Het Archief (deel 1)

Ik ben nu achtendertig, en als ik in de spiegel kijk, zie ik een vrouw die vrede heeft met haar verlangens. Maar het verhaal dat ik je wil vertellen begint twaalf jaar geleden, toen ik zesentwintig was. Ik was een ander meisje toen. Jonger, onzekerder, maar met dezelfde onrust in mijn lijf die ik toen nog niet kon plaatsen.

Ik was vroeg getrouwd, op mijn tweeëntwintigste. Sjoerd was, en is, de ideale man. Lang, donker haar, een intellectueel brilletje wat hem sexy maakt en een tomeloze energie voor zijn werk. Hij was lief, betrouwbaar en zorgzaam. Iedereen zei dat ik het getroffen had. En dat was ook zo. Maar na vier jaar sloop er iets in onze dagen dat ik aanvankelijk probeerde te negeren, de verstikkende voorspelbaarheid. Onze seks was prima, technisch gezien. Sjoerd deed zijn best, hij was teder, maar het was beige. Het was veilig. En ik merkte dat mijn lichaam, dat jonge en hongerige lichaam van me, begon te schreeuwen om kleur.

Ik werkte destijds bij een groot gerenommeerd advocatenkantoor in Amsterdam. Daar ontmoette ik Dick. Hij was zesendertig, tien jaar ouder dan ik, en hij had iets over zich wat Sjoerd miste. Een soort achteloze brutaliteit. Hij was geen fotomodel, gewoon een doorsnee vent met blond haar en blauwe ogen, maar hij keek naar me op een manier die me ongemakkelijk en tegelijkertijd week maakte. Niet als de collega van de marketingafdeling, maar alsof hij mij al had uitgekozen.

Het begon onschuldig met koffie bij de automaat en een grapje in de lift. Gewoon, zoals zo veel collega’s dat doen. Ik ben over het algemeen handig in smalltalk, een vaardigheid die je snel leert op een groot advocatenkantoor, dus het viel me aanvankelijk niet eens echt op. Tot die ene vrijdagmiddag in november.

Mijn naam is Vicky en dit is mijn verhaal.

**********

De maandelijkse kantoorborrel vond plaats in Café Zuid, een hippe, ietwat donkere zaak waar de muziek net iets te hard stond en de lucht rook naar verschraald bier en de geur van bitterballen. Het was er afgeladen. Ik stond met mijn rug tegen de bar gedrukt, een glas koude witte wijn in mijn hand, terwijl ik half luisterde naar een collega van de afdeling Vastgoed die klaagde over zijn verbouwing. Ik knikte beleefd, maar mijn blik dwaalde af.
Ik zag Dick aan de andere kant van de ruimte staan. Hij lachte om iets wat iemand zei, zijn hoofd iets achterover geworpen, een glas bier losjes in zijn hand. Op het moment dat ik keek, draaide hij zijn hoofd en ving mijn blik. Hij verbrak het contact niet. In plaats daarvan verontschuldigde hij zich bij zijn gesprekspartner en begon zich een weg te banen door de menigte. Ik voelde een lichte tinteling in mijn maag, een waarschuwing die ik negeerde.
Hij kwam naast me staan aan de bar. Niet op de gepaste afstand van een collega, maar net iets te dichtbij, in mijn persoonlijke ruimte. Hij draaide zijn rug naar de zaal toe en leunde met een elleboog op de toog. Door die simpele beweging sloot hij ons af van de rest. Ineens bestond de drukke kroeg niet meer; er was alleen een kleine, intieme cocon waarin hij en ik stonden.

“Red je het nog een beetje tussen de juristenpraat?” vroeg hij. Zijn stem klonk vlak naast mijn oor, net onder het rumoer van de muziek door.
“Ik overleef het,” glimlachte ik, en ik nam een slok wijn om mijn plotselinge zenuwen te verbergen. Hij keek me aan. Niet vluchtig, maar met een intensiteit die me ongemakkelijk en tegelijkertijd week maakte. Hij bekeek me niet als de collega van de marketingafdeling, maar alsof hij iets zocht.
“Ik stond net naar je te kijken,” zei hij. Het klonk achteloos, maar zijn ogen stonden serieus. “Je valt op, Vicky. Zelfs in deze chaos.”
“Omdat ik de enige ben die niet over clausules praat?” probeerde ik het nog luchtig te houden. Hij negeerde mijn grapje. Hij zette zijn glas neer en deed een half stapje dichterbij, waardoor zijn been bijna het mijne raakte.
“Nee. Het is je uitstraling. Ik ben in mijn vrije tijd fotograaf, wist je dat?”
Ik schudde mijn hoofd.

“Ik kijk anders naar mensen,” ging hij verder. “Ik kijk naar lijnen, naar lichtval.”
Hij liet zijn blik langzaam over mijn gezicht glijden. Ik voelde het fysiek, alsof hij me aanraakte met zijn ogen. Hij volgde de lijn van mijn kaak, bleef even hangen bij mijn hals en keek toen weer in mijn ogen.
“Je hebt een gezicht dat smeekt om vastgelegd te worden, Vicky,” zei hij zacht.
De rumoerige kroeg leek weg te vallen. Ik hoorde het gelach van mijn collega’s niet meer, ik voelde alleen de hitte van zijn lichaam vlak bij het mijne.
“Niet alleen je gezicht trouwens,” vervolgde hij, terwijl zijn ogen even, heel kort, omlaag schoten naar mijn lichaam en weer terug. “Je hebt iets natuurlijks. Iets harmonieus.”
Ik voelde een blos opkomen die niets met de warmte in het café te maken had. Sjoerd gaf me zelden dat soort complimenten. Sjoerd zag me, maar hij keek niet meer. Dick keek wel.

“Ik zou je graag een keer willen fotograferen,” zei hij. Het klonk niet als een versiertruc, maar als een professioneel verzoek, wat het des te gevaarlijker maakte. “Gewoon, om te oefenen met portretten en lichtval. Geen verplichtingen. Jij kan de foto’s gebruiken voor wat je wil.”
Ik draaide mijn wijnglas rond in mijn vingers.
“Ik ben geen model,” zei ik zwakjes.
“Dat is precies waarom ik je wil,” antwoordde hij direct.
Ik stemde toe. Waarom ook niet? Het vleide me enorm. Ik was jong, ik was naïef, en de alcohol en de aandacht maakten me roekeloos. Ik dacht oprecht dat het ging om een paar mooie foto’s voor boven de bank of voor mijn LinkedIn-profiel. Ik had geen idee dat ik op dat moment ja zei tegen het begin van mijn einde.

De afspraak was op een dinsdagavond. Sjoerd had een zakendiner, dus de weg was vrij. Ik had hem niet over de afspraak verteld. Gek eigenlijk, want er zat niets achter en het was een gewone afspraak, dacht ik.
Ik stond in onze slaapkamer voor de passpiegel. Het huis was stil. Sjoerd zat waarschijnlijk al aan het voorgerecht met zijn klanten en had geen idee dat zijn vrouw zich op dit moment stond op te maken voor een andere man. Ik voelde een vreemde kriebel in mijn buik. Het was geen schuldgevoel, eerder een soort verboden opwinding. Ik bekeek mezelf kritisch. Mijn blonde haar viel in zachte golven over mijn schouders. Ik had mijn ogen iets zwaarder aangezet dan normaal en mijn lippen glansden van de lipgloss.

Ik had lang nagedacht over wat ik aan moest trekken. Ik wilde er goed uitzien, maar niet de verkeerde indruk wekken. Ik was tenslotte getrouwd. Ik koos voor veilig. Mijn favoriete halflange rok die mijn billen goed deed uitkomen en een simpele blouse. Geen diep decolleté en geen doorschijnende stoffen. Gewoon Vicky, the girl next door. Deze outfit zou ook perfect passen bij mijn LinkedIn profiel, professioneel, maar ook een tikje casual. Ik draaide me om voor de spiegel en bekeek mijn kont in de jurk.
“Doe ik dit echt?” vroeg ik aan mijn spiegelbeeld.
Het antwoord was een stilzwijgende tinteling in mijn vingertoppen. Ik wilde gezien worden. Als mezelf. Ik spoot wat parfum in mijn hals en op mijn polsen. De geur was zoet, puur en tijdloos. Ik pakte mijn autosleutels en liep de trap af. Het voelde alsof ik een geheim met me meedroeg dat te groot was voor mijn tasje.

Ik reed naar Dicks huis, een modern appartement met veel glas. Ik voelde me fris en onschuldig toen ik aanbelde, maar mijn hartslag vertelde een ander verhaal. Dick deed open, een camera al losjes in zijn hand. Hij bekeek me. Niet geil, maar keurend. Als een kunstenaar die zijn canvas inspecteert.
“Hoi,” zei hij. “Leuk dat je er bent. Eenvoud staat je goed. Kom binnen.”
Zijn woonkamer was omgebouwd tot een halve studio. Er stonden lampen op statieven en er hing een grijs achtergronddoek. Hij schonk me een glas wijn in voor de ontspanning en zette me op een hoge kruk midden in het licht. De eerste tien minuten waren ongemakkelijk. Ik wist niet hoe ik moest kijken of waar ik mijn handen moest laten. De lampen waren warm op mijn huid. Dick wist mij gerust te stellen door eerst wat over werk te praten totdat hij zijn camera weer pakte.
“Vergeet mij,” zei Dick vanachter zijn lens. “Kijk gewoon naar het glas van de lens. Alsof je in de ogen kijkt van iemand die je liefhebt.”
Klik. Klik. Klik.
Het geluid van de sluiter werd een ritme. Langzaam begon ik te ontspannen. Dick gaf aanwijzingen, rustig maar dwingend.

“Kin iets omhoog. Ja, zo. Hand door je haar. Nu je mond iets openen. Adem uit.”
Er veranderde iets in de kamer. Het was alsof de lens de afstand tussen ons niet vergrootte, maar juist wegnam. Ik voelde me bekeken op een manier die ik nog nooit had ervaren. Hij zag elk detail. De lichte blos die op mijn wangen verscheen door de wijn en de warmte. De manier waarop mijn borsten, stevig en rond, zich aftekenden onder het dunne witte katoen van mijn blouse. Ik droeg geen bh en door de felle studiolampen wist ik dat de contouren goed zichtbaar moesten zijn.
“Je doet het geweldig,” mompelde hij.
Hij kwam achter de camera vandaan om een lamp te verstellen. Hij kwam dichtbij. Ik rook zijn aftershave, een frisse en iets scherpe, geur. Hij raakte me niet aan, maar zijn nabijheid deed de haartjes op mijn armen overeind staan.

“Ga eens staan,” zei hij. “Leun tegen die muur daar.”
Ik deed wat hij vroeg. Ik leunde ontspannen tegen de witte muur, mijn gewicht op mijn rechterbeen waardoor mijn heup iets uitstak. Mijn armen liet ik langs mijn lichaam hangen. Dick ging door de knieën om een foto van onderaf te maken. Zijn lens was gericht op mijn heupen, mijn benen nog net te zien onder de rok, en bewoog toen langzaam omhoog naar mijn gezicht.
“Je hebt geen idee hoe knap je bent, hè?” zei hij. Ik lachte iets onwennig en verlegen.

Dick liet de camera zakken en bleef op zijn hurken zitten, recht voor me. Hij keek naar me. Niet door de lens, maar met zijn eigen ogen. De stilte in de kamer was plotseling zwaar en geladen. De onschuld van mijn witte blouse en jurk voelde ineens als een farce. Ik voelde mijn tepels hard worden tegen de stof van mijn blouse, een verraad van mijn eigen lichaam. Ik wist dat hij het zag. Zijn blik bleef haken op mijn borsten voordat hij weer oogcontact maakte.
“Vicky,” zei hij zacht.
Ik had weg moeten gaan. Ik had moeten zeggen dat het leuke foto’s waren en dat ik hem morgen op kantoor wel weer zag. Maar ik stond vastgenageld tegen de muur die door mijn lichaamswarmte warmer werd. De aandacht was verslavend. Ik wilde niet dat hij stopte met kijken.

Hij kwam overeind en zette een stap naar me toe. Hij legde zijn hand op mijn taille, precies op de curve waar mijn jurk overging in mijn shirt. Zijn duim streek over de blote huid die daar net zichtbaar was. Zijn hand was warm, groot en bezitterig.
“De fotoshoot is klaar,” zei hij met dezelfde zachte stem.
Zijn gezicht was centimeters van het mijne verwijderd. Ik knikte, niet in staat om te spreken. Mijn hart bonkte in mijn keel.
Hij boog zich voorover en kuste me. Geen voorzichtige eerste kus, maar direct en hongerig. Zijn tong duwde mijn lippen open en ik proefde de wijn en zijn verlangen. Een schok ging door me heen, een elektrische lading die ik in mijn hele lijf voelde. Ik was nat besefte ik tot mijn schrik. Al die tijd, terwijl ik daar onschuldig op die kruk zat, had mijn lichaam zich hierop voorbereid.

Ik verstijfde even, overrompeld door zijn plotselinge gretigheid, maar ik duwde hem niet weg. Ik liet mijn handen op zijn bovenarmen rusten, zoekend naar houvast, terwijl hij de leiding nam. De camera, die nog om zijn nek hing, drukte hard en koud tegen mijn borsten. Het was een rauw contrast met de hitte van zijn handen die nu dwingender werden. Hij drukte me steviger tegen de muur, waardoor ik geen kant meer op kon.
“Ik wil je,” gromde hij in mijn nek.
Mijn adem stokte. Ik zei geen nee. Ik bewoog alleen mijn hoofd iets opzij, waardoor ik hem toegang gaf tot mijn hals. Het was een stilzwijgende toestemming die hij direct begreep.

Zonder te wachten pakte hij me vast. Hij leidde me niet naar de bank, hij duwde me erheen, met een vanzelfsprekendheid die me duizelig maakte. Ik stribbelde niet tegen. Ik liet me op de kussens drukken, mijn ogen groot van verbazing en opwinding.
Zijn handen waren snel en efficiënt. Hij schoof mijn blouse omhoog zonder het te vragen. Hij had geweten dat ik geen bh droeg. Ik voelde me even blootgesteld en kwetsbaar. De manier waarop hij naar mijn borsten keek, hongerig, bewonderend, vaagde mijn schaamte weg. Hij boog zich over me heen en nam een tepel in zijn mond. Ik slaakte een kreet, greep zijn haar vast, niet om hem weg te duwen, maar om hem dichterbij te houden.
Er was geen sprake meer van veiligheid of naïviteit. Er was alleen zijn daadkracht en mijn overgave. Toen zijn handen de zoom van mijn jurk bereikten, hielp ik hem niet, maar ik hield mijn heupen stil en liet hem begaan. Ik zag hoe mijn jurk en slipje naast de bank op de grond vielen.

Plotseling lag ik daar. Open en bloot op de bank van een collega. Ik keek naar hem, naar zijn ogen die donker waren van lust. Ik besefte de realiteit. Ik ben getrouwd. Ik heb een man thuis. En toch lig ik hier, met mijn benen wijd, wachtend op wat hij gaat doen. Het was een gedachte die me had moeten laten stoppen, die me had moeten laten opvliegen van schaamte. Maar het deed het tegenovergestelde. De wetenschap dat hij de controle had overgenomen en dat ik het toeliet, maakte me nog natter.
Ik heb zo’n huidhonger, dacht ik. Ik snakte naar aanraking die niet voorzichtig vroeg, maar die nam.

Dick maakte zijn broek los. Ik zag zijn erectie, hard en trillend. Hij vroeg me niks. Hij overlegde niet. Hij pakte mijn heupen vast met een kracht die ik van Sjoerd niet kende, zijn duimen drukten in mijn huid. Hij tilde me iets op, positioneerde me precies zoals hij me wilde hebben.
Toen duwde hij zich bij me naar binnen.
Ik hapte naar adem, half van schrik, half van genot. Hij vulde me helemaal op. Het was lang geleden dat ik zo genomen werd. Sjoerd was altijd voorzichtig, vroeg altijd of het goed ging. Dick niet. Dick nam wat ik hem stilzwijgend aanbood.

Hij begon te bewegen. Harde, ritmische stoten die me dieper in de kussens van de bank drukten. Ik sloeg mijn benen om zijn middel en klampte me aan hem vast, meegesleurd in zijn tempo. Ik voelde me overweldigd. Ik werd gebruikt, op de best mogelijke manier. Ik was geen echtgenote meer, geen collega. Ik was puur lichaam in zijn handen.
“Oh god,” hijgde ik in zijn oor.
Zijn handen waren overal. Op mijn borsten, in mijn zij, knijpend in mijn billen. Hij kuste me hard, beet zachtjes in mijn lip. Ik proefde zijn speeksel en rook zijn zweet. Het was ruw en vies en heerlijk.
Ik keek langs zijn schouder naar de studiolamp die nog steeds brandde. Het felle licht scheen op ons, zette onze daad in de spotlight. Ik zag mijn eigen blote benen om zijn rug geklemd. Ik zag hoe mijn borsten schudden bij elke stoot die hij uitdeelde. Ik zag mezelf daar liggen, een overspelige vrouw die zich liet neuken door een ander. En tot mijn eigen schrik vond ik dat beeld het geilste wat ik ooit had gezien.

Ik voelde de spanning in mijn onderbuik opbouwen tot een niveau dat ik niet kende. Het was geen langzame, beheersbare opbouw zoals thuis. Het was een stormloop die hij dicteerde. Plotseling voelde ik een enorme, dwingende druk, dieper en intenser dan ik ooit had gevoeld. Het leek alsof mijn blaas op springen stond.
“Stop!” riep ik paniekerig, terwijl ik probeerde mijn spieren aan te spannen. “Ik moet plassen! Ik hou het niet!”
Hij stopte niet. Integendeel, hij duwde mijn heupen juist steviger vast.
“Niet inhouden,” gromde hij dwingend in mijn oor. “Dat is geen plas. Je staat op springen. Laat het lopen. Kom voor me.”
Hij versnelde zijn ritme, stootte diep en meedogenloos tegen die gevoelige plek aan, mij geen keus latend dan de controle te verliezen. Ik kon het niet meer tegenhouden.
“Laat het gaan,” beval hij.

Ik liet het los. Een golf van warm vocht stroomde uit me, veel heftiger dan ik voor mogelijk had gehouden. Uit mijn lijf, langs mijn dijen, over de bank. Tegelijkertijd golfde het door me heen, een explosie van spiersamentrekkingen die me deed trillen van mijn tenen tot mijn kruin. Ik schreeuwde het uit, niet bezorgd of de buren het hoorden. Vlak daarna voelde ik hem schokken. Het voelde anders, zoals ik het nog nooit had ervaren. Mijn hoofd licht en draaierig, mijn lijf van totale spanning naar een diepe ontspanning die voelde alsof ik een werd met de bank.

Toen het stil werd in de kamer, hoorde ik alleen onze zware ademhaling. Ik lag daar, mijn kleren half uitgetrokken, mijn lichaam bezweet, drijfnat en tintelend onder het zijne. Ik wist dat ik nu een grens was overgegaan waar geen weg meer van terug was.

Ik dacht aan Sjoerd die waarschijnlijk nu zijn dessert bestelde. En ik voelde me niet schuldig. Ik voelde me levend.

Eindelijk gebeurde er iets. Eindelijk voelde ik me leven.

**********

Als ik nu terugkijk naar dat moment, naar dat jonge meisje op die bank, haar blouse omhoog geschoven en de andere kleding op de grond, voel ik een glimlach opkomen. Ze dacht dat ze de top van haar verlangens had bereikt, dat dit de ultieme sensatie was. Maar ze had geen idee. Echt geen idee. Ze stond pas aan de voet van een enorme bergketen, een landschap dat veel uitgestrekter en ruiger was dan ze kon vermoeden. Dit moment was geen eindpunt, maar een startschot. De echte klim, met al zijn duizelingwekkende hoogtes en onverwachte vergezichten, moest nog beginnen.