Als het einde van de middag nadert gaat Thérèse naar huis en we zien hoe ze thuiskomt: met trillende dijen, zonder slipje om haar billen, maar vol herinnering aan een keuze die zij zelf heeft gemaakt. Haar moeder wacht op haar, of ze doet net alsof ze niet wacht, maar ze is alert en paraat. Want moeders weten dingen die dochters nog niet durven zeggen. Zeker wanneer de waslijn al vaker natte onderbroekjes heeft gedragen dan regen ooit kon verklaren.
Ik liep langzaam naar huis. Ik had geen haast. Elke stap trilde nog na van iets dat ik niet wilde verliezen door me te haasten. Mijn slipje zat in mijn tas, opgevouwen als een liefdesbrief die alleen ik kon lezen. Dacht ik. Mijn dijen plakten een beetje. Niet van zweet, maar van wat nog tussen mijn schaamlippen zat: warm, glanzend, niet meer alleen van mij. Alsof ik een stukje atelier in mij droeg, als heilig zaad dat zich nog niet had uitgesproken. Onderweg groetten mensen me, keken naar me alsof ze meer wisten. De deur kraakte zoals altijd toen ik hem opendeed. Mijn moeder zat in de keuken, zonder iets te zeggen. Ze rookte, en haar vingers bewogen traag over een oude krant waarin de aardappelen voor het avondeten verpakt waren, alsof ze die aan het lezen was. Maar ze keek naar me alsof ze ook mij las. En ja, ze lás me. Feilloos.
Ik liep recht naar boven, langzaam, tree voor tree en ik voelde hoe mijn rokje aan mijn billen plakte. Toen ik halverwege de trap was, hoorde ik haar stem, laag, achteloos, alsof ze ondanks de schemer onder mijn rokje kon zien dat mijn slipje uit was: “Je hebt zeker weer in de regen gezeten?” Ik glimlachte, probeerde het haar niet te laten zien, mijn gezicht tintelde zoals mijn kutje dat deed. Het liefst wilde ik doorlopen, maar ik draaide me om, niet helemaal, alleen mijn hoofd, keek in haar richting en zei: “Nee, mama. Het was droog. Maar ik ben toch nat geworden.” Ze keek me lang aan. Haar blik rustte net iets te lang op mijn dijen, mijn billen, mijn kut. En ik wist: ze had het al geweten. Nog voor er ook maar een druppel langs mijn dijen was gelopen. Want moeders kennen de geur van hun dochters wanneer ze beginnen te verlangen. En zij had vaker slipjes gewassen dan ik mezelf had aangeraakt. Ze zeiden beide niets meer.
Toen ik boven in mijn kamer stond, en mijn slipje uit mijn tas haalde, bracht ik hem even naar mijn neus. Hij rook naar olie, naar zweet, en naar iets wat geen jongen mij ooit zou kunnen geven. Ik deed de deur zachtjes dicht. Deed geen licht aan. Ik liet mijn rokje op mijn enkels vallen, ging op bed liggen, en voelde de voering van de stoel van het atelier nog altijd in mijn billen geprent. Ik streelde mijn kutje, en dacht: mama wist het. Mijn vinger voelde nog het vocht dat nog niet verdwenen was. En toen, een klopje op de deur. Zacht. Zoals alleen moeders dat doen wanneer ze weten dat ze te laat zijn om hun dochters de weg te wijzen. Ze kwam binnen en zag mijn glimmende kutje. Ze keek, niet geschokt, ik kon het eerst niet goed duiden. Het leek iets tussen vertedering en misschien wel trots te zijn. Ze stelde in elk geval geen vragen. Ze hield de wasmand in haar hand, alsof ze wist dat er op mijn kamer iets te halen viel. Ik gooide er mijn witte onderbroekje in.
Ze pakte er een ander onderbroekje eruit, een oud, nat, doorweekt slipje van een andere dag en hield het even vast. Ze rook eraan alsof ze iets terugvond wat ze zelf ooit verloren was. “Je moet ze misschen eerst een beetje uit spoelen, Thérèse, anders blijven ze ruiken,” zei ze zacht, alsof ze over vochtige regenjassen sprak. Ik zei niets. Ik lag op mijn rug, mijn kutje klopte nog steeds. Voorzichtig legde ze het slipje terug. “Ik zal ze wassen, misschien kun je er voortaan beter een extra met je meenemen. Voor als je toch een keer op een nat muurtje bent gaan zitten.” Toen wist ik zeker dat ze alles al gezien had. Aan mijn jurk. Mijn slipjes. Mijn geur.