Vanmorgen was Romy vroeg opgestaan. Haar borsten voelden hard en meestal was dat een voorteken dat haar ovulatie aankondigde. Haar lichaam was strak en om wat zachter te worden was ze onder de douche gesprongen. Kwart voor vijf in de morgen. De zon liet in de verte al haar eerste stralen zien toen zij het lauwe water over zich heen voelde stromen, over haar wang, tussen haar borsten, langs haar dijen, over haar rug, door haar bilnaad. Met haar vingers voelde ze even haar clitje en schaamlippen. Die waren niet alleen nat van het water. Nadat ze zich had afgedroogd trok ze een zachte witte tanga aan. Ze trok haar witte jurk aan en voelde die die zacht en prikkelend over haar billen gleed. Ze deed hem even wat hoger, voelde haar billen, haar buik, haar borsten. Die zouden later vandaag anders voelen, niet meer zo gespannen. Daar keek ze naar uit.
Ze liep de trap af, de keuken in. Met een kop thee en een handvol blauwe bessen liep ze blootvoets de tuin in en zag beweging in Bart’s atelier. De deur stond half open waardoor ze ongemerkt kon binnen lopen. Bart was druk en had haar niet horen binnenkomen. Hij merkte haar pas op toen ze met haar linkervoet op een steentje trapte en ze een ‘oef’ niet kon onderdrukken. “Je bent weer weelderig mooi vanmorgen, Romy, wulps.” Ze bloosde en ze voelde hoe haar lichaam op zijn woorden reageerde. Waar de bron van wulpsheid ontspringt, zoals Bart altijd zegt. Hij had er eerder woorden aangegeven dan zij zelf. Nu pas realiseerde ze zich dat ze met dat gevoel uit bed gestapt was. Geiler dan ze wilde toegeven.
Ze draaide een rondje om haar as. Haar volle borsten dansten zwaar op en neer. “Wat wilde je schilderen?” vroeg ze. Ze zag de twinkeling in zijn ogen. “Iets anders dan zich aandient” antwoordde hij, staccato, zachter dan ze van hem gewend was. Ze keek hem aan. Ineens werd ze zich bewust van zichzelf; van hoe ze stond, hoe de ochtend haar had opengezet. Alsof ze voor het eerst zag wat Bart misschien al veel langer zag. Niet alleen vanmorgen. Langzaam liet ze de jurk van haar schouders glijden tot die op de grond viel. Daar stond ze, zo goed als naakt, alleen nog in haar tanga. Zou hij merken dat ze flirtte, hem uitdaagde? “Je muze?” vroeg ze, alsof ze niet wist wat hij bedoelde.
Hij streelde met zijn handen haar buik, haar lichaam, zoals een schilder kan doen voordat hij voor zijn doek staat. Ze voelde kippenvel en de tinteling in haar slipje die dat veroorzaakte. “Ik zou je nu het liefst filmen, Romy, en alle veranderingen in je vastleggen.” Ze stak een tong uit. “Echt?” fluisterde ze. Bart knikte, zijn handen grepen naar houtskool, verf, een doek dat nog aarzelde tussen leegte en betekenis. “Echt,” zei hij. “Niet omdat ik iets wil vasthouden. Omdat ik soms bang ben dat veranderingen verdwijnen voor iemand ze zelf heeft gezien.” Romy keek naar het lege doek.
“En wat zie je dan?” vroeg ze. Hij dacht langer na dan anders. “Niet alleen wie je bent,” zei hij zacht. “Eerder… wat je aan het worden bent.”
Buiten streek de wind langs de tuin. Een merel landde op het natte gras. Ergens tikte een leiding. Romy keek naar zichzelf alsof er iets was verschoven. Niet groot genoeg om aan te wijzen. Wel groot genoeg om het niet meer níét te voelen.
Bart zette een stap achteruit. Alsof afstand nodig was om haar beter te zien. “Niet bewegen,” zei hij zacht. “Waarom?” Hij keek naar het doek alsof het antwoord daar al stond. “Omdat je het dan wordt.” “Wat?” Hij bleef kijken. Niet naar haar. En juist dat maakte dat haar hart bonsde in haar borstkas. “Het schilderij.” Romy trok haar wenkbrauw op. “Lekker dan, je muze wordt gereduceerd tot artistieke paniek. Daar staat ze dan in haar vochtige slipje.” Bart glimlachte alleen. Ze keek naar het lege doek. Vreemd. Alsof het doek meer van haar wist dan zijzelf. “En als ik beweeg?” vroeg ze zacht. “Dan schilder ik dat ook.” “Alles? Hij antwoordde niet meteen. Ook wat ik niet zie…” zei ze zachter. “Maar wel voel?” “Alles… juist dát. Juist die beweging, die subtiele verschuiving.” Ze keken elkaar aan. Een minuut. Drie? Ze voelde haar lichaam veranderen. Haar borsten stonden op het punt te verzachten… In haar buik woedde verandering. “Wil je me vasthouden. Stevig. Zacht.”
“Mijn borsten worden zachter…” Ze zei het bijna verbaasd. Alsof haar lichaam iets wist waar haar gedachten nog naar zochten. Hij voelde. Voorzichtig. Teder. “Een nieuw seizoen begint in je lichaam, meiske.” “Voel jij dat ook?” vroeg ze zacht. Niet omdat ze het antwoord niet wist. Maar omdat sommige veranderingen pas echt lijken te bestaan als iemand anders ze óók ziet. Herkent. Ergens onderweg was hij mee verschoven. Haar nieuwe seizoen in. Ze voelde verlegenheid en toch … slikte ze haar woorden niet in. “Kom je? In mijn nieuwe seizoen?”
Ze was zich maar al te goed bewust van het incestueuze gewicht van haar vraag. Romy draaide haar hoofd om. “Ik wil je huid voelen…” Haar lichaam had het nieuwe seizoen al geopend, terwijl haar gedachten nog in de deuropening stonden. Haar lichaam wist dat het verlangde naar het lichaam van de man die haar borsten streelde, die voelde dat haar tepels zachter werden en haarscherp geregistreerd had dat haar billen ongemerkt tegen zijn buik en geslacht aan lagen. Duwden.
Zachtjes fluisterde ze “Naai me. Lief en hard.” Hij voelde zich door haar uitgenodigd om met haar het nieuwe seizoen in te luiden. Buiten gleed de ochtendzon verder langs het atelier. Binnen voelde het alsof een grens was verschoven waar woorden nog achteraan moesten komen.
Romy was op haar buik op het matras in Bart’s atelier gaan liggen en voelde hoe hij zacht haar tanga een klein stukje opzij schoof. Ze wist niet wanneer precies het nieuwe seizoen was begonnen, alleen dat teruggaan onmogelijk was. Ze duwde haar billen omhoog om hem te ontvangen. Ze sloot haar ogen toen hij diep in haar stootte en in haar tepels kneep… Ze wist niet meer precies waar haar gedachten ophielden en haar lichaam begon. Langzaam voelde ze de opwinding in haar lichaam toenemen en besloot ze haar lichaam haar werk te laten doen…Ze kreunde “je maakt me geil, Bart.” Hij fluisterde “je wás al geil, voor je hier kwam..” Ze voelde toen hoe geil ze was, kneep haar schaamlippen samen zodat hij harder in haar stoten kon. Het duurde even tot hij fluisterde dat ze beter boven op hem zitten kon. “Leef je geilheid uit, Romy en neem me mee…” Ze keek hem recht in de ogen… “Spuit dan” en ze reed feller en feller tot ze haar orgasme voelde komen…
Twee dagen later stond ze naast hem in zijn atelier voor het doek dat hij gemaakt had na die morgen. Ze was zo naakt als hij. Over het doek hing een laken. “Ben je er klaar voor?” Ze tikte hem op zijn billen. “Kom op, schilder, jíj bent toch niet verlegen? Of ben je bang voor mijn reactie?” Het bleef stil. Hij ging achter haar staan, hield haar vast en strekte zijn handen uit om het laken los te trekken. Daar lag ze, wild, rossig, met lekkende borsten, herkenbaar tussen alle andere felle kleuren. Boven haar een man, zijn geslacht half in haar schede, zijn mond zuigend aan de achterste borst. Zijn gezicht is niet goed zichtbaar. Op haar buik ligt een plasje. Hun handen klemmen elkaars armen. Rechtsonder stond zijn naam. Klein. Alsof hij zich toch niet helemaal durfde te verstoppen. Aan de zijkant van het doek las ze de titel: “Le Printemps de Romy”. Ze draaide zich om, keek hem aan en zei: “Je was al geil, voor ik hier kwam.” “Nu?” “Ook, maar ik bedoel: toen.”