes aan met een kleurrijke bloemenprint. Gisteren nog snel gekocht in het stadje. Speciaal voor vanavond. Alle drie hebben ze zich extra uitgesloofd met make-up, wat natuurlijk weer zorgde dat we veel te laat vertrokken. Ik houd het simpel: wit T-shirt, korte blauwe broek, witte sneakers.
Zodra we het feestterrein oplopen, spotten de meiden hun vriendinnengroep. Sylvia zwaait meteen enthousiast. Er volgt een stortvloed aan knuffels, gegiechel en selfies in de meest idiote poses. Binnen no-time verdwijnen ze in een wolk van lachsalvo’s en danspasjes richting de dansvloer.
Melissa en ik lopen door naar de bar. Ik bestel een witte wijn voor haar en een blond biertje voor mezelf. Met onze glazen in de hand zoeken we een plekje aan de houten tafels langs de rand van de dansvloer. Aan een van de tafels zit een luidruchtig Brabants stel: een klein, gezet mannetje in een felgeel poloshirt dat strak om zijn bierbuik spant, met een gouden kettinkje dat glinstert in het licht. Zijn vrouw draagt een strakke roze jurk, grote oorbellen en een schaterlach die dwars door de muziek snijdt.
“Kom erbij zitten!” roept ze zodra ze Melissa in het vizier krijgt. “Jullie zijn toch ook Nederlanders? Kom, kom, hier is plek!”
Melissa lacht en laat zich gewillig meetrekken. Binnen vijf minuten gaat het over carnaval in Brabant, de beste frietzaken in Tilburg, de slechte wegen in België en hoe irritant tolwegen tegenwoordig zijn. De man, die zich voorstelde als Henk, haalt trots een klein flesje Bossche Bol-likeur uit zijn tas en schenkt shots rond. Melissa proost mee, neemt een slokje en krijgt al snel een lichte blos op haar wangen. Een mengeling van warmte en alcohol.
Met mijn biertje in de hand blijf ik een stukje op afstand staan en laat mijn blik over het terrein dwalen. Stelletjes dansen dicht tegen elkaar aan. Kinderen rennen rond met lichtgevende polsbandjes en oudere campinggasten zitten op klapstoeltjes te kletsen en te roken. Bij de bar zie ik Peter al staan. Natuurlijk met een biertje in de hand en is druk in gesprek met een medecampinggast. Iets verderop staat Tanja met een glas witte wijn. Ze staart naar de dansvloer en heeft haar haar los over haar schouders. Ik loop naar haar toe.
“Hé,” zeg ik zacht.
Ze kijkt op en er verschijnt een klein glimlachje. “Hoi… druk hè?”
“Ja, maar wel een gezellige drukte.”
We kletsen wat, luchtig en zonder een richting: over hoe warm het nog steeds is, welke nummers ze wel of niet kan waarderen, en dat die merguezworstjes echt gevaarlijk verslavend zijn.
Na een halfuurtje zie ik Petra aan komen lopen. Sensueel heupwiegend, alsof de hele camping haar persoonlijke catwalk is. Haar zwarte jurkje zit veel te strak om haar mollige lichaam. De stof glanst zacht in het feestlicht en is zo kort dat bij elke stap een glimp van de onderkant van haar billen te zien is. Het diepe decolleté biedt ruim uitzicht op haar volle, ronde borsten die bij elke beweging zachtjes meedeinen. Haar blonde haar valt los over haar schouders. Haar lippen heeft ze felrood gestift. Ze loopt langzaam. Haar ogen glijden over de menigte alsof ze op zoek is naar een prooi.
Verscheidene mannen draaien hun hoofd. Sommigen staren openlijk, anderen proberen het subtieler. Een paar vrouwen delen elleboogstoten uit of sissen iets naar hun partner. Petra lijkt het niet te deren. Sterker nog, ze lijkt ervan te genieten.
Petra gaat bij de bar staan en leunt licht voorover op de houten toonbank. Ellebogen uit elkaar, zodat haar decolleté nog dieper wordt en de zachte ronding van haar borsten nog beter zichtbaar is onder het strakke zwarte jurkje. De barman, een jongen van een jaar of 25, bruinverbrand, met een kort baardje en een T-shirt dat strak om zijn bovenarmen spant, kijkt meteen op. Zijn ogen schieten een fractie van een seconde omlaag voordat hij ze weer omhoog dwingt, maar het is te laat. Petra heeft het gezien. Haar lippen krullen in een klein, wetend glimlachje.
“Een rosé, alsjeblieft,” zegt ze zacht, haar stem net laag genoeg om intiem te klinken. Ze tikt met een lange, roodgelakte nagel op de bar. “Droog, niet te zoet. En misschien een extra ijsblokje… het is zo warm vanavond.”
De barman knikt iets te snel, draait zich om naar de koelkast en pakt een fles. Terwijl hij inschenkt, buigt Petra iets verder voorover. Met haar armen nu op de bar gelegd. Haar borsten licht samengedrukt door de beweging. Ze kijkt hem recht aan als hij het glas voor haar neerzet.
“Je werkt hier vast al de hele zomer, hè?” vraagt ze, terwijl ze het glas oppakt en een klein slokje neemt, haar tong zichtbaar langs haar onderlip glijdend om een druppel op te vangen. “Moet zwaar zijn… al die dorstige mensen de hele avond.”
Hij lacht nerveus, veegt zijn handen af aan een theedoek. “Ja, eh… gaat wel. Maar vanavond is het extra druk.” Zijn stem klinkt een tikje schor. Zijn ogen dwalen weer even af naar haar decolleté, en dit keer blijven ze daar hangen. Hij slikt zichtbaar. “Jij… jij bent hier met iemand?”
Petra lacht zacht, laag in haar keel. “Niet echt. Ik doe maar wat ik wil.” Ze laat haar vinger traag over de rand van het glas glijden, cirkelend, langzaam. “En jij? Mag je hier eigenlijk drinken tijdens je shift?”
“Nee,” zegt hij, maar hij buigt zich iets dichterbij, ellebogen op de bar, “maar voor de juiste klant maak ik soms een uitzondering.”
Ze houdt zijn blik vast en laat haar tong even over haar lippen glijden. “Misschien kom ik straks nog een keertje terug. Dan kijken we wel of je écht een uitzondering maakt.”
De barman bloost licht. Zijn adem stokt even. Hij vermant zich zichtbaar om niet te staren als ze zich weer opricht. Ze pakt haar glas, draait zich half om en op dat moment vangt ze Peters blik.
Peter staat een meter of tien verderop bij een picknicktafel. Met een biertje losjes in zijn hand en is al duidelijk aangeschoten. Zodra hun blikken elkaar raken, is hij verloren. Petra komt naast hem staan en legt haar hand op zijn schouder.
Tanja ziet het en fluistert tegen mij: “Wie is dat? Ken je haar?”
Ik knik. “Ze heet Petra. Trekt soms op met de meiden. Hoezo?”
“Ik zie dat ze nu met Peter praat. Misschien moet ik erbij gaan staan.”
Nog voor ze kan weglopen, leg ik mijn hand op haar arm. “Niet doen. Ze praten alleen maar. Zo’n meid ziet hem toch niet staan.”
Maar diep vanbinnen weet ik wel beter.
Op dat moment komt Sylvia bij ons staan. Tanja’s hand glijdt van mijn arm alsof ze zich ineens bewust wordt van hoe dicht we bij elkaar staan. Moeder en dochter raken meteen verwikkeld in een luchtig praatje over het feest, vrienden, van alles en nog wat. Tanja’s aandacht verschuift volledig naar haar dochter. Peter en Petra lijken even uit haar wereld verdwenen.
Petra staat nu pal tegen Peter aan en heeft haar borsten bijna tegen zijn lichaam gedrukt. Ze houdt haar glas rosé losjes vast. Ze neemt een klein slokje en laat haar vrije hand nonchalant over onderarm van Peter glijden. Peter grijnst breed. Zijn ogen al glazig van de biertjes. Hij buigt zich naar haar toe om iets in haar oor te mompelen. Petra laat haar vinger traag over de kraag van zijn shirt glijden, naar beneden, tot aan de bovenste knoop. Ze trekt er zachtjes aan en fluistert iets terug. Peter grinnikt en zijn hand glijdt meteen lager en rust bezitterig op de ronding van haar bil.
Op dat moment kijkt Petra mijn kant op. Onze ogen vinden elkaar. Ik zie een glinstering van enthousiasme in haar blik. Ze geniet hiervan, en het is alsof ze checkt of ze door mag gaan. Tanja merkt er niets van, omdat zij volledig is verdiept in haar gesprek met Sylvia.
Petra glijdt met haar hand over zijn kruis. Ze fluistert iets in zijn oor, pakt hem bij de hand en trekt hem mee. Hij volgt gewillig. Ze lopen richting de camping, het feestgebruis achter zich latend.
Wanneer Sylvia weer terugloopt naar de meidengroep, draait Tanja zich naar mij, nog steeds nietsvermoedend. Pas een minuut of vijf later laat ze haar blik door de ruimte gaan. Haar voorhoofd trekt samen.
“Waar is Peter?” vraagt ze.
“Ik weet het niet,” lieg ik. “Hij stond net nog bij de bar te praten met die blonde meid. En ik zie haar ook niet meer staan.”
Ik zie aan haar gezicht dat het haar dwarszit. “Misschien moet ik even bij onze tent kijken,” mompelt ze.
“Ik loop wel met je mee,” zeg ik meteen.
Ik besluit haar te volgen. Samen verlaten we het feestgebruis en lopen we de route naar haar tent.
Bij haar grote, donkerblauwe tunneltent aangekomen horen we een vrouwenkreun vanbinnen komen.
Tanja’s gezicht schiet rood aan. Ze versnelt haar pas.
Ik vloek zacht en reik naar haar arm. “Tanja, wacht…”
Ze rukt zich los en stormt de tent in.
Binnen is het schemerdonker, alleen de zwakke gloed van een kleine LED-lantaarn op batterijen. Peter ligt op zijn rug op Petra’s luchtbed, broek en boxer op zijn enkels, shirt omhoog geschoven. Zijn buik glimt van zweet, zijn korte pik staat half rechtop, nat en glimmend. Petra zit schrijlings over zijn gezicht, poedelnaakt, knieën aan weerszijden van zijn hoofd. Ze beweegt traag heen en weer, wrijvend, terwijl ze voorovergebogen zijn pik diep in haar mond heeft – slurpende, natte geluiden vullen de kleine ruimte. Haar blonde haar valt als een gordijn langs haar gezicht.
Als de rits opengaat en Tanja binnenstapt, tilt Petra haar hoofd op. Ze laat Peters pik met een natte plop uit haar mond glijden, likt één keer langzaam over haar lippen… en zegt niets. Ze kijkt Tanja alleen maar aan. Geen lach, geen triomfantelijke opmerking. Alleen een kille, stille blik, alsof ze op dit moment heeft gewacht en het nu eindelijk komt.
Peter schrikt zich rot. Zijn ogen vliegen open, hij duwt zijn hoofd opzij onder Petra’s billen vandaan en probeert overeind te krabbelen.
“Tanja… wacht… dit is niet… fuck, dit is niet wat je denkt!” stamelt hij, stem schor en paniekerig. Hij graait naar zijn boxer, probeert die omhoog te trekken, maar struikelt half over zijn eigen broek. “Ze… ze kwam gewoon naar me toe… ik was dronken… het betekent niks, schatje, echt…”
Tanja staat roerloos in de opening. Haar handen zijn tot vuisten gebald. Haar stem komt eruit als een laag, trillend gefluister dat harder wordt.
“Niks? Niks?!”
Ze lacht kort, bitter, zonder humor. “Je ligt met je pik in haar mond terwijl ze op je gezicht zit, en je durft te zeggen dat het niks betekent? Je bent een zielige, leugenachtige klootzak, Peter. Altijd al geweest.”
Peter komt eindelijk overeind. Zijn gezicht gloeit van schaamte en alcohol. Hij kijkt naar Tanja, dan naar Petra, dan weer naar Tanja. Zijn stem slaat om in woede.
“Jij hebt het recht niet om mij de les te lezen! Jij bent altijd maar aan het zeiken. Aan het zeuren. En nooit eens tevreden! Misschien had ik dit wel nodig!”
Met borst vooruit en zijn vuisten gebald doet hij een stap naar voren. Petra zit nog steeds op haar knieën op het luchtbed en kijkt zwijgend toe. Haar gezicht is volkomen neutraal.
Peter richt zich nu volledig op Tanja. “En jij denkt dat je beter bent? Jij met je zielige smoel? Kom op dan, zeg het maar recht in mijn bek!”
Hij haalt uit. Niet om te slaan, maar om haar ruw bij haar arm te grijpen en naar zich toe te trekken.
Ik spring ertussen.
Ik duw mezelf tussen hen in en vang zijn pols voordat hij Tanja kan vastpakken. Ik draai hem om en trek hem hard mee naar buiten. Peter struikelt en valt naakt in het gras. Hij krabbelt wankelend overeind en richt zijn woede nu op mij. Brullend haalt hij opnieuw uit. Een wilde dronken vuistslag richting mijn gezicht.
Ik duik opzij en grijp zijn andere arm. Ik trek hem uit balans en plant twee snelle harde tikken: één vol op zijn jukbeen, één diep in zijn maag. De tweede slaat de lucht uit zijn longen. Hij zakt door zijn knieën, hoestend, handen tegen zijn buik gedrukt. Bloed druppelt uit een scheurtje bij zijn mondhoek.
Peter blijft even op zijn knieën zitten, happend naar adem, speeksel en bloed vermengd op zijn lip. Zijn rood doorlopen ogen schieten van mij naar Tanja, die nu net buiten de tentopening staat. Haar armen hangen slap, maar haar handen trillen zichtbaar.
Hij probeert op te staan, maar zijn benen weigeren. Met een trillende vinger wijst hij naar mij.
“Jij… jij hebt geen fucking idee wie ik ben. Bemoei je nergens mee.”
“Pak je spullen,” zegt Tanja. Haar stem is verrassend stabiel. “En rot op. Vanavond nog. Ik wil je niet meer zien als ik wakker word.”
Peter lacht bitter, een nat, gorgelend geluid. “Jij dumpt míj? Na alles?”
“Nee,” zegt Tanja. “Jij hebt jezelf allang gedumpt. Ik maak het alleen officieel.”
“Je hebt haar gehoord,” voeg ik eraan toe. “Nu. Pak je shit en sodemieter op van deze camping. Als ik je morgenochtend nog zie, sleep ik je persoonlijk naar de uitgang. En geloof me, dan zul je wensen dat je vanavond al was gegaan.”
Peter mompelt nog iets onverstaanbaars, maar de bravoure is volledig verdwenen. Hij krabbelt moeizaam overeind, graait zijn kleren bij elkaar, trekt ze slordig aan en strompelt weg. We kijken hem zwijgend na tot hij in het donker oplost.
Pas als ik me omdraai, zie ik dat Petra al verdwenen is. Waarschijnlijk stiekem weggeglipt tijdens het confrontatie met Peter. Achteraf maar goed ook…
Intussen komt Melissa aanlopen. Ze stond al een tijdje van een afstand te kijken. Ze had ons samen weg zien lopen en is ons stilletjes gevolgd. Haar gezicht betrekt zodra ze Tanja’s trillende schouders en betraande ogen ziet.
“Oh Tanja…” zegt ze zacht. Ze loopt meteen naar haar toe, slaat een arm om haar heen, trekt haar tegen zich aan en wrijft troostend over haar rug.
Melissa fluistert iets kalmerends in Tanja’s oor, wrijft over haar armen en leidt haar voorzichtig weg van de tent. “Kom, we gaan naar onze vouwwagen. Daar is het rustig, daar kun je even bijkomen.”
Tanja laat zich gewillig meevoeren, haar stappen onvast. Melissa houdt haar stevig vast: één arm om haar middel, de andere hand troostend op haar rug.
Bij onze vouwwagen aangekomen ritst Melissa de deur van de voortent open en helpt Tanja naar binnen. De vouwwagen staat rustig aan de rand van het veld, ver genoeg van het feestgebruis dat alleen nog als een vaag gedreun van de bas hoorbaar is. Binnen ruikt het naar canvas, een vleugje zonnebrand en de restanten van een dagje strand. Melissa leidt Tanja naar de kleine zithoek, laat haar op het bankje zakken en slaat een dekentje om haar schouders.
Net als ik de voortent instap, hoor ik snelle voetstappen over het grind. Sylvia, Erica en Inge komen aangesneld, hun jurkjes nog nawapperend van het rennen. Sylvia loopt direct door naar Tanja; mijn dochters blijven bij mij staan.
“Mama…” zegt Sylvia zacht. Ze laat zich naast Tanja op het bankje vallen, slaat beide armen om haar heen en trekt haar dicht tegen zich aan. Melissa schuift aan de andere kant, wrijft over Tanja’s rug en mompelt kalmerende woordjes. Samen houden ze haar vast, wiegen haar zachtjes heen en weer zoals je doet bij iemand die net door de grond is gezakt.
Even later zegt Melissa: “Tanja, jij en Sylvia blijven vannacht hier slapen. We hebben nog een lege slaapcabine.”
Tanja knikt en mompelt dat ze eigenlijk wel wil gaan liggen.
Melissa staat op en loopt naar de cabine. Het is een kleine ruimte die we de hele vakantie gebruiken als opberghoek en omkleedplek. Er liggen wat tassen, een stapel handdoeken, een reserve luchtbed en een paar opgerolde dekens. Ze ruimt alles snel op en binnen vijf minuten heeft ze het bed opgemaakt met schone lakens, een extra kussen en een dekbed dat ze er zorgvuldig overheen legt.
“Kom,” zegt ze zacht tegen Tanja en Sylvia. “Jullie slapen hier. Lekker rustig, niemand die je stoort.”
Tanja knikt zwakjes. Sylvia helpt haar overeind, loopt met haar mee naar de cabine en helpt haar uit haar jurkje. Melissa draait zich discreet om en reikt een oversized T-shirt aan. Tanja trekt het zonder een woord aan, kruipt onder het dekbed en trekt het tot haar kin op.
Sylvia blijft nog even bij haar zitten, aait over haar haar tot Tanja’s ademhaling rustiger wordt. Na een halfuurtje, terwijl Melissa, onze dochters en ik buiten zitten met drie wijntjes en een biertje, komt Sylvia zachtjes de cabine uit. Ze sluit de rits half, zodat er nog wat lucht door kan.
“Ze slaapt,” fluistert ze. “Eindelijk. En ik ga ook zo slapen en kruip tegen mijn moeder aan.”
We knikken en wensen haar welterusten.
Een anderhalf uur later zit ik alleen voor de vouwwagen. Het feest is afgelopen en over de camping is een bijna plechtige rust neergedaald. De dames slapen allemaal en ik zit nog lekker van een biertje te genieten.
Achter mij hoor ik de rits van de vouwwagen zacht opengaan. Ik kijk achterom. Tanja stapt naar buiten. Ze draagt een oud, oversized T-shirt van Melissa, dat net tot boven haar billen komt. Haar mooie ronde billen zijn duidelijk zichtbaar met een rood stringetje, dat verdwijnt in haar bilspleet. Haar benen waren bloot, haar haar los en warrig van het liggen. “Wat is ze toch lekker”, is mijn eerste gedachte.
Ze blijft even staan, kijkt me aan met die grote, donkere ogen die glanzen in het schemerdonker.
“Iedereen slaapt al?” vraagt ze hees, stem nog dik van de slaap en iets anders. “Ik moet eigenlijk even naar het toilet… loop je mee?”
Ik knik, zet mijn biertje neer en sta op. Zodra ik naast haar sta, sla ik een arm om haar middel. Tanja kruipt met haar warme lichaam meteen tegen me aan. Haar borst drukt licht tegen mijn zij en haar heup wiegt bij elke stap subtiel tegen me aan. We lopen zwijgend over het donkere pad naar het sanitairgebouw. Haar billen strijken bij elke stap langs mijn hand en voel af en toe het stringetje, het dun rood lijntje, dat verdwijnt in de schaduw tussen haar billen. “Dank je voor vanavond,” fluistert ze. “Dat je me liet kijken. Dat je hem afweerde. Dat je… er was.”
Tanja leunt iets zwaarder tegen me aan, alsof ze steun zoekt. Haar ademhaling is rustig, maar ik voel haar hartslag sneller gaan tegen mijn ribben.
Bij het sanitairgebouw aangekomen blijft Tanja even staan voor de deur. Ze draait zich half naar me toe en kijkt omhoog met die donkere glanzende ogen.
“Wacht je hier?” fluistert ze.
Ik knik. “Ik wacht.”
Ze glimlacht, eigenlijk een klein, bijna ondeugend lachje. Ze verdwijnt naar binnen. De deur klikt zacht achter haar dicht.
Het sanitairgebouw is leeg. Het TL-licht flikkert koud en blauw en werpt harde schaduwen op de betegelde muren. Alle hokjes staan open. De ruimte ruikt naar chloor en vochtige nachtlucht. Ik leun tegen de deurpost met mijn armen over elkaar en kijk toe.
Na een minuut of vijf klinkt haar stem:
“John…”
Ik loop naar het verste hokje. De deur staat wagenwijd open.
Tanja staat daar. Ze is naakt op dat rode stringetje na. Het T-shirt ligt opgevouwen op de rand van de wastafel.
Haar borsten zijn zwaar en vol en haar tepels donker en keihard van de kou en opwinding. Ze draait om en buigt voorover, met haar billen omhoog, over de wastafel. Maar het is haar kont die me direct grijpt. Vol en rond, die perfecte overvloed die licht trilt bij elke ademteug. Het stringetje zit strak ertussen en snijdt diep in haar spleet. De stof is zo dun dat hij bijna doorschijnend is tegen haar huid. Een smal rood lijntje dat verdwijnt in het warme, vochtige donker ertussen.
Ze kijkt over haar schouder. Haar warrige haar valt half voor haar gezicht. Haar lippen zijn iets geopend en haar adem snel en oppervlakkig.
“Kom,” zegt ze zacht, stem hees. “Niet alleen wachten.”
Ik stap het hokje binnen. De deur laat ik open. Niemand is hier, en de spanning van dat risico maakt het alleen maar heter. Ik kom achter haar staan en leg mijn handen op haar heupen. Haar huid is warm, bijna gloeiend onder mijn vingers. Ze drukt zich meteen achteruit, duwt haar billen tegen mijn kruis en wrijft traag op en neer.
Ik laat één hand over haar rug glijden, naar beneden, volg de curve van haar kont. Mijn vingers haken onder het dunne bandje van het stringetje en trekken het opzij. Ze kreunt zacht als de stof loskomt, als de koele lucht haar raakt daar waar ze al nat en klaar is.
“Raak me aan,” fluistert ze. “Alsjeblieft.”
Mijn hand glijdt tussen haar benen. Ze is doorweekt. Twee vingers glijden moeiteloos naar binnen. Ze klemt meteen om me heen en duwt haar heupen naar achteren voor meer. Haar adem stokt, een laag rauw geluid ontsnapt uit haar keel.
Ik leun voorover. Ik kus haar nek en bijt zacht in haar schouder. Met mijn vrije hand pak ik haar borst en knijp in haar tepel tot ze scherp inademt. Ze begint te ritmisch bewegen en rijdt op mijn vingers terwijl ik haar diep blijf vingeren.
“Harder,” hijgt ze, stem gebroken en schor. “Ik wil je voelen… helemaal.”
Ik trek mijn hand terug en maak mijn broek open met één ruk. Ze kijkt weer om over haar schouder. Haar ogen zijn half dicht van genot. Als ik mezelf tegen haar aandruk, wrijft ze meteen met haar kont langs mijn pik en smeert me in met haar overvloedige nattigheid. Ze kreunt laag als ze voelt hoe hard en dik ik ben.
“Neuk me,” fluistert ze rauw en bevelend. “Hard. Nu.”
Ik duw het stringetje verder opzij, positioneer mezelf en ram in één keer diep naar binnen. Ze is drijfnat. Ze sluit zich meteen om me heen als een vuist. Ze bijt hard op haar onderlip om niet te schreeuwen, duwt haar kont naar achteren en smeekt met haar hele lichaam om meer. Ik grijp haar heupen stevig vast. Ik druk mijn vingers diep in haar zachte vlees en begin hard en diep te stoten. Elke stoot laat een nat soppend geluid door het kleine hokje kaatsen, vermengd met haar onderdrukte kreunen en mijn lage gegrom.
Haar borsten deinen wild bij elke impact. Haar tepels schuren over de koude porseleinen rand van de wastafel, wat haar nog harder laat kreunen. Maar het zijn haar billen die me helemaal gek maken: ze deinen, trillen, klappen luid tegen mijn onderbuik, vol en zwaar. Dat heerlijke overhangetje dat bij elke stoot op en neer golft, golft en golft.
Ze komt snel en hevig. Haar lichaam schokt en spant zich strak om mijn pik. Het knijpt keihard terwijl een lange rauw geluid uit haar keel scheurt, dat gesmoord word door haar haar eigen arm. Dat duwt me over het randje. Ik stoot nog vier keer diep. Ik ram mezelf zo ver mogelijk in haar en kom klaar. Ik spuit me leeg in haar baarmoeder.
Al hijgend blijven we zo hangen. Haar zweterig rug tegen mijn borst geplakt. Haar billen trillen nog na tegen mijn schoot. Ik voel kleine naschokken die door haar lichaam heen trekt. Dan trekt ze langzaam haar stringetje recht en pak haar T-shirt, dat nog op de wastafel lag, en trekt het weer over haar hoofd. De stof plakt meteen aan haar vochtige huid.
Ze veegt een zweetdruppel van haar voorhoofd. Ze draait zich om en kijkt me aan met een tevreden grijns. Haar ogen hebben een ondeugende blik gemengd met een glinstering van genot.
“Dat had ik nodig,” fluistert ze, stem nog hees. Ze leunt even tegen me aan en kust me kort en zacht op mijn mond. “Kom. Terug voor iemand wakker wordt.”
We lopen hand in hand het donkere pad terug naar de vouwwagen,. Tanja’s vingers zijn warm en licht trillend in de mijne. Haar duim strijkt af en toe zacht over mijn knokkels. De nacht is nog stil. Alleen het zachte knerpen van grind onder onze schoenen en het verre, gedempte geruis van een late auto op de weg buiten de camping. Niemand die ons ziet. Niemand die iets vermoedt.
Bij de vouwwagen aangekomen blijven we even staan voor de voortent. Tanja draait zich naar me toe, leunt even tegen mijn borst en drukt een zachte kus op mijn mond.
“Bedankt,” fluistert ze. “Voor alles vanavond.”
Ik glimlach alleen maar, strijk een lok haar achter haar oor. “Slaap lekker, Tanja.”
Ze ritst de voortent open en glipt naar binnen. Ik wacht een paar tellen. Ik hoor haar zachtjes bewegen in het schemerdonker. Dan stap ik ook naar binnen.
Binnen is het warm en vertrouwd: de geur van canvas, een vleugje zonnebrandcrème en de lichte ademhaling van slapende lichamen. Tanja is al bij de slaapcabine. Ze kruipt voorzichtig naast Sylvia, die diep en rustig ademt en op haar zij is gedraaid met een arm over haar kussen geslagen. Tanja trekt het dekbed over zich heen en nestelt zich tegen haar dochter aan. Haar ademhaling wordt meteen rustiger, alsof de nabijheid van Sylvia haar eindelijk echt tot rust brengt.
Ik sluip naar onze eigen slaapcabine. Melissa ligt op haar zij met gezicht naar de tentwand. Haar haar is uitgewaaierd over het kussen. Ze slaapt diep, maar als ik het dekbed optil en naast haar glijd, beweegt ze zachtjes. Ze mompelt iets onverstaanbaars, draait zich half om en kruipt meteen tegen me aan. Haar arm glijdt over mijn borst en haar been schuift over het mijne. Haar hoofd nestelt zich in de holte van mijn nek. Haar adem is warm en regelmatig tegen mijn huid.
Ik trek haar dichterbij, leg mijn hand op haar rug en voel hoe ze zich ontspant. Hoe ze zich volledig overgeeft aan de slaap in mijn armen. Mijn hartslag kalmeert langzaam. De adrenaline van daarnet zakt weg, maakt plaats voor een diepe, tevreden vermoeidheid.
Buiten ruist de wind zacht door de bomen. Binnen klinkt alleen het rustige ademen van vier vrouwen en het zachte kloppen van mijn hart, dat nog even nasiddert van alles wat vannacht is gebeurd.
Ik sluit mijn ogen. Morgen is weer een dag op de camping.