Een avond van niemand (deel 3)

Ik kocht de jurk. Zilvergrijs en strak. Die avond lag de kleding uitgestald: bustier, kousen, jurk. Ik had gedoucht, huid geschrobd tot roze, ingesmeerd met musk. Maar bij de bustier sloeg twijfel toe.
Ik zag mezelf: zware make-up, rode lippen, donkere ogen. Dit was niet meer spelen. Dit was een stap verder. Vorige keer vrienden, huis, envelop. Nu hotel. Twee mannen. Mijn man erbij. Hoe vaak nog? Wanneer stopte spel en werd het iets anders?
Handen trilden. Ik belde Manon weer.
“Twijfel je nog steeds?”
“Ja. Het voelt als 1, 2, veel. Eén keer was avontuur. Nu… nu ben ik haar weer. Wat als het niet stopt?”
Ze lachte zacht. “Misschien stopt het niet. Misschien is dat oké. Ik zie hoe je verandert. Je straalt. En Pieter… hij kan niet wachten. Willem ook niet. En ik… mijn tijd komt nog wel.”
Weer die hint. “Dus ga door?”
“Ja. Geniet. Wees haar.”
Ik hing op. Toen ik mezelf in de spiegel zag, zag ik niet Noortje. Ik zag haar. De vrouw die te koop was.
“Je bent klaar,” had Willem gezegd. En ik wist dat hij gelijk had.

De bar van het Van der Valk aan de rand van de stad was die avond gevuld met het lage gebrom van stemmen, het rinkelen van glazen en de geur van wijn, koffie en aftershave. De borrel van het medisch congres over Cardio Vasculaire Zorg had de bar overgenomen. Mannen in donkere pakken, vrouwen in mantelpakjes, lachend om grapjes die alleen insiders begrepen. Hun badges glommen in het gedimde licht.

Willem en Pieter zaten aan een klein rond tafeltje bij het raam, twee zakenmannen tussen de anderen, onopvallend in de massa. Ze droegen pakken, donkerblauw voor Willem, grijs voor Pieter en hadden allebei een glas whisky voor zich staan. Ze praatten zacht, hoofden dicht bij elkaar, maar ik zag het aan hun houding: de spanning in hun schouders, de manier waarop Willem zijn glas vasthield alsof het een anker was.
De jurk zat als een tweede huid om mijn lichaam, kort genoeg om bij elke stap de rand van mijn kousen te tonen. Diepe hals, lippen felrood, ogen donker omlijnd. Geen beha, alleen een ragfijn stringetje dat ik nauwelijks voelde. Mijn hakken klikten op de marmeren vloer, een geluid dat hoofden deed draaien. Ik voelde de blikken van artsen en farmaceuten op me branden, waarderend, hongerig, nieuwsgierig. Sommigen lieten hun gesprek even stilvallen, anderen keken net iets te lang. Het gaf me kracht. Alsof ik weer in de rol gleed, alsof de jurk me herinnerde aan wie ik was vanavond.

Ik liep naar hun tafeltje, heupen wiegend op een manier die ik thuis voor de spiegel had geoefend. Ik stopte bij hen, legde één hand licht op de rugleuning van de lege stoel.
“Goedenavond, heren,” zei ik. “Is deze stoel bezet?”
Willem keek op. Zijn pupillen verwijdden zich zichtbaar. Hij slikte, zijn adamsappel bewoog.
“Voor jou altijd,” zei hij, zijn stem iets heser dan normaal.
Ik glimlachte langzaam, liet mijn blik van de een naar de ander glijden. Pieter zat rechtop, zijn handen om zijn glas geklemd. Ik ging zitten, sloeg mijn benen over elkaar. De jurk kroop omhoog, toonde de naad van mijn kousen en een glimp van de jarretelbandjes. Ik voelde hun blikken erop rusten.
“Zakenreis?” vroeg ik, terwijl ik een pluk haar achter mijn oor streek.
“Zeker,” zei Pieter, zijn stem vastberaden, maar ik hoorde de lichte trilling. “Lange dag. Congres. Veel gepraat over harten en bloedvaten.”
Willem lachte kort, een geluid dat meer nerveus dan geamuseerd klonk.
“En nu… zoeken we wat ontspanning.”
Ik liet mijn vingertoppen over de rand van het tafeltje glijden, traag, alsof ik de prijs al aan het taxeren was.
“Ontspanning is mijn specialiteit,” zei ik zacht. “Maar kwaliteit kost. Ik ben niet goedkoop.” Pieter leunde iets naar voren.
“Geld is geen probleem. Hoeveel?” Ik keek hem aan, toen Willem.
“Tweehonderd per persoon. Cash. Vooraf. En ik bepaal de regels.” Willem knikte langzaam. Zijn ogen lieten mijn gezicht niet los.
“Akkoord.” Ik glimlachte, een trage, professionele glimlach. “Mooi. Dan stel ik voor dat we naar boven gaan. Mijn kamer is op de achtste verdieping. Rustig. Privaat.”
Pieter stond al half op, maar ik legde een hand op zijn arm.
“Niet zo snel,” zei ik, mijn stem speels maar dwingend. “Eerst een drankje. Een dame moet gehydrateerd blijven.” Ik gebaarde naar de ober. “Nog een rondje whisky voor de heren. En voor mij… een droge martini. Met olijf.”
De ober knikte en verdween. Ik leunde achterover, sloeg mijn benen opnieuw over elkaar, dit keer iets langzamer, zodat ze de beweging konden volgen. De jurk kroop nog verder omhoog. Ik voelde de koele lucht langs de bovenkant van mijn kousen strijken, voelde hun ogen daarop gefixeerd.
“Vertel eens,” zei ik, terwijl ik een pluk haar om mijn vinger draaide. “Wat voor zakenmannen zijn jullie? Wat doen jullie als jullie niet in hotels zitten te onderhandelen?” Pieter lachte nerveus.
“Ik… ik doe in medische apparatuur. Defibrillatoren, pacemakers. Dat soort dingen.” Willem keek me aan.
“En ik handel in software. Data-analyse voor ziekenhuizen. Saai, op papier. Maar het betaalt goed.” Ik glimlachte.
“Saai op papier… maar niet in het echt, neem ik aan. Mannen zoals jullie hebben altijd behoeftes die niet in spreadsheets passen.”
De ober bracht de drankjes. Ik nam een slok van mijn martini, liet de olijf even op mijn tong rusten voordat ik hem doorslikte. “Goed,” zei ik. “Laten we het zakelijk houden. Tweehonderd per persoon. Cash.”
Willem haalde zijn portemonnee tevoorschijn. Hij telde vier briefjes van vijftig, legde ze op tafel. Pieter deed hetzelfde. Ik pakte het geld aan, telde het langzaam, stopte het in mijn tasje.

De bar voelde steeds warmer, het geroezemoes van de congresgasten een constante achtergrondruis die onze spanning alleen maar versterkte. Ik nam een laatste slok van mijn martini, liet de olijf even op mijn tong rusten en legde het glas neer met een zacht tikje. Mijn ogen gleden van Pieter naar Willem en terug. Hun glazen waren leeg, hun houding gespannen, hun blikken hongerig.
Ik stond langzaam op, liet mijn handen langs mijn zij glijden, voelde hoe de jurk over mijn heupen streek.
“Ik denk dat we genoeg gedronken hebben,” zei ik zacht, mijn stem zacht genoeg om alleen voor hen bedoeld te zijn. “Mijn kamer wacht. Achtste verdieping.”
Pieter stond als eerste op, zijn stoel schoof piepend achteruit. Willem volgde, zijn bewegingen iets trager, alsof hij zichzelf moest beheersen. Ik draaide me om en liep naar de lift, mijn hakken klikkend op de marmeren vloer. Ik voelde hun ogen in mijn rug branden, hoorde hun voetstappen achter me, twee mannen die betaald hadden voor wat er komen ging.

Ik stapte als eerste de lift binnen en drukte op de knop voor de achtste verdieping. Ik leunde tegen de spiegelwand, sloeg mijn armen losjes over elkaar zodat mijn decolleté iets meer opviel. De deuren sloten zich met een zachte zucht. De ruimte was klein. Ik stond tussen hen in, voelde hun warmte tegen mijn armen, hun ademhaling sneller dan normaal.
Ik ving Willems blik in de spiegel. Zijn ogen waren donker, hongerig, maar er zat iets in dat leek op strijd, een mengeling van trots en iets dat bijna op angst leek. Pieter stond iets achter me, zijn borstkas rees en daalde zichtbaar. Ik draaide mijn hoofd een fractie, ving ook zijn ogen. Ze keken niet meer naar mijn gezicht. Ze keken naar mijn lippen, mijn hals, de diepe halslijn van mijn jurk.
“Jullie hebben betaald,” zei ik zacht, mijn stem beheerst, alsof ik een contract bevestigde. “Nu is het mijn beurt om te leveren.”
Willem maakte een geluid, half grom, half zucht.
“Dat mag je verdomme wel zeggen,” mompelde hij, zijn stem ruwer dan ik gewend was. “Tweehonderd euro per stuk, en we krijgen je voor zo lang als we willen.”
Pieter lachte kort, nerveus maar opgewonden.
“Ze ziet er fantastisch uit. Kijk die jurk. Die lippen.”
Ik voelde een scheut hitte laag in mijn buik, schaamte, ja, maar vooral erkenning. Daar was het weer. De rol. De woorden landden hard, maar ze raakten me precies waar ze moesten raken. Ik glimlachte langzaam, professioneel, en zei niets terug. Ik liet ze kijken. Liet ze voelen dat ik vanavond niet Noortje was. Ik was van hen. Betaald. Gehuurd.

De lift stopte met een zachte ping. De deuren gleden open. Ik liep voorop, mijn hakken echoden in de stille gang als een metronoom. Bij mijn kamer haalde ik de keycard tevoorschijn, opende de deur met een zachte klik.
“Welkom,” zei ik, terwijl ik naar binnen stapte. “Maak het jullie gemakkelijk. Ik ben zo terug.”

Ik liep naar de badkamer, liet de deur op een kiertje staan. Ik hoorde ze binnenkomen, het zachte geritsel van jasjes die uitgingen, het tikken van glazen op het tafeltje, een gemompelde opmerking van Pieter.
“Kijk die kont in die jurk… godverdomme.” Willem lachte laag, een geluid dat meer grom dan lach was.
“Wacht maar tot ze naakt is.”
Ik keek in de spiegel. Mijn lippenstift was nog perfect, felrood en vulgair. Ik bracht hem nog een keer aan, langzaam, terwijl ik naar mezelf keek. Niet Noortje. De hoer. De vrouw die betaald kreeg om genomen te worden. De schaamte was er nog, maar ze maakte plaats voor iets anders, macht. Ik bepaalde hoe dit ging. Zij hadden betaald. Ik leverde.

Toen ik terugkwam, stonden ze in het midden van de kamer. Jasjes uit, de bovenste knoopjes van hun overhemden open, de spanning in hun houding bijna tastbaar.

Ik schonk whisky in, langzaam, liet het ijs rinkelen in de glazen. Ik draaide me om en liet ze kijken. Ik poseerde, één hand op mijn heup, de andere licht langs mijn dij, de jurk strak om mijn lichaam. Hun ogen verslonden me. Ik voelde me tentoongesteld, een object van hun gezamenlijke lust. En ik vond het heerlijk. De schaamte sloeg om in trots. Ja, kijk maar. Dit is wat jullie gekocht hebben.
“Trek het uit,” zei Pieter schor. “Laat zien waar we voor betaald hebben.” Ik glimlachte, langzaam, professioneel.
“Zoals jullie wensen.”
Ik ritste de jurk open. Heel langzaam. Centimeter voor centimeter. De stof gleed omlaag met een zacht geruis. Ik liet hem vallen. Stond daar in hakken en string. Hun ogen gleden over me heen, hongerig, verslindend, bijna ruw.
Ik stapte naar Pieter en hielp hem met zijn overhemd, mijn vingers streelden zijn borstkas, traag, plagend. Ik maakte zijn riem los, liet zijn broek zakken. Hij was al keihard.
Toen stapte ik naar Willem. Ik kuste zijn hals, proefde zout en spanning, terwijl ik zijn kleren wegtrok.
“Je kijkt,” fluisterde ik in zijn oor, mijn lippen tegen zijn huid. “Alleen kijken.”

Even later stonden we daar. Ik, naakt op mijn hakken na. Tegenover twee naakte mannen.

Ik zakte op mijn knieën op het zachte tapijt. Ik kroop naar Willem. Ik nam hem in mijn mond. Hij smaakte vertrouwd, maar ook naar de opwinding van het verbodene, zout, warm, kloppend. Ik zoog hem langzaam, mijn tong cirkelend, mijn ogen opslaand naar Pieter die toekeek. Pieter zijn hand bewoog ritmisch over zijn stijfheid. Het geluid van huid op huid vulde de stilte. Willem greep mijn hoofd, duwde zijn heupen naar voren. Hij stond op het randje. Ik stopte. Ik liet hem los, hijgend, een dun draadje speeksel tussen mijn lippen en het puntje van zijn geslacht.
Ik draaide me naar Pieter en nam hem over. Zijn smaak was anders, iets zouter, iets ruwer. Ik verwende hem, liet mijn tong glijden over zijn eikel, zoog hard. Hij gromde.
“Ja, zuig me.”
Toen trok ik me terug. Ik keek omhoog, lippen glanzend, ogen groot en donker.
“Willen jullie me nemen?” vroeg ik.
Het woord hing even in de lucht, een zachte uitdaging die de kamer vulde. Pieter ademde scherp in, zijn ogen donker van lust. Willem keek me aan met een intensiteit die ik nog nooit eerder had gezien, een mengeling van honger en iets dat leek op aanbidding.

Pieter stond op, zijn lichaam gespannen als een veer. Hij tilde me op, niet ruw maar met een soort eerbiedige bezitsdrang, en legde me op het bed. Het laken voelde koel tegen mijn rug, een schril contrast met de hitte die door mijn lichaam golfde. Hij spreidde mijn benen langzaam, zijn handen warm en zwaar op mijn dijen. Ik voelde hoe mijn lichaam zich opende, hoe het vocht van mijn opwinding al langs mijn huid gleed. Hij bracht zichzelf voor mijn opening, wreef even langs mijn plooien, liet me voelen hoe hard hij was.
Toen gleed hij naar binnen. Niet in één harde stoot, maar langzaam, centimeter voor centimeter. Ik hapte naar adem. Mijn binnenste was gevoelig en hij vulde me moeiteloos. Elke beweging voelde als een herontdekking van mijn eigen lichaam. Ik voelde hoe mijn wanden zich om hem sloten, hoe ze zich aanpasten aan zijn vorm. Het was geen pijn meer, maar een diepe, volle rekking die me deed kreunen. Ik voelde me opengesperd, blootgelegd, maar ook compleet.

Willem stond aan het voeteneind. Hij keek. Zijn ademhaling was zwaar, zijn borstkas rees en daalde snel. Ik hield zijn blik vast terwijl Pieter in me bewoog. Ik zag hoe zijn handen langs zijn zijden trilden, hoe zijn kaak spande. Hij vocht tegen zichzelf, tegen de jaloezie die hij niet wilde voelen, tegen de trots die hij wel voelde. Hij zag hoe zijn vrouw, zijn Noortje, genomen werd door een andere man. En hij zag hoe ik het wilde. Hoe ik mijn rug kromde, hoe mijn borsten schudden bij elke stoot, hoe mijn lippen vaneen weken in een stille kreun.

Pieter versnelde. Zijn handen grepen mijn heupen, zijn nagels drukten in mijn huid. Hij kwam met een lage, rauwe kreun, zijn lichaam schokkend tegen het mijne. Ik voelde hoe zijn zaad in me kwam, hoe het zich vermengde met mijn eigen vocht. Toen hij zich terugtrok, voelde ik het langzaam naar buiten sijpelen, warm langs mijn dijen.
Hij viel opzij, hijgend, zijn borstkas glanzend van zweet. Hij keek naar Willem.
“Jouw beurt,” zei hij schor. “Neem haar. Ze is nog nat van mij.”
Willem klom op het bed. Hij aarzelde even, zijn ogen op mijn gezicht gericht. Ik zag de strijd in hem: de behoefte om me terug te claimen, de opwinding om me zo te zien, open, gebruikt, vol van een ander. Hij liet zich over me heen zakken, zijn gewicht zwaar en vertrouwd. Hij kuste mijn hals, proefde het zout op mijn huid, en gleed toen in me.
Het voelde anders. Door het zaad van Pieter gleed hij moeiteloos naar binnen, een glibberige, warme ontvangst die me deed huiveren. Mijn lichaam was nog open, nog nat, nog gevuld van de vorige man, en nu nam mijn eigen man die plek in, glijdend door de resten van zijn vriend.
De sensatie was ongekend. Ik had dit nog nooit ervaren. Het voelde als niets anders. Elke stoot voelde als een herovering, maar ook als een bezoedeling. Ik voelde het vocht van Pieter zich vermengen met Willem, warm en kleverig, een mengsel diep in me. Mijn binnenste was vol, opgerekt, gebruikt, eerst door Pieter, nu door Willem. Ik rook het ook, de geur van seks, zweet en zaad die zwaar in de lucht hing, die aan mijn huid kleefde, die in mijn haar zat. Mijn dijen waren nat, glinsterend van het vocht dat eruit liep, van hun zaad dat zich vermengde en langzaam naar buiten sijpelde.

Ik was vies. Echt vies. Niet alleen fysiek, mijn huid glom van zweet, mijn lippenstift was uitgesmeerd, mijn haar in de war, maar diep vanbinnen. Ik droeg het zaad van twee mannen in me. Van Pieter, die me genomen had als een klant. Van Willem, die me nu terug claimde, maar tegelijkertijd door diezelfde resten gleed. Het was een cocktail van lust en vernedering, van overgave en bezit. En het wond me op een manier die ik niet kon verklaren. Elke stoot van Willem duwde het zaad van Pieter dieper in me, mengde het met het zijne, en ik voelde me tegelijkertijd bezoedeld en geliefd. Vies en gewenst. Gebruikt en aanbeden.

Ik opende mijn benen verder, mijn liezen opgerekt. Een heerlijke pijnscheut trok door mijn lijf.
“Ja,” kreunde ik, mijn stem schor en rauw. “Neem me. In zijn zaad. Neem me.”
Willem nam me met een bezetenheid die ik nog nooit bij hem had gevoeld. Zijn handen grepen mijn heupen, zijn nagels drukten in mijn huid. Hij stootte diep, hard, alsof hij elk spoor van Pieter wilde overdekken, maar tegelijkertijd genoot hij ervan. Ik zag het in zijn ogen, de strijd, de honger, de trots. Hij wist wat hij deed. Hij wist dat hij in me gleed terwijl ik nog vol zat van een ander. En dat maakte hem wild.
Binnen enkele minuten voelde ik hem zwellen. Zijn adem stokte, zijn lichaam spande zich. Hij kwam, krachtig en diep, zijn zaad mengend met dat van Pieter in mijn binnenste. Een cocktail van mijn twee minnaars. Ik voelde de warme golven, de pulsaties, hoe het zich vermengde met wat er al zat. Het liep over, sijpelde langs mijn dijen, kleverig en heet.
Ik sloot mijn ogen en liet het over me heen komen, het gevoel van vol te zijn, van genomen te zijn, van toe te behoren aan twee mannen tegelijk. En ergens, diep vanbinnen, wist ik dat dit nieuw was. Dit hadden we nog nooit gedaan. Dit hadden we nog nooit gevoeld. En toch voelde het als iets dat altijd al in ons had gezeten, wachtend om bevrijd te worden.

De stilte na afloop was zwaar. We lagen daar even, ademend, voordat de betovering verbroken werd.

Toen stonden ze op. De zakelijke kant van de fantasie moest worden afgerond. Ze kleedden zich aan, fatsoeneerden hun pakken.
“Bedankt voor de diensten,” zei Willem, en zijn stem was koel, in zijn rol. “Het was… bevredigend.”
“Zeker,” zei Pieter.
“Wij moeten er vandoor,” zei Willem. “We hebben nog wat zaken te bespreken.”
Ze liepen weg. De deur klikte dicht.

Ik bleef alleen achter in de grote, stille hotelkamer. Het bed was een slagveld. Ik voelde me… leeg. En vol tegelijk. Ik voelde hoe ik was opgerekt, de beurse nasleep van hun geweld. De smaak van hun huid hing nog in mijn mond. En tussen mijn benen… ik voelde het lopen.

Ik stond op. Een warme stroom gleed langs de binnenkant van mijn dij naar beneden. Het zaad van twee mannen. Ik keek ernaar, gefascineerd. Ik was een gebruiksvoorwerp geweest, en dit was het bewijs.
In de badkamer was het felle licht onverbiddelijk. Mijn make-up was uitgelopen, zwarte vegen onder mijn ogen. De krassen van nagels op mijn heupen. Op mijn benen zag ik de vochtige, glinsterende sporen van hun lozing.
Ik stapte onder de douche. Ik spoelde de resten van de mannen van me af, schrobde mijn huid roze, maar de herinnering zat dieper.
Toen ik klaar was, droogde ik me af. Ik keek in de spiegel. Ik was nog niet klaar. Ik wilde nog niet terug naar Noortje. Ik pakte mijn make-up tasje. Ik bracht nieuwe lagen aan, dikker, zwaarder dan normaal. Felrode lippen, zwaar aangezette ogen. Het was te veel, het was vulgair, en dat was precies de bedoeling. Ik wilde eruitzien als wat ik was geweest: een hoer. Ik trok mijn jurk weer aan, zonder ondergoed.

Ik pakte mijn tas en verliet de kamer. Ik liep naar de lift en drukte op de knop. Terwijl ik wachtte, hoorde ik voetstappen. Een man kwam naast me staan. Hij droeg een duur pak, zag eruit als een van de congresgangers. Hij rook naar dure aftershave en alcohol.
We stapten samen de lift in. De deuren sloten. We waren alleen in de kleine ruimte.
Ik voelde zijn blik. Hij bekeek me, van mijn hoge hakken, langs mijn blote benen, naar mijn decolleté. Hij zag de zware make-up, de uitdagende blik in mijn ogen.
De lift zoeft naar beneden.
Plotseling stak hij zijn hand in zijn binnenzak. Hij haalde een kaartje tevoorschijn en hield het me voor.
“Mocht je morgen tijd hebben…” zei hij. “Ik zoek nog gezelschap voor na het diner.”
Mijn hart sloeg over. Hij dacht dat ik echt was. De fantasie was werkelijkheid geworden in de ogen van een vreemde.
De lift stopte in de lobby. De deuren gingen open.
Ik pakte het kaartje aan, zonder iets te zeggen. Mijn vingers raakten de zijne.
Ik stapte als eerste uit, de lobby in, de echte wereld in. Ik keek niet om. Ik wist niet of hij me nakeek, of hij glimlachte. Ik wist alleen dat ik het kaartje in mijn hand had, en dat de grens tussen wie ik was en wie ik speelde te zijn, vanavond definitief was vervaagd.

Thuis. Ik was moe, uitgeput. Mijn lichaam voelde zwaar, mijn geest vol. Ik draaide de sleutel in de deur. Het huis was stil, donker. Willem was er nog niet. Ik had een berichtje gekregen: “Nog even bij Pieter. Praat na. Kom straks.”
Ik schopte mijn hakken uit in de gang, voelde de koele tegels onder mijn voeten. Ik liep naar de slaapkamer en liet mijn jurk op de grond vallen. Ik trok een simpel zwart slipje aan, maar liet de rest liggen. Ik kroop in bed, de lakens koel tegen mijn warme huid.

Ik sliep half, dromen een mengeling van beelden, het hotelbed, zaad op mijn dijen, het kaartje in mijn hand, de blik van de vreemde in de lift.
De deur ging zacht open. Willem. Hij kleedde zich in het donker uit. Ik hoorde het geritsel van zijn rits, het ruisen van zijn shirt. Het bed kraakte licht toen hij naast me gleed. Zijn warmte drukte tegen mijn rug.
“Je slaapt,” fluisterde hij.
“Niet echt,” mompelde ik.
Hij trok me tegen zich aan. Zijn hand gleed door mijn haar. Hij snoof in mijn nek.
“Ik ruik alles nog. Pieter. Het hotel.”
Ik draaide me om.
“Vertel me. Hoe was het voor je?”
Hij zuchtte.
“Ik zag je. Niet als mijn vrouw. Als hoer. Pieter nam je. Ik keek. Raakte mezelf aan. Wist, ze is vies. En toch de mijne.” Ik voelde tranen opwellen. “En jij?”
Ik kroop tegen zijn borstkas aan, zoekend naar zijn hartslag, zijn borsthaar kriebelend in mijn neus. Daarna vertelde ik hem hoe ik mij gevoeld had, fluisterend in het donker van de nacht, elk detail.

Ik was een hoer geweest, een slet, een minnares. Maar nu, in de veilige, tedere omhelzing van mijn man, was ik weer Noortje. Zijn Noortje. Over het kaartje vertelde ik niet. Het zat veilig in mijn portemonnee.
Mijn geheim.
Voor nu.
Ik wist dat we dit nooit zouden vergeten.
Maar ook… ik wilde meer.