Maisy
’Oké jongelui, omdat het volgende week Valentijnsdag is wordt ons nieuwe project ‘Alles draait om liefde’. Als de hele klas in gejoel uitbreekt laat meneer van den Berg het even z’n gang gaan, maar dan grijpt hij in. ‘Zo is het wel weer genoeg, dames en heren’, waarna we tot rust komen. ‘Als voorbeeld voor dit project wil ik graag Maisy noemen. Tijdens het vorige project schreef ze een songtekst en dat was prachtig! Het enige wat er nog aan ontbreekt is een melodie en dan kan het zomaar een hit worden.’ Ik gloei er helemaal van, een beetje van schaamte omdat ik er ineens word uitgelicht, maar toch vooral ook van trots, want ik heb er mijn hele ziel en zaligheid in gestoken. Gedichten en liedjes schrijven is mijn grote passie!
‘Jongelui, ik noem Maisy niet voor niets, want voor deze opdracht over de liefde moet ik bekennen dat zij me heeft geïnspireerd.’ Hier ben ik niet blij mee, zo meteen valt de hele groep over me heen, maar tot mijn opluchting blijft het stil. Meneer van den berg gaat meteen verder: ‘jullie weten het inmiddels wel, de mens kan niet zonder liefde, ons hele leven is er mee doordrongen. In alles draait het om de liefde, het houdt ons voortdurend bezig. Wisten jullie bijvoorbeeld dat zo ongeveer tachtig procent van alle songteksten over de hele wereld over liefde gaan?’
We luisteren ademloos: ‘het is niet wetenschappelijk onderzocht maar de raming is dus dat in táchtig procent en misschien nog wel meer van de gezongen muziek ons liefdesleven centraal staat. Het begrip liefde moeten jullie daarbij breed zien. Het kan gaan om de liefde die je voor je vriend of vriendin voelt, of juist voor een persoon die onbereikbaar voor je is. Of het gaat om liefde voor ouders, kinderen, voor dieren, voor de natuur, je huis, je woonplaats, je land, voor moedertje aarde, in tal van onderwerpen komt het terug.’ Ik luister met mijn oren op steeltjes want ik ben benieuwd waar dit naartoe gaat.
‘Kortom, alles draait dus om liefde en alle wetenschappers, of het nou om dokters, psychologen of filosofen gaat, zijn het erover eens dat de mens niet zonder kan. Het thema voor het project is dan ook ‘Liefde is alles’. Jullie opdracht is om in tweetallen een songtekst over dat thema te schrijven en dat niet alleen, maar er ook de muziek bij te componeren.’ Als meneer van den Berg even zwijgt reageert iedereen opgewonden, want dit is wel echt heel nieuw voor ons.
Dan gaat hij verder: ‘ik heb overleg gehad met jullie muziekdocent mevrouw Mutsaers, en we hebben een reader samengesteld over zowel het schrijven als het componeren van een song. Ook zijn er links opgenomen naar sites die over creatief schrijven en over muziek maken gaan. Tot slot hebben we in overleg tweetallen gevormd, steeds een schrijver en een componist.’ Tegelijk met dat hij dat zegt tikt meneer van den Berg op zijn laptop, waarna er een lijst van namen op het digibord verschijnt.
Meteen breekt er weer een hoop lawaai uit als iedereen ziet met wie er samengewerkt moet worden. Ik schrik nogal van de jongen waar ik dit keer mee moet samenwerken, want in mijn geval is dat Liam, toch wel zo’n beetje de creep van de klas. Hij zit altijd alleen achter in de klas, zo contactloos als het maar kan, maar als ik achteromkijk lijkt het erop alsof hij daar dit keer op zat te wachten. Hij kijkt me met een strak gezicht aan en steekt dan twee vingers op, in de vorm van een liggend V-teken. Snel kijk ik weer voor me, dit moet ik even verwerken. Liam is niet persé een foute gast maar hij trekt zich nooit ergens iets van aan, geen idee of ik wel met hem kan samenwerken.
Al zo lang als ik hem nu ken ziet hij eruit als een goth, altijd draagt hij zwarte kleren. Verder verft hij zijn haar zwart, maakt hij zijn ogen op met een dikke zwarte rand en heeft hij piercings in zijn gezicht, in zijn nek, op zijn armen en wie weet waar nog meer allemaal. Als hij alleen een T-shirt draagt kan je goed zien dat hij piercings heeft door zijn tepels en navel en met mijn vriendin Roosje heb ik wel eens zitten geiten dat hij er vast ook een door zijn piemel heeft laten prikken.
Als ik een beetje van de schrik ben bekomen kijk ik meneer van den Berg aan en als hij dan knipoogt draai ik met mijn ogen, zo van ‘lekker weer’. Als reactie krijg ik een thumb-up, ja, dat kan hij wel denken, maar iedereen hier weet dat Liam een ongeleid projectiel is. Nou ja, ik zie wel, ik weet dat hij in een of ander bandje zit en misschien heb ik daar wel iets aan. Ik besluit er maar open in te stappen en wie weet wat het dan gaat worden. Als de les is afgelopen wacht ik tot hij vanuit zijn schuilplaats achter in de klas langs me oploopt en dan sta ik ook op terwijl ik zeg: ‘wacht even, volgens mij moeten wij een afspraak maken. Ik loop met je mee…’
Liam
Het vorige project ‘Over liefde’ vond ik niks, ik had geen enkele klik met Maartje. Maar nu, muziek maken met Maisy zie ik wel zitten. Als er éen meid in de klas is waar ik wat mee zou willen is zij het wel. Ze ziet er lekker uit, een typisch skate-grietje,. Niet groot, altijd sloeberige kleren, meestal een camouflagebroek en een hoodie, lange blonde haren, een lief gezichtje met blauwe ogen, ze is echt wel ‘n lekker ding. Wie weet kan zij een tekst maken waar ik wat mee kan qua muziek.
Toen we een paar jaar geleden hier naartoe verhuisden ging ik om vrienden te maken naar het jongerencentrum, en daar trof ik al heel snel een stel gasten die een slaggitarist zochten voor hun bandje, ‘the Next’. In het begin voelde ik me niet helemaal bij ze thuis, zij zijn nogal gewoon gekleed en ik paste daar met m’n looks niet helemaal bij, maar toch kregen we al gauw een goeie vibe. De zanger van het bandje, Nico, schrijft altijd de songs, maar tot ik kwam was er niemand die daar echt goeie muziek bij wist te schrijven. Op de een of andere manier geven Nico z’n schrijfsels me altijd meteen een melodie in m’n hoofd en binnen de kortste keren hadden we best wel snel een stel catchy songs, die behoorlijk goed aanslaan tijdens onze optredens.
Veel mensen vergelijken ons met de beginjaren van U2, wat wel een beetje klopt, m’n pa is er groot fan van en ik werd er mee doodgegooid. We hebben het er niet om gedaan maar als je Nico zijn stemgeluid hoort dan kan hij in de verte wel een broertje van Bono zijn. En de akkoorden die ik gebruik, pas later ben ik erop gaan letten, die komen soms bijna letterlijk uit de gitaar van Edge. Whatever, onze muziek slaat steeds meer aan, we spelen in clubhuizen, kleine zaaltjes en zo en langzamerhand hebben we al best wel een vast groep fans die steeds komt opdraven. Er zijn zelfs af en toe al groepies, aan meiden hebben we meestal geen gebrek.
Als ik de klas uitloop staat Maisy ineens naast me en stelt ze me voor om met me mee op te lopen. Mijn eerste reactie is om nee te zeggen, ik woon hier vlakbij en wil haar niet mee naar huis nemen. Ik weet dat mijn oudere broers rond deze tijd ook thuiskomen en ik heb liever niet dat Maisy door hen wordt gekeurd. Het zijn best wel lompe gasten, de keren dat ik een fuckgrietje meenam werden ze door hen met hun lompe opmerkingen zowat het huis uit gejaagd. Maar Maisy loopt vastbesloten met me op en dan bedenk ik me dat het er niet echt toe doet, ze is helemaal niet mijn vriendinnetje. Even later arriveren we bij mij thuis, amper een paar honderd meter van school.
Maisy
Ik vond het wel een beetje eng om Liam zo maar voor te stellen met hem mee naar huis te lopen. Maar we moeten echt niet te lang wachten met een begin te maken met onze song, en eerlijk gezegd ben ik ook best wel benieuwd hoe het bij hem thuis is. Ik weet dat hij twee broers heeft, ze zaten in hogere klassen en ze zijn best wel ruige types om te zien. Ik heb nu eindelijk de kans om ze eens een keer van dichtbij te zien. Als ze thuis zijn tenminste…
Onderweg blijkt Liam helemaal niet zo’n zwijgzaam type te zijn als ik altijd dacht. Eerst vraagt hij me hoe ik het vond om een song te schrijven en ik vertel hem dat ik dat heel leuk vind, dat het me ook best wel gemakkelijk afgaat. Daarna vertelt hij dat hij in een bandje zit dat ‘the Next’ heet en dat hij meestal de muziek bij de teksten van een ander bandlid schrijft. ‘Hoe doe je dat dan?’ vraag ik. ‘Is het niet lastig om wat een ander bij een tekst voelt in muziek te vertalen?’ Liam haalt dan zijn schouders op en zegt: ‘valt wel mee hoor, op de een of andere manier maakt een tekst me altijd best wel snel duidelijk welke melodie erbij hoort.’ Apart lijkt me dat als je dat aanvoelt, ik moet het even op me laten inwerken.
Als we bij hem thuiskomen kijk ik mijn ogen uit. Zelf ben ik enig kind en we wonen in een groot huis aan de rand van de stad. Alles is bij ons altijd perfect in orde, zo ongeveer het tegenovergestelde van wat ik hier nu zie. Liam woont in een rijtjeshuis, waarvan de voortuin overkapt en betegeld is. Onder het afdak staan naast allerlei rommel enkele fietsen en een paar motoren. Het zijn beestachtig grote dingen, Harley-Davidson staat er op de tanks. Als ik vraag van wie die zijn zegt hij dat zijn vader en zijn oudste broer daarop rijden, maar vandaag niet omdat het vanmorgen zo hard regende.
Binnen in het halletje gaat het net zo door als buiten. Er slingert van alles en nog wat rond en het meeste staat in het teken van motoren, zoals helmen, leren Jacks, leren broeken en een hele rij motorlaarzen, in alle soorten en maten. Ook de woonkamer is afgevuld met van alles en nog wat en verder staan er een paar immens grote leren banken. De TV staat keihard aan en in een de banken ligt een lange jongen met niet veel meer aan dan een boxer. Vrijwel alle huid die ik van hem zie is vol gezet met tattoos en als hij me ziet en merkt dat ik hem bekijk zegt hij met een brede grijns ‘beval ik je?’
Gelukkig ben ik niet verlegen en ik knik met een lachje terwijl ik antwoord: ‘van jou weet ik het nog niet maar je tattoos zien er wel oké uit.’ De jongen lacht luidkeels en ook naast me hoor ik Liam grinniken, waarna hij zegt ‘heb je niet van terug, hè Billy.’ Billy haalt met een big smile zijn schouders op, antwoordt ‘ze leert me nog wel kennen’ en gaat dan verder met waar hij mee bezig was, tv kijken. Waarna Liam me voor gaat naar zijn kamer, boven.
Nou ja, zeg maar kamertje, het is niet erg groot en rond het bed staat het er vol met verschillende instrumenten, zoals een keyboard, een akoestische en een elektrische gitaar, een conga en weet ik wat al niet meer. Ik neem er de tijd voor om alles rustig te bekijken en wat me opvalt is dat Liam dat ook wel oké vindt. Zittend op zijn bed volgt hij mijn rondgang door zijn kamer, terwijl ik de verschillende instrumenten bekijk en soms ook aanraak. Verder vallen me enkele posters op, vooral een grote van U2. Zelf ken ik ze niet zo goed maar zo te zien is Liam er een behoorlijk grote fan van. Nadat zeg maar mijn inspectierondje erop zit, ga ik naast hem op het bed zitten
X. Zara