Het Archief (deel 10)

Het applaus was weggestorven, maar de echo ervan trilde nog na in mijn binnenste. Of misschien was dat het natrillen van mijn eigen spieren, die na de explosieve ontlading van het contactloze orgasme langzaam hun spanning probeerden los te laten. Helaas gaven de kettingen daar geen ruimte voor. Ik hing nog steeds in die genadeloze X-vorm, mijn armen pijnlijk hoog gestrekt, mijn benen wijd uiteen, een hulpeloze zeester in een universum van duisternis.

De stilte die volgde op het spektakel was niet leeg. Het was een gevulde stilte, zwanger van gefluister, van schuifelende voeten, van de zware, bedompte atmosfeer van de kelder. Ik was me hyperbewust van mijn eigen ademhaling. Mijn borstkas ging heftig op en neer, mijn bezwete huid koelde langzaam af in de tochtstroom van de ventilatie, wat zorgde voor kippenvel op mijn armen en dijen.

Ik voelde me ijl in mijn hoofd. Sub-space, heet dat, had ik gelezen. Een toestand van zwevende roes, veroorzaakt door een overdosis endorfine en adrenaline. Het is een plek waar tijd niet bestaat, waar pijn en genot in elkaar overvloeien en waar het ego, dat stemmetje dat normaal gesproken zegt: ‘Vicky, doe normaal, je bent een marketingmanager’, volledig het zwijgen wordt opgelegd. Ik was geen manager meer. Ik was geen echtgenote. Ik was vlees. Ik was een object dat daar hing voor het plezier van anderen, gemarkeerd door de staart die zwaar tussen mijn billen hing en de plug die mijn binnenste opgevuld hield.
Bert had me niet losgemaakt. Hij had me geprezen, “Braaf”, en was daarna weer een stap teruggedaan. Ik wist dat hij er nog was. Ik voelde zijn aanwezigheid als een veilig muur in de kille kelder. Hij genoot van dit beeld. De nasleep. De slavin die slap in de touwen hangt, verslagen door haar eigen geilheid, glanzend van het zweet en lichaamsvocht. Het was voor hem minstens net zo belangrijk als de actie zelf. Het was het bewijs van zijn absolute macht.

Minuten verstreken. Of misschien waren het seconden. In het donker is tijd vloeibaar. Ik probeerde mijn gewicht te verplaatsen om de druk op mijn schouders te verlichten, maar de manchetten zaten strak. Elke beweging deed de plug kantelen, een sensatie die nu, na het orgasme, grensdde aan het pijnlijke, maar op een vreemde, bevredigende manier. Het herinnerde me eraan dat ik vol was. Dat er geen ruimte was voor iets anders.

Toen hoorde ik stemmen naderen. Niet het geroezemoes van het algemene publiek, dat zich op een respectvolle afstand hield, maar voetstappen die doelgericht mijn kant op kwamen. Het geluid van dure leren zolen op de stenen vloer.
“Incroyable,” hoorde ik een mannelijke stem zeggen. Dit waren geen Nederlanders of Belgen. Het was een accent dat ik niet direct kon thuisbrengen. Het was die vloeibare, internationale klank die je hoort bij diplomaten of mensen die hun leven in businessclass doorbrengen. Een stem die nergens en overal vandaan kwam, rijk en gecultiveerd.
“Ze is nog mooier van dichtbij,” vervolgde hij.
“Kijk naar die lijnen,” zei een vrouwenstem. Haar stem was donker, rijk en met een lome ondertoon van gewenning aan luxe. “De symmetrie is perfect. En die huid… als albast.”

Mijn hartslag, die net wat rustiger was geworden, schoot weer omhoog. Vreemden. Vreemden die in mijn persoonlijke ruimte kwamen. Ik voelde hun nabijheid aan de verandering in de luchtdruk, aan de geur die ze meebrachten. Waar de kelder rook naar leer, zweet en oude steen, roken deze mensen naar geld. Een zware, complexe cologne bij de man, en bij de vrouw een parfum dat rook naar iets kruidigs, iets dat ongetwijfeld honderden euro’s per flesje kostte.
“Bert,” zei de man. “Je hebt jezelf overtroffen.”
“Dank je, Charles,” antwoordde Bert. Zijn stem klonk ontspannen, joviaal zelfs. Hij kende deze mensen. “Ze is een project van lange adem geweest. Maar het resultaat mag er zijn.”
Een project. Zo noemde hij me. Ik voelde een steek van vernedering, maar die werd direct overspoeld door een golf van warmte in mijn onderbuik. Ik was zijn project. Zijn meesterwerk.
“Ze hangt erbij alsof ze ervoor geboren is,” zei de vrouw. Ik hoorde het geritsel van stof, zijde waarschijnlijk. Ze kwam dichterbij. “Volledige overgave. Zie je hoe haar handen ontspannen zijn, zelfs in de boeien? Ze vecht niet. Ze accepteert.”
“Ze heeft geleerd dat verzet zinloos is,” zei Bert. “Of beter gezegd: dat verzet alleen maar leidt tot frustratie, terwijl overgave leidt tot het soort extase dat jullie net hebben gezien.”
“Het was een indrukwekkende demonstratie,” zei de man, Charles. “Contactloos. Dat vereist een mentale conditionering die je zelden ziet. De meeste dominanten hier hebben zwepen en klemmen nodig om een reactie te krijgen. Jij doet het met je stem.”
“Het zit tussen de oren,” zei Bert. “Het lichaam volgt de geest.”

Ik hing daar, blind en naakt, terwijl ze over me praatten alsof ik een standbeeld was, of een prijsdier op een keuring. Het was een bizarre sensatie. Ik was het onderwerp van het gesprek, maar ik werd niet aangesproken. Ik bestond niet als persoon, alleen als onderwerp.
“We hebben je gemist in Aspen vorig jaar,” zei de vrouw plotseling. De conversatie schakelde moeiteloos van mijn naakte lichaam naar sociale verplichtingen.
“Druk,” zei Bert kort. “Werk. En de training van deze dame kostte tijd.”
“Tijd die goed besteed is,” zei de man. Er viel een korte stilte. Ik voelde de spanning veranderen. Het sociale gepraat was een aanloopje. Er kwam iets.
“We zijn op zoek naar iets speciaals voor vanavond,” zei de man. Zijn toon veranderde, werd zakelijker, maar met een hongerige ondertoon. “We vieren een jubileum. En we zijn een beetje… verveeld met het standaard aanbod.”
“Is dat zo?” Berts stem was neutraal, maar ik kende hem goed genoeg om de alertheid te horen.
“De professionals zijn te mechanisch,” vulde de vrouw aan. “Ze doen hun kunstje, ze kreunen op de juiste momenten, ze incasseren het geld en ze gaan. Er is geen… ziel. Geen echte kwetsbaarheid.”
“En de amateurs zijn te onvoorspelbaar,” zei de man. “Te veel drama. Te veel emotionele bagage. We zoeken de sweet spot. Iemand die getraind is, die de regels kent, maar die nog steeds die rauwe, echte reactie geeft.”
Ik voelde hun blikken op me branden. Ik wist precies waar dit heen ging. Mijn maag draaide zich om. Angst en opwinding vochten om voorrang.
“Ze kijken naar haar, Bert,” zei de vrouw zacht. “Kijk naar die borsten. Die tepels zijn nog steeds hard. Ze luistert naar ons. Ze begrijpt wat we zeggen, nietwaar?”
“Ze hoort alles,” zei Bert. “Haar zintuigen staan op scherp door de blinddoek.”
“Intrigerend,” zei de man. “Bert… we willen haar.”

De woorden hingen in de lucht, zwaar en onontkoombaar.
“Ze is niet te koop,” zei Bert direct. Zijn stem was koel. “Ze is mijn eigendom. Ik deel mijn speelgoed niet zomaar.”
“Niet kopen,” corrigeerde de vrouw snel. “Huren. Lenen. Delen. Geef het beestje een naam. We willen haar voor vannacht. In onze suite in het Hilton. We zorgen goed voor haar.”
“Ik weet hoe jullie voor je speeltjes zorgen, Elena,” zei Bert met een lachje waarin weinig humor doorklonk. “Ik herinner me dat meisje in Praag. Die kon drie dagen niet lopen.”
“Dat was op haar eigen verzoek,” verdedigde de man zich lachend. “Ze was een masochist pur sang. Dit is anders. We zoeken geen pijnbank vanavond. We zoeken… esthetiek. Genot. We willen haar gebruiken, Bert. We willen haar vullen. We willen haar die leegte laten voelen en die dan wegnemen.”

Ik rilde. De manier waarop ze over me spraken… Het was alsof ik een fles zeldzame wijn was die ze wilden ontkurken en opdrinken.
Bert zweeg. Ik voelde zijn blik op mij rusten. Hij overwoog het. Ik wist dat dit onderdeel was van zijn spel. Hij was niet principieel tegen het uitlenen van mij; hij had Vanessa immers ook toegang tot mij gegeven. Maar hij was wel beschermend over zijn investering. En hij was een zakenman. Hij wilde weten wat het hem opleverde, niet in geld, maar in macht, in status, in de bevestiging dat hij de eigenaar was van iets dat anderen begeerden.
“Ze is nog nooit met vreemden geweest,” zei Bert langzaam. “Ze is van mij. Ze is gewend aan mijn hand, mijn stem. Ik weet niet of ze zal reageren op een ander.”
“Dat is juist de uitdaging,” zei de vrouw, Elena. “De onzekerheid. De angst voor het onbekende. Denk je niet dat dat haar nog geiler maakt? Het idee dat ze overgeleverd is aan handen die ze niet kent?”

Ze had gelijk. God, ze had gelijk. Het idee alleen al deed het vocht weer tussen mijn benen lopen. De gedachte dat ik meegenomen zou worden, weg bij Bert, naar een onbekende locatie met deze twee mensen… het was de ultieme fantasie van machteloosheid.
“Misschien,” zei Bert. “Maar ik geef haar niet zomaar mee op basis van een praatje.”
“Test haar dan,” zei de man. “Of beter… laat ons haar testen. Hier. Nu. Laat ons zien of ze voldoet aan onze eisen.”
Ik hield mijn adem in. Een test. Hier, in de kelder, terwijl ik vastgebonden hing.
Bert bleef even stil. Ik hoorde het tikken van ijsblokjes in een glas ergens verderop.
“Goed,” zei hij uiteindelijk. “Maar alleen jij, Elena. Charles, jij blijft op afstand. Ik wil geen mannelijke energie in haar aura op dit moment, behalve de mijne. Elena mag haar keuren. Als een vrouw een vrouw keurt, is de waarheid vaak harder.”
“Akkoord,” zei de vrouw. Ik hoorde de glimlach in haar stem.

“Vicky,” zei Bert. Zijn stem was nu direct tot mij gericht. De omschakeling van praten over mij naar praten tegen mij was schokkend.
“Ja, Meester?” Mijn stem was schor, nauwelijks meer dan een fluistering.
“Deze mensen zijn vrienden van mij. Charles en Elena. Ze hebben interesse in je. Ze willen je lenen voor de nacht.”
Ik slikte, maar mijn keel was kurkdroog. “Ja, Meester.”
“Elena gaat je nu inspecteren. Ze gaat bepalen of je de moeite waard bent. Je blijft staan. Je beweegt niet, tenzij zij het vraagt. Je ondergaat haar aanraking alsof het de mijne is. Sterker nog, je beschouwt haar aanraking als een eer. Begrepen?”
“Begrepen, Meester.”
“Elena,” zei Bert, en hij deed een stap opzij. “Ze is van jou.”

Het moment dat volgde was tergend. Ik hoorde niets, behalve het zachte ruisen van stof. En toen rook ik haar weer. Die zware, dure parfum. Ze stond vlak voor me. Ik voelde haar lichaamswarmte tegen mijn naakte voorkant stralen. Ze was kleiner dan ik, schatte ik.
De eerste aanraking was zo licht dat ik dacht dat ik het me verbeeldde. Een vingertop streek over mijn sleutelbeen, volgde de lijn naar mijn schouder. Haar huid was zacht, droog en koel. Heel anders dan de ruwe, warme handen van Bert. Dit waren handen die nooit fysiek werk hadden verricht, handen die gewend waren om zijde te dragen en champagneglazen vast te houden.
“Ze trilt,” zei Elena zacht, meer tegen zichzelf dan tegen de mannen. “Kijk die spiertjes in haar hals.”
Haar hand gleed naar beneden, over mijn borstkas. Ze vermeed mijn tepels. Ze cirkelde eromheen, plagerig, tergend.
“Mooie huid,” mompelde ze. “Goed verzorgd. Bert zorgt goed voor zijn spullen.”
Toen pakte ze mijn linkerborst vast. Niet hard, maar bezitterig. Haar nagels, lang en scherp, prikten zachtjes in mijn huid. Ze woog mijn borst, kneep erin, duwde hem omhoog.

“Stevig,” oordeelde ze. “Natuurlijk, neem ik aan?”
“Puur natuur,” antwoordde Bert vanaf de zijlijn.
Elena’s duim streek over mijn tepel. Ik hapte naar adem. De aanraking van een vreemde vrouw, terwijl ik blind en vastgebonden was, was een sensatie die mijn zenuwen deed overbelasten. Het voelde verboden. Het voelde als vreemdgaan, ook al had Bert toestemming gegeven.
“Gevoelig,” zei ze. Ze kneep in mijn tepel, draaide hem even om. Ik kreunde.
“Stil,” zei ze zacht, vlak bij mijn oor. “Ik heb je geen toestemming gegeven om geluid te maken.”
De arrogantie in haar stem was opwindend. Ze nam de leiding over alsof het haar geboorterecht was.
Haar handen gleden verder naar beneden. Over mijn ribben, mijn buik. Ze stopte bij mijn navel, draaide er een rondje omheen met haar nagel. Ik trok mijn buikspieren in.
“Ontspan,” commandeerde ze.
Ze zakte door haar knieën. Ik voelde haar adem nu op mijn buik, vlak boven mijn schaamstreek.

“En hier,” zei ze, “het centrum van de aandacht.”
Ze legde haar handen op mijn heupen, haar duimen drukten in mijn heupbotten. Ze trok me iets naar voren, waardoor de kettingen aan mijn enkels strakker kwamen te staan. Ik stond nu nog wijder open.
Ze blies zachtjes tegen mijn clitoris. De koele luchtstroom op mijn vochtige vlees deed me schokken.
“Ze is drijfnat, Charles,” zei ze over haar schouder. “Het loopt langs haar benen. Bert had gelijk. Ze is een fontein.”
“Raak haar aan,” hoorde ik Charles zeggen. Zijn stem klonk hees. “Voel hoe strak ze is.”
Elena’s hand bewoog naar mijn ingang. Ze gebruikte geen glijmiddel, mijn eigen vocht was genoeg. Ik voelde een vinger tegen mijn opening duwen. Eerst voorzichtig, plagerig. Ze cirkelde over mijn clitoris, spreidde mijn lippen, trok er zachtjes aan.
En toen duwde ze naar binnen.
Eén vinger. Lang, slank, met die scherpe nagel die ik net genoeg voelde om me bewust te zijn van het gevaar, maar niet genoeg om pijn te doen. Ze gleed diep in me.

“Oh,” zuchtte ik. Ik kon het niet inhouden.
“Sst,” siste ze. “Voelen, niet praten.”
Ze bewoog haar vinger in mij. Ze voelde aan mijn wanden, zocht naar mijn plekjes. Het was een invasie. Een totale vreemde zat met haar vinger in mij, keurde mij van binnenuit. Het was de ultieme objectificatie. Ik was geen mens meer, ik was een holte die geïnspecteerd werd.
“Ze is strak,” rapporteerde Elena. “Erg strak, voor iemand die zo nat is. Goede spierspanning.”
Ze voegde een tweede vinger toe. Ze spreidde me open. Ik voelde de rekking. Het was heerlijk. Ik wilde dat ze harder duwde, dat ze me nam, hier en nu. Ik duwde mijn heupen naar voren, haar tegemoet.
“Ah, ze wil meewerken,” lachte Elena zachtjes. “Gretig ding.”
Ze haalde haar vingers eruit, langzaam, zodat ik de wrijving voelde.
“En de achterkant?” vroeg ze.
Ze liep om me heen. Ik voelde haar aanwezigheid nu achter me. Ze pakte de vossenstaart vast.

“Zacht bont,” zei ze. Ze streek met de staart over mijn billen. “Mooi contrast met de huid.”
Ze pakte de basis van de plug vast. Ik spande mijn billen aan in een reflex.
“Niet knijpen,” zei ze streng. Ze gaf een harde tik op mijn bil. Klets.
De pijn was scherp en plotseling. Ik ontspande direct van schrik.
“Beter.”
Ze wiebelde aan de plug. Ik voelde het metaal draaien in mijn binnenste. Het was een intiem, vol gevoel. Ze controleerde of hij goed zat, of ik hem accepteerde.
“Ze is volledig gevuld,” zei Elena. “Voor en achter toegankelijk. Ze is… compleet.”
Ze kwam weer voor me staan. Ze veegde haar vingers af aan mijn buik, een gebaar dat zo achteloos en vernederend was dat ik bijna door mijn knieën zakte. Mijn eigen sappen werden gebruikt als lotion.

“Nou?” vroeg Charles ongeduldig.
Elena zweeg even. Ze pakte mijn kin vast en kuste me, heel kort, op mijn mond. Ik proefde haar lippenstift, wasachtig en zoet.
“Ze is perfect,” zei ze. “Ze is schoon, ze is gehoorzaam, en ze is ongelooflijk geil. Ze is precies wat we zoeken.”
Ze liet me los en draaide zich naar Bert.
“We nemen haar. Wat is de prijs?”
Ik hing daar, mijn hart bonzend in mijn keel. De prijs. Ik werd verhandeld.
“Geen geld,” zei Bert. Zijn stem was beslist. “Ik ben geen pooier. Ik verhuur geen hoeren.”
“Wat dan wel?” vroeg Charles.
“Een wederdienst,” zei Bert. “Jullie hebben toegang tot bepaalde… kringen. In Brussel. Die receptie volgende maand, op de ambassade. Ik wil een uitnodiging. Voor mij en Manon.”

Er viel een stilte. Ik begreep er niets van. Politiek? Diplomatie? Het ging mijn pet te boven. Maar het bevestigde wel in wat voor wereld ik terecht was gekomen. Een wereld waar lichamen ruilmiddelen waren voor invloed.
“Dat is… te regelen,” zei Charles langzaam. “Een hoge prijs vooreen nachtje plezier, Bert.”
“Ze is het waard,” zei Bert simpelweg. “Kijk naar haar. Waar vind je zo’n toewijding? Waar vind je een vrouw die haar hele leven, haar hele ego, opzij zet om jullie speeltje te zijn? Ze is uniek.”
Ik voelde me trots. Trots! Ik werd verruild voor een politieke gunst en ik voelde me trots omdat mijn eigenaar me waardevol vond.
“Akkoord,” zei Elena. “De uitnodiging wordt geregeld. Geef haar aan ons.”
“Nog niet,” zei Bert. “Ik maak haar los. Ik draag haar over. Maar de regels zijn helder, geen permanente schade. Geen merken die niet binnen een week weg zijn. En ze moet morgenochtend voor twaalf uur teruggebracht worden naar mijn auto, op de afgesproken plek.”
“We kennen de regels,” zei Charles. Zijn stem trilde van ongeduld. “Maak haar los, man. Ik wil haar zien bewegen.”

Bert kwam naar me toe. Ik hoorde het gerinkel van sleutels.
“Vicky,” zei hij zacht, alleen voor mij hoorbaar.
“Ja, Meester?”
“Je hebt het goed gedaan. Je hebt de test doorstaan.”
Hij maakte de manchet om mijn linkerpols los. Mijn arm viel loodzwaar naar beneden. Het bloed stroomde terug, wat zorgde voor een pijnlijke tinteling.
“Je gaat nu met deze mensen mee,” fluisterde hij terwijl hij mijn rechterarm losmaakte. “Je bent van hen vannacht. Je doet alles wat ze zeggen. Alles. Er zijn geen taboes, behalve de regels die ik net stelde. Begrijp je dat?”
“Ja, Meester. Ik ben van hen.”
Hij knielde neer en maakte mijn enkels los. Ik wankelde. Mijn benen waren stijf van het staan in de spreidstand. Bert ving me op, hield me even stevig vast.
“Sta rechtop,” zei hij. “Toon geen zwakte.”
Ik rechtte mijn rug, negeerde de pijn in mijn schouders en de onwennigheid van de plug.
“De blinddoek blijft om,” zei Bert tegen Charles. “Dat is mijn voorwaarde. Ze mag jullie niet zien tot jullie in de suite zijn. Ik wil dat ze gedesoriënteerd blijft. Dat verhoogt haar afhankelijkheid.”
“Prima,” zei Charles. “Dat vinden we juist wel spannend. Het verrassingselement.”
Bert pakte mijn tas met kleren die hij ergens had neergezet. Hij gaf hem aan Elena.

“Hier zijn haar spullen. En haar paspoort. Ze heeft een cape nodig. Het is koud buiten.”
Ik voelde zachte stof om mijn schouders gelegd worden. Een zware, fluwelen cape met een capuchon. Elena sloeg hem om me heen en knoopte hem dicht bij mijn hals. Ik was bedekt, maar daaronder was ik nog steeds naakt, met de plug en de staart als mijn enige gezelschap.
“Kom, mijn schatje,” zei Elena. Ze pakte mijn arm. Haar greep was stevig, bezitterig. “We gaan je een nacht bezorgen die je nooit zult vergeten.”
Bert deed een stap terug.
“Veel plezier,” zei hij. “Breng haar niet te kapot terug.”
“Geen beloftes,” lachte Charles.

Ik werd meegenomen. Weg bij Bert. Weg bij de veilige kettingen van de kelder. Ik liep aan de arm van een vreemde vrouw, gevolgd door een vreemde man, op weg naar de uitgang. Ik was blind, ik was naakt onder een cape, en ik was net verhandeld voor een uitnodiging op een ambassade.
Terwijl we de trap opliepen, naar de koude nachtlucht van Antwerpen, voelde ik een angst die zo intens was dat ik bijna moest overgeven. Maar dwars door die angst heen sneed een ander gevoel, scherp en helder als een diamant: ik leefde. Ik leefde meer dan ik ooit had gedaan in mijn kantoor, in mijn rijtjeshuis, in mijn veilige bestaan. Ik was op avontuur. En ik was de hoofdrolspeelster in mijn eigen, perverse sprookje.
De deur van de club viel achter ons in het slot. Het geluid van de straat, auto’s, een verre sirene, overspoelde me.
“De auto staat hier,” zei Charles.
Ik hoorde een portier openklikken. De geur van duur leer kwam me tegemoet.
“Instappen,” commandeerde Elena. Ze duwde me zachtjes naar beneden, de achterbank op.
Ik kroop naar binnen, de staart ongemakkelijk opzij schuivend. De deur werd dichtgeslagen. Ik zat in het donker, opgesloten met twee vreemden die nu mijn eigenaren waren. De motor startte. We reden weg. En terwijl de auto versnelde, leunde ik achterover en gaf ik me over aan de duisternis achter mijn blinddoek.

***********

Je denkt misschien dat de Vicky van toen wel heel gemakkelijk instemde met wat er gebeurde. Dat ze naïef was, of misschien zelfs dom, om zichzelf zo weerloos te laten maken in een kelder vol vreemden en vervolgens in een auto te stappen met mensen die ze niet kende. Maar dat oordeel gaat voorbij aan de kern van wat onderwerping werkelijk met je doet.

Het is geen passieve staat van zwakte. Het is een actieve, radicale keuze om je vertrouwen in de handen van een ander te leggen.

In mijn dagelijks leven was ik een manager. Ik was de vrouw die de hypotheek regelde, die vergaderingen voorzat, die besloot wat we aten en waar we op vakantie gingen. Ik droeg de ondraaglijke last van honderden kleine en grote beslissingen per dag. Mijn hoofd stond nooit stil. Er was altijd verantwoordelijkheid, altijd de angst om te falen, altijd de druk om ‘goed’ te zijn.
Bij Bert viel die last weg. Op het moment dat ik de controle aan hem overdroeg, of dat nu was door een contract te tekenen, mijn kleren uit te trekken of in die auto te stappen, kocht ik voor mezelf een stilte die met niets anders te vergelijken is. Als slavin hoef je niet na te denken. Je hoeft niet te twijfelen. Je hoeft alleen maar te zijn.

Mensen verwarren onderwerping vaak met slachtofferschap. Een slachtoffer wordt zijn macht ontnomen tegen zijn wil. Een onderdanige geeft zijn macht weg, als een kostbaar geschenk. En in ruil voor dat geschenk kreeg ik de ultieme onschuld terug. Als ik daar hing, naakt en tentoongesteld, was ik niet verantwoordelijk voor de lust die ik opriep, of voor de dingen die met me gebeurden. Ik was een object. En objecten kennen geen schuld, geen schaamte en geen zorgen.

Op dat moment was ik volledig onder invloed van Bert. Niet door drugs of fysieke dwang, maar door een zorgvuldig opgebouwde psychologische symbiose. Hij was mijn anker in een zee van chaos. Ik vertrouwde hem meer dan wie dan ook ter wereld, zelfs meer dan Sjoerd. Omdat Sjoerd van me hield om wie ik was, maar Bert me kende om wat ik was.
Als Bert zei dat het veilig was om te vallen, dan viel ik. Niet omdat ik de grond niet zag of de gevaren niet kende. Maar omdat ik wist dat hij bepaalde hoe hard de klap zou zijn. En zelfs als de klap hard was, wist ik dat die pijn een doel had, het leegmaken van mijn hoofd, zodat ik eindelijk, al was het maar voor een nacht, echt vrij kon zijn.