Mrs. Elena – Totale overgave (1)

Een avond in Amsterdam

De man leunde tegen een lantaarnpaal en keek toe hoe een groep toeristen in ronddwaalde.

De musea en de architectuur interesseerden hem niet. Hij was hier voor iets specifieks, iets waarvoor hij zich op een bepaalde manier moest overgeven. De nachtlucht aan de Ruysdaelkade was dik en vochtig en kleefde aan zijn huid als een nat laken. Hij voelde een vertrouwde spanning in zijn borst, een wanhopige behoefte om uitgewist te worden, ontdaan van zijn waardigheid en gebruikt te worden totdat er niets meer van zijn ego overbleef. Hij verlangde naar een totale ineenstorting van zijn trots.

De vijf royale glazen goedkope wodka die hij zichzelf eerder had ingeschonken, hadden eindelijk de kloof tussen zijn angst en zijn verlangen overbrugd. Hij staarde naar de rode lichten. Zijn zicht werd dubbel, waardoor een tunnel van rood licht ontstond die hem naar voren leek te trekken. Automatisch begon hij zijn ronde te maken, op zoek of een van de dames ‘vrij’ was. Plotseling schoof een zwaar fluwelen gordijn open.

Daar zat ze in een leren fauteuil. Elena.

Elena, als de belichaming van pure decadentie. Ze was een imposante, blonde amazone, een vrouw met overweldigende rondingen, gehuld in een glanzende zwarte pvc-jurk die zich strak om haar volle boezem en brede heupen spande. Lange zwarte pvc-handschoenen omsloten haar armen, terwijl haar benen waren gehuld in zwarte naadkousen die verdwenen in torenhoge, glimmende lakpumps. Ze glimlachte niet, maar met een kille, roofzuchtige blik nam ze hem op, alsof ze haar prooi al had uitgekozen.

Elena zei niets. Dat hoefde ook niet. Ze maakte slechts een kleine beweging met haar hoofd, in de richting van de deur. De blik in haar ogen liet geen ruimte voor twijfel: het was een bevel. De man aarzelde geen moment. Hij stapte de kamer binnen, waarna de zware deur met een klik achter hem dichtviel en het rumoer van de straat buitensloot. Binnen hing een broeierige lucht. De zware geur van goedkope parfum vermengde zich met de indringende geur van seks en zweet.

‘Julian,’ wist hij eruit te brengen, nauwelijks meer dan een fluistering. Zijn stem trilde terwijl hij voor haar stond. Hij probeerde nog iets van zijn zelfbeheersing te bewaren, maar in de aanwezigheid van haar imposante gestalte voelde hij zich klein, kwetsbaar en volkomen weerloos.
Elena’s reactie liet geen moment op zich wachten. Haar hand schoot naar voren en raakte Julians wang met een harde, onverbiddelijke klap. Het geluid van haar vlakke hand tegen zijn wang galmde door de kamer. Hij nam de klap zonder verzet in ontvangst. Terwijl zijn wang in brand stond, ging zijn hart als een gek tekeer en trok een hete spanning door zijn lijf.

‘Wat kom je hier doen, worm?’ snauwde ze met een vanzelfsprekend gezag dat geen tegenspraak duldde. Ze kwam dichterbij. Bij iedere beweging kraakte het pvc van haar jurk zachtjes. De zware, dierlijke geur van haar huid — muskusachtig, zilt en ongepolijst — drong zijn neus binnen en benevelde zijn zinnen.
Ze wilde geen smoesjes, geen zorgvuldig afgewogen woorden. Ze wilde hem horen breken. Wilde dat hij toegaf hoe diep hij was gezonken, dat hij haar zonder omwegen vertelde waarom hij hier stond, bereid zichzelf voor haar te vernederen — al was hij voorlopig alleen in zijn hoofd nog maar voor haar op de knieën gegaan.

‘Om gebroken te worden,’ hijgde Julian, met trillende stem terwijl hij naar haar opkeek. Om helemaal niets meer voor te stellen.’ ‘Om uw toilet te mogen zijn. Bij deze laatste woorden keek hij haar onzeker aan. Elena bood hem geen troost en deed geen enkele moeite om hem op zijn gemak te stellen. Zonder waarschuwing greep ze hem bij zijn haar en rukte zijn hoofd naar achteren. Nog voor hij iets kon zeggen, haalde ze uit en sloeg hem opnieuw vol op zijn wang. De klap knalde door de kamer, zijn hoofd sloeg opzij en zijn adem stokte even. Elena liet hem geen seconde met rust.

‘Jij wilt mijn toilet zijn? Denk je werkelijk dat je het waard bent om mijn uitwerpselen op te vangen?’ Ze wachtte niet op antwoord. Ze greep hem bij zijn kraag en duwde hem in de richting van het kleine, versleten leren koffertje dat hij bij de deur had achtergelaten. ‘Alsjeblieft,’ smeekte Julian, met een stem die oversloeg terwijl hij naar haar indrukwekkende gestalte opkeek. ‘Mag ik uw toestemming om me voor u aan te kleden?
Toen hij klaar was, bleef hij roerloos staan in de outfit die hij zorgvuldig had uitgekozen: een nauwsluitend zwart pvc-pak dat iedere ronding en contour van zijn lichaam benadrukte, gecombineerd met lange, naadloze handschoenen en rubberen laarzen die tot bovenaan zijn dijen reikten. Om zijn hals droeg hij een leren rode halsband, die werd aangevuld door bijpassende rode polsbanden. Alleen zijn ogen waren nog zichtbaar achter het zwarte rubberen gasmasker dat zijn gezicht bedekte.

De stilte bleef hangen. Elena hield haar hoofd schuin en liet haar blik van zijn rubberen dijlaarzen naar het zwarte gasmasker glijden. Ze glimlachte niet, maar bekeek hem met de kille nieuwsgierigheid van een biologe die een vreemd insect bestudeerde.
‘Eens kijken wat voor materiaal we vanavond in huis hebben,’ sneerde ze, terwijl ze zich bukte en de rits van zijn pvc-pak ruw opentrok. Van enige tederheid was geen sprake. De stof schoot terug toen ze zijn pik blootlegde. Haar ogen gleden over het kleine, slappe ding, met een blik waarin oprechte spot te lezen stond. Een korte, scherpe lach weerklonk tegen de muren.

‘Is dát alles? Dat zielige, nietige dingetje is wat je me te bieden hebt? Je bent praktisch gecastreerd, Julian. Het is een wonder dat je hem ’s ochtends überhaupt kunt terugvinden.’ ‘Kijk er eens naar,’ sneerde Elena. ‘Het is gewoon lachwekkend, Julian. Zeg eens, werkt dat ding eigenlijk nog, of dient het alleen maar als versiering?’
Zonder waarschuwing sloeg de spot om in geweld. Elena haalde uit en met de punt van haar lakleren hak schopte ze hem herhaaldelijk en meedogenloos in zijn ballen. Julian zakte ineen; de verblindende pijn in zijn kruis vertroebelde zijn zich. “Kijk jou nou eens. Het is bijna indrukwekkend hoe zielig je bent.” Ze gaf zijn kleine, onbedekte geslachtsdeel nog een laatste, spottende tik met haar gehandschoende vinger – een gebaar van volslagen minachting dat nog pijnlijker aankwam dan de schoppen zelf.
“Je ziet er nu al gebroken uit, Julian. En we zijn nog maar net begonnen,” spotte ze, terwijl ze een kleine wit envelopje net buiten zijn bereik liet bungelen. “Ik heb niets aan een lafaard die flauwvalt. Ik wil een speeltje dat elk greintje van de pijn die ik hem ga toebrengen, ook echt kan voelen. Dit houd je wel op de been, terwijl ik jouw trots volledig afbreek.”

(Laat weten of je wilt dat ik verder schrijf)