Toen Lieke op haar telefoon keek zag ze dat het half negen was. “Zullen we even opruimen?” stelde ze voor, “Het is tijd om je testosteron te testen.” Een paar straten verder stond Samantha voor haar kledingkast. Naakt. Ze had net haar kutje en oksels geschoren. Beau sliep. Voorlopig. De babyfoon lag op het nachtkastje, naast de kaarsjes die ze al had klaargezet voordat Jaiden iets mocht vermoeden. Het huis was stil op die bedrieglijke manier waarop huizen met jonge kinderen stil zijn: niet geruststellend, altijd tijdelijk. Ze trok het nieuwe setje aan, dat ze eerder die week had gekocht. In de spiegel keek ze eerst naar zichzelf, draaide zich om, streek met haar handen over haar borsten en billen. Heel even gleed haar hand in haar broekje. Ze wilde zichzelf voelen vóórdat Jaiden haar zag.
Zacht streelde ze zichzelf. Ze was verbaasd hoe nat ze al was. Niet alleen voor Jaiden. Ook door Lieke, die zo dicht bij Victor was. Zij wel. Samantha deed haar broekje omlaag. Niet lang. Haar hand gleed in haar kutje. Ze keek naar zichzelf in de spiegel alsof ze wilde weten wie er nu precies naar haar terugkeek: de moeder die luisterde naar de babyfoon, de vrouw die haar man wilde verleiden, of de vrouw die zich door het andere bed liet meeslepen. Haar hand bewoog door. Een voor een fluisterde ze hun namen. Jaiden. Lieke. En toen zachter, Victor. Ze liet zichzelf heel even gaan. Bijna. Toen trok ze haar vingers terug. Nu nog niet.
Ze trok het broekje weer recht en glimlachte naar zichzelf in de spiegel, een beetje beschaamd, een beetje trots. Op hetzelfde moment stapte Lieke in Victors badkamer onder de douche alsof ze daar thuishoorde. Alsof dit huis, deze avond, deze man langzaam medeplichtig waren geworden aan de ondeugende voorbereidingen van haar en Sam. Ze had dit moment gezocht en gestuurd, en toch verraste het haar hoe vanzelfsprekend het voelde toen het water over haar huid liep. Victor bleef even in de deuropening staan.
“Waar?” vroeg ze. “Wat waar?” “Waar gaan we vrijen, Vic?” Hij zweeg. Ze draaide de kraan iets zachter en keek hem aan door damp en warmte heen. “Op jullie bed?” Die woorden deden hun werk. Alsof er ergens in hem een deur openging die hij liever dicht had gehouden.
Om tien voor negen liep Jaiden de slaapkamer binnen. Samantha zat op de rand van het bed. Eén blik was genoeg. Zijn ogen gingen eerst naar haar gezicht, toen naar haar spannende setje, vervolgens naar de kaarsjes, en daarna terug naar haar alsof hij de volgorde opnieuw moest begrijpen. “Sam…” “Ja?” “Heb je iets gepland?” Ze keek hem aan. Verliefd. Hij liep langzaam naar haar toe en ging naast haar zitten. Dat maakte haar zacht. Jaiden kon naar haar verlangen zonder haar meteen te nemen. Dat vond Sam soms zijn gevaarlijkste eigenschap: dan werd ze week en nat (maar dat was ze nu al) er voor haar geen weg meer terug.
Hij kuste haar voorhoofd. “Lief van je,” zei hij. “Hier heb ik zin in… En toch mis ik haar ook. Zou je Lieke niet willen uitnodigen?” Jaiden keek naar het bed. Naar de kaarsen. Naar haar. Samantha draaide zich naar hem toe en legde haar hand tegen zijn borst. “Jazeker zou ik dat willen,” zei ze, “Maar volgens mij heeft ze iets anders vanavond, Jaiden.”
Ergens anders, bijna op hetzelfde moment, stond Lieke tegenover Victor en vroeg hem of hij de moed had haar mee te nemen naar het bed dat normaal bij zijn gewone leven hoorde, waar hij met Demi sliep en vree. “Maar,” fluisterde Samantha, “je mag haar er wel hardop bij fantaseren.” Jaiden slikte. “Echt?” “Echt. Ik weet zeker dat jou dat geil maakt, Jai. En mij ook.”
De douche was uit. De handdoek lag achteloos over de rand van het bad. Lieke liep de slaapkamer binnen en bleef een moment staan. Het bed. Niet zomaar een bed. Een echtelijk bed heeft altijd meer tekst dan lakens. Er liggen gewoontes in. Ochtenden. Ruzies. Vermoeidheid. Demi’s afwezigheid lag er ook, onzichtbaar maar niet weg. Lieke voelde het. Victor ook. Misschien zou zij straks de eerste ontrouw in dit bed leggen. “Dit is dus jullie bed,” zei ze. “Ja.” “Dat doe je ook niet elke dag, hè?” Hij keek haar aan. “Wat?” Ze ging op de rand van het matras zitten. “Met je schoondochter naar bed. En dan ook nog in jullie bed.”
Victor verstijfde net iets te zichtbaar. Het was maar een fractie. Lieke zag het. “Niet zo noemen,” zei hij. “Waarom niet?” “Omdat het dan klinkt alsof ik precies weet wat ik aan het doen ben.” Ze keek naar hem op. “Dit is onze eerste keer, Vic,” zei ze, “Dan mag je best even weten waar je bent.”
Jaiden maakte het haakje van Sams bh los. Daar werd de kamer zachter van. De kaarsjes flikkerden klein tegen de muur, Beau bleef stil, en Samantha voelde hoe haar zorgvuldig gebouwde avond langzaam ook van Jaiden werd. Jaiden liet de stof van haar schouders glijden en keek naar haar alsof hij haar kende en toch opnieuw moest beginnen. “Sam…” Ze legde haar hand over de zijne. “Voorzichtig vandaag.” Hij keek direct op. “Gaat het?” Ze werd geraakt door zijn vraag. “Ja. Ze zijn gevoelig vandaag, Jai.” Zijn handen werden trager. Hij streelde zacht haar borsten. Die aandacht brak iets in haar open. Op deze manier liet hij voelen dat hij haar niet alleen begeerde, maar ook hoorde.
Hij kuste haar borsten en gleed zachtjes bij haar naar binnen. Bij Victor schoof Lieke verder het bed op. Eerst aan de verkeerde kant, alsof ze wilde voelen hoeveel ruimte Demi had achtergelaten. Toen draaide ze zich langzaam om en legde haar hoofd op Victors kussen. Hij zag het en zij zag dat hij het zag. “Dit is jouw kant, hè?” Hij antwoordde niet meteen. “Ja.” “Mooi.” “Waarom mooi?” “Omdat ik niet op haar plek wil liggen.” Ze keek naar hem. “Ik wil liggen waar jij altijd ligt.” Dat veranderde iets. Tot dan toe had Victor nog kunnen denken dat zij hem kwam uitdagen. Dat dit een voortzetting was van de middag, van het spel, van Samantha’s schaduw in de kamer. Maar nu lag ze op zijn kussen en keek ze hem aan alsof ze niet alleen zijn lust wilde, maar zijn waarheid.
“En Sam, Vic?” vroeg ze. Hij bleef staan waar hij stond. “Wat is daarmee?” “Wordt zij ooit ook jouw minnares?” De vraag bleef tussen hen hangen. In de andere slaapkamer sprak Jaiden juist die andere naam uit tijdens het vrijen. Lieke. Zacht, in Samantha’s oor. Alsof hij wilde testen of de kamer dit wel zou verdragen. Samantha sloot haar ogen. Het trof haar op een plek die geen jaloezie was. Dit maakte haar wijder, alerter, misschien zelfs roekeloos. Want Jaiden dacht dat hij fantaseerde, maar hij wist niet dat zijn verlangen parallel liep met iets werkelijks. Samantha wel. En dat wond haar op.
“Zeg het nog eens,” fluisterde ze. Jaiden deed het. “Lieke.” De naam bewoog tussen hen in. Jaiden werd er door aangevuurd en Samantha voelde hoe zijn fantasie haar eigen geheim raakte. “Noem haar, vertel me wat je met haar doet,” fluisterde ze. “Maar blijf dicht bij me.” Hij ademde tegen haar hals. “Lieke.” Samantha hield hem steviger vast. “Laat mij voelen wat haar naam met je doet. Fantaseer voor me over jou en haar lekkere kontje, Jai.” Victor kwam dichter bij het bed. “Sam is geen minnares,” zei hij. “Wat dan?”
Hij keek naar Lieke, naar haar haar op zijn kussen, naar de manier waarop zij daar lag alsof zij zelf een vraag was geworden die niet meer zonder antwoord kon. “Sam is de reden dat dit nooit simpel wordt.” De afstand tussen bedrand en lichaam werd kleiner. Lieke keek naar hem alsof zij wilde zien of hij haar nu nog steeds alleen als flirt behandelde. “Ben ik jouw ongelukje in je echtelijk bed?” vroeg ze. “Nee.” “Wat dan?” Hij ging naast haar zitten. Het matras gaf mee. “Lieke…” Hij lachte even, maar zijn ogen bleven ernstig. “Jij bent niet zomaar iets van vanavond.” Dat was geen liefdesverklaring. Het was genoeg om de kamer te veranderen. Lieke draaide haar hoofd iets dieper in zijn kussen. “Dus van flirt naar vaste minnares?” Het woord raakte hem. Minnares. Dat rook naar structuur, herhaling, een toekomst waarvoor niemand toestemming had gegeven en die toch al begonnen was. “Dat klinkt gevaarlijk aantrekkelijk,” zei hij. “Ja, hè.”
In Samantha’s kamer lachte Jaiden zacht tegen haar huid omdat hij niet meer wist waar hij met zijn spanning heen moest. “Haar kontje… is strak, Sam.” Samantha hield zijn gezicht even tussen haar handen. Ze klemde hem in haar schoot vast en keek hem daarbij ondeugend aan. “Zo strak of strakker, Jai?” “Sam…” “Toe dan…” Samantha spande haar spieren en voelde hoe hij door die naam werd aangevuurd en zij door hem. Juist dat samenspel maakte iets in haar los. “Strakker, Sam.” “Jaiden…” Zij fluisterde Liekes naam niet. Dat liet ze Jaiden het doen. En dat maakte haar geiler dan als ze het zelf deed. Samantha begon zichzelf langzaam maar zeker te verliezen. Niet omdat Jaiden iets nieuws deed, maar omdat zij wist dat ergens anders, in hetzelfde afgesproken uur, Lieke werkelijk lag waar Jaiden geen weet van had. Dat dubbele beeld brak bij haar iets open.
Victor streek met zijn hand langs Liekes gezicht, bijna aarzelend. Dat raakte haar meer dan zijn honger. Honger kende ze inmiddels. Aarzeling was intiemer. “Had jij eerder een minnares?” vroeg ze ineens. Hij verstijfde. Daar was het weer. Die fractie. Die oude deur. Lieke zag het onmiddellijk. “Oei,” zei ze. “Wat, oei?” “Je hoeft niet eens antwoord te geven.” “Lieke…” “Nee, mooi juist.” Ze glimlachte, maar zachter nu. “Ik dacht even dat ik je eerste ramp was.” Hij keek naar haar en even lag er iets ouds in zijn gezicht. Herinnering. “Jij bent geen ramp,” zei hij. “Jammer.” “Jij bent erger.” “Beter.” Ze streek met twee vingers langs zijn hals, alsof ze hem uit die oude kamer terughaalde zonder de deur helemaal dicht te doen. “Wie was ze?” “Niet vanavond.” Lieke knikte langzaam. “Dus er was een ze. En ik hou deze vraag vast. Voor later.” Zij legde haar hoofd weer terug op zijn kussen.
Samantha was allang voorbij het punt waarop ze nog nieuwsgierig kon zijn naar haar eigen verlangen. Haar broekje lag ergens naast haar op bed, achteloos, alsof het daar niet door een beslissing terecht was gekomen maar door de zwaartekracht van deze avond. Jaiden ademde warm tegen haar hals. Zijn handen aan haar borsten waren voorzichtiger dan zijn fantasie. Eerst had hij Liekes naam uitgesproken alsof hij toestemming vroeg aan de slaapkamer. Daarna veranderde zij in een vrouw die de hele kamer aan het zinderen bracht. Ze had gedacht dat zij dit kon dragen. Sterker nog: ze had het zelf uitgelokt. Ze had hem gezegd dat hij haar erbij mocht fantaseren, dat hij haar naam hardop mocht uitspreken, dat hun slaapkamer groter mocht worden dan hun twee lichamen. Maar ze had niet geweten hoe precies hij haar zou raken wanneer hij dat deed. Hij riep haar op met een soort hongerige tederheid die Samantha bijna jaloers had kunnen maken. Maar dát was niet wat ze voelde.
“Ze zou naar je kijken, Sam, terwijl ik in haar kontje rijd,” fluisterde hij. Samantha sloot haar ogen. Niet doen, dacht ze. Ga door, dacht ze tegelijk. “Ze kijkt recht in je ogen, Sam … ze zou met je tongen, je onderlip zuigen…. Ze zou willen zien wat jij met je vingers doet als je je niet meer beheersen kan.” Die zin trof haar harder dan zijn handen. Lieke was aan het ontdekken wat er gebeurde wanneer controle week. Wanneer Victor niet meer de man was die zich groot hield, maar iemand die onder haar blik zich aan haar overgaf. Juist daarom werd het voor Samantha ondraaglijk. “Ga door Jaiden,” vuurde ze hem aan. “Wat ben je lekker, Lieke.” Zijn stem klonk hongerig, verlangend. Sams lichaam reageerde eerder dan haar hoofd. Ze greep hem vast, niet om hem dichterbij te trekken, maar om ergens aan vast te blijven terwijl er iets in haar kantelde. Ze schokte. Ze kreunde. Ze kwam met een schok van verbazing door zichzelf heen, overweldigd door iets dat haar niet alleen lichamelijk trof, maar ook schaamteloos eerlijk maakte. Jaiden voelde hoe alles nat werd.
“Sam?” fluisterde Jaiden. Zij hoorde zijn stem van ver komen. “Jaiden…” En toen, zachter, bijna tegen haar eigen wil in: “Lieke.” “Ze is er niet,” zei hij zacht. Samantha’s ogen schoten open. “Jawel.” Hij begreep het niet. Niet helemaal. Misschien dacht hij dat zij dieper in de fantasie stapte. Dat was ook zo. Maar niet alleen. Lieke was niet in deze kamer, niet op dit bed, niet tussen hun lakens. En toch was ze er. In Samantha’s adem. In haar lichaam. In haar schoot.
Dit was het dus. Dit was de breuklijn. Lieke in Jaidens fantasie. Lieke in Victors bed. Lieke als gedachte, lichaam, geheim en bewijs tegelijk. Jaiden hield haar vast toen ze plotseling alle controle verloor. “Wat was dat?” fluisterde hij. Ze drukte haar gezicht tegen zijn hals. “Dat,” zei ze, nog trillend van wat er door haar heen was gegaan, “was jouw schuld.” “Mijn schuld?” “En een beetje die van haar.” Samantha sloot haar ogen. “Ik heb gesquirt en het was goddelijk lekker.” Jaiden streek over haar haar. “Met dank aan Lieke…” Verderop lag Lieke op Victors kussen en werd daar misschien intens bemind. Ze wist in elk geval niet dat haar naam hier net iets had losgemaakt wat Samantha zelf niet had zien aankomen.
Victor leek geen haast te maken. Dat verraste Lieke misschien het meest. Hij kuste haar alsof hij nog ergens toestemming zocht die zij allang had gegeven.
Zijn handen bewogen niet brutaal, maar tastend, bijna vragend, over haar rug, haar zij, haar heup. Ze schoven langzaam haar broekje omlaag. Alsof hij haar lichaam niet wilde veroveren maar leren lezen. Hij kuste zacht haar billen, zijn vingers gleden over haar zij. “Je kriebelt.” Lieke liet hem. Niet uit passiviteit. Omdat ze wilde voelen hoe hij haar verkende. Omdat het leek dat hij op deze manier intensief met haar kennismaakte. Als nieuwe minnares. Haar handen gleden door zijn haar en ze wenkte hem naar haar lippen. Hij schoof naar haar gezicht en hij vond haar mond opnieuw. In die kus zat minder uitdaging dan eerder die avond. Meer ernst. Meer gevaar ook, juist omdat het zachter werd.
“Toe maar, Vic,” fluisterde ze. Hij hield even stil. Niet lang. Lang genoeg. “Je weet wat je doet,” zei hij. Lieke glimlachte tegen zijn mond. “Dat vraag jij jezelf af. Ik niet. Het enige dat ik me afvraag,” fluisterde Lieke tegen zijn mond, “is of die ribeye wel gewerkt heeft.” Victor keek haar aan. “O ja?” “Ik dacht dat ik niet alleen een lieve minnaar in bed zou aantreffen…” Ze liet de zin hangen. “Maar?” Ze glimlachte. “Ook iets ongeremders.” Hij keek haar aan. Zijn blik veranderde. “Een stier?” “Precies. Als je durft.” Hij boog zich dichter naar haar toe. “Toe dan,” fluisterde ze. “Laat eens zien wat dat eten met je heeft gedaan.”
Samantha had haar gezicht tegen Jaiden aangedrukt. De kamer rook naar kaarsvet, warme huid en iets nieuws dat ze nog niet wilde benoemen. Beau bleef stil. Het huis hield zijn adem in. Jaiden fluisterde Liekes naam nog één keer. Samantha brak niet. Ze ging open. En precies daar, in die vreemde verdubbeling van weten en niet weten, werd de avond groter dan één bed. Bij Victor veranderde iets in de lucht. De voorzichtigheid week uit zijn handen. Hij draaide Lieke met een beslistheid om die haar adem even kort maakte. Daar was hij dan. Niet de keurige man aan tafel. Niet de aarzelende minnaar die in elke aanraking nog toestemming zocht. De stier, dacht ze. Eindelijk. Ze draaide haar hoofd half naar hem toe en glimlachte. “Dat zweepje in je laatje,” zei ze zacht. Victor hield stil. “Jij kleine snuffelaar…”
Hij trok licht aan haar haar, net genoeg om haar aandacht volledig bij hem te krijgen. “Jij had dit allang bedacht, hè?,” zei hij. Lieke glimlachte in zijn kussen. “Vanmiddag sprak je nog zo stoer over mijn rode billen.” Haar stem werd lager. “Toe dan.” Hij keek naar haar alsof hij wilde weten of zij werkelijk meende wat ze zei. Lieke zag die vraag. Ze knikte nauwelijks zichtbaar. “Niet denken, Vic. Doen.” Zijn hand gleed naar het laatje. Lieke legde haar gezicht in zijn kussen en glimlachte in de donkere stof. “Zo,” fluisterde ze. “Nu begint het ergens op te lijken.”
Hij trok het laatje open. Het zweepje lag daar alsof het altijd al op dit moment had gewacht. Lieke zag hoe hij het oppakte. Hoe zijn vingers even langs het leer gleden. Hoe hij weer naar. haar keek. Hij kwam terug naar het bed. De eerste aanraking was geen slag. Alleen het koele leer dat langs haar huid streek, een vraag zonder woorden. Lieke ademde langzaam uit. Ze had hem uitgedaagd, ja. Maar nu voelde ze dat uitdagen iets anders was dan ontvangen. De kamer werd stiller. Zelfs haar eigen grapjes trokken zich even terug. Hij boog zich over haar heen en streek met zijn hand langs haar rug.
“Nog steeds groen?” “Groen,” zei ze. Pas toen liet hij het zweepje spreken. Een korte tik, stevig genoeg om haar adem te breken, zacht genoeg om haar meteen te laten glimlachen. “Dat was beleefd,” zei ze. “Dat was kennismaken.” “Met mijn billen?” “Met jouw grote mond.” Ze lachte in het kussen. Daarna kwam de tweede. Iets duidelijker. Lieke kneep haar ogen dicht. Niet van pijn alleen, maar van de vreemde mengeling van bewustwording waarbij haar lichaam de slagen sneller begreep dan haar hoofd. Elke tik legde iets bloot dat niets met vernedering te maken had. Eerder met overgave aan aandacht. Hij keek. Hij doseerde. Hij wachtte. Hij nam niets zonder te controleren of zij hem nog verder liet gaan. Dat maakte het intiemer dan ze had verwacht.
“Vic,” zei ze na een tijdje. Hij stopte onmiddellijk. “Te veel?” Ze draaide haar hoofd en keek hem aan. Haar ogen glansden. Ondeugend, maar niet achteloos. “Nee,” zei ze. “Nog steeds te braaf.” Hij glimlachte bijna. “Je bent onmogelijk.” “En toch lig ik hier.” “Op mijn kussen.” “Op jouw kussen.” Toen ging hij verder. Minder aarzelend. Het zweepje kwam en ging, niet als straf, maar als ritme.
Bij de volgende tik duwde Lieke haar heupen iets omhoog. Victor zag het. Hij zag hoe haar lichaam niet terugweek, maar hem tegemoetkwam. Hij zag ook hoe haar kutje voor hem open stond. Vochtig. Parelend. Alsof haar lichaam hem beter kon antwoorden dan haar mond dat kon doen. “Lieke,” zei hij zacht. Ze draaide haar hoofd niet helemaal om. Alleen haar wang schoof iets over zijn kussen. “Ik verlang naar meer, Vic.” Hij sloeg. Harder nu. Precies dat kijken maakte haar roekelozer dan de tikken zelf. Niet de pijn. Niet het leer. Maar zijn aandacht.
Langzaam kleurde haar huid rood. Eerst nauwelijks zichtbaar. Daarna duidelijker. Een zachte, warme roodheid die Victor aanvuurde. Bij elke nieuwe gloed begreep hij beter dat hij niet alleen iets deed met haar lichaam, maar met hun verhouding. Zij gaf hem toegang tot een plek waar spel ernst werd. Waar haar provocatie niet ophield, maar veranderde in vertrouwen. “Ben ik mooi geworden?” vroeg Lieke zacht, zonder zich om te draaien. “Kijk straks zelf maar,” zei Victor. Hij streek met zijn vingers langs de rode plekken, voorzichtiger dan het zweepje net was geweest. “Ja,” zei hij. “Mooi.” “Trots?” “Voorzichtig met dat woord.” “Bang dat je het meent?”
Hij boog zich naar haar toe. Zijn stem kwam dicht bij haar oor. “Bang dat jij straks denkt dat je gewonnen hebt.” Lieke lachte zacht. “Vic,” fluisterde ze, “ik lig rood op jouw bed, op jouw kussen, in jouw kamer.” Ze draaide haar gezicht half naar hem toe. “Ik héb al gewonnen.” Hij bleef even boven haar hangen. Hij begreep dat winnen hier niets meer met macht te maken had. Of misschien juist alles.
Bij Samantha brandden de kaarsjes nog altijd. Jaiden had Liekes naam genoemd en daarmee een deur geopend waarvan hij niet wist dat die ergens anders werkelijk openstond.
In Victors slaapkamer, had Lieke geen getuige nodig. Geen Sam in haar oor. Geen bewijs voor iemand anders. Alleen Victor, het zweepje in zijn hand, zijn kussen onder haar gezicht, en die langzame gloed op haar huid die zei dat zij niet meer alleen binnengekomen was om hem te verleiden. Ze was gebleven. En hij had zijn stempel op haar gedrukt zonder haar te bezitten. Victor legde het zweepje naast zich neer. “Genoeg,” zei hij. Lieke draaide haar hoofd naar hem toe. “Voor nu?” Hij keek naar haar rode billen, daarna naar haar gezicht. “Voor nu.” Ze glimlachte. “Goed antwoord.” Lieke lag op zijn kussen en keek hem aan alsof zij niet meer terug wilde naar de rol van toevallige verleiding. Samantha hield Jaiden haar vast en dacht dat zij samen een fantasie deelden. Maar Samantha wist beter. Meer. Ook Lieke wist genoeg. Victor wist minder. En daarom werd dit niet het begin van één vrijage, maar van een nieuwe rangorde.
Demi was de vrouw van het huis.
Samantha de vrouw van het geheim.
Lieke, op Victors kussen, in het bed waar hij normaal zijn gewone leven sliep, kreeg iets gevaarlijk eenvoudigs: een plek.
Niet langer alleen flirt.
Niet langer alleen bewijs.
Zijn vaste minnares in wording.