Het Archief (deel 11)

De achterbank van de zware auto, een Bentley, gokte ik aan de hand van de geur van het leer en de welhaast geruisloze vering, was een cocon van duisternis. Ik zat in het midden, ingeklemd tussen de zachte bekleding en de aanwezigheid van Elena naast me. De fluwelen cape was mijn enige bescherming tegen de buitenwereld, een zware mantel die me bedekte, maar die me tegelijkertijd pijnlijk bewust maakte van mijn naaktheid eronder. De stof schuurde zachtjes tegen mijn huid bij elke bocht die de auto nam, en de vossenstaart tussen mijn billen was een constante, vullende herinnering aan mijn status. Ik was geen passagier. Ik was bagage. Kostbare, levende bagage.

Mijn blinddoek zat strak. De duisternis was totaal, wat mijn andere zintuigen op scherp zette. Ik rook de zware, bloemige parfum van Elena, de geur van dure tabak die in de bekleding van de auto trok, en de subtiele, metalige geur van de stad die door de ventilatieroosters naar binnen glipte. Maar bovenal rook ik mijn eigen opwinding: die specifieke, aardse geur van vrouwelijk vocht en angstzweet die me al de hele avond omringde.
“Ze is stil,” zei Charles vanaf de voorstoel. Hij reed. Zijn stem was rustig, tevreden. De stem van een man die net een goede deal heeft gesloten.
“Ze is in trance,” antwoordde Elena naast me. Ik voelde haar hand op mijn knie, boven op de cape. Ze kneep zachtjes. “Bert heeft haar goed afgericht. Ze wacht. Ze weet dat ze geen initiatief mag nemen.”
Bij het horen van Berts naam voelde ik een steek van gemis, maar ook van geruststelling. Ik wist dat hij niet bij ons in de auto zat. Hij had gezegd dat hij ons zou volgen.
“Ik ben erbij,” had hij gefluisterd toen hij me overdroeg. “Ik laat je niet alleen met hen. Ik bewaak de grenzen.” Die wetenschap was mijn anker. Zonder dat anker was ik waarschijnlijk in paniek geraakt, overgeleverd aan twee vreemden in een vreemde stad. Maar nu… nu voelde ik me veilig in mijn onveiligheid.

De rit duurde niet lang. Misschien tien minuten. De auto vertraagde, draaide een helling op en kwam tot stilstand. Ik hoorde het gedempte geluid van de stad verdwijnen, vervangen door de echoënde stilte van een parkeergarage of een overdekte entree.
“We zijn er,” zei Charles.
De motor werd afgezet. Ik hoorde portieren openen. Even later ging het portier aan mijn kant open. Koude lucht stroomde naar binnen.
“Kom, mijn schatje,” zei Elena.
Ze pakte mijn hand en hielp me uit de auto. Het was een onhandige manoeuvre. De plug en de staart dwongen me om mijn benen niet helemaal te sluiten, en de cape was lang en zwaar. Ik struikelde bijna, maar Elena ving me op met een kracht die ik niet achter haar had gezocht.
“Rustig maar,” zei ze. “Ik heb je.”

We liepen over een zacht tapijt. Een hotellobby? Nee, het was te stil. Een privé-ingang waarschijnlijk. Ik hoorde het zoeven van automatische deuren, het gepiep van schoenzolen op marmer.
“Is de lift hier?” vroeg Charles.
“Ja, hij staat klaar,” hoorde ik een derde stem zeggen. Een bekende stem.
Bert.
Mijn hart maakte een sprongetje. Hij was er al. Hij was vooruit gereden.
“Alles goed gegaan in de auto?” vroeg Bert. Zijn stem klonk zakelijk, als een eigenaar die informeert naar het transport van een kunstwerk.
“Ze was voorbeeldig,” zei Elena. “Geen woord gezegd. Alleen maar mooi zitten wezen.”
“Mooi,” zei Bert. Ik voelde zijn hand even op mijn schouder, over de cape heen. Een korte, stevige kneep. Ik ben hier.

We stapten een lift in. Ik voelde de sensatie van het stijgen in mijn maag. De plug bewoog mee met de zwaartekracht, drukte dieper in me toen we versnelden. Ik moest me inhouden om niet te kreunen. We gingen hoog. Erg hoog.
Toen de liftdeuren open gleden, veranderde de akoestiek. Dik tapijt. Stilte. De geur van lelies en bijenwas. Een luxe hotelsuite.
“Hier is het,” zei Charles. Ik hoorde het geluid van een pasje in een slot, de klik van de deur.

We gingen naar binnen. De warmte sloeg me tegemoet, een aangename, centrale verwarming die de kilte van de kelder en de straat deed vergeten.
“Zet haar maar in het midden van de kamer,” zei Bert. Hij was nu duidelijk de regisseur. Hij had me uitgeleend, ja, maar hij bepaalde de voorwaarden.
Elena leidde me naar het midden van de ruimte.
“Staan,” zei ze. “En wacht.”
Ik stond daar, blind en bedekt, terwijl ik hoorde hoe de anderen zich installeerden. Ik hoorde het rinkelen van glaswerk, er werd gedronken. Ik hoorde jassen die werden uitgetrokken.
“Mag ik?” vroeg Charles.
“Ga je gang,” zei Bert. “Pak haar uit.” Het was fijn om Bert zijn stem te horen. Mijn anker.

Ik voelde handen aan de sluiting van mijn cape. Charles. Zijn handen waren groot en warm. Hij maakte de knoopjes bij mijn hals los. De zware stof gleed van mijn schouders, langs mijn rug en armen, en viel in een zachte hoop rond mijn voeten.
Daar stond ik. Naakt. Met alleen de blinddoek, de buttplug en de vossenstaart. De koele lucht van de airconditioning streek over mijn huid, mijn tepels reageerden onmiddellijk.
“Godallemachtig,” ademde Charles. “Kijk nou.”
“Ze is een plaatje,” stemde Elena in. “Die staart… het maakt het af. Het accentueert die prachtige billen.”
“De blinddoek mag af,” zei Bert vanuit een hoek van de kamer.
Ik voelde handen achter mijn hoofd. De knoop werd losgemaakt. Het leer viel weg. Ik moest knipperen tegen het zachte, gouden licht van de hotelsuite. Ik stond midden in een enorme kamer, mijn voeten diep weggezonken in hoogpolig tapijt. De luxe was overweldigend; crèmekleurige muren, zware gordijnen die de nacht buiten hielden en de geur van verse bloemen.

Maar ik zag het interieur nauwelijks. Mijn blik schoot paniekerig heen en weer, zoekend naar houvast in deze vreemde omgeving met deze vreemde mensen. Elena zat op een bank, nippend aan champagne. Charles liep naar haar toe. Ik voelde me kleiner en naakter dan ooit. De plug in mijn binnenste voelde zwaar, de staart kriebelde ongemakkelijk langs mijn benen. De paniek sloeg me om het hart. Ik was hier alleen. Ik was overgeleverd.

En toen zag ik hem. In de hoek van de kamer, half in de schaduw van een schemerlamp, zat Bert in een fauteuil. Hij zat daar alsof hij er al uren was, met zijn benen over elkaar en een glas whiskey in zijn hand. Hij keek niet naar Charles of Elena. Hij keek recht naar mij.
De opluchting die door me heen spoelde was zo fysiek dat ik bijna door mijn knieën zakte. Hij was er. Hij had me niet alleen de nacht in gestuurd. Hij was me achterna gereisd, of misschien was hij hier al die tijd al geweest. Het maakte niet uit. Hij was er.
Hij zag mijn reactie. Hij zag hoe mijn borstkas schokte, hoe de tranen in mijn ogen sprongen van pure spanning. Hij leunde iets naar voren.
“Kijk naar hen,” zei Bert rustig tegen mij. Zijn stem was een baken van kalmte in mijn storm.
Ik dwong mezelf om mijn blik van hem af te wenden en naar het echtpaar op de bank te kijken. Ze glimlachten. Het was geen vriendelijke glimlach, maar een bezitterige.

“Dit zijn je eigenaren voor vannacht, Vicky,” ging Bert verder. “Charles en Elena. Je bent hun geschenk. Je doet alles wat ze willen. Je bent hun speelgoed, hun lustobject, hun slaaf.”
Elk woord was een mokerslag die mijn rol bevestigde, maar de klank van zijn stem maakte het dragelijk.
“Maar…” Hij hief zijn glas even naar mij, een klein gebaar dat de onzichtbare lijn tussen ons bevestigde. “…ik ben hier. Ik kijk mee. Er gebeurt niets zonder dat ik het zie. Je bent veilig.”
Die laatste drie woorden braken me open. Je bent veilig. Terwijl ik daar stond met een vossenstaart uit mijn achterste, klaar om gebruikt te worden door twee vreemden, voelde ik me veiliger dan ik me ooit in de ‘normale’ wereld had gevoeld. Omdat hij waakte.
De tranen stroomden nu vrijelijk over mijn wangen. Niet van verdriet, maar van een intense dankbaarheid en overgave. Ik hoefde niet bang te zijn. Ik hoefde alleen maar te dienen.
“Dank u, Meester,” fluisterde ik met een snik in mijn stem. Ik boog mijn hoofd deemoedig, klaar voor wat de nacht zou brengen, wetende dat zijn ogen op me zouden rusten als een beschermende mantel.

Elena stapte naar voren. Ze bekeek me nu met open ogen, haar blik gleed over mijn borsten, mijn buik, mijn geschoren schaamstreek, mijn benen.
“Mag ik haar aanraken, Bert?” vroeg ze, hoewel ze het antwoord al wist.
“Ze is van jullie,” zei Bert. “Zolang je haar niet breekt.”
Elena glimlachte. Ze kwam heel dichtbij. Ze raakte mijn wang aan met de rug van haar hand.
“Zo zacht,” zei ze. “Je bent zo zacht, Vicky. En je ruikt zo lekker.”
Ze boog zich naar me toe en snoof in mijn hals. Haar neus kriebelde tegen mijn huid.
“Ze is bang,” zei Elena tegen Charles. “Ik ruik het. Maar ze is ook opgewonden. Kijk naar die aders in haar hals. Haar hart gaat tekeer.”
“Laat haar ontspannen,” zei Charles. Hij schonk een glas champagne in en kwam naar me toe. “Hier, meisje. Drink.”
Hij hield het glas aan mijn lippen. Ik moest drinken, ik had geen keuze, mijn handen hingen langs mijn lichaam. De bubbels prikten in mijn neus, de koude vloeistof was een schok in mijn keel.

“Goed zo,” zei Charles. Hij zette het glas weg en legde zijn handen op mijn heupen. Zijn duimen streken over mijn heupbotten. “Je bent prachtig. Een kunstwerk.”
Hij kuste me. Het was geen harde, eisende kus zoals bij Dick, en geen tedere kus zoals bij Sjoerd. Het was een bezitterige kus. Hij proefde me. Hij nam wat hem was aangeboden. Ik beantwoordde de kus, opende mijn mond, liet zijn tong binnen. Hij smaakte naar cognac en dure sigaren.
Terwijl hij me kuste, voelde ik Elena’s handen op mijn rug. Ze maakte de sluiting van haar jurk los. Ik hoorde het ritselen van zijde die op de grond viel. Toen ik mijn ogen opendeed, zag ik dat ze in prachtige, zwarte lingerie stond. Ze was slank, getraind, haar huid iets ouder dan de mijne maar perfect verzorgd.
“Kom op het bed,” zei Elena.
Ze leidden me naar het enorme bed. Ik moest op de rand gaan zitten. De vossenstaart zat in de weg. Ik keek vragend naar Bert in de hoek.
“Laat hem zitten,” zei Bert, mijn gedachten lezend. “Hij blijft zitten tot zij besluiten dat hij eruit mag. Het is je riem.”

Ik ging voorzichtig zitten, leunend op mijn handen, zodat de plug niet te pijnlijk drukte. Charles en Elena kwamen bij me. Charles ging achter me staan, Elena voor me, tussen mijn gespreide benen.
“Kijk eens wat een mooi poesje,” zei Elena. Ze zakte op haar knieën. “Zo mooi kaal. Zo open.”
Zonder waarschuwing begon ze me te likken.
De sensatie was elektrisch. Na de spanning van de kelder, de kou, de angst, was de warme, zachte tong van deze vrouw een verademing. Ze wist precies wat ze deed. Ze was geen man die recht op het doel afging, ze speelde. Ze cirkelde om mijn gevoelige plek, zoog zachtjes aan mijn schaamlippen, duwde haar tong naar binnen om mijn eigen sappen te proeven.

Ik kreunde en gooide mijn hoofd in mijn nek, tegen de buik van Charles aan. Hij begon mijn borsten te masseren. Zijn handen waren groot en stevig. Hij kneep in mijn tepels, draaide ze rond, terwijl Elena me beneden tot waanzin dreef.
Ik werd van twee kanten bewerkt. Ik was het middelpunt van hun genot. Ik voelde me overweldigd, maar op een goede manier. Ik hoefde niets te doen. Ik hoefde niet te presteren, niet na te denken. Ik hoefde alleen maar te ontvangen.
Ik keek opzij, naar de hoek van de kamer. Bert zat daar nog steeds. Hij keek naar ons. Zijn gezicht was onbewogen, maar zijn ogen stonden donker. Hij zag hoe zijn slavin gebruikt werd door vreemden. En ik wist dat dit tafereel hem opwond. Het feit dat hij mij had afgestaan, dat hij de controle had om mij weg te geven, was zijn ultieme kick. En doordat hij keek, voelde ik me nog meer verbonden met hem dan met de mensen die me aanraakten. Ik deed dit voor hem. Ik werd klaargemaakt voor hen, maar ik deed het voor hem.
“Ze is bijna zover,” zei Elena tegen mijn dijbeen. Ze kwam overeind, haar mond nat van mij. Ze kuste me, en ik proefde mezelf op haar lippen. Het was een bedwelmende smaak.
“Draai haar om,” zei Charles.
Ze draaiden me om. Ik moest op handen en knieën op het bed gaan zitten. De klassieke hondjeshouding. De staart hing nu vrij naar beneden, een rode pluim tussen mijn witte billen.
“Prachtig,” mompelde Charles. Hij streek met zijn hand over de staart, trok er zachtjes aan. De plug bewoog in mij. “Het zit diep.”
“Haal hem eruit,” zei Elena. “Ik wil zien hoe ze openstaat.”
Charles pakte de basis van de plug vast.
“Adem uit, Vicky,” zei hij.
Hij trok. Langzaam. De plug was dik, de rand van de basis was breed. Ik voelde mijn sluitspier oprekken, protesteren en toen meegeven. Met een zacht, soppend geluid gleed het metaal uit me.
Uren had ik de plug in mij gehad. De leegte die achterbleef was schokkend. Ik voelde me gapend open. De koele lucht van de suite streek langs mijn anus die nog openstond van de oprekking.
“Kijk dat gaatje,” zei Elena bewonderend. “Het trilt na.”
Charles gooide de plug met de staart op de grond. Hij maakte zijn broek los. Ik hoorde het geluid van een rits, het vallen van stof.
“Ik ga haar nemen,” zei hij. “Ik wil haar voelen.”
Hij kwam achter me staan. Ik voelde de eikel tegen mijn ingang. Niet mijn vagina, maar mijn achterkant.
“Is dat goed, Bert?” vroeg hij, voor de zekerheid. Een bevestiging van de regels.
“Ze is voorbereid,” klonk Berts stem rustig vanuit de hoek. “Ze kan het hebben. Maar doe het met beleid. Ze is strak.”
Charles spuugde in zijn hand en smeerde het uit over mijn opening en zijn lid.
“Ontspan je, meisje,” fluisterde hij. “Ik ga je vullen.”
Hij duwde.
Het was een intense, vullende druk. Hij was groot, groter dan de plug. Ik kreunde, begroef mijn gezicht in de lakens. Het deed pijn, maar het was een pijn die overging in een dof, vol genot. Hij gleed langzaam naar binnen, centimeter voor centimeter, tot hij volledig in me zat.
“Jezus,” hijgde hij. “Wat is ze strak. En warm.”
Hij begon te bewegen. In het begin langzaam, mij de tijd gevend om aan hem te wennen. Elena kwam voor me zitten op het bed. Ze pakte mijn gezicht vast en dwong me haar aan te kijken.
“Kijk naar me,” zei ze. “Voel hem. Voel hoe hij je gebruikt.”
Ze kuste me terwijl Charles in me stootte. Ik zat gevangen tussen hen in. Een geslacht in mijn achterste, een tong in mijn mond. Ik werd van alle kanten binnengedrongen. Ik was een tunnel, een doorgangshuis voor hun lust.
Elena’s handen gleden naar mijn borsten, kneden ze op het ritme van Charles’ stoten.
“Vind je dit lekker?” vroeg ze tegen mijn mond. “Vind je het lekker om het sletje te zijn van een wildvreemd stel?”
“Ja,” huilde ik. “Ja, alsjeblieft.”
Charles versnelde. Zijn stoten werden harder. Ik schudde op het bed. Mijn billen kletsten tegen zijn heupen.
“Bert,” riep Charles hijgend. “Kijk naar haar. Ze eet me op.”
Ik durfde niet te kijken, ik kon me niet bewegen, maar ik wist dat Bert keek. Ik voelde zijn blik op mijn rug, op de plek waar Charles en ik verbonden waren.
Plotseling stopte Charles. Hij trok zich terug, bijna volledig, en stootte toen weer hard naar binnen. Ik gilde in Elena’s mond.
“Ik ga haar vullen,” gromde Charles. “Elena, zorg dat ze komt. Ik wil dat ze tegelijk met mij komt.”
Elena’s hand ging naar beneden, tussen mijn benen. Ze vond mijn gevoelige plek. Ze begon te wrijven, snel en hard, precies zoals ik het nodig had. Charles beukte achterin, Elena stimuleerde voorin. Het was te veel. Mijn zintuigen raakten overbelast. Ik zag sterretjes. De wereld vernauwde zich tot dit bed, deze mensen, dit genot.
“Nu!” riep Charles.
Hij spande zich aan, stootte diep en begon te schokken. Ik voelde zijn warme zaad diep in mij vloeien. De sensatie van die interne vulling, gecombineerd met Elena’s vingers… Ik kwam klaar met een kracht die me bijna deed flauwvallen. Mijn hele lichaam verkrampte, ik klauwde in de lakens, schreeuwde het uit.

Toen het voorbij was, zakte ik in elkaar op het bed. Charles liet zich naast me vallen, zwaar ademend. Elena kroop tegen me aan, streek het zweet van mijn voorhoofd.
“Braaf meisje,” fluisterde ze. “Heel braaf.” Ik voelde hoe zaad van Charles uit mij droop.
Het bleef even stil in de kamer. Alleen ons gehijg vulde de ruimte.
Toen hoorde ik voetstappen. Rustig, beheerst.
Bert stond naast het bed. Hij keek neer op ons. Op Charles die voldaan lag bij te komen, op Elena die me vasthield, en op mij, naakt, gebruikt, open en bezweet.
Hij stak zijn hand uit.
“Kom,” zei hij zacht.
Het was geen commando om weg te gaan, maar een commando om erkenning. Ik kroop over het bed naar hem toe, negeerde mijn trillende benen en de gevoeligheid tussen mijn billen. Ik knielde aan de rand van het bed, voor zijn voeten. Ik legde mijn hoofd tegen zijn been.
Bert legde zijn hand op mijn hoofd. Hij streelde mijn haar, langzaam, bezitterig.
“Ze heeft jullie goed gediend?” vroeg hij aan het koppel, zonder naar hen te kijken. Zijn ogen bleven op mij gericht.
“Ze was perfect,” zei Charles, die overeind kwam zitten. “Meer dan we hadden gehoopt. De deal staat, Bert. De uitnodiging is voor jou.”
“Mooi.”

Bert pakte de punt van het laken en trok het omhoog, sloeg het om mijn schouders. Hij bedekte me. Het feest was voorbij. Ik was niet meer van hen. Ik was weer van hem.
“Kleed je aan, Vicky,” zei hij zacht. “We gaan naar huis.”
Maar Elena hield me tegen. Ze pakte mijn hand.
“Wacht,” zei ze. “Nog niet. De nacht is nog jong. En we hebben voor de hele nacht betaald, nietwaar Bert?”
Bert verstrakte even. Ik voelde zijn hand op mijn schouder zwaarder worden. Hij keek naar Elena, die uitdagend terugkeek.
“De afspraak was tot morgenochtend twaalf uur,” zei ze. “Ze slaapt hier. Bij ons. Tussen ons in.”
Ik keek angstig naar Bert. Alleen achterblijven? Slapen bij vreemden? De seks waseen ding, in het heetst van de strijd, met Bert als toeschouwer. Maar slapen was intiem. Slapen was kwetsbaar.
Bert dacht na. Hij keek naar mij, zag de angst in mijn ogen, maar ook de berusting.
“Ze slaapt hier,” zei hij uiteindelijk. “Maar…” Hij boog zich voorover naar Elena. “…ze is moe. Ze heeft gepresteerd. Jullie mogen haar vasthouden, jullie mogen haar warmte gebruiken. Maar er wordt vannacht niet meer geneukt. Ze moet rusten. Morgenochtend, na het ontbijt, kom ik haar halen. Tot die tijd is ze in jullie zorg. En als ik ook maar een blauwe plek zie die er niet hoort te zitten…”
Hij liet de zin in de lucht hangen. De dreiging was duidelijk.
“We zullen haar vertroetelen,” beloofde Elena. “Ze wordt onze prinses voor de nacht.”
Bert knikte. Hij haalde zijn hand van mijn schouder. Het voelde koud zonder zijn aanraking.
“Slaap lekker, slavin,” zei hij.
Hij draaide zich om, pakte zijn colbert en liep naar de deur. Hij keek niet meer om. De deur klikte achter hem in het slot.

Ik was alleen. Alleen met Charles en Elena.
Maar vreemd genoeg voelde ik me niet onveilig. Bert had de grenzen getrokken. Hij had hen op hun nummer gezet. Hij had me beschermd, zelfs door me achter te laten.
Elena trok me terug het bed in. Ze legde me in het midden. Charles ging aan mijn andere kant liggen. Ze trokken het donzen dekbed over ons heen. Ik lag naakt tussen hen in, hun lichamen warm tegen het mijne.
“Je bent veilig,” fluisterde Elena in mijn nek. Ze sloeg een arm om me heen, haar hand rustte op mijn borst. Charles legde zijn hand op mijn buik.
Ik sloot mijn ogen. Ik was moe, doodmoe. Mijn lichaam voelde zwaar en gebruikt, mijn achterste was gevoelig, mijn lippen waren gezwollen. Maar ik was ook voldaan. Ik was een geschenk geweest, uitgepakt en bewonderd.
Ik dacht aan Bert, die nu waarschijnlijk in zijn auto zat, op weg naar huis of naar een hotelkamer in de buurt. Hij had me verkocht voor invloed, maar hij had me ook beschermd als een vader. Het was een paradox die ik niet kon oplossen, en op dat moment wilde ik dat ook niet.

Ik viel in slaap met de geur van vreemden in mijn neus, en de wetenschap dat ik morgenochtend weer opgehaald zou worden. Ik was een object dat even was uitgeleend, en morgen zou ik weer teruggaan in de doos. En die gedachte, die totale afwezigheid van verantwoordelijkheid, was het zachtste kussen waarop ik ooit had gelegen.

De volgende ochtend werd ik wakker van de geur van koffie en vers brood. De gordijnen waren open, een bleek herfstzonnetje scheen naar binnen. Charles en Elena zaten al aan een tafeltje bij het raam, gekleed in witte badjassen.
Ik rekte me uit. Mijn lichaam was stijf.
“Goedemorgen, schone slaapster,” zei Charles. Hij glimlachte. De lust van de vorige avond was weg, vervangen door een vriendelijke, bijna vaderlijke genegenheid.
“Kom ontbijten,” zei Elena.
Ik stapte uit bed, wikkelde mezelf in een laken. Ik voelde me verlegen in het daglicht. De magie van de nacht was verdwenen, de realiteit kwam terug.
We aten in stilte. Ze waren aardig voor me. Elena smeerde een broodje, schonk sap in. Ze behandelden me als een gast, niet als een slavin. Het was verwarrend.

Om elf uur ging de telefoon op de kamer. Charles nam op.
“Hij is beneden,” zei hij tegen mij.
Mijn hart maakte een sprongetje. Bert.
Ik douchte en kleedde me aan. Mijn kleren lagen netjes opgevouwen op een stoel. De kokerrok, de blouse. De cape liet ik achter. De plug en de staart lagen op het nachtkastje, schoongemaakt. Ik stopte ze in mijn tas.
Elena kwam naar me toe. Ze gaf me een kus op mijn wang.
“Dank je wel, Vicky,” zei ze. “Je was geweldig. Een waar geschenk.”
Ze stopte iets in mijn tas. Een klein doosje.
“Voor jou. Niet voor Bert. Voor jou.”
Ik liep naar de lift. Charles liep met me mee tot aan de lobby.
Toen de liftdeuren open gingen, zag ik hem staan. Bert. Hij stond bij de uitgang, strak in het pak, ongeduldig op zijn horloge kijkend.
Toen hij me zag, veranderde zijn houding niet, maar ik zag zijn ogen even zachter worden. Ik liep naar hem toe. Charles bleef achter bij de liften, een respectvolle afstand bewarend.
“Meester,” zei ik. “Ik ben oké.”
Bert bekeek me van top tot teen. Hij controleerde me. Geen blauwe plekken. Geen tranen.
“Kom,” zei hij. “De auto staat voor.”
Hij pakte mijn tas over. Een klein gebaar, maar veelzeggend. We liepen naar buiten, de koude lucht in.

Toen we in de auto zaten, en de deuren dichtvielen, barstte ik in huilen uit. Niet van verdriet, maar van ontlading. De spanning, de angst, de opwinding, het was eruit.
Bert startte de auto niet. Hij draaide zich naar me toe en trok me tegen zich aan. Ik begroef mijn gezicht in zijn schouder, snikkend. Hij hield me vast, stevig en veilig.
“Sst,” zei hij zacht. “Het is klaar. Je bent weer thuis. Je bent weer van mij.”
Hij liet me huilen tot ik leeg was. Toen pakte hij een zakdoek en veegde mijn gezicht schoon.
“Wat zit er in je tas?” vroeg hij. Hij had het doosje gezien.
Ik haalde het tevoorschijn. Een klein, fluwelen doosje. Ik opende het. Er lag een dunne, platina armband in, ingelegd met kleine diamantjes.
“Van Elena,” snikte ik.
Bert keek ernaar. Hij pakte de armband en deed hem om mijn pols. Hij klikte het slotje dicht.
“Mooi,” zei hij. “Een trofee. Draag hem met trots. Je hebt hem verdiend.”

Hij startte de motor. We reden weg, terug naar Nederland, terug naar Sjoerd, terug naar mijn normale leven. Maar terwijl ik naar de glinsterende armband om mijn pols keek, wist ik dat normaal niet meer bestond. Ik was een vrouw die verhandeld was, gebruikt en beloond. En ik had er elke seconde van genoten.