Een waargebeurd verhaal, enkel de namen van de personages en de locaties zijn veranderd omwille van privacy.
Eerst de situatie wat uitleggen.
Ik ben Rick, op het moment van dit verhaal, al een paar jaar geleden, al een eeuwigheid getrouwd met Marianne. En al een eeuwigheid, in een broer, zus toestand verzeilt.
Wij hadden samen vier kinderen geproduceerd en die hadden ons op hun beurt in totaal tien kleinkinderen gegeven.
Het hebben van kleinkinderen is een godsgeschenk, tien keer dus. Het enige nadeel van kleinkinderen is dat die groeien als kool en dus tegelijk een gevoel geven van : “je wordt ouder papa”. Zoals een bekende Nederlander ooit zong.
In mijn geval was dat dus ook zo, want na een bezoek bij ons, had ons oudste kleindochter aangegeven te willen trouwen met haar Ralf. Ze waren immers al twee jaar samen en volgens hen was trouwen noodzakelijk. Een datum was geprikt voor ergens in mei van volgend jaar. Ons was die informatie ergens in december van het jaar voor de trouw, meegedeeld.
Een trouwfeest met heel de familie was natuurlijk een leuk vooruitzicht. Mijn Marianne ging evenwel vanaf januari van dat jaar, in een nerveuze toestand van ‘voorbereiding van het huwelijksfeest’. Zij verstrekte massa’s ‘goeie raad’ aan de zoon en schoondochter en aan diens dochter, onze kleindochter dus. Marianne bekeek dat zo en ik hield me zo goed mogelijk afzijdig van haar bemoeienissen. Enig commentaar van mijn kant, op haar ‘goeie raad’ draaide onvermijdelijk uit op ruzie, dus hield ik mijn klep met enige meewarigheid.
Op een bepaald moment, zie ik Marianne voor haar grote kleerkast staan in de dressing. Ikzelf beschikte in die dressing over vijf kleine schabjes, twee schuiven en ongeveer één meter met kapstokken. Alle andere ruimte was bezet door haar kleding. Marianne riep uit, net toen ik in de gang voorbij de dressing liep : “wat moet ik aandoen voor de trouw ?!” “Niks van wat hier hangt, kan ik daarvoor dragen”.
In een vlaag van mentaal masochisme zei ik : “lieverd, misschien moet je uitkijken naar een modezaak, waar je een gepast kleed voor de trouw kunt vinden en misschien zelfs een ander kleed voor het avondfeest”. Ze draaide zich naar mij en dacht vermoedelijk even dat ik hallucineerde, maar riep dan : “dat is een schitterend idee”.
Het vervolg van dit verhaal zal wel duidelijk maken, dat die korte uitspraak in de gang van ons appartement een zoveelste, gigantische stommiteit van mij was.
In elk geval, geen vijf minuten later, zat Marianne voor haar laptop naar modezaken te zoeken en nog geen vijf minuten later riep ze : “haha, daar moeten we zijn !!” Uit nieuwsgierigheid kom ik even meekijken en zie dat Marianne op de website van “Clemens Fashion” zit. Dat is een redelijk grote modezaak, op een invalsweg naar een klein stadje in de provincie Antwerpen. Toegegeven, die zaak zag er erg modern, netjes en verzorgd uit.
Marianne werkte toen nog enkel in de voormiddagen als administratieve kracht bij een immobiliënkantoor. “Morgen, tegen een uur of twee rijden wij daar naartoe”. Met een blik op de site, zag ik al direct dat de spullen die daar verkocht werden, allemaal prijzen vertoonden van drie cijfers of meer. De grootte van mijn stommiteit begon mij al een beetje te dagen.
Nu het verhaal.
De dag erna, kwam Marianne van haar werk thuis, at snel iets en popelde van ongeduld om met de auto naar Clemens Fashion te vertrekken. Na een klein half uur parkeer ik voor die zaak.
Die zaak zag er echt nog beter uit dan op de site. Dat was een groot, modern gebouw, met in het midden een gigantisch inkom. Links over een lengte van tientallen meters een etalage met vrouwenkleding op de etalagepoppen, rechts hetzelfde voor mannenkleding.
De inkom met dubbele schuifdeuren, gaf uit op een soort lounge. Daarachter een lag een binnentuin van zeker vier meter breed en tien diep, met witte keien, een paar perfect gesnoeide boompjes en in het midden een bronzen standbeeld, op ware grootte van een vrouw en een man, hand in hand. Dat waren geen blote personen, maar netjes aangeklede. Dat zag je mooi in het brons. Ik denk dat het beeld dagelijks opgeblonken werd, want dat zag er prachtig uit.
Vooraan, aan beide kanten, van de patio, hing een bordje met een pijl naar links voor de vrouwen en rechts naar de mannenafdeling.
Marianne sloeg direct af naar links. Achter de etalage van de voorkant, stond een lange toog, met drie medewerksters er achter. Eéntje voor het aannemen van de kleding, ééntje voor de kassa en ééntje om de spullen in een tas te stoppen. Aan de rechter kant, achter dezelfde soort toog stonden ook drie vriendelijk dames voor de herenafdeling.
Marianne schoot de damesafdeling in. Dat was een heel grote ruimte, met aan de éne kant die patio, aan de andere kant vele rekken en schabben met kleding en in het midden, vier keer, een eiland van vier hagelwitte lederen sofa’s, als een vierkant geplaatst. Achter die sofa’s was een soort van tuintje aangelegd dat tot de hoogte van de rugleuning van de vier sofa’s kwam, vol met bloemen en in het midden een bronzen beeld van een aangeklede, jonge vrouw. Zo waren er dus vier eilandjes, elk op een meter of vijf van mekaar verwijderd. Voor elke sofa, op zo’n meter afstand, was telkens een verhoogje, een soort mini podium van een meter bij een meter en zo’n twintig centimeter hoog. Evens met hagelwit leder overtrokken. De vloer was bekleed met parket. Ik moet toegeven, het zag er allemaal klasse uit.
Mijn Marianne, kwam in een soort roes. Ik parkeerde mezelf in zo’n lange sofa, waar gemakkelijk vijf mensen naast mekaar konden in zitten. Her en der, zag ik een man of een vrouw in een sofa zitten en die keken naar de vrouw voor hen op de kleine verhoogje. Daarrond, draaide een verkoopster. Alle verkoopsters droegen een donkerblauwe plooirok tot op de knie met daarboven een witte satijnen bloes. Allemaal droegen ze een naamplaatje met een voornaam op, en mooie nylons met daaronder donkerblauwe lakschoentjes met een klein hakje. Blijkbaar was dat het gangbaar uniform.
Alle klanten waren schijnbaar man en vrouw of moeder en dochter. Mijn vrouw liep van rek naar rek en geen twee minuten later had ze verschillend jurken over een arm hangen. Een verkoopster, met voornaam Wendy, stond haar bij. Ik hoorde commentaar van die Wendy in de stijl van : “doen we eerst voor het avondfeest mevrouw ?” Toen mijn Marianne ‘ja’ zei, zei Wendy direct : “dan zou ik deze jurk ook even passen mevrouw” en hop, Marianne had een jurk extra over haar arm. Beiden trokken naar en pashokje en netjes voor het hokje bleef Wendy staan met alle gekozen jurken, min één. Marianne paste die. Na jurk vier of vijf gepast te hebben, kwam ze met één jurk, nummer zes dus, voor mij op het kleine podiumpje staan en draaide wat rond, alsof ze mijn goedkeuring zocht.
Op dat moment, komt er een dame, tussen de veertig en vijftig voorbij en die zegt : “Wendy, mevrouw heeft mooie benen, dus een split of misschien zelfs twee, is aangewezen”. “Mevrouw is erg slank, dus een tussenstuk dat iets breder is, is mogelijk en de buste verdient iets meer décolleté”. “Kijk eens even bij xxx”. Ze noemde een merk van vrouwenkleding. Blijkbaar waren alle rekken, per fabrikant geplaatst. Op haar naamplaatje stond : Mevrouw Clemens. Wendy was al weggehold en Marianne liep naar het pashokje.
Ik volgde met mijn ogen mevrouw Clemens doorheen haar afdeling. Bij elke verkoopster had ze commentaar en die zeiden telkens, dat kon ik horen : “jawel mevrouw Clemens”. Als gewillige slavinnetjes, liepen die onmiddellijk ergens naartoe.
Tien minuten later stond mijn Marianne, in een champagne kleurig, satijnen kleed, voor mijn neus te draaien. Aan één zijkant zat inderdaad een split tot op de dij. En ik moet toegeven, ze zag er prachtig uit. Ik zei dat ook. Marianne heeft inderdaad prachtige benen. Hoe mevrouw Clemens dat wist, wist ik niet, maar ze had gelijk.
Ze kwam weer voorbij en zei tegen Wendy : “mevrouw ziet er prachtig uit, met dat kleed” en ze liep verder. Marianne zwol van trots.
Wat later, werd het hele toneelstuk nog eens opgevoerd en na een paar pogingen, stond Marianne, met een crèmekleurig mantelpakje, donkerblauw afgeboord, voor mijn neus te draaien. Het rokje kwam een stuk onder de knie. Weer kwam mevrouw Clemens voorbij en zei tegen Wendy : “daar hoort een bloes bij van merk yyy en schoentjes van Rossi, die helemaal vooraan rechts in de etalage staan”. Tegen mijn vrouw zei ze : “mevrouw, die rok moeten we iets inkorten, want u heeft prachtige benen en die lengte is te lang voor u”. “U bent te jong om zo’n lange rok te hebben in dat mantelpakje”. “Tot net op de knie zou perfect zijn”. En hop, Clemens was weg. Marianne zwol weer van trots.
Een kwartier later, staan we aan de kassa en ik moest bijna vierduizend euro aftikken. Alleen die schoentjes waren al meer dan duizend euro. Marianne zei : “Rick, morgen komen we terug voor jou, want nu ben ik te moe”. Hoe ze het kon, weet ik niet, maar mevrouw Clemens stond plots naast mijn vrouw en zei : “mevrouw, morgen om twee uur staat juffrouw Wendy opnieuw voor u ter beschikking en ze zal zich door een jonge dame van de mannenafdeling laten bijstaan”. “Mijn echtgenoot, Maurice, die verantwoordelijk is voor de mannenafdeling, zal daarop toezien”. Ik dacht eventjes, dat mijn vrouw klaar kwam van zoveel ‘verwenning’. Bij mezelf dacht ik : ‘die Clemens is een verdomd leep loeder en die heeft de touwtjes hier perfect in handen.
Wij naar huis met een mantelpakje, een avondjurk, schoentjes, licht doorschijnende nylons en een crèmekleurige bloeze. De rok zou nog moeten ingekort worden en dat zou pas tegen begin volgende week klaar zijn. Ik was veel geld kwijt, maar maakte daarover geen opmerking. Ik wist op voorhand dat mijn vrouw zou reageren met : ‘is jouw kleinkind dat niet waard soms ?’ Tegen dat argument had ik natuurlijk geen tegenargument, dus hield ik mijn klep dicht.
De dag erna loop ik met Marianne de herenafdeling van Clemens Fashion binnen. Wendy staat ons op te wachten in het loungegedeelte achter de inkom. De mannenafdeling was ongeveer hetzelfde ingericht als de vrouwenafdeling, wel zonder kleine verhoogjes voor de sofa’s.
Marianne en ik lopen samen met Wendy naar een sofa toe. Dan zie ik mevrouw Clemens met een vijftiger even babbelen. Die knikt en Clemens loopt naar de achterkant van de ruimte. Daar roept ze, niet al te luid. “Mieke”. En ze loopt in onze richting. Nog voor ze half weg is, hoor ik achter haar vragend : “ja mevrouw Clemens ?” Die zegt gewoon, zonder zich om te draaien : “juffrouw Wendy helpen met haar klant alsjeblieft”.
Bij ons gekomen zegt ze tegen mijn vrouw : “mevrouw, juffrouw Mieke zal zich bekommeren om uw man, met assistentie van juffrouw Wendy”. “Die weet wat u gisteren kocht en we willen niet dat uw man, niet perfect passende kleding zou hebben, die bij uw kleding niet zou passen”. “Mijn man, zal daarop toekijken, die weet ook wat u gisteren kocht”. En hop, weg was ze.
Ik moest de éne na de andere vest passen. Dan weer een broek en die bezigheid, haat is gewoon. Maar de twee jonge deernen, dartelden rond mij. Dat verzachte het geheel. Na een tijdje stond ik in zwarte smoking voor Marianne. Mevrouw Clemens had dat doorheen de patio gezien en stond twee seconden later bij ons. “Mevrouw” zei ze tegen Marianne : “een donkerblauwe lijkt me veel beter voor uw man, dat past beter bij het mantelpakje van u”. “Een champagne kleurige strik erbij en het witte hemd is te hard van kleur, dat dient crèmekleurig te zijn zoals de bloeze van mevrouw van gisteren” zei ze tegen niemand in het bijzonder. “Geen zwarte lakschoenen, maar donkerblauwe” zei ze met vlammende ogen tegen Wendy en mijnheer Maurice. Beiden sloegen direct hun blik naar beneden. “Maurice” zei ze nog ijzig vriendelijk : “ik had je deze middag toch gezegd dat mevrouw haar mantelpakje donkerblauw afgeboord is en ze een crèmekleurige bloeze onder dat pakje gekozen heeft”. Maurice knikte en liep naar de toog van de kassa. Mijn vrouw vroeg waar het toilet was en mevrouw Clemens zei poeslief : “wilt u mij volgen mevrouw”. Beiden verwijderden zich en ik zat alleen met Mieke. Wendy was op zoek naar een strik en een hemd.
“Is die altijd zo ?” vroeg ik Mieke. Die keek even rond en zei : “mevrouw heeft altijd alles gezien en duldt geen tegenspraak, ook niet van mijnheer Maurice”. “Soms heb ik medelijden met hem”. “Zij eist onafgebroken, onberispelijkheid, beleefdheid en vriendelijkheid”. “Dat zegt ze ons elke morgen, vlak voor de winkel opent”. Ik knikte. Tien minuten later stond ik in een donkerblauwe smoking, met champagne kleurige strik, met donkerblauwe kousen, donkerblauwe lakschoenen, en met een licht crèmekleurig hemd voor mijn Marianne, die net terug was van toilet. Mevrouw Clemens kwam voorbij en zei tegen Marianne : “mevrouw, met uw man, zo aangekleed, daar kan u perfect mee buiten komen”. Tegen mij had ze in die twee dagen, geen woord gezegd.
Een half uur later, en bijna drieduizend euro lichter, reden we naar huis. De broek moest iets ingekort worden en zou een week later klaar zijn. Voor Marianne zou de rok de week daarop op woensdag klaar zijn, en mijn broek de donderdag. Marianne was in de wolken en ik vervloekte mezelf binnensmonds, omwille van mijn wel erg idiote uitspraak toen in de gang. Ok, mijn echtgenote zou stralen bij het huwelijk, dat is zeker en ik was vermoedelijk voor een tijdje van gezeur en gezaag af. De avond ervoor, ook al hoopte ik op seks, kreeg ik in de plaats een ferme, langdurige knuffel van Marianne, maar bij mezelf dacht ik : ‘dat is wel een dure knuffel van tegen de zevenduizend euro’. Ik zweeg evenwel.
Het enige dat ik bijgeleerd had, was dat mevrouw Clemens zich als een canaille gedroeg naar haar personeel toe en naar haar vent toe. Dat was trouwens, zoals ik het zag een echte schotelvod. Als een havik, erg dominant en zelfzeker liep ze doorheen haar domein en elke zin die ze uitsprak, was wel vriendelijk geformuleerd, maar telkens weer een verkapt bevel en soms zelfs een verkapte belediging. Ik was daarover enigszins verbaasd, maar ja, haar zaak was tot in de puntjes verzorgd en die was blijkbaar heel lucratief.
Zelf was mevrouw Clemens erg netjes gekleed. Kleine hak, strakke rok tot op de knie, strakke bloeze die een aanzienlijke boezem verborg, donker gekleurde haren tot op de schouder, een strenge bril en blik, een klein beetje maquillage, maar erg verzorgd. Ze was een stevige vrouw, zonder dik te zijn. Haar figuur kwam mooi tot uiting. In de rok zag je een heel klein buikje en waar je haar kut kon vermoeden, zag je een lichte welving van haar venusheuvel in haar rok.
De woensdag daarna, reed ik alleen, tegen iets voor zessen en op vraag van mijn vrouw, naar Clemens Fashion. Wendy stond mij te woord en ik zei dat ik de rok van mijn vrouw kwam halen. Die liep naar de toog aan de vrouwenkant en zocht. Ze had me gevraagd om even in de lounge te wachten. Dus zette ik me op de sofa die daar stond.
Ik zag Wendy koortsachtig zoeken. Blijkbaar had mevrouw Clemens dat gezien en prompt stond die aan dezelfde toog. Ze babbelde even met Wendy, die kromp ineen bij een antwoord van mevrouw Clemens dat ik niet kon horen. Die kwam in mijn richting en uit beleefdheid stond ik recht.
Mevrouw Clemens stond op een meter voor mij. Ze zei : “mijnheer D’Anvers, ik moet u teleurstellen, maar het kledingstuk in kwestie is nog niet terug van het naaiatelier”. “Mijn excuses daarvoor”. Ze moest mijn naam gelezen hebben op de banktransactie bij de betalingen, de week ervoor.
Waarom ik reageerde zoals ik deed, weet ik niet goed, maar mijn slecht karakter kwam boven en ik zei heel vormelijk : “mevrouw Clemens, u heeft hier een schitterend draaiende zaak, die loopt als een Zwitserse horloge, dankzij uw voortreffelijk beheer er van”. “Toch heb ik een rit van bij mij thuis tot hier en terug, nutteloos gemaakt”. “Dat is erg teleurstellend en mijn ontgoocheling is dan ook erg groot”. “U ziet mij morgen hier terug, iets voor uw sluitingstijd”. Ik zag dat ze ook ineen kromp onder mijn nogal hard uitgesproken woorden, maar ik draaide me om en beende naar buiten.
De dag erna, liep ik in de zaak binnen, om vijf voor zes, sluitingstijd. Er was geen klant meer te bekennen en de enige verkoopster die er nog stond, was Wendy, achter de kassa van de vrouwenafdeling. Die holde naar achteren in het gebouw en kwam terug naar waar ik stond, met mevrouw Clemens naast haar en met een zakje waar mijn ingekorte broek bleek in te zitten.
Mevrouw Clemens was wat bleekjes, nam het tasje van Wendy over en zei : “Wendy, sluit de voordeur maar af en jij mag naar huis. Dan keerde mevrouw Clemens zich naar mij en zei : “mijnheer D’Anvers, dit is de broek die u kocht”. “Wat betreft het rokje van uw vrouw, heb ik slecht nieuws”. “In het naaiatelier, kunnen ze het kledingstuk niet terugvinden, ik heb eergisteren een ander exemplaar van dezelfde rok naar het naaiatelier gestuurd en dat zou vandaag klaar zijn, helaas is hen dat niet gelukt”. “Het zal er maar morgennamiddag zijn”. Ik zag ze trillen van zenuwachtigheid.
Ik bekeek haar erg koel en zei : “dat betekent dat ik nog eens moet terugkomen ?” Ze knikte en had een begin tranen in haar ogen. Dat probeerde ze krampachtig onder controle te houden. Ik zei : “ok, het is wat het is en ik begrijp dat ik morgen, iets voor sluitingstijd moet terugkomen”. Ze knikte bedeesd. Ik wou nog wat ‘zout in de wonde strooien’, dus zei ik : “u heeft me diep teleurgesteld mevrouw, ik dacht dat u uw personeel onder controle had, maar dat blijkt niet het geval te zijn”. “Als ik bekijk wat er gebeurd met een simpele inkorting van een rok, waar u meer dan een week tijd voor nodig blijkt te hebben, dan is dit gebeuren voor mij teleurstellend zoals ik zei, maar voor u erg beschamend !”
Weer had ik die woorden erg hard uitgesproken. “Wilt u mij buiten laten alstublieft ?” Ik zag verslagenheid in haar ogen. Ze liep naar de kassa, greep een bundel sleutels en ging naar de schuifdeur. Voor mij hurkte ze zich neer, een ontsloot het slot van de glazen deur onderaan. Dat gaf een mooie blik op een ferme kont in haar spannende rok. Dan reikte ze omhoog, naar het slot bovenaan de glazen deur en ontsloot ze de deur. Heel haar bloeze was opgespannen en haar dikke borsten kwamen geprononceerd tot hun recht in die spannende bloeze. Ze had zich moeten uitrekken en op haar tippen staan en ik zag onder haar rok een paar gespierde benen. Nog voor ze zich omdraaide, keek ik weg, opdat zij niet zou gezien hebben dat ik haar lichaam bewonderde. Dan verliet ik de zaak. Dat was op donderdag.
De dag erna, vrijdag, liep ik weer binnen en ik kreeg van Wendy een tasje met het rokje in. Mevrouw Clemens was nergens te bespeuren. Mijn broek had ik donderdagavond gepast en die zat als gegoten. Toen ik vrijdag, met de rok van mijn vrouw thuis kwam, en zij dat ding paste, bleek het nog een centimeter of vijf, zes te lang. Dat was begrijpelijk, want op het eerste exemplaar waren de correcte afmetingen afgespeld. Dat exemplaar waren ze evenwel kwijt en dus wisten ze niet meer hoe kort het ding moest gemaakt worden. Ze hadden gewoon gegokt. Ik ging op mijn knieën voor mijn vrouw zitten en spelde zelf haar rok af op de juiste lengte, volgens mijn echtgenote. Ik beloofde die, de rok in kwestie op juiste lengte aan haar te bezorgen. Ik kon alleen niet beloven ‘wanneer’, maar ik beloofde haar wel, de dag erna, zaterdag opnieuw naar Clemens Fashion te rijden. De vierde keer dus.
De zaterdag, net voor sluitingstijd, liep ik die zaak terug binnen. Ik gaf het tasje met de rok aan Wendy en vroeg haar dat tasje aan mevrouw Clemens te willen overhandigen. Dat wou ze doen, maar kon maar op dinsdag, want mevrouw was gaan golfen met haar Maurice, in de latere namiddag. Zondag en maandag waren ze gesloten. Ik zei : “geen probleem Wendy” en ik glimlachte beleefd. “Ik heb er een briefje bij ingestoken voor mevrouw Clemens”.
Op dat briefje stond :
Geachte mevrouw Clemens,
In dit tasje zit de erg dure rok van mijn echtgenote. Gelieve deze in te korten zoals afgespeld. Ik begrijp dat u niet meer de juiste lengte kende, door het ‘verloren’ gaan van het vorige exemplaar. Niet erg, ik heb dit exemplaar zelf op de juiste lengte afgespeld. Gelieve mij te bellen op xxx/xxx xx xx, mijn persoonlijk GSM-nummer om mij mee te delen, wanneer ik de rok in uw zaak kan komen ophalen. Gelieve dit exemplaar niet kwijt te spelen, want dan vrees ik mijn beleefdheid, kwijt te spelen. Hoogachtend, Rick D’Anvers.
Dinsdagmorgen, van de week nadien, kreeg ik om iets voor tien een smsje, met het bericht : ‘de rok van uw echtgenote, ligt morgennamiddag voor u klaar, Regina Clemens’.
Ik moest lachen. In plaats van een hele week, zou het nu één dag duren en ze had bovendien met haar voornaam geantwoord. Ik vond de situatie grappig en besloot, het ding zaterdag voor sluitingstijd op te halen. De vrijdag er voor, stuurde ik haar een berichtje met de tekst : ‘Ik kom morgen, iets voor zes, de rok ophalen, Rick D’Anvers’.
Ze zal ongetwijfeld geïrriteerd geweest zijn dat ik woensdag en donderdag niet opdook.
De zaterdag liep ik de zaak binnen om vijf voor zes. Op de mannenafdeling was niemand te bespeuren. Op de vrouwenafdeling ook niet, maar ik zag mevrouw Clemens komen aanlopen. Ik wachtte netjes. Ze had een tasje met vermoedelijk die rok, in haar hand.
Nu had ik bij het toekomen een prachtig, veelkleurig exemplaar van Hoff, sneakers in de etalage zien staan. Ik nam haar tasje zonder commentaar aan, keek nors en zei : “mevrouw, in de etalage staat een erg veelkleurig model sneakers van Hoff”. “Zou ik die kunnen passen alstublieft, maat 43 ?” Ze holde naar de mannenafdeling. Ik volgde al slenterend. Op de eerste sofa die ik tegenkwam, zette ik me. Geen minuut later, knielde Regina Clemens voor mij met een exemplaar van die sneakers. Mijn vrouw zou nooit zo’n veelkleurig model voor mij kopen, maar ze was er niet bij. Het ding zat als gegoten, dus zei ik : “ik neem ze”. Ze keek omhoog, gezien haar gehurkte houding en ze knikte. Ik zag evenwel een soort ‘tristesse’ in haar blik.
Ze kwam galant recht en liep naar de toog. Ik volgde. Aan de toog greep ze een tasje om de doos met sneakers in te doen en ze draaide zich om. Ik stond vlak achter haar en zag dat ze schrok. De droefheid in haar blik was er nog steeds, maar ze zei : “mijnheer D’Anvers, deze zijn gratis, voor het ongemak dat wij u bezorgden”. Ik keek haar recht in de ogen en zei : “niks van, ik betaal, want anders sta ik in schuld bij u, dat wil ik niet”. Ik greep naar mijn portefeuille, haalde de nodige briefjes er uit en legde ze op de toog. Ik had natuurlijk de prijs in de etalage gezien.
Ze stond roerloos voor me. Ik greep het tasje en nam dat in dezelfde hand als waar ik het tasje met de rok in had en keerde me om naar de uitgang. Halverwege, draaide ik me plots om. Zij schrok want ze was me gevolgd en botste bijna op mij. Ik zei : “Regina, kan of wil je mij vertellen, waarom je ongelukkig bent ?” Haar ogen werden groot van verbazing, ze leek mijn vraag niet te begrijpen, dan plots brak ze, ze begon onbedaarlijk te wenen.
Ik bleef rustig vlak voor haar staan en zei niets. Snikkend en geluidloos stond ze voor me te wenen. De tranen rolden van haar kaken. Ik bleef gewoon staan en liet haar uitsnikken.
Dan zette ik een stap dichter. Ze gaf nog een paar nasnikken en dan stak ik mijn hand onder haar rok en greep naar haar kut. Ze had een slip aan en doorheen dat ding, kneedde ik de buitenkant van haar kut. De twee tasjes, liet ik uit mijn hand, gewoon op de grond vallen.
Haar ogen werden groot en het snikken stopte. Ze wou wat zeggen, maar met mijn andere hand, hield ik één vinger verticaal voor mijn lippen en zei : “sssstttttttt..”
Dan zei ik : “Regina, jij hebt hier een prachtige zaak, met vele medewerksters”. “Die hele zaak draait als een Zwitserse horloge, enkel en alleen dankzij jou”. “Iedereen danst naar jouw pijpen, je hebt steeds alles gezien, vriendelijk en kordaat beveel je elkeen te doen wat jij in je hoofd hebt”. “Alles dient steeds onberispelijkheid, beleefd en met vriendelijkheid te gebeuren”. “”Daar zie jij onafgebroken op toe”. “De hele tijd alles zo onder controle houden, moet een gigantisch zwaar juk op je schouders zijn”. “Jij bent nu éénmaal onophoudelijk precies, controlerend en dominant naar iedereen in je omgeving toe”. “Op zich is dat lovenswaardig, dat maakt je zaak succesvol, maar dat moet erg vermoeiend zijn”. “Jouw vent pakt niet over, die is niet meer dan een gewoon personeelslid dat je moet commanderen”.
Ik bleef ondertussen haar kut doorheen haar slip masseren. Regina reageerde daar niet op.
“Dat gebeuren met die rok van mijn echtgenote, is voor jou, in jouw ogen een catastrofe en ik heb dan nogal ‘dik in de verf gezet’”. “Eerlijkheidshalve moet ik zeggen dat ik die toestand met die rok, prettig vond en van de situatie wou misbruik maken”. Ze keek me onbegrijpend aan.
Dan zei ik : “ik weet dat je snakt naar een paar uur tijd, waarin je de touwtjes uit handen kunt geven, niets moet bevelen, niets moet controleren en waar je gewoon jezelf kunt zijn, zonder dat juk op je schouders”. “Eens per week of per twee weken, een halve dag, geen juk, gaat je de energie geven om de rest van de tijd weer je precieze en onberispelijke zelf te zijn, en alles te controleren”.
“Als je zo’n halve dag de touwtjes uit handen wilt geven, dan heb ik daarvoor een oplossing”. “Jij geeft mij, gedurende een halve dag, de touwtjes van je leven in mijn handen”. Regina zei niets en keek met verbijstering naar mij.
Ik zei : “Regina, kom tegen twaalf uur naar dit adres, volgende maandag, dat is het appartement van een vriend van mij”. “Van twaalf tot vijf, geef je me totale controle over jou, aan mij”. “Na vijf uur mag je terug je gewone zelf zijn”. Tot dan had ik haar kut gekneed, maar die liet ik los en ik schreef op de achterkant van een visitekaartje : Zwaluwstraat, Antwerpen Zuid, zesde verdieping. 6768 is de code van de poort van de ondergrondse garage, wat ik haar ook zeg.
Ik gaf haar het kaartje ze nam het aan en vroeg dan hakkelend : “wat ga jij gedurende die vijf uur doen met mij ?” Ik keek haar recht in de ogen en zei : “alles wat ik leuk en opwindend vind”. Ik lachte. Dan zei ik : “en jij hebt niets te zeggen, zelfs geen geluid maken, tenzij ik het toesta”. “Enkel doen wat ik zeg en elke vraag beantwoorden, die ik stel, en dat steeds onmiddellijk, zonder tegenspraak en met enthousiasme”. Ze kijk naar mij alsof ze een spook ziet.
Ik keer me om, raap mijn tasjes op en ik loop naar de uitgang. De schuifdeuren gaan automatisch open en ik verlaat het pand. Snel keek ik even om en zag haar naar mij kijken met ogen vol consternatie. Ik wuif nog even en loop naar mijn auto. Ze had geen stap verzet. Toen ik doorreed, zag ik haar de schuifdeuren op slot doen.
De zondag ging ik zoals gebruikelijk op bezoek bij één van mijn vier kinderen. Dat ging om beurt. Zo zagen Marianne en ik hen en de kleinkinderen, elk om de vier weken.
De maandag loop ik het appartement van John, mijn kameraad binnen om elf uur. John is alleenstaand en uitbater van een bruin café, mijn stamkroeg. Die is elke dag open vanaf tien uur, behalve de woensdag, zijn sluitingsdag. Meestal komt die na zijn laatste klant terug naar zijn appartement. Maar dat is veelal na middernacht. Hij had mij al lang geleden een kopie van zijn sleutels bezorgd.
Gezien hij vrijgezel is, kan het er een rommeltje zijn. Dus doe ik de kleine afwas die daar staat, ruim hier en daar wat op, ververs zijn lakens op het bed en ik stofzuig het hele appartement. Tien voor twaalf was ik ermee klaar. Ik neem me een koffie en zet me aan zijn terrastafel, kant straat. Hij heeft zowel vooraan als achteraan een terras. Dan steek ik een sigaretje op. Ik was echt benieuwd of Regina zou opdagen.
Stipt om twaalf uur gaat de bel van de voordeur van het appartement. Ik open de deur en vraag : “koffie ?” Ze knikte en ik zei : “zet je maar op het terras achteraan”. Het was nog wel maar voorjaar, maar dat terras was beschut tegen de wind en het voorjaarszonnetje scheen al ferm. Tevens wou ik ze wat laten rustig worden, want voor haar was het een heel grote stap om de controle uit handen te geven.
Eens we beiden met een kop koffie op het terras zaten, vroeg ik : “hoe is jouw relatie met Maurice, Regina ?” Haar gelaat versomberde.
Dan zei ze : “die moet ik ook alles zeggen wat hij moet doen en als vrouw, is dat niet echt prettig”. “Maurice doet wel braafjes wat ik zeg dat hij moet doen, maar dat is geen passie, dat is gewoon mechanisch een taak uitvoeren”. “Er gebeurt tussen ons nog nauwelijks iets, hij gaat liever golf spelen, zoals nu”.
Ik bekeek haar en zei : “als je met mij iets wilt beleven gaat het net omgekeerd zijn”. “Ik zeg wat je dient te doen, maar wel met dit verschil, dat ik geen mechanisch gedoe van jouw kant wil zien, maar passie en vurigheid”. Ik had haar bij die uitspraak recht in de ogen gekeken en ze keek van me weg, met enige verlegenheid.
Ik nam nog een slok van mijn koffie en zei : “kom, we gaan terug naar binnen”. Ik ging gewoon op een eetkamerstoel zitten, maar wel weggedraaid van de tafel. Zij stond voor mij en wist niet wat doen. Ik zei : “Regina, ik ga me met jou maximaal amuseren, hopelijk heb jij daar ook iets aan, maar als ik iets doe, dat je echt onmogelijk kunt verdragen, zeg dan gewoon ‘rood’ en dat stop ik onmiddellijk met wat ik ook doe op dat moment”. “Begrepen ?” Ze knikte.
Dan zei ik met iets hardere stem : “Regina, zet je helemaal bloot voor mij en leg al je kleding, netjes over de rugleuning van de zetel”.
Heel aarzelend en met een rood hoofd, begon ze zich van haar kleding te ontdoen. Bij de BH en de slip, aarzelde ze. Ik zei : “dat ook”. Eens helemaal bloot stond daar een mooie, licht mollige vrouw. Ze had dikke borsten, die ze achter een arm probeerde te verbergen en met de hand van de andere arm, bedekte ze haar kutje. Ik had wel gezien dat het mooi geschoren was, met een klein landingsbaantje . Ze was redelijk gebruind en met die zwarte haren tot op de schouder, was ze best wel een knappe verschijning.
Ik kijk haar glimlachend aan en zeg : “zet je op je knieën, buig voorover, leg je kaak op de mat en strek je armen voor je”. Dat deed ze en ze lag er prachtig bij. Haar kontje stak mooi in de lucht en ik liep even rond haar. Haar borsten lagen op de grond en aan de achterkant zag ik glanzende kutlippen en daarboven een mooi, lichtbruin, sterretje.
Einde deel 1, 2 volgt.
Voor commentaar op dit waargebeurde verhaal, enkel namen en locaties zijn aangepast ; stuur een berichtje naar rickdanvers@yahoo.com of hier op de site. Alle eventueel crimineel interpreteerbare feiten zijn vanzelfsprekend compleet verzonnen. Elke gelijkenis met personen of gebeurtenissen in dit verhaal, berusten louter op toeval. Tevens is dit verhaal enkel bedoeld voor de Gertibaldi site, enkel te kopiëren of te vertalen, mits voorafgaande, schriftelijke toestemming van de auteur.
Sensuele groeten,
Rick