Het was donderdagmiddag toen mijn telefoon ging op het werk. Ik zat achter mijn bureau op kantoor, strak in pak, maar onder mijn broek droeg ik de strakke, metalen kuisheidsring die Nele voor het vertrek persoonlijk bij me had afgesloten.
Ik zag haar naam op het scherm oplichten en nam meteen met hese stem op. “Ja, Meesteres?”
“Geert…” Neles stem aan de telefoon klonk rauw, zwaar en zuchtend. Ik hoorde op de achtergrond het soppende, natte geluid van vingers die intensief over vochtige huid wreven. “Ik word helemaal gek op kantoor. Mijn spleet staat wijd open en het vocht drupt over mijn benen. Ik ben zó geil dat ik niet meer helder kan denken.”
Een golf van hitte schoot door mijn buik. Mijn paal knelde meteen pijnlijk tegen het koude staal van de kuisheidsring.
“Wat… wat bedoelt u, Meesteres?” vroeg ik zacht, terwijl ik schichtig om me heen keek naar mijn collega’s een paar bureaus verderop.
“Mijn handen zitten onder mijn rok,” fluisterde Nele rauw. Ik hoorde het soppende, natte geluid van haar vingers over de telefoonlijn. “Ik wrijf mijn clit keihard tegen de rand van de bureaustoel. Maar het is niet genoeg. De drang is te groot. Ik hou het niet meer hier op kantoor.”
Ze hield een korte pauze, haar ademhaling hevig en gejaagd.
“Ik pak mijn spullen en ik rijd nú naar huis om vanuit mijn thuiswerkkantoor te werken,” zei ze kordaat. “Jij blijft op kantoor tot je werktijd erop zit. Zorg dat je paal strak in het staal blijft zitten tot ik je vanavond verlos.”
Rond één uur ’s middags kwam Nele thuis aan. Ze verlangde niet eens meer naar de discretie van haar werkkamer. De grenzeloze drang die de chemische herprogrammering in haar lijf teweegbracht, nam de overhand.
Ze gooide haar kantoorkleding in de gang van zich af en stapte spiernaakt de living binnen. Ze pakte de paars-zwarte dildo uit het nachtkastje en liet zich op de linnen bank vallen. Ze spreidde haar benen wijd over de leuningen en ramde de kunstlul zonder enige aarzeling diep in haar achterste, terwijl haar vingers wild over haar kletsnatte, gezwollen knopje wreven.
Het vulgaire, soppende geluid van het rubber dat meedogenloos in haar anale kanaal werd gepompt, galmde door de stille woning.
Plotseling ging de deur van de gang open. Ella, die nog steeds studeerde voor haar examens en dacht dat ze alleen thuis was, wandelde de living binnen met een lege koffiemok.
“Mama?!” klonk de verstikte stem van Ella ergens op de achtergrond in het huis.
“Kijk maar goed, Ella!” gilde Nele hees, terwijl haar stem omsloeg in een rauwe, ongecontroleerde kreet. Nele hield zich niet meer in. Haar onderlijf schokte hevig en met een gigantische, kletsende straal spoot haar squirtvocht krachtig over de salontafel en de houten vloer, terwijl de kunstlul diep in haar achterste bleef steken.
Deze keer was Ella niet weggelopen. Ze bleef staan.
De strategie van Dr. Alex De Witte begon in de dagen die volgden zijn vruchten af te werpen. Nele trok zich op geen enkel moment meer terug. Ze kookte spiernaakt, ze zat naakt op de bank te lezen en beval mij om op de grond aan haar voeten te liggen terwijl we televisie keken. Ella werd ingesloten door de absolute onverstoorbaarheid van haar ouders.
Vrijdagavond vond de definitieve kanteling plaats.
De eerste golf van hysterie en woede bij Ella was volledig uitgewoed. Haar gezichtsuitdrukking was niet langer gevuld met walging, maar met een diepe, verwarde uitputting. En uit die uitputting borrelde langzaam een intense nieuwsgierigheid op.
Toen Nele na het eten naakt op de bank ging zitten en haar benen breed over elkaar sloeg, kwam Ella de living binnen. Ze ging niet naar haar kamer. Ze ging op de stoel tegenover de bank zitten en bleef strak naar het tafereel kijken.
Ik lag op mijn knieën en buik op het kleed, mijn neus vlak bij Neles blote voeten.
“Je loopt al dagen zo rond, mama,” zei Ella zacht. Haar stem klonk niet meer boos, maar gefascineerd, bijna zoekend. “En papa… hij doet gewoon alles wat je zegt. Hij kijkt niet eens meer op.”
Nele nam een slok van haar wijn en keek onze dochter rustig aan. “Omdat dit is wie wij zijn, Ella. Je vader heeft zijn onderwerping aan mij volledig aanvaard. En ik heb absolute dominantie over hem. Er is geen schaamte meer. Alleen maar pure vrijheid.”
Ella keek van haar moeder naar mij. Haar blik gleed over mijn naakte, volgzame rug en over de kuisheidsring die om mijn paal geklemd zat.
“Is het… voelt het niet vreemd?” vroeg Ella hees, terwijl haar ogen glinsterden van een onmiskenbare interesse. “Hoe kan het dat jij al die macht hebt over hem? En dat hij dat wíl?”
Nele glimlachte arrogant en tilde haar voet op, om haar hiel recht op mijn nek te planten. Ik drukte mijn gezicht dieper in het tapijt en liet een gehoorzame kreun horen.
“Het is de natuurlijke orde die we te lang hebben onderdrukt,” verklaarde Nele op een koele, uitnodigende toon. “Dr. De Witte heeft ons laten zien dat deze verlangens in ons bloed zitten. In het bloed van onze familie, Ella. Het bevrijdt je van alle maatschappelijke kaders.”
Ella slikte hard. Ze boog iets voorover op haar stoel, haar blik strak gericht op de gezwollen, roze spleet van haar moeder en de manier waarop ik gehoorzaam onder haar voet lag.
“In… ons bloed?” fluisterde Ella. Ze zette haar handen op haar eigen bovenbenen, haar ademhaling werd merkbaar sneller. “Dus… jij voelt je echt beter zo? Machtiger?”
“Ik voel me een godin in mijn eigen huis,” antwoordde Nele stellig. “En je vader is mijn trouwste dienaar.”
Ella bleef minutenlang roerloos staren naar het schouwspel. De maatschappelijke conditionering was definitief gebroken; de nieuwsgierigheid had het overgenomen.