De perfecte aanvulling (deel 2)

De tweede dag van de summit begon met een paneldiscussie over duurzame energie in het Caribisch gebied. De conferentiezaal van het World Trade Center was gevuld met het geroezemoes van honderden aanwezigen, het tikken van laptops en de geur van sterke koffie. Normaal gesproken zou ik hier zitten als een veldheer: rug recht, notitieblok in de aanslag, mijn blik scannend naar zwakke plekken in de betogen van concurrenten. Mijn pantser zou hoog opgetrokken zijn, ondoordringbaar en koel.
Vandaag was alles anders. Terwijl een spreker oreerde over de efficiëntie van windmolenparken op zee, betrapte ik mezelf erop dat mijn gedachten afdwaalden. Ik voelde een lichte, zeurderige spierpijn in mijn dijen als ik mijn benen verlegde, een fysieke herinnering aan de nacht ervoor die een blos op mijn wangen toverde die niets met de kamertemperatuur te maken had. In plaats van de kille airconditioning, voelde ik in vlagen nog de warmte van Riks lichaam tegen het mijne. Ik zat er niet als de ijzeren CEO die alleen in cijfers dacht, maar als een vrouw die deze ochtend met een kus was gewekt.

Na de sessie liep ik James Sterling tegen het lijf, een Britse investeerder van een groot groen energiefonds. Hij stond bekend als een man van steen; vorig jaar had hij mijn voorstel weggewuifd omdat het “te ambitieus” was.
“Dr. de Vries,” zei hij, terwijl hij me monsterde met een kritische blik. “Ik hoorde dat u nog steeds probeert de zon te verkopen.” Vroeger zou ik in de verdediging zijn geschoten, gewapend met grafieken en rendementen. Nu glimlachte ik alleen maar, rustig en zelfverzekerd.
“Ik verkoop geen zon, meneer Sterling. Ik verkoop onafhankelijkheid voor een hele regio,” antwoordde ik. Mijn stem was lager, warmer dan normaal. Ik dacht aan Rik, aan hoe hij me gisteravond had laten voelen dat ik mocht zijn wie ik was. Die innerlijke rust stroomde door in mijn pitch.
“CuraTech gaat niet over technologie, het gaat over leven met de elementen in plaats van ertegen te vechten. U investeert niet in panelen, u investeert in de toekomst van mijn thuis.” Sterling keek me aan, even van zijn stuk gebracht door de ontspannen intensiteit in mijn ogen. Hij zag geen wanhopige zakenvrouw, maar iemand die geloofde in haar eigen kracht.
“Verdomd,” mompelde hij, en er verscheen een zeldzame glimlach op zijn gezicht. “U klinkt alsof u het al gewonnen heeft. Stuur me de papieren voor de A-ronde. We doen mee voor vijf miljoen.” Toen ik hem de hand schudde, voelde ik een golf van euforie. Niet de nerveuze adrenaline van vroeger, maar een diepe, tevreden overwinning. Ik had hem binnengehaald, niet met hardheid, maar met passie.

Het was laat in de middag toen ik terugkwam in mijn suite om de laatste mails weg te werken en me om te kleden voor het avondprogramma. Gelukkig was het avondprogramma in hotel Lumière, dat gaf mij de kans om een moment voor mijzelf te hebben. De kamer was stil en sereen, het licht van de namiddagzon viel zacht over het meubilair. Ik schopte mijn hakken uit en plofte op de bank bij het raam, precies op de plek waar Rik en ik de avond ervoor hadden gezeten. Ik klapte mijn laptop open en probeerde me te concentreren op het contract voor Sterling, maar de omgeving leidde me af. Mijn oog viel op een kussen dat een beetje scheef in de hoek van de bank lag, een stille getuige van onze onstuimigheid. Ik reikte ernaar om het recht te leggen.

Toen ik het kussen optilde, zag ik het liggen. Een klein, zilverkleurig doosje, half weggezakt tussen de zitting en de rugleuning. Condooms. Het was uit Riks colbert gevallen, of misschien hadden we het daar in onze haast laten slingeren. Ik pakte het doosje op. Het voelde licht in mijn hand. Een onwillekeurige glimlach krulde mijn lippen bij de herinnering aan hoe hij ze gisteravond tevoorschijn had gehaald, respectvol maar vol verlangen. Ik zou het in mijn tas kunnen stoppen om het hem straks terug te geven, of in de prullenbak kunnen gooien. Maar in plaats daarvan legde ik het op de salontafel.

Ik klapte mijn laptop dicht. Het werk was gedaan. Ik liep naar de badkamer, friste me op en verruilde mijn zakelijke pak voor de avondjurk: diep bordeauxrood zijde dit keer, met een open rug. Terwijl ik mijn lippenstift aanbracht, keek ik naar mezelf in de spiegel. De vrouw die terugkeek was zachter, haar ogen helderder. Ik was klaar voor hem.

Toen ik beneden kwam in de lounge, zag ik hem direct zitten. Hij zat in een diepe fauteuil, een boek in zijn hand, maar hij keek op exact het moment dat ik de ruimte binnenliep. Die blik, die mix van herkenning, warmte en pure bewondering, deed mijn hart overslaan alsof ik weer zestien was.
Ik liep naar hem toe en ging tegenover hem zitten. Hij legde zijn boek weg en leunde naar voren.
“Je ziet eruit alsof je de wereld hebt veroverd,” zei hij zacht.
“Alleen een investeerder,” antwoordde ik glimlachend. “Maar het voelde als de wereld. En eerlijk gezegd… ik denk dat ik dat voor een deel aan jou te danken heb. Ik was… anders vandaag. Beter.” Ik legde mijn hand op de zijne, die op de leuning van de stoel rustte. Zijn huid was warm en vertrouwd. “Ik ga morgenochtend terug naar Curaçao,” zei ik, en mijn stem werd iets zachter, kwetsbaarder. De zakelijke Elena was nergens meer te bekennen. “Ik wil niet dat dit eindigt bij de voordeur vanavond, Rik. Ik heb Lisette gevraagd het zakelijk te regelen, de uren en de kosten, dat is allemaal in orde. Maar ik wil het je zelf vragen, als man.” Ik kneep zachtjes in zijn hand en zocht zijn ogen. “Blijf vannacht. Tot het ontbijt. Ik wil niet alleen wakker worden in die grote kamer, wetende dat ik de volgende dag weer terugga naar de stilte van mijn penthouse.” Rik draaide zijn hand om zodat zijn vingers zich met de mijne konden verstrengelen. Hij keek me indringend aan, en ik zag geen spoor van de ingehuurde professional, alleen een man die oprecht geraakt was.
“Ik blijf graag, Elena,” zei hij, zijn duim strelend over mijn knokkels. “Niet omdat het geregeld is of omdat het op een factuur staat. Maar omdat ik bij jou wil zijn. Laten we er een nacht van maken om niet te vergeten.”

Het galadiner was groots opgezet in de balzaal van hotel Lumière. Kristallen kroonluchters wierpen een warm licht over de honderden gasten, het zilverbestek rinkelde zacht tegen fijn porselein en de lucht gonsde van stemmen die de toekomst van de energie-industrie bespraken. Waar ik gisteren nog zenuwachtig was, voelde ik nu een rustige trots terwijl ik naast Rik liep. Hij bewoog zich soepel door de menigte, zijn hand licht maar beschermend op mijn onderrug.
Aan tafel zat hij naast me alsof hij daar hoorde. Hij was charmant tegen de vrouw van de minister, lachend om haar anekdotes zonder neerbuigend te zijn, en scherp in een discussie met Erik Jansen over risicomanagement. Ik zag hoe de anderen naar hem keken: met respect, en naar ons: met een vleugje jaloezie. We waren het machtspaar van de avond.

Tijdens het hoofdgerecht voelde ik echter even een moment van spanning. Een directe concurrent, een man die bekendstond om zijn ellebogenwerk, leunde over de tafel en stelde een iets te indringende vraag over waarom ik nog steeds geen ‘echte wortels’ had geschoten op Curaçao, suggererend dat mijn leven leeg was buiten het werk. Voordat ik kon zoeken naar een diplomatiek antwoord, sprong Rik in. Hij legde zijn hand ontspannen op de tafel, maar zijn blik was scherp.

“Elena bewaart haar passie voor de dingen die er echt toe doen,” zei hij met een rustige, maar onmiskenbare autoriteit. “En geloof me, ze heeft er genoeg van. Ze kiest alleen zorgvuldig met wie ze die deelt.” Hij zei het met een knipoog die de spanning brak en de tafel deed lachen, maar mij deed smelten. Hij had me niet gered omdat ik zwak was, maar hij had naast me gestaan. Hij beschermde me, zonder mijn kracht te ondermijnen. Ik keek hem aan en wist: hij begrijpt mij.

Na het dessert werden de lichten gedimd en begon een jazzband zachtjes te spelen. De sfeer veranderde van formeel naar intiem. Rik stond op, schoof zijn stoel naar achteren en stak zijn hand naar me uit. Hij vroeg het niet, hij nodigde me uit.
“Kom,” zei hij zacht.
Op de dansvloer nam hij onmiddellijk de leiding. Zijn linkerhand omvatte de mijne, zijn rechterhand vond de curve van mijn onderrug en trok me stevig tegen zich aan. Voor een vrouw die gewend was leiding te geven aan vijftienhonderd werknemers, die elke dag beslissingen nam over miljoenen, was het een duizelingwekkende sensatie om fysiek gestuurd te worden. Ik hoefde niet na te denken over de volgende pas, ik hoefde alleen maar te voelen waar zijn lichaam heen ging en te volgen.

We bewogen langzaam op het ritme van de saxofoon. Ik legde mijn wang tegen zijn schouder, snoof de geur op van zijn dure cologne en zijn warme huid. De wereld om ons heen, de collega’s, de investeerders, de concurrenten, vervaagde tot een wazige achtergrond. Er was alleen de druk van zijn hand en de warmte van zijn dij tegen de mijne.
“Je bent prachtig vanavond,” fluisterde hij in mijn oor. Zijn adem kriebelde in mijn nek en stuurde een rilling over mijn ruggengraat. “Niet alleen die jurk. Jij. Je straalt.” Ik tilde mijn hoofd op en keek hem aan. Zijn ogen waren donker en vol aandacht. Dit was het moment. De veiligheid van zijn armen gaf me de moed die ik nodig had.
“Rik,” begon ik, mijn stem zacht zodat alleen hij het kon horen. “Ik wil… ik wil straks iets anders.” Hij stopte niet met dansen, maar ik voelde zijn greep op mijn hand iets verstevigen.
“Vertel me wat je wilt, Elena.” Ik slikte even. Het was één ding om het in mijn hoofd te hebben, iets anders om het hardop te zeggen.
“Ik heb een fantasie. Ik wil… Vanavond wil ik dat jij alleen kijkt. Terwijl ik mezelf geef.”

Even was ik bang dat ik te ver was gegaan, dat het te vreemd of te klinisch klonk. Maar Rik stopte niet. Hij trok me juist nog iets dichter tegen zich aan, zijn hand op mijn rug werd een warm anker.
“Dat klinkt…” Hij zocht naar het juiste woord. “…ongelooflijk erotisch. Ik wil niets liever dan naar je kijken, Elena. Ik wil zien hoe jij geniet.” Een golf van opluchting en pure opwinding spoelde door me heen. Mijn knieën werden week, en ik leunde zwaar tegen hem aan.
“Ik wil naar boven,” fluisterde ik dwingend tegen zijn hals. “Nu.”
Rik kuste mijn slaap, kort en krachtig.
“Laten we gaan.”

De deur van de suite viel in het slot en sloot de wereld en de muziek buiten. De kamer was stil, op het zachte gezoem van de stad na. Ik deed de lichten niet aan, het schijnsel van de skyline van Rotterdam en de havenlichten die door de kamerhoge ramen naar binnen vielen, was genoeg.

“Kleed je uit,” zei ik zacht tegen Rik. “En ga daar zitten. Tegen het raam.” Hij deed wat ik vroeg, zonder vragen, zonder aarzeling. Toen hij naakt was, ging hij zitten, zijn rug tegen het koele glas, zijn lange benen gestrekt over het kleed. Hij was prachtig in het halfduister, een silhouet van kracht en rust. Ik kleedde mezelf uit, langzaam, terwijl ik hem aankeek. Mijn jurk, mijn lingerie, alles viel op de grond totdat ik niets meer te verbergen had. Ik ging tegenover hem zitten, op mijn knieën, maar op enige afstand. “Raak me niet aan,” zei ik, mijn stem trilde licht, maar niet van onzekerheid. “Ik wil dat je kijkt. Alleen kijkt. Ik wil je vertellen wie ik ben, door je te laten zien wat ik voel.”

Ik haalde diep adem en sloot mijn ogen half. Mijn hand gleed langzaam over mijn hals, naar mijn borsten. “Mijn huid tintelt,” begon ik hardop. “Het voelt alsof er elektriciteit onder mijn vingertoppen zit. Als ik mijn borsten aanraak…” Ik gleed over mijn linkerborst, mijn duim streek traag over mijn tepel. “…dan voel ik een lijn van hitte direct naar mijn buik schieten. Mijn tepels zijn zo gevoelig, ze worden hard zodra ik er alleen maar aan denk dat jij ernaar kijkt.” Ik keek naar hem. Ik zag hoe zijn ademhaling versnelde, hoe zijn geslacht reageerde op mijn woorden en mijn aanraking, hard en fier tegen zijn buik. Hij zei niets, zijn ogen donker en gefixeerd op mij.

Mijn hand gleed verder naar beneden, over mijn platte buik, naar de zachte haartjes tussen mijn benen. “Ik ben zo nat,” zei ik, en ik spreidde mijn benen iets verder. “Het voelt zwaar daar beneden, vol en kloppend. Wachtend.” Ik liet mijn vingers door mijn vocht glijden en bracht ze naar mijn lippen om ze nat te maken, en ging toen terug. “Als ik mezelf hier aanraak…” Ik vond mijn gevoelige plekje en begon zachte, cirkelende bewegingen te maken. “…dan voelt het als een golf die zich terugtrekt om groter terug te komen. Het is een zoete, scherpe druk. Ik voel mijn eigen hartslag in mijn vingertoppen.” Ik versnelde mijn beweging iets, mijn ademhaling stokte. “Ik glijd nu naar binnen,” vertelde ik hem, terwijl ik twee vingers diep in mezelf liet glijden. Ik zag zijn kaakspieren spannen. “Ik ben zo warm vanbinnen. Mijn wanden zijn zacht en ze klemmen zich om mijn vingers. Het voelt leeg, Rik. Ik voel de leegte die gevuld wil worden, maar nu vul ik hem zelf. Ik voel hoe ik mezelf openmaak.”

Ik bewoog mijn vingers op het ritme van mijn woorden, mijn andere hand bleef mijn gevoelige plek plagen. De sensatie bouwde zich op, niet alleen fysiek, maar ook door de kracht van het uitspreken. Ik gaf hem mijn sensatie, woord voor woord. “Het komt dichterbij,” hijgde ik. “De spanning… het trekt samen in mijn onderbuik. Het wordt een bal van vuur. Ik voel het tintelen in mijn tenen, in mijn kruin. Oh god… kijk naar me.” Mijn hand bewoog sneller, mijn heupen wiegden mee. “Ik ga komen,” fluisterde ik dwingend. “Ik voel het breken. Nu. Nu!” Mijn lichaam spande zich in een boog, een rauwe kreet ontsnapte aan mijn lippen. Ik voelde de schokgolven door me heen trekken, mijn binnenste kneep zich ritmisch samen rond mijn eigen vingers. Ik hield zijn blik vast terwijl ik trilde, puur en ongefilterd.

Toen de golven wegebden, bleef ik even stil, mijn huid glanzend van het zweet. Rik zat nog steeds tegen het raam, zijn ademhaling zwaar, zijn erectie steil omhoog wijzend, een monument van beheersing. Ik pakte het pakje condooms, wat ik die middag had gevonden, van de salontafel. Er gleed een condoom uit en met trillende vingers scheurde ik de verpakking open. Ik kroop op handen en knieën naar hem toe, over het zachte kleed. De afstand tussen ons verdween. Zonder een woord te zeggen, rolde ik het condoom om zijn harde schacht. Mijn hand omklemde hem. Zijn huid was heet, pulserend. Ik klom op zijn schoot. Hij zat nog steeds met zijn rug tegen het glas, zijn handen rustten ontspannen op zijn dijen, hoewel ik zag hoe graag hij me wilde vastgrijpen. Ik zette mijn knieën aan weerszijden van zijn heupen en leunde naar voren. Ik plaatste mijn handen op zijn sterke schouders, mijn vingers groeven zich in zijn spieren voor houvast. Ik duwde mijn handen tegen hem aan, waardoor hij nog steviger tegen het koude glas werd gedrukt.

Ik hief mijn heupen en liet me langzaam zakken. Zijn topje raakte mijn ingang, en ik zuchtte diep toen hij bij me naar binnen gleed. Hij vulde me, niet met vingers, maar met die heerlijke, massieve hardheid waar ik zo naar verlangde.
“Jij,” fluisterde ik. Ik zakte helemaal over hem heen, tot ik zijn schaambeen tegen het mijne voelde. Ik zat diep, vol, compleet en begon te bewegen. Op en neer, traag en genietend. Ik bepaalde het ritme. Hij deed niets, behalve er zijn, een rots in de branding.

Terwijl ik op hem reed, keek ik over zijn schouders naar buiten. De lichtjes van Rotterdam fonkelden in de diepte, de Erasmusbrug als een witte zwaan in het donker. De stad leefde, raasde door, maar hier, in deze bubbel tegen het glas, bestond alleen dit ritme. Het contrast tussen de koude ruit vlak bij mijn handen en de verzengende hitte tussen onze lichamen was bedwelmend.

Ik voelde hem dieper komen bij elke beweging, mijn binnenste masseerde hem. Ik boog mijn hoofd en zocht zijn mond. Onze lippen vonden elkaar in een innige, smachtende kus. Mijn tong gleed naar binnen, proefde hem, terwijl mijn onderlichaam onvermoeibaar doorging. Ik voelde zijn handen trillen op zijn benen, zijn wilskracht om me niet vast te grijpen werd tot het uiterste getest. Zijn ademhaling werd schokkerig tegen mijn wang. Ik voelde zijn lichaam spannen onder me, zijn dijen werden hard als steen. Hij kwam stil. Geen schreeuw, geen woord. Alleen een diepe, trillende ontlading die ik voelde in zijn hele lichaam. Hij schokte in mij, en ik hield hem vast, kuste hem. Ik vertraagde mijn bewegingen langzaam tot we stil waren.

Ik bleef nog even zitten, mijn voorhoofd tegen het zijne, luisterend naar onze harten die tekeergingen. Toen bewoog ik langzaam omhoog en maakte me van hem los. Ik haalde het condoom weg en knoopte het dicht, een handeling van afsluiting. Daarna liet ik me zakken. Ik legde mijn hoofd in zijn schoot, mijn wang rustend op zijn buik en bovenbeen. Ik voelde de warmte van zijn huid, de haartjes op zijn benen, zijn nog natte, zachter wordende geslacht tegen mijn slaap. Riks hand kwam omhoog en landde zachtjes in mijn haar. Hij begon me te strelen, lange, rustgevende halen. Ik sloot mijn ogen. Ik was moe, mijn lichaam voelde zwaar en loom, maar mijn hoofd was lichter dan het in jaren was geweest. Ik was gezien. Ik was gehoord. En ik was voldaan.