De verleiding van Victor
Een paar weken na de familiebarbecue en het gesprek tussen Samantha en Lieke nadert een zaterdag waarop Victor alleen thuis is. Samantha en Lieke hebben die dag, zodra ze er lucht van kregen, in hun agenda geblokt en het programma voor die dag samen goed doorgesproken. Het wordt een tweeluik met een krachtig scharnier er tussen. Als eerste kijken we mee naar de Verleiding van Victor.
Zaterdagmiddag, half drie
Victor is alleen op een manier die hem prima bevalt. Demi en Angel zijn shoppen in Antwerpen en blijven het hele weekend weg, Matthijs ook. Die heeft een vriendenweekend. Het huis ademt rust en ruimte. Hij heeft nog even gedacht aan Lieke en Samantha, maar ergens leek het hem te riskant iets met hen af te spreken.
Hij heeft een dubbele espresso gezet die naast het opengeslagen boek op het tafeltje naast de bank ligt. Buiten hangt een vreemd zaterdagmiddaglicht dat alles onschuldig maakt en juist daardoor gevaarlijk. Angel heeft net nog een appje gestuurd met een foto waarop Demi in een nieuwe jurk staat. “Kopen?” staat er onder en hij heeft direct geantwoord met “Tuurlijk.” Net als hij verder wil lezen gaat de bel. Hij verwacht niemand. Zou Samantha misschien aan de deur staan met Beau? Hij trekt zijn joggingbroek recht en loopt naar de voordeur. Als hij opendoet, staat daar Lieke. Dit is geen toeval. Dat ziet hij meteen. Een croptop, een kort rokje, blote benen, haar haar losser dan nodig. Ze glimlacht alsof ze hem betrapt op iets wat nog niet gebeurd is.
“Ik kom een eenzame man gezelschap houden,” zegt ze. Victor leunt tegen de deurpost. “Oh, wist je dat?” “Ja, dat hoorde ik van Samantha. Uit de familieapp.” “O, daar zit je nog niet in? Dan moet Sam je maar snel toevoegen.” De naam schuift tussen hen in als een hand over een tafel. Victor laat haar binnen en ze loopt door naar de woonkamer. Haar telefoon legt ze op tafel, scherm naar beneden. Ze houdt haar oortjes in. Victor denkt er niets van; iedereen loopt tegenwoordig half verbonden door de wereld. Maar aan de andere kant van de lijn zit Samantha. Stand-by. Thuis. Alleen. Jaiden is met Beau wandelen in het park, precies zoals afgesproken. Samantha heeft het huis stil gemaakt, bijna ceremonieel, draagt lingerie. Ze hoort Victor vragen of Lieke iets wil drinken. Lieke lacht zacht. “Nee, dank je, ik kwam even kijken of je vuur al brandt.” Samantha sluit haar ogen. Victor kijkt naar Lieke. Eerst geamuseerd, dan aandachtiger. Hij zoekt naar de grap, maar Lieke geeft hem geen veilige uitgang. Ze verschuift een stoel en gaat dicht bij hem tegenover de bank zitten. Niet naast hem. Tegenover hem. Alsof hij bekeken mag worden. “Waar is Samantha?” vraagt hij. “Die is thuis.” Daar is geen woord van gelogen. Sam glimlacht.
Lieke speelt vanmiddag op twee borden. Voor Victor is ze nabij, voor Samantha is ze verslaggever, uitvoerder, medeplichtige. Soms raakt haar hand haar oortje heel kort aan. Dan weet Samantha: ze luistert nog. Ze hoort mij. Ik zit in haar oor. Langzaam verandert het gesprek van onderwerp zonder dat een van beiden precies kan aanwijzen wanneer dat gebeurt. Eerst gaat het nog over het boek op tafel, over zijn werk, over zijn weekend, over Antwerpen, over Demi die altijd twijfelt bij jurken en Angel die daar genadeloos eerlijk over kan zijn. Maar Lieke luistert maar half. Haar blik blijft af en toe aan hem hangen. Aan zijn handen. Aan de manier waarop hij zijn knie iets verschuift. Aan de joggingbroek die hij bij de deur haastig had opgetrokken en die nu weer wat losser om zijn heupen hangt. Victor merkt het. “Je kijkt alsof je iets wilt zeggen.” “Misschien kijk ik omdat jij iets probeert te verbergen.” Hij lacht kort. “In mijn eigen woonkamer?” “Juist hier.” Samantha hoort het in haar oortje en gaat rechter zitten. Ze kent die toon van Lieke. Niet uitdagend in de platte zin. Eerder onderzoekend. Alsof ze een lucifer langs een doosje haalt en nog even wacht met strijken. Victor leunt achterover op de bank. Hij probeert ontspannen te lijken, maar zijn stem verraadt hem. “En wat verberg ik dan?” Lieke schuift haar stoel iets naar voren. Niet veel. Genoeg. “Dat je allang weet waarom ik hier ben.”
Even zegt niemand iets. Op tafel ligt de telefoon met het scherm naar beneden. Zwart, stil, aanwezig. Victor kijkt naar Lieke. Dan heel even naar de telefoon. Niet lang genoeg om iets te begrijpen. Wel lang genoeg om onrust te voelen. “Heeft Samantha je gestuurd?” “Nee, ik laat me niet sturen.” Dat antwoord is gevaarlijker dan een bekentenis. “Dat bedoelde ik niet.” Lieke glimlacht. Vilein. Ze schuift nog iets dichterbij. Haar knieën raken bijna de knieën van Victor. Victor beweegt niet, maar alles aan hem lijkt al een halve stap achteruit én naar voren te willen. “Heb je eigenlijk iets aan onder die joggingbroek?,” vraagt ze, “je deed zo je best bij de deur die op te hijsen.” Victor ademt uit door zijn neus. Een lach, bijna. “Lieke…” “Dat is geen antwoord.” Aan de andere kant van de lijn sluit Samantha haar ogen. Victor blijft nog een moment zitten alsof hij de oudere, verstandige man kan blijven door simpelweg niet te bewegen. Maar Lieke wacht. En juist dat wachten doet het werk. “Je bent brutaal vandaag,” zegt hij. “Nee,” zegt ze. “Vandaag zeg ik het alleen hardop.” Dan komt hij overeind en trekt zijn joggingbroek uit. Eén beweging, te snel om nog terug te kunnen. Hij staat vlak voor haar. Bloot genoeg om geen uitweg meer te hebben. Met zijn lul vlak voor haar ogen.
Lieke kijkt aandachtig. “Nou?” zegt hij. Lieke glimlacht niet. “Ga maar zitten.” Hij blijft staan. “Jij komt mijn huis binnen en zegt mij wat ik moet doen?” “Ja.” Aan de andere kant van de lijn houdt Samantha haar adem in. Uiteindelijk gaat Victor zitten. De bank zakt onder hem weg. De kamer lijkt ineens kleiner. De espresso staat nog naast het boek, koud inmiddels, absurd huiselijk naast wat er verder gebeurt. Lieke schuift haar stoel nog een beetje dichterbij. Nu zitten haar knieën bijna tussen de zijne. Ze leunt niet naar voren. Ze laat hem naar haar kijken. “Weet je nu waarom ik kom?,” zegt ze. “Ik heb een vermoeden.” “Dat is nog geen duidelijk antwoord.” Hij lacht kort. “Je wil dat ik naar je kijk.” “Dat is het begin.” Lieke laat haar blik even zakken en weer terugkomen. “Maar ik ben geen museumstuk. En zo half naakt bezoek je geen museum.” Die zin raakt. Victor kijkt naar haar benen, naar haar gezicht, naar haar navel. Hij probeert nog één keer de man te zijn die afstand kan bewaren, maar zijn stijve heeft al lang hem verraden. Lieke ziet het. Samantha ziet niets, maar hoort genoeg. “Kijk me aan,” zegt Lieke. “Ik kijk.” Ze spreidt haar benen, alsof ze het laatste stukje beleefdheid uit de kamer verwijdert.. “Laat me dan maar zien hoe blij je met me bent.” Hij ademt hoorbaar uit. “Je bedoelt…” Victor slikte. “Lieke…” “Precies, Victor. Dat…”
Lieke leunt achterover. Haar handen liggen losjes op haar bovenbenen. Haar aanwezigheid is genoeg; dat is juist het vernederende en het heerlijke eraan. Victor blijft naar haar kijken. “Zeg het dan,” fluistert ze. “Wat?” “Wat ik met je doe.” Hij lacht niet meer. “Je maakt me gek.” “Beter.” “Je bent gevaarlijk.” “Ook beter.” “Je weet precies wat je doet.” “Nu komen we ergens.” Ze glimlacht. Niet lief. Niet hard. Vilein genoeg om hem nog iets verder te trekken. “En nu ophouden met praten.” Victor gehoorzaamt niet meteen. Dat zou te makkelijk zijn. Hij houdt haar blik vast, alsof hij haar nog één keer wil laten voelen dat hij geen man is die zich zomaar laat commanderen. Maar dan beweegt zijn hand. Niet gehaast. Niet onzeker. Eerder alsof hij eindelijk accepteert dat de middag precies hierheen moest. Lieke kijkt toe. Dat is alles wat ze doet. En juist dat maakt het onhoudbaar. Ze hoort Samantha hijgen. Victor sluit even zijn ogen. “Nee,” zegt Lieke. Hij opent ze weer. “Kijk naar me.”
Hij kijkt. De kamer wordt smaller, warmer, stiller. Buiten blijft het licht onschuldig tegen de ramen liggen, maar binnen is niets meer onschuldig. Zijn adem verandert. Zijn schouders verliezen hun laatste spanning. Niet omdat hij ontspant, maar omdat hij zijn verzet opgeeft. Lieke ziet het gebeuren. “Zo,” zegt ze zacht. “Geef je maar over. Aan mij.” Die woorden raken hem harder dan haar blik. Victor probeert iets terug te zeggen, maar er komt niets bruikbaars. Alleen adem. Alleen overgave die nog net op trots lijkt. Lieke buigt iets naar voren. “Toe maar. Ga maar door tot je op je buik spuit.” Hij lacht. Liekes hand glijdt over haar benen naar boven, naar de rits van haar rokje. Ze blijft kijken hoe zijn hand zijn lul masseert. Langzaam trekt ze de rits omhoog en trekt het rokje onder haar billen vandaan. Dan kijkt hij recht tussen haar benen. Naakt. Geschoren. Lieke spreidt haar benen iets verder. Hij ziet haar spleetje. Vochtig. In haar oortjes hoort ze hoe Samantha zich vingert. Heel even geeft ze woorden aan wat ze doet.
“Je keurt weer he… Of ik sappig ben… Dat windt je op hè dat je naar het kutje van de vriendin van je dochter kijkt.” Zijn adem stokt, hij trekt sneller. Lieke laat haar vingers rustig van haar navel naar haar klitje glijden. “Dit is mijn gevoeligste plekje, Victor.” Ze zegt het kalm. Te kalm. Hij hapt naar adem. “Lieke…” “Dat zegt Sam tenminste altijd.” Samantha kreunt, fluistert zacht “Oh Liek ga je jezelf vingeren?” Lieke glimlacht, streelt haar klitje. “Wist je dat Sam daar al nat wordt zonder vingers, Vic…?” Ze kijkt hem recht in zijn ogen. Hij zegt niets. “Dat had je bij de barbecue al gezien, hè?” Hij beweegt bijna niet. Maar zijn gezicht verraadt hem. “Zeg het maar,” fluistert Lieke. Hij schudt zijn hoofd. Niet omdat het niet waar is, maar omdat woorden het erger maken. Lieke versnelt de beweging rond haar klitje. Dan, fel, hardop “Zeg wat je zag, Vic.” De stilte wordt zo strak dat zelfs Samantha zich even inhoudt. Victor slikt. “Haar broekje…” Hij stopt even met trekken. Lieke wacht rustig. Dat wachten doet meer dan aandringen. Zijn adem hapert “Haar broe… haar broekje was nat.” Hij kreunt, trekt sneller nu. “En jij hebt dat onthouden. Want dat vond je lekker hè, haar natte broekje.” “Ja.” “Je vond het niet erg om te zien.” Hij antwoordt niet. “Victor,” zegt Lieke zacht, “weet je eigenlijk wel van wie ze zo nat was?” Het is er uit voor hij er erg in heeft. “O God, Sam….”
Het gebeurt bijna per ongeluk. Keihard. Alles ontglipt hem. Haar naam uit zijn mond. Zijn zaad op zijn buik. Alles valt stil. Maar niet Samantha, die luidruchtig doorvingert tot Lieke haar in haar oortjes hoort klaarkomen. “Liek,” fluistert ze, “Hij riep mijn naam.” Lieke blijft Victor aankijken. Ook nu. Juist nu. Pas op dit moment begrijpt ze dat ze niet alleen zijn verlangen heeft aangeraakt, maar ook iets dat daaronder lag. “Nou zeg,” zegt Lieke zacht, bijna lachend, “zit ik hier met je te masturberen en dan roep je háár.” Victor kijkt verslagen. “Ik zit hier vlak voor je geil te wezen, helemaal voor jou, Vic.” Nu klinkt het anders. Niet speels meer. “En jij roept haar.” Victor zakt terug tegen de bankleuning. Zijn adem is zwaar. Zijn gezicht staat open, bijna boos van eerlijkheid. Dit is het genadeloze van deze middag. Niet dat hij zich aftrekt voor de vriendin van zijn dochter. Maar dat hij, als hij klaarkomt, de naam van zijn dochter roept. De naam die hij niet had willen noemen. En die toch de kamer binnenkwam. Lieke kijkt niet weg. Ook daarna niet. Meedogenloos. Gretig. En voor het eerst een beetje nerveus over wat ze had opgeroepen.
Heel even kijken ze elkaar roerloos aan. Bij Victor dringt het besef door welke naam hij riep. Bij Lieke dat haar missie voor dit deel van de dag eigenlijk al geslaagd is. Eerst voelt ze de triomf. Dit was waarvoor ze kwam. Hij heeft zichzelf verraden. Samantha heeft het gehoord. De middag heeft zijn bewijs geleverd. Maar dan komt er iets anders. Geen jaloezie of spijt, maar wel iets scherps. Zij had de deur bij hem geopend. Samantha was naar binnen gestapt. Lieke kijkt naar Victor, naar zijn open gezicht, zijn zware ademhaling, zijn bijna boze eerlijkheid.
Nee, denkt ze. Niet alleen zij. Niet alleen Sam. Dan klinkt Samantha in haar oor. Kort. Hees. Dwingend. Ze wil dat Lieke doorgaat. “Lik zijn zaad op. Alles. Slurpend.” Ze wil dat Lieke het moment opeist namens haar. En precies daardoor beweegt Lieke niet meteen. Haar blik blijft op Victor gericht, maar haar aandacht keert naar zichzelf terug. Niet naar de stem in haar oor. Niet naar de naam die hij net riep. Naar haar eigen lichaam, haar eigen aanwezigheid, haar eigen plek in deze kamer. Victor ziet de aarzeling. “Wat is er?” vraagt hij. Lieke buigt iets naar voren. Ze zwijgt. Victor wil iets zeggen, maar de woorden blijven ergens achter zijn tanden hangen. Dan staat Lieke op, komt dichterbij. Ze laat de stilte het werk doen. Ze knielt en gaat met haar knieën schrijlings op de bank zitten. “Wat doe je?,” vraagt hij. Ze glimlacht flauwtjes. “Eerst haar deel.” Victor kijkt haar aan. Haar tong raakt zijn buik. Ze slurpt. Hij voelt hoe haar tong, haar mond, daarna langzaam over zijn geslacht gaat en alles opzuigt. Dan komt ze even naar boven en kust hem en likt met haar tong over zijn lippen.
Dan pakt ze zijn kin. Niet hard, maar dwingend genoeg om hem terug te halen. Zijn blik schiet naar omhoog. Even voelt hij haar kracht; niet alleen in haar hand. In de manier waarop ze hem geen kant meer op laat kijken. “Nu zeg je de mijne.” Hij kijkt haar aan. Alsof hij haar voor het eerst die middag niet alleen ziet als vonk, maar als vuur. “Lieke,” zegt hij. Niet hard. Helder genoeg. Samantha hoort het. Lieke glimlacht. Trots, vurig, bijna opgelucht. Daar is het. Zijn aandacht. Zijn erkenning. Dan bukt ze weer en neemt zijn lul in haar mond. Als ze het topje van zijn eikel teder likt, voelt ze dat zijn vingers haar kutje zoeken, vinden. Wat ze nu doet, doet ze anders. Ze beweegt niet om een opdracht uit te voeren, maar omdat deze ronde voor haar is. Victor voelt dat verschil. Hij voelt hoe haar aandacht verandert. Hoe ze hem niet alleen meeneemt in haar spel, maar vasthoudt in haar blik, haar adem, haar ritme.
Samantha hoort alleen fragmenten: versnelde adem, stilte, het zachte smakken van haar mond om zijn geslacht, het schuiven van lichamen. Lieke die zachter wordt en tegelijk gevaarlijker. Nu klinkt ze niet als iemand die doorgeeft wat een ander wil. Ze klinkt als zichzelf. Dat maakt Samantha stil. Victors vingers strelen Lieke. Diep. Ze trilt. Ze laat de trilling doorresoneren in haar lichaam. Ook Victor raakt de controle kwijt, op een andere manier dan eerder. Nu niet door schaamte, niet door het beeld van Sam, nu door Lieke. Zij merkt het aan zijn adem, aan zijn hand in haar haar, aan de vingers in haar kut. Aan de manier waarop hij haar naam niet meer ontwijkt. Wanneer hij in haar mond klaarkomt, warme druppels, kijkt ze hem aan. Hij zegt haar naam. “Lieke.” Tederder dan daarvoor. Alsof ze nu de minnaar in hem heeft aangeraakt. Ze kijkt hem aan, strijkt met een hand door zijn haar en slikt dan alles door. Zichtbaar voor Victor. Hoorbaar voor Samantha. Lieke blijft daarna nog even dicht bij hem. Om dit moment samen te ervaren. Pas na een tijdje komt ze langzaam overeind.