Zaterdagmiddag, twee dagen na die intense donderdagavond op de bank. Robert had slecht geslapen. Telkens als hij zijn ogen sloot, zag hij Chantal weer voor zich. Hoe ze bovenop hem zat, haar nachtjapon uittrok en hem langzaam in zich nam. Hij had zichzelf streng toegesproken dat het eenmalig moest blijven. Een fout. Een vreselijke, maar eenmalige fout. Toch voelde hij spanning zodra hij haar hoorde lopen op de gang.
Linda was vanmorgen vroeg vertrokken voor een wellnessdag met een vriendin en zou pas laat in de avond terugkomen. Mark bleef bij Lisa. Het huis was voor het eerst in lange tijd helemaal van Robert en Chantal.
Chantal had zich de hele ochtend op haar kamer verscholen. Robert maakte zich wat zorgen omdat hij haar nog niet gezien had. Om kwart over twee klopte Robert zacht op haar deur.
“Chantal? Mag ik binnenkomen? We moeten echt praten.”
Ze aarzelde even. “Ja… kom maar.”
Robert stapte naar binnen en sloot de deur zorgvuldig achter zich. Hij droeg een simpel wit T-shirt en een donkergrijze joggingbroek. Chantal zat in kleermakerszit op haar bed, gekleed in een oversized wit T-shirt, een kort rokje en een zwart slipje. Geen bh. Haar stevige borsten tekenden zich duidelijk af onder de dunne stof.
Robert ging op de rand van het bed zitten, op veilige afstand. Even zeiden ze niets.
“Ik blijf het maar terugzien,” begon hij uiteindelijk zacht. “Donderdagavond. Op de bank. Wat we gedaan hebben… Het was verkeerd, Chantal. Ik ben je vader. Dit hoor niet zo.”
Chantal keek naar haar handen. Haar wangen kleurden rood. “Ik weet het, pap. Ik voel mij ook schuldig. Elke keer als ik eraan denk, word ik kwaad op mezelf. Maar… ik kan het niet uit mijn hoofd zetten. Hoe het voelde en hoe fout dit is.”
Robert zuchtte diep en wreef over zijn gezicht. “We moeten dit stoppen. Voordat het nog verder gaat. Voordat iemand erachter komt.” Chantal schoof iets dichter naar hem toe. Haar blote knie raakte zijn dij. “Maar wat als ik het niet wil stoppen?” fluisterde ze. “Wat als ik juist meer wil? Ik droom elke nacht over je. Over hoe je mij vasthield… hoe je in mij kwam.”
Haar hand gleed voorzichtig naar zijn been. Eerst alleen op zijn knie, toen langzaam hoger. Robert pakte haar hand niet weg, maar hij keek haar wel waarschuwend aan.
“Chantal… niet doen.”
Toch liet hij toe dat haar vingers zacht over zijn dij streelden. Langzaam schoof ze nog dichterbij tot ze tegen hem aan zat. Haar borst drukte licht tegen zijn arm.
“Pap… voel je het ook?” vroeg ze zacht. “Die spanning? Alsof het huis zelf veranderd is.”
Robert slikte. Zijn ademhaling werd zwaarder. “Ja… dat voel ik ook. Maar het mag niet.”
Zijn hand legde zich toch op haar knie. Hij streelde haar dij, eerst aarzelend, toen iets steviger. Chantal spreidde haar benen een klein beetje. Zijn vingers gleden hoger, tot onder de rand van haar T-shirt. Hij streelde haar buik, toen hoger, tot hij de onderkant van haar borst voelde.
Chantal zuchtte zacht en schoof bij hem op schoot. Ze kusten niet meteen, maar hielden elkaar alleen vast. Hun lichamen drukten tegen elkaar. Robert voelde hoe hard hij werd. Chantal voelde het ook door de dunne stof van zijn joggingbroek.
“Dit is gevaarlijk,” mompelde hij tegen haar hals, maar zijn handen gleden nu onder haar T-shirt en pakten haar borsten vast. Hij kneedde ze zacht, draaide met zijn duimen over haar harde tepels. Chantal kreunde zachtjes en begon langzaam met haar heupen te bewegen, wrijvend over zijn harde pik. “Ik wil je weer voelen, pap… heel even maar…”
Ze trok haar T-shirt uit. Robert staarde naar haar naakte bovenlijf. Even later trok hij ook zijn eigen shirt uit. Hun blote bovenlichamen drukten tegen elkaar. Chantal schoof haar rokje naar beneden en haar slipje opzij en wreef haar natte kutje over zijn ontblote pik, zonder hem meteen naar binnen te laten.
Robert kreunde diep. “We mogen dit eigenlijk niet…”
Toch pakte hij haar heupen vast en hielp haar ritme. Na een paar minuten tilde hij haar iets op en liet haar langzaam over zijn dikke pik zakken. Chantal hapte naar adem toen hij haar oprekte en helemaal in haar gleed.
“Oh pap…” kreunde ze zacht terwijl ze langzaam begon te rijden. “Dit voelt zo goed…”
Robert zoog aan haar tepels, kneedde haar billen en stootte voorzichtig omhoog. Het ging langzaam, intens, bijna teder. Hun gekreun vulde de kamer. Chantal reed iets sneller, haar borsten deinden voor zijn gezicht.
Ze waren zo verdiept in elkaar dat ze de voordeur beneden niet hoorden. Linda was vroeger thuisgekomen omdat haar vriendin last kreeg van opkomende migraine. Ze liep zacht de trap op en wilde net naar haar eigen kamer gaan toen ze de geluiden hoorde.
Het kraken van het bed. Het hijgen. De zachte, maar duidelijke kreunen. Ze liep zachtjes richting de kamer van Chantal en deed voorzichtig de deur van haar kamer open. Wat ze zag, trof haar als een mokerslag.
Chantal zat bovenop Robert, helemaal naakt, haar rug licht gekromd terwijl ze op en neer bewoog op haar vaders pik. Robert had zijn handen op haar billen en zoog aan een van haar tepels.
Op dat exacte moment kon Robert zich niet meer inhouden. Met een diepe, schorre kreun greep hij Chantals heupen stevig vast en spoot hij met krachtige stralen zijn dikke, warme sperma diep in zijn dochter. Chantal kreunde zacht mee, haar kutje kneep om hem heen terwijl hij zich helemaal in haar leegde.
Dik wit sperma liep al snel uit haar kutje langs zijn nog half stijve pik naar beneden.
Linda stond als bevroren in de deuropening, hand voor haar mond. Haar ogen waren groot van shock. Maar tegelijkertijd was er iets anders in haar blik, een mengeling van ongeloof, afgunst en herkenning. Per slot van rekening deed zij precies hetzelfde met hun zoon.
“Wat… de fuck…” zei ze uiteindelijk, haar stem hees.
Chantal en Robert schrokken zich wezenloos. Chantal probeerde van hem af te klimmen, maar toen ze dat deed, gleed er nog meer sperma uit haar kutje langs haar dij. Robert werd lijkbleek.
“Mam… ik…” stamelde Chantal.
Robert kon alleen maar zeggen: “Linda… dit is… we…”
Linda staarde hen nog een paar seconden aan, haar blik gleed over het sperma, de naakte lichamen, de schuldige gezichten. Ze zei verder niets. Ze trok de deur dicht en liep weg.
De stilte die achterbleef was oorverdovend. Chantal zakte trillend op haar bed.
“Kutzooi” zei Robert hardop. De paniek was duidelijk zichtbaar.