De fiets sloeg scherp tegen de stoeprand, Sylvia’s lichaam smakte naar voren, de grond greep haar arm en knie tegelijkertijd. De pijn schokte door haar heen, fel en helder, als een messteek in haar been. Ze bleef even op haar knieën zitten, hijgend, met trillende handen die stof en aarde van haar vel veegden. Haar blonde haar viel voor haar gezicht, verstrengeld met grassprietjes en een straaltje troebel regenwater. Het bloed gutste niet meer, maar de wond zat vol kleine steentjes en een dunne sliert modder dat langzaam in het vlees trok. Ze probeerde op te staan, maar haar been zwikte onder haar weg.
Haar ouders waren op het werk, ze was alleen. Er was maar 1 optie, de buurman. Buurman Gerard zou raad weten. Ze belde aan.
De deur ging open voordat haar vingers van de bel loskwamen. Gerard stond daar in een vaalblauw overhemd, de mouwen opgerold tot zijn ellebogen, zijn borsthaar zichtbaar onder de stof. Een diepe frons tussen zijn wenkbrauwen, toen zijn blik naar beneden gleed. Haar knie bloedde zichtbaar, de stof van haar minirokje zat opzij geschoven en toonde een flard van haar witte slipje. Ze voelde de hitte in haar wangen, alsof iemand een vuur had ontstoken.
“Sylvia?” Zijn stem was laag, met een ondertoon van iets wat ze niet helemaal thuis kon brengen. Bezorgd, maar ook… begerig? Ze knikte, haar lippen op elkaar geperst om niet te huilen.
Hij aarzelde geen seconde. “Kom binnen.”
Hij pakte haar elleboog beet, zijn hand warm en stevig, en leidde haar naar de bank in de woonkamer. Zijn huis rook naar oude boeken en een vleugje aftershave, een geur die ze nog nooit eerder had opgemerkt. De bank kraakte zachtjes onder haar gewicht toen ze zich liet zakken. Ze trok snel haar rok naar beneden, maar het was te laat. Haar slipje was zichtbaar, een dun, bijna doorzichtige stringetje, de stof vochtig van zweet en spanning.
Gerard liep naar de keuken en kwam terug met een doosje verband en een flesje water met zeep. Hij hurkte voor haar neer, zijn gezicht op gelijke hoogte met haar benen. Zijn ogen gleden langs haar blote huid, van haar knie naar haar dijen, waar het wit van haar slipje net onder de zoom van haar rok uit piepte.
Ze vouwde haar handen in haar schoot, haar vingers trilden.
“Blijf even stilzitten, oké?” Zijn stem was zacht, maar de ondertoon was er nog steeds, een fluistering van iets anders, iets wat haar maag deed samentrekken.
Hij doopte een wattenschijfje in het water en begon haar knie voorzichtig schoon te maken. De zeep prikte, maar de pijn was niets vergeleken met de spanning in haar lichaam. Elke aanraking van zijn vingers bracht een siddering mee, alsof er stroom door haar spieren liep. Ze hield haar adem in, haar borstkas brandde.
Gerard bewoog langzaam, te langzaam. Zijn vingers gleden langs haar kuit, haar knieholte, en toen, onmiskenbaar, een vinger gleed langs de binnenkant van haar dij. Niet hard, niet genoeg om te zeggen dat het een ongeluk was, maar duidelijk genoeg om haar te laten huiveren.
Ze keek naar beneden. Zijn ogen waren gefixeerd op het witte randje stof dat net zichtbaar was. Zijn ademhaling was zwaar, zijn borstkas rees en daalde met een ritme dat haar eigen hartslag dreigde te verslinden.
“Je slipje is een beetje omhooggeschoven,” mompelde hij, zonder op te kijken. Zijn stem klonk schor.
Ze voelde het bloed naar haar wangen stijgen. “Oh, euuhh… Sorry.”
“Nee, het is…” Hij slikte. “Het is mooi.”
Ze slikte terug. Haar slipje voelde opeens veel te klein, veel te dun, veel te doorzichtig. Ze voelde haar hart bonken in haar keel.
Gerard bleef te lang over haar knie gebogen staan, alsof hij de tijd wilde rekken. Zijn vinger gleed nog een keer langs haar dij, dichterbij, dichterbij, tot hij bijna het randje van haar slipje aanraakte. Ze voelde haar benen vanzelf uit elkaar gaan, een klein beetje, zonder dat ze het echt wilde. Of misschien wel.
Hij keek op. Hun ogen ontmoetten elkaar. Een seconde. Twee. Zijn blik was donker, bijna zwart, en ze voelde iets in haar buik samentrekken, iets wat ze nog nooit had gevoeld, een honger, een verlangen, een angst.
“Gaat het?” vroeg hij, zijn stem laag en hees.
Ze knikte, maar haar stem liet haar in de steek.
Hij richtte zich op en liep naar de keuken. Ze hoorde het gerammel van glazen, het geluid van ijsblokjes. Toen hij terugkwam, hield hij een glas water in zijn hand, maar zijn ogen bleven op haar gericht. Op haar benen, op het wit van haar slipje dat nu duidelijk zichtbaar was.
Ze nam het glas aan, haar vingers trilden toen ze het aanraakten. Ze dronk een slok, het water was koud en smaakte naar plastic en stilstaand water, maar ze dronk het leeg zonder te proeven.
Toen hij opstond om het glas weg te zetten, zag ze het.
Een duidelijke, dikke bult in zijn broek. Ze voelde haar ogen opensperren, haar mond werd droog. Ze had wel eens plaatjes gezien, natuurlijk, maar dit was anders. Dit was echt. Dit bewoog zelfs een beetje toen hij zich omdraaide en terugliep naar de bank.
Ze beet op haar lip.
Toen hij weer ging zitten, keek ze hem van opzij aan. “Wat… wat is dat?”
Hij volgde haar blik naar zijn kruis. Zijn mond krulde langzaam omhoog, een glimlach die niet helemaal onschuldig was. “Dat, Sylvia, is een erectie.”
Ze voelde haar wangen branden. “Is dat… normaal?”
“Bij mannen wel. Vooral als ze iets interessants zien.”
Ze keek naar beneden, naar haar eigen benen. Haar slipje voelde opeens veel natter dan daarvoor. Ze wilde iets zeggen, maar de woorden bleven steken in haar keel.
Gerard leunde achterover, zijn handen rustend op zijn dijen, zijn ogen nog steeds op haar gericht. “Je bent nat,” zei hij zacht.
Ze hapte naar adem. “Wat?”
Hij knikte naar haar kruis. “Je slipje. Het is nat.”
Ze keek omlaag. Hij had gelijk. Een donkere vlek verspreidde zich langzaam over het witte stof. Ze voelde zich duizelig.
“Dat komt door mij?” vroeg ze, haar stem nauwelijks boven een fluisteren uitkomend.
Hij knikte langzaam. “Ja.”
Ze slikte. “En… wat betekent dat?”
“Dat betekent,” zei hij, terwijl hij dichterbij schoof, “dat als ik naar je kruisje kijk, daar erg geil van wordt. Dat gaat helemaal vanzelf, en dat krijg ik zin om bepaalde dingen te doen.”
Ze voelde haar hart in haar keel kloppen. “Wat… wat wil je dan?”
Zijn glimlach werd breder, zijn ogen donkerder. “Heb jij wel eens een harde pik in het echt gezien? Zo te zien lijkt je dat wel geil hé? En wat dacht je van even vasthouden? Een dikke geile lul in je hand, dat kan allemaal gebeuren, maar er staat dan wel iets tegenover.”
Ze begreep het niet meteen. “Wat?”
Hij leunde naar voren, zijn hand gleed langs haar dij, warm en zwaar. “Je benen verder uit elkaar. Langzaam. En schuif je slipje opzij.”
Ze keek hem aan, haar ademhaling oppervlakkig en snel. Haar handen lagen nog steeds in haar schoot, maar nu voelden ze zwaar, alsof ze elk moment konden vallen.
“En dan?” vroeg ze, haar stem schor.
“Dan laat ik je zien wat een grote geile pik ik heb.” Zijn hand gleed verder omhoog, tot aan de binnenkant van haar dij, bijna tot aan haar slipje. “En jij mag hem aanraken. Maar alleen als je je benen verder uit elkaar doet.”
Ze voelde haar hele lichaam trillen. Ze wilde nee zeggen. Maar ze wilde ook ja zeggen. Ze wilde zien. Ze wilde voelen.
Langzaam, alsof ze in slow motion bewoog, liet ze haar knieën van elkaar glijden. Het voelde alsof ze iets deed wat niet mocht, alsof ze een grens overschreed die ze niet eens kende. Haar slipje werd nog natter, haar benen trilden.
Gerard keek toe, zijn ademhaling versnelde zichtbaar. Zijn hand bleef op haar been rusten, niet bewegend, maar brandend als een vuur.
“Nu schuif je het slipje opzij,” zei hij, zijn stem schor.
Ze slikte. Haar vingers trilden toen ze het elastiek van haar slipje vasthielden. Ze trok het langzaam opzij, net genoeg om de donkere, vochtige gleuf van haar vagina te onthullen. De lucht voelde koel, maar haar lichaam brandde.
Gerard kreunde zachtjes. “God, je bent perfect. Wat een ontzettend lekker geil kutje heb je, en zo heerlijk nat al.”
Ze keek naar beneden. Zijn erectie was nu duidelijk zichtbaar, een dikke bobbel in zijn broek, die knalde tegen de rits van zijn broek alsof hij elk moment kon barsten. Ze voelde een vreemde opwinding in haar buik, een verlangen dat ze niet begreep. Ze was duizelig in haar hoofd, alles voelde heel licht aan.
“En nu?” vroeg ze, haar stem nauwelijks meer dan een fluistering.
Gerard stond op en ritste zijn broek open. Zijn penis sprong naar voren, dik en hard, met een donkere, vochtige eikel die al glinsterde van voorvocht. Sylvia’s ogen werden groot. Ze had nog nooit zoiets gezien. Het was groter dan ze had verwacht, groter dan in de plaatjes, en het zag er… hongerig uit.
“Dit is wat je gaat aanraken,” zei Gerard, terwijl hij zich voor haar neerzette. “En ik ga jou likken. Deal?”
Ze keek naar hem op, haar hart bonkend in haar borstkas. Ze knikte, te overweldigd om te praten.
Hij pakte haar hand en leidde die naar zijn penis. Haar vingers sloten zich om hem heen, warm en hard, en hij kreunde zachtjes. “Ja. Zo. Stevig maar niet te hard.”
Ze bewoog haar hand langzaam op en neer, voelde hoe hij trilde onder haar aanraking. Hij smaakte naar zout en warmte, en ze voelde zich weer duizelig van opwinding worden. Haar natte schaamlippen begonnen te kloppen, het voelde alsof haar spleet vanzelf verder open ging staan.
Gerard boog zich naar voren en likte een lange, natte streep over haar slipje, precies over haar klit. Ze schreeuwde het uit, haar rug kromde, haar handen grepen in zijn haar.
“Oh god,” hijgde ze.
Hij glimlachte tegen haar huid. “Precies.”
En toen begon hij haar te likken, langzaam, diep, zijn tong warm en vochtig, zijn ademhaling heet tegen haar meest gevoelige plek. Sylvia’s hoofd viel achterover, haar ogen gesloten, haar hand nog steeds om zijn penis geklemd terwijl ze hem langzaam afwerkte. De sensatie was overweldigend, ongekend, en ze voelde zich alsof ze in een droom was beland waar niets anders meer toe deed dan dit. Zijn mond op haar, haar hand op hem, hun lichamen die elkaar vonden in een perfect ritme van geilheid en verlangen.
Aan het eind, toen ze allebei hijgend en bezweet op de bank lagen, legde Gerard zijn hand op haar been en glimlachte. “Dit gaan we vaker doen,” zei hij. “Veel vaker.”
En Sylvia, nog steeds trillend van de naschokken, knikte. “Ja,” fluisterde ze. “Graag. Doet het geen pijn als ik zo’n dikke lul in me krijg? Dat past toch nooit?” Gerard lachte. “Kom van de week nog maar een keertje langs. Dan kan ik even je knie bekijken of alles goed geneest.” Hij zei het met een knipoog. Sylvia begreep exact wat hij bedoelde en verheugde zich nu al op de volgende check.