White Line Fever (2/7)

AFSCHEID SEKS

Het is een van de laatste keren dat we neuken, Chuck en ik en het maakt me verdrietig. Hij brengt me naar New York, waar ik voor arts ga studeren en daarna reist hij door naar Boston, waar hij iets met economie gaat doen. Hoewel ik zélf heb besloten dat het nu tussen ons gedaan moet zijn ben ik er toch wel verdrietig van, we hadden een fijne tijd samen. Mijn poesje kwam niet meteen op gang, maar nu ik van binnen steeds gladder wordt door mijn eigen geil begint het na een tijdje echt lekker te voelen. Chuck zijn vertrouwd wrijvende stam laat daarbinnen geen enkele plekje onberoerd. Per keer schuift hij zich steeds verder uit me, om daarna weer volledig en dieper dan eerder terug te komen. Iedere keer weer voelt het alsof hij me nog iets verder binnendringt, alsof alles daarbinnen nog meer dan anders plaats moet maken voor hem.

Ik kan voelen dat Chuck zich al naar een eerste orgasme toewerkt. Als hij zich wat inhoudt fluister ik: ‘doe maar liefie, ik volg jou wel.’ Ik weet niet wat ik daarmee precies heb losgemaakt maar als Chuck me daarna aankijkt heeft dit keer híj de tranen in zijn ogen staan. Gelukkig blijft hij ondertussen wel door bewegen en terwijl ik nu op mijn beurt zíjn tranen wegkus beweegt hij zich steeds heftiger in me, waardoor het voelt of hij daarbinnen nu echt alles in vuur en vlam zet. Het is niet alleen maar lichamelijk wat hier gebeurt, dat voel ik aan alles, ook onze minds zijn volop in beweging. Allebei zijn we niet alleen maar aan het neuken maar ook onze levens aan het resetten, ons van elkaar aan het losmaken. Ik voel aan alles dat dit afscheid-seks is.

Inmiddels zweten we allebei flink en voel ik me zowel van binnen als van buiten gladder dan glad, zo opwindend zoals onze lijven zich nu in en over elkaar bewegen. Met een heftige grom komt Chuck na enkele minuten in me klaar en ik ben daar echt zo blij mee, hij had dit nodig, om als eerste over de drempel te gaan. Als hij zich helemaal heeft leeggespoten in me laat hij zich met een diepe zucht over me heen zakken, me weer helemaal bedekkend met zijn grote harde lijf en fluistert dan: ‘dankjewel, mijn lief white-trashy meisje.’ Als antwoord vouw ik me met mijn armen en benen om hem heen, om hem bij me te hebben zolang het nog kan.

Als Chuck wat bekomen is, zeg ik dat ik graag boven wil. Alsof ik niks weeg draait hij zich met me om en hoewel zijn paal wel ietsje minder hard is geworden vult hij me nog steeds helemaal. Ik zit op mijn knieën aan weerszijden van zijn heupen zodat ik optimaal controle heb over mijn bewegingen, en rechtop zittend begin ik langzaam te wippen. Ondertussen geniet ik van het uitzicht onder me, van Chucks gezicht dat er nu zó ontspannen uitziet, van zijn geile blauwe ogen, zijn knappe met blonde stoppeltjes bedekte gezicht met de korte bakkebaarden. Ik leun met beide handen op zijn brede gespierde borst, die hij een tijdje terug met mijn naam wilde laten tatoeëren. Ik wist hem daarvan af te houden omdat ik toen al betwijfelde of onze relatie een blijvertje was.

Na een tijdje komt mijn orgasme op gang en hoewel ik klaarkomen altijd al onvoorstelbaar lekker vind is het dit keer heftiger dan ooit. Het is alsof mijn lichaam aanvoelt dat dit het einde van een tijdperk is en me op deze manier laat weten dat het goed is. Want zo is het wel, het voelt íntens en goed, we zullen vannacht en ook morgennacht vast nog wel vaker seks hebben maar zoals het nu is kan het bijna niet meer worden. Dit was het begin van ons uit elkaar gaan…

The Big Apple

We hebben het die nacht nog drie keer gedaan. Steeds weer maakte Chuck me in mijn halfslaap nog een keer wakker om te neuken, de laatste keer als lepeltjes en zo vielen we in een diepe slaap. Hoewel ik weinig heb geslapen sta ik de volgende morgen vroeg fit op en als eerste ga ik op mijn nuchtere maag eens heerlijk een half uur alles van me afrennen. Achter het hotel is een groot park en tussen allerlei andere ochtendlopers ren ik er mijn rondjes tot ik voel hoe mijn lijf tevreden begint te zoemen, altijd een teken dat ik in mijn cadans ben gekomen. Liefs zou ik zo nog een tijd doorlopen maar dit keer maak ik er toch na dat halve uur een einde aan, omdat we verder moeten.

Chuck komt net uit het zwembad als ik in de kamer arriveer en als hij me dan weer op het bed wil hebben voor een laatste neukpartijtje voor ons vertrek weiger ik, het is nu wel even mooi geweest. Wel duiken we samen onder de douche en terwijl we genietend elkaar insoppen knuffelen we nog wat. De nacht daarop in de buurt van Winchester herhaalt zich dit patroon, we neuken nog een keer of vier maar het is net of we die eerste keer in het hotel in Tuscaloosa al afscheid namen, die intensiteit komt niet meer terug in onze seks.

De derde dag arriveren we aan het einde van de ochtend in Manhattan, Chelsea West 25th street. Dankzij Nicolas heb ik daar, niet ver van de Hudson in een hoog huis op de zesde verdieping een klein appartementje gekregen, wat in New York een extreme luxe is. Nadat we alles naar boven hebben gesjouwd nemen we met een lange knuffel afscheid, waarna Chuck doorrijdt naar Harvard, Massachusetts. Als ik hem op de stoep uitzwaai moet ik erg huilen, maar tegelijk voel ik dat het goed is zo. Chuck is me lief en heeft me door een moeilijke periode heen geholpen, maar nu wordt het tijd om te zien of ik het ook zelf kan, op eigen benen staan…

A real big and fast City…

Inmiddels ben ik alweer zo’n twee weken op Manhattan en het voelt als ‘Sam in Wonderland’. Omdat ik komende maanden alle tijd van de wereld heb om New York te zien ben ik niet als een overhaaste toerist aan sightseeing gaan doen, maar ben ik vooral wandelend of hardlopend eerst eens mijn directe omgeving gaan verkennen. Hoewel ik verder nog niks ken van Manhattan ben ik blij dat ik terecht ben gekomen in Chelsea, het is een wijk met niet al te hoge gebouwen en veel kleine parkjes en groenplekjes, soms voelt het bijna aan als een op zichzelf staand stadje. En waar ik direct verliefd op ben geworden is de ‘high line’, vlakbij waar ik woon, een bijna anderhalve mijl lang en tegelijk smal park dat ze aanlegden op een oude verhoogde spoorlijn. Het is ontzettend lekker daar op een bankje zitten, om me te vergapen aan de eindeloze stroom van op en neer wandelende mensen.

Vergeleken met de heksenketel van New York was het in Corpus Christie pure stilte en verliep alles er in een veel trager tempo dan hier. Het voelt alsof niemand hier iets op zijn gemak kan doen, iedereen lijkt alleen maar in uptempo op weg te zijn van hier naar daar of weer terug. En ik geniet er van!
Vanaf dag een dat ik hier ben voel ik me opgenomen in de enorme flow van deze mensen, het doelgerichte, de drive die ze laten zien, waarom zou je het morgen doen als het met wat duwen en wringen ook vandaag nog kan.

Hetzelfde voel ik als ik ga hardlopen, waarbij vooral de looproutes langs de Hudson bijna opwindend zijn. Onnoemelijk veel mensen lopen hier ‘s-morgens vroeg hard, twee stromen tegen elkaar in en als je je tussen hen begeeft voelt het alsof je samen één groot lichaam wordt van in cadans ploeterende en zwetende mensen, die tot het uiterste gaan om zich in shape te houden en om iedere overtollige vetcel uit te bannen. Het zweept me op om nog langer en nog harder te rennen en vaak beleef ik het als de reis hierheen, als mijn lichaam warm is gedraaid en ik steeds harder ga lijkt het rennen tussen die witte lijnen van de voetpaden weer op de ‘white line fever’ van de reis hierheen. Het gevoel dat je voortgedreven wordt en almaar het einde van de lijn wilt bereiken, of zoiets.

Een dag of vier nadat ik hier arriveerde kwam Chuck op zijn terugreis van Harvard naar Texas onverwacht langs, hij wilde me toch nog een keer zien. Hij mocht van mij éen nacht blijven en de uren overdag besteedden we om samen alsnog de toerist uit te hangen. Die ene nacht gebruikten we bijna volledig om elkaar toch weer helemaal suf te neuken, het bleek dat we allebei de seks met elkaar toch wel behoorlijk misten, wat natuurlijk niet anders kan als je een half jaar lang bijna iedere dag en soms wel vaker met elkaar neukt en dan cold turkey stopt. En dus gingen we op elkaar los alsof we elkaar maanden niet hadden gezien, eindeloos beukte Chuck zijn paal op me in en even eindeloos bereed ik hem en zijn heerlijke apparaat terwijl het diep in me stak. Sufgeneukt en bekaf namen we daarna opnieuw afscheid, en dit keer waarschijnlijk voor veel langere tijd…

Na zijn definitieve vertrek richting Texas besloot ik de energie die ik nu voorlopig niet meer in seks kan omzetten te gebruiken voor het trainen van de New York-marathon, om die hier komend najaar mee te kunnen lopen. Manhattan is een eiland, de omtrek ervan is zo’n dertig miles en mijn trainingsdoel is die afstand uiteindelijk rennend af te kunnen leggen, als ik dát kan is de marathon een eitje. En dus train ik fanatiek iedere morgen en kom ik per keer ook steeds een eind verder, terwijl ik zo tegelijkertijd Manhattan verken.

Daarnaast kocht ik een fiets om niet steeds de metro in te hoeven en hoewel het soms behoorlijk gevaarlijk kan zijn is het met een beetje goed uitkijken toch best goed te doen, fietsen in de Big Apple. En zo peddel ik er op los, van de Bronx via Brooklynbridge over het hele Long Island tot aan de Hamptons en alles daar tussenin en van Queens tot diep in New Jersey aan de overkant van de Hudson. Maar het meeste geniet ik toch wel van het rennen langs de Hudson, het water en de ruimte daar doen me een beetje denken aan Mustang Island waar onze caravan stond, hoeveel honderden miles ik daar niet liep…

Een dak boven je hoofd

In huis heb ik inmiddels een leuke meid leren kennen, Francine, ze woont op dezelfde verdieping en is aankomend balletdanseres. Net als ik is ze gek op lang en stevig trainen en regelmatig lopen we samen hard, ze is m’n eerste nieuwe -bijna- vriendin hier! Af en toe drinken we samen ook een wijntje, vaak met wat andere vriendinnen van haar erbij en langzaam raak ik zo toch wat ingeburgerd. Het doet me goed om te merken dat ze me opnemen, want een van de eerste keren al vertelde Francine dat ze Shelley, het vorige meisje dat hier woonde erg mist. Ze is voor een paar jaar naar het buitenland en gaf de makelaar opdracht in ieder geval met een jonge vrouw op de proppen te komen, voor haar vriendin maar ook om met een gerust hart haar appartement gemeubileerd en wel aan te kunnen verhuren. Het voelt allemaal als een lotje uit de loterij.

Na een maand gaat er echter iets anders knagen, m’n studie start pas over vijf weken en ik begin het te missen dat ik niet een baantje heb of zoiets. Voor het geld hoef ik het niet te doen want mum’s nieuwe lover Nicolas maakt iedere maand genoeg geld over, waar ik heel blij mee ben maar toch wil ik iets zinnigs te doen hebben. Vanaf dat moment begin ik wat om me heen te kijken, naar een baantje of vrijwilligerswerk. Daardoor komt het dat, als ik op een namiddag rond een uur of vier, amper een paar straten vanaf mijn huis langs een opvang voor daklozen fiets, met een bordje met ‘vrijwilligers gevraagd’ opvalt.

Op het trottoir voor de shelter zie ik het type mensen rondhangen die me doen terugdenken aan het allegaartje dat op ons white-trash kampje woonde. Voor deze mensen zou ik wel wat willen doen en ik besluit spontaan af te stappen om eens binnen te kijken. Ik word opgevangen door een jonge vrouw, Vicky en als ik vertel dat ik benieuwd ben naar wat hier gebeurt en misschien wel mee wil werken reageert ze verheugd en geeft ze me een kleine rondleiding. Ze vertelt dat ze hier homeless-coach is, dat zij de daklozen bij de deur opvangt, hen een slaapplaats toewijst en helpt bij eventuele problemen. Vanaf vijf uur in de middag mogen mensen hier binnen komen voor een maaltijd en een plek om te slapen, de volgende dag krijgt iedereen ontbijt en moeten ze om uiterlijk acht uur weer weg zijn.

Het verbaast me hoe mooi en schoon alles is en als ik dat zeg gloeit Vicky gewoon van trots. Ze wijst me op een plaquette aan de wand van de eetzaal waarop alle sponsors staan, het shelter draait voornamelijk op hun geld. Bovenaan het lijstje staat ‘ ACC – Anderson Callaghan Constructions Inc.’, een afkorting die ik her en der in de stad ook al op huge hijskranen en andere grote apparaten bij verschillende gebouwen en wolkenkrabbers in aanbouw zag. Vicky vertelt dat alleen dat bedrijf al goed is voor ruim de helft van al het geld dat nodig is om het shelter draaiend te houden, omdat hun missie is dat iedereen een dak boven zijn hoofd verdient. Goh, bedenk ik me een beetje cynisch, doet een rijke patser eindelijk eens iets goeds met z’n geld. Want zeg nou eerlijk, het aantal superrijken neemt alleen maar toe, terwijl er tegelijkertijd heel veel meer arme en dakloze mensen komen, als je het mij vraagt zit er ergens iets goed mis dat die tegenstellingen steeds groter worden.

Terwijl ik zo wat loop te mijmeren zijn we op weg naar de uitgang en om het af te ronden vraagt Vicky of ik dus interesse heb om als vrijwilliger enkele dagdelen per week te komen helpen, als hulp in de keuken of bij het poetsen of wat dan ook. Ja, dit is misschien wel iets, we spreken af dat ik morgen kom proef draaien en als dat wat wordt ga ik hier twee middagen per week werken. Als ik weer buiten sta ben ik blij dat ik deze impuls volgde, het is fijn om ook weer iets nuttigs te doen, zeker voor deze mensen die weinig hebben en hier al geduldig in de rij staan te wachten tot het vijf uur is om binnen te mogen.

X. Zara