PRIDE RIDE
De volgende morgen word ik gewekt door Pippa. Opgewonden roeptoetert ze tegen mijn nog wat door de whisky bonkende hoofd dat mijn stripper als enige helemaal naakt is gegaan. Dat dat eigenlijk helemaal niet de bedoeling was, want dat het een neef van Sima is, maar dat ik hem blijkbaar zo ver had gekregen en dat iedereen helemaal gek werd. Nou, dit maakt het er niet beter op, ik schaamde me al dat ik me zo liet gaan maar dat wordt straks als ik iedereen onder ogen kom helemaal een ding, lijkt me.
Schots Feestgedruis
De huwelijksceremonie begint om elf uur in de grote balzaal. Als ik daar een uur eerder met mijn cellokist op zijn wieltje achter me aan trekkend binnenloop, wordt er nog volop aan gewerkt door het personeel. Het is prachtig, overal kroonluchters, vergulde ornamenten, grote ramen die uitkijken op de tuin, rijen stoelen met feestelijke strikken, talloze decoraties van bloemen en helemaal vooraan een klein podium voor de musici. Ik speel samen met een violist waar ik nog geen kennis mee maakte. Hij bewerkte de te spelen stukken voor cello en viool, daarna studeerde hij ze als eerste in en de opnames daarvan gebruikte ik om thuis míjn partij te oefenen. Zo te zien ben ik de eerste maar even later komt er een jonge vent binnen lopen, volledig in schotse dracht, met een vioolkist in de hand. Hij ziet er mooi uit, lang haar, baardje, bruin getailleerd jasje en een kilt waarin ook het bruin overheerst.
Pas als hij dichterbij komt herken ik hem, wat me zo ongeveer een rolberoerte bezorgd. Het is de stripper! Met een brede grijns loopt hij op me af en zegt ‘surprise!’ Ik kijk hem verbijsterd aan, hoe kan dit nou. ‘Zal ik me nu dan eerst maar even voorstellen?’ zegt hij lachend, ‘ik ben Paul Walsh. En jij bent Juniper Collins, toch?’ Ik kan alleen maar verbijsterd knikken. En dan komt de aap uit de mouw. Paul vertelt dat zijn nichtje Sima dit heeft georganiseerd, ze wilde me genezen van mijn hopeloze crush op haar broer, door me via mijn liefde voor mijn cello te koppelen aan de viool van Paul. Toen hij en zijn vrienden voor de gein aanboden tijdens de meidenavond te strippen en gisteravond arriveerden wees ze me aan. Hij vond me meteen leuk en zo ben ik in zijn armen terecht gekomen.
Wat ziet hij er prachtig uit. Omdat hij ziet dat ik hem, nog behoorlijk flabbergasted, van top tot teen bekijk, zegt hij: ‘tja, Juniper, als je een Schot bent is dit onze dracht voor als er iets speciaals te doen is. Je ziet er zelf trouwens ook heel mooi uit.’ Ik heb de paarse jumpsuit aangedaan die ik ook droeg tijdens het concert, waarmee mijn medestudenten en ik ons eerste jaar afsloten. De pijpen zijn wijd uitlopend, waardoor ik er toch nog redelijk flatteus uitzie als ik met gespreide benen achter mijn instrument zit. Het bovenstukje is enigszins gewaagd, het heeft alleen rechts een schouderbandje, waarna de stof schuin voor mijn borsten omlaag loopt. Vooral van mijn linkerborst is een groot deel van de aanzet te zien en om die reden heb ik geen beha aangedaan. Ik dacht er niet aan om een strapless te kopen en van mijn gewone beha zou je de bandjes zien.
Natuurlijk is dat het eerste wat Paul opvalt, hij bekijkt uitvoerig mijn borsten, waar ik prompt stijve tepels door krijg. Hij buigt zich naar me toe en fluistert: ‘ik weet nog hoe ze voelden.’ Dat haalt me uit mijn shock en voor mijn doen ongewoon ad rem reageer ik, ook fluisterend: ‘hmm, kan wel kloppen ja, ik weet het ook nog. En jij, ben je bloot daar onder dat rokje? Want wat daar zit herinner ik me ook nog heel goed.’ Paul schatert het uit en roept ‘yéah, one-to-one, I love you!’ Nou, dat is dan wederzijds, want hij is echt heel leuk!
Maar dan wordt het tijd voor meer serieuze zaken. ‘Zullen we dan nu maar even gaan repeteren?’ stel ik voor. We zetten de stoelen en lessenaars zo neer dat we goed ten opzichte van elkaar gepositioneerd raken, Paul staand en ik zittend, en dan kunnen we beginnen. Tijdens de binnenkomst van de gasten spelen we de beroemde Canon van Johann Pachelbel, een stuk dat subliem is voor de combinatie van cello en viool. Met mijn laag gestemde instrument zet ik de toon en even later valt Paul in, de hoge solopartij voor zijn rekening nemend. Het klinkt direct práchtig, dankzij zij zijn vooraf opgestuurde study sluiten we naadloos op elkaar aan.
Hij begint eerst enkele maten te tokkelen en even later, als hij zijn instrument aanzet ontroert het me ontzettend. Het is zo’n mooi stuk, het vraagt om de eenvoud die wij met maar twee instrumenten er precies in weten te leggen. Allebei raken we voor even helemaal verloren in de muziek, als in trance spelen we het door tot het einde. Na afloop klinkt er applaus van de mensen die nog steeds bezig zijn alles in orde te maken, en vereerd nemen we dat in ontvangst.
Afmaken wat begonnen is
Klokslag elf uur gaan de deuren naar de zaal open, waarachter de gasten zich in de hal en de grote salon al verzamelden. Dankzij de intimiteit van Pachelbels muziek verstommen alle gesprekken en gaat iedereen in bijna gewijde stilte zitten. Het is een bijzonder gezicht, al die fraai uitgedoste dames en de meeste heren in de Schotse dracht. Het schijnt dat ze aan de hand van het patroon en de kleur van de tartan, de geruite stof kunnen afleiden bij welke familie of clan je hoort. Het lijkt me wel wat, om in een land te wonen waar iedereen deel is van een clan. Het lijkt me een hechte gemeenschap hier, zo heel anders dan thuis in Engeland.
Paul maakte in de bewerking een herhaling, waardoor we het stuk net zo lang kunnen spelen tot iedereen zit. Helemaal vooraan in de familiebank is Oliver samen met zijn moeder gaan zitten, ook al in Schotse dracht. Het staat hem schitterend en ik voel de vertrouwde kriebels in mijn buik als ik hem zie. Als ik zie dat hij me uit en te na bekijkt groet ik hem met een knikje en concentreer me dan weer op de muziek. Het is voorbij, ik wil hem echt loslaten. En dan is het zo ver, de bruidegom is als laatste gearriveerd en dan schrijdt Sima binnen aan de arm van haar vader, terwijl vier mannen op hun doedelzakken ‘Daar komt de bruid’ van Wagner spelen. Het is oorverdovend, niet te geloven dat die instrumenten zo’n blaaskracht hebben. Maar tegelijk is het ook heel indringend, tot in al m’n vezels voel ik de muziek en de kracht daarvan. Ik begrijp nu waarom ze die doedelzakken vroeger op het slagveld voorop lieten gaan, heel imponerend.
De ceremonie is prachtig, als ik ooit trouw wil ik het ook zo doen, klassieke of betekenisvolle muziek en mooie bezinnende teksten. Halverwege spelen Paul en ik nog een keer samen, het nummer ‘Now we are free’ uit Gladiator. Sima vertelde me eens dat ze door haar huwelijk met een ‘gewone’ jongen eindelijk ontsnapt uit de beklemming die een oud-adellijk geslacht kan opleggen. Vandaar de keuze voor dit nummer, opnieuw bewerkt door Paul, waardoor we elkaar prachtig aanvullen. Na afloop wordt er luid geapplaudisseerd, waarvoor wij met een buiging in de richting van het bruidspaar en de gasten bedanken.
Het feest is leuk, maar naar mijn gevoel ietsje te beschaafd, zowel het diner als het dansen daarna is allemaal wat opgeprikt. Dat verandert allemaal op slag als Sima en haar kersverse man in een auto met rammelende blikken zijn vertrokken. De jasjes gaan meteen daarna uit en de Schotse dansen worden ingezet. De mannen worden steeds woester en het scheelt niet veel of ze gaan volgens mij zo meteen ook nog boomstam werpen, wat hier een nationale sport schijnt te zijn.
Al gauw is het dankzij alle whisky en andere drank een feest van jewelste en niemand zal ons missen als Paul en ik er tussenuit knijpen. Want zojuist kwam hij naar me toe en bromde in mijn oor ‘lieve Juniper, volgens mij moeten wij nog iets afmaken.’ En dat klopt, ik voel dat ook, tot diep in mijn buik, het samen musiceren heeft ons opgewonden. Maar dan niet alleen, ik vind Paul leuk en naast Oliver had ik nog nooit een ander, dus dat wordt tijd. Terwijl wij er de zaal uitlopen zie ik nog net vanuit mijn ooghoek hoe Oliver me niet echt vrolijk nakijkt. Even overweeg ik naar hem te zwaaien, maar realiseer me op tijd dat dat niet aardig zou zijn. Ik heb mijn wraak gehad en hoef het er niet nog eens extra in te wrijven!
In mijn slaapkamer aangekomen zijn we al snel allebei naakt en meteen als ik op het bed ga liggen verdwijnt Paul met zijn hoofd tussen mijn benen, waarna hij mijn kutje de zevende hemel in likt. Tegen de tijd dat me de vlammen uitslaan en ik steeds heftiger tegen hem op steiger, komt Paul omhoog en schuift hij zich in éen rush all the way in mijn lijf, mpf. Voor het eerst heb ik vergelijkingsmateriaal en hij is een stuk groter geschapen dan Oliver, ik voel me meer gevuld en opgerekt dan door Olivers paal. ‘My God, wat ben jij lekker heet en strak, Juniper’ kreunt Paul terwijl hij zich als hij helemaal in me zit even stilhoudt.
Met zijn paal diep in me kust hij me, eerst alleen op mijn lippen, maar als ik die open wordt het al heel snel een hete tongzoen. Hongerig verkennen we elkaars mond, terwijl we met onze tongen woeste cirkeltjes om elkaar heen draaien. Ondertussen begint hij me subtiel te neuken, een klein stukje trekt hij zich terug en komt dan weer terug in me, steeds maar enkele centimeters. Iedere keer dat hij weer helemaal in me komt doet het wat pijn, alsof mijn kutje niet lang genoeg is voor zijn paal. Maar het is een pijn die goed te hebben is en die me alleen maar verder opwindt.
Na een tijdje maakt Paul zich los van mijn mond, steunt op zijn armen boven me en gaat er dan op los. Hij trekt zijn neukzwaard nu steeds bijna helemaal uit me en steekt het er dan dwingend en met veel kracht weer in mijn schede, in die open wond in mijn lijf waar ik zo graag verwond wordt. Ik maak me zo open mogelijk en onderga zijn Schotse geweld, dat erg begint te lijken op een boomstamwerper die in plaats van dat ding weg te gooien hem bij mij naar binnen ramt. Van mij mag hij, ik vouw mijn benen om zijn heupen en stimuleer hem het ritme vast te houden. Op een gegeven moment komt mijn orgasme op gang, wat voelt alsof ik ergens in het verre heelal uit elkaar spat en mezelf weer als een stralende ster bij elkaar vindt rond die zwoegende paal in mijn lijf.
Ik kom aan de lopende band klaar. Het is een uítputtingsslag, het zweet gutst van mijn lijf. Toch wil ik nog meer, want als ik merk dat Paul een versnelling inzet om zelf te gaan klaarkomen zeg ik hem dat ik boven wil. Terwijl ik ervoor zorg dat hij in me blijft, draaien we ons om en even later begin ik mijn ‘pride ride’ op deze Schotse volbloed. Ik weet niet wat dat is met die Schotten, ze hebben iets van een oerkracht in zich, wat wel door die ruige natuur hier zal komen. Ze beginnen me te bevallen, eerst Oliver, nu Paul, ze zijn echt goeie hengsten. Het enige wat ik moet zien te voorkomen is dat ik op ze val, want voorlopig heb ik mijn lesje wel geleerd. De komende tijd is mijn motto ‘Vrijheid Blijheid’!
X, Zara