Het Archief (deel 2)

Je vraagt je misschien af hoe je de deur uitloopt nadat je zojuist je huwelijk op het spel hebt gezet op een tweedehands bankstel van een collega. Hoe je je kleren weer rechttrekt en je haar fatsoeneert in de weerspiegeling van een donker raam. Hoe je vervolgens in je auto stapt om naar huis te rijden naar de man die ongetwijfeld al in zijn pyjama op de bank zit te wachten. Het antwoord is beangstigend simpel. Je doet het gewoon. Sterker nog, je doet het met een lichte tred en een blos op je wangen die niet alleen door de koude buitenlucht wordt veroorzaakt.

Als ik daar nu, twaalf jaar later, op terugkijk, verbaast die lichtvoetigheid me nog steeds het meest. Ik zou willen beweren dat ik me schuldig voelde, dat mijn geweten aan me knaagde terwijl ik de snelweg opdraaide, maar dat zou een leugen zijn. Ik zag een jonge vrouw in de achteruitkijkspiegel die dacht dat ze een geheim had. Ik voelde geen spijt. Ik voelde me, voor het eerst in jaren, angstaanjagend wakker.

**********

Nadat ik voor de eerste keer met Dick was geweest, bleven we nog even liggen. De stilte was niet ongemakkelijk zoals ik had gevreesd. Het was de stilte van een gesloten deal. Van een stilzwijgend contract dat zojuist was ondertekend met zweet en lichaamsvochten.

Dick was de eerste die bewoog. Hij rolde van me af, trok zijn broek op en ritste hem dicht met een geluid dat vreemd genoeg geruststellend werkte. Hij was geen man van eindeloos napraten of emotionele analyses. Hij liep naar zijn cameratas, pakte een doekje en begon zijn lens schoon te maken.
“Zo,” zei hij terwijl hij het glas inspecteerde tegen het licht. “Dat was een productieve sessie.”
Ik zat rechtop, trok mijn blouse naar beneden en streek hem, zo goed als mogelijk, glad. Mijn handen trilden nog steeds een beetje maar mijn lichaam voelde zwaar en voldaan. Het was een sensatie die ik al jaren niet meer zo intens had gevoeld.
“Ja,” zei ik terwijl ik mijn jurk weer aantrok. “Productief.”
Hij keek me aan. Er speelde een klein en arrogant lachje om zijn lippen. Hij wist precies wat hij had losgemaakt.
“Je hebt talent Vicky. Voor de camera bedoel ik. Je reageert op de lens alsof het een minnaar is. Dat zie je niet vaak.”
Ik bloosde en keek naar mijn handen.
“Ik deed maar wat,” zei ik. “Ik wist niet wat ik deed.”
“Je wist precies wat je deed,” corrigeerde hij me. “Je lichaam wist het. En dat is het enige dat telt.”
Hij zette zijn camera weg en leunde tegen zijn bureau. Hij kruiste zijn armen en bekeek me, niet meer als fotograaf, maar als man.
“Ik wil dit vaker doen. Die fotoshoots. Je hebt een kwaliteit die ik verder wil onderzoeken. De manier waarop je kijkt en de manier waarop je beweegt. Er zit meer in.”

De woorden bleven hangen in de stilte van de kamer. Vaker. Dat ene woord veranderde alles. Een eenmalige uitglijder, een moment van zwakte na een paar glazen wijn, dat was iets wat ik misschien nog voor mezelf kon rationaliseren. Iets wat ik diep weg kon stoppen in een donker laatje van mijn geheugen en nooit meer openen. Maar vaker? Dat was geen incident. Dat was een keuze. Dat was een affaire.

Ineens zag ik Sjoerd voor me. Niet de abstracte echtgenoot, maar de man die waarschijnlijk nu op de bank zat met een kop thee, wachtend tot ik thuis kwam. De man die mijn banden oppompte, die soep maakte als ik ziek was, die mij onvoorwaardelijk vertrouwde. Als ik hier ja op zei, zou ik hem niet een keer bedriegen, maar systematisch. Ik zou veranderen in een leugenaar, een actrice in mijn eigen huwelijk.
“Ik weet het niet, Dick,” zei ik zacht. De euforie van de seks zakte weg en maakte plaats voor een koude vlaag van realiteitszin. “Ik ben getrouwd. Sjoerd is… hij is een goede man. Dit kan niet. Dit was een fout.”
Dick kwam niet dichterbij. Hij bleef staan waar hij stond, zelfverzekerd, alsof hij wist dat mijn protest slechts een formaliteit was.
“Is hij een goede man?” vroeg hij rustig. “Vast wel. Maar kijkt hij naar je zoals ik net deed? Laat hij je voelen wat je net voelde?”
Ik wilde ‘ja’ zeggen. Ik wilde hem verdedigen. Maar de herinnering aan de veilige, beige avonden op de bank snoerde me de mond. Sjoerd gaf me veiligheid. Dick gaf me leven. Het schuldgevoel was er, scherp en pijnlijk, maar de honger naar die adrenaline was sterker. Het idee om nu naar huis te gaan en nooit meer deze spanning te voelen, leek me erger dan het verraad.
“Ik wil niet kiezen,” fluisterde ik, meer tegen mezelf dan tegen hem.
“Je hoeft ook niet te kiezen,” zei Dick. Zijn stem werd zachter, verleidelijker. “Je kunt het allebei hebben, Vicky. De veiligheid thuis en het vuur hier. Niemand hoeft het te weten. Het is onze kleine wereld.”

Ik keek hem aan. Ik wist dat hij gelijk had, of in ieder geval, ik wilde geloven dat hij gelijk had. De morele grens was al overschreden. Nu teruggaan voelde als opgeven.
“Wanneer?” vroeg ik. Mijn stem klonk hees, maar de twijfel was uit de klank verdwenen.
“Dinsdagavond,” zei hij beslist. “Dinsdag is een goede avond. Sjoerd sport normaal gesproken op dinsdag toch?”
Ik knikte langzaam. Hij had het onthouden van kantoorpraatjes. Het gemak waarmee hij mijn schema inpaste in zijn plannen was beangstigend en opwindend tegelijk.
“Elke dinsdag dan,” zei hij. “Vanaf acht uur. Zeg maar dat we aan een project werken. Een marketingcampagne die extra aandacht nodig heeft. Dat is niet eens gelogen in zekere zin. Jij bent het project.”

Toen ik die avond naar huis reed voelde ik me niet schuldig. Ik voelde me high. De lichten van Amsterdam gleden aan me voorbij. Ik was een actrice die zojuist de rol van haar leven had gekregen.

Thuis trof ik Sjoerd inderdaad aan op de bank. Hij keek op, glimlachte die vertrouwde en veilige glimlach en vroeg of het gezellig was geweest op kantoor. Ik loog hem recht in zijn gezicht voor. Soepel en zonder haperen. En tot mijn eigen verbijstering merkte ik dat die leugen me niet zwaarder maakte maar lichter. Het geheim was van mij.

De weken die volgden gleden voorbij in een waas van dubbele agenda’s en gestolen uren. Dinsdagavond werd heilig. Tegen Sjoerd zei ik inderdaad dat we op het werk bezig waren met een groot project dat overuren vereiste. Hij kuste me dan op mijn voorhoofd, zette een kop thee voor me klaar als ik thuiskwam en vroeg nooit door. Zijn vertrouwen was een warm bad waarin ik me comfortabel wentelde terwijl ik ondertussen leerde zwemmen in een heel andere oceaan.
Mijn bezoeken aan Dick veranderden van een eenmalig avontuur in een soort verslaving. De studio in zijn woonkamer werd mijn biechtstoel en mijn podium. Waar ik de eerste keer nog onwennig in mijn spijkerbroek had gestaan voelde ik nu bij binnenkomst al de drang om die lagen van me af te pellen. Het ging niet alleen om de seks hoewel die rauw en bevredigend was. Het ging om de lens. Het ging om de manier waarop Dick naar me keek. Alsof hij iets in mij zag wat ik zelf nog maar net begon te begrijpen. Hij was de regisseur van mijn ontwaken.

Elke sessie begon hetzelfde. Ik kwam binnen, we dronken een glas wijn en we bespraken kort de dag. Maar de spanning was altijd aanwezig, net onder de oppervlakte.
In de eerste paar weken bleef de lens echter gericht op de stof, niet op de huid. Dick had een specifieke visie ontwikkeld na die eerste keer. Hij wilde een serie maken die hij “De succesvolle zakenvrouw” noemde. Hij was gefascineerd door de controle en de macht die ik in mijn werk uitstraalde en hij wilde dat vastleggen. Het betekende dat ik niet in lingerie kwam, maar juist in mijn meest zakelijke kleding. Strakke kokerrokken, dichtgeknoopte blouses van zijde of stug katoen, getailleerde blazers en mijn hoogste hakken.
Hij liet me poseren als een onaantastbare manager, een jonge directrice of de reizende ster van een groot consultancy kantoor.
“Kijk streng,” zei hij dan. “Kijk alsof je me net hebt ontslagen. Kin omhoog. Arrogant.”
Het was een bizar en opwindend rollenspel. Terwijl ik daar stond, volledig gekleed en met een bril op die ik soms als rekwisiet gebruikte, voelde ik me machtig. Maar tegelijkertijd wist ik wat er zou komen. Het contrast tussen de kuisheid van de foto’s en de vuiligheid van onze gedachten was bedwelmend. Op de foto was ik de vrouw die de leiding had maar we wisten allebei dat dit slechts een verpakking was. Een verpakking die hij na de shoot mocht openmaken.

Zodra hij de studiolampen aanzette en het felle licht de ruimte vulde veranderde de sfeer. De buitenwereld met zijn regels en moraliteit hield op te bestaan. Hier in deze cirkel van licht golden alleen de wetten van esthetiek en verlangen. We werkten serieus aan de foto’s. Hij was kritisch op het licht en mijn houding. Maar zodra hij zei dat het erop stond viel de rol weg. Dan ging de camera aan de kant en vervielen we in een vast patroon. De zakenvrouw werd uitgekleed. De rok ging omhoog, de blouse ging open en de afstandelijke blik maakte plaats voor pure lust. We hadden elke dinsdag seks. Soms snel en hard tegen de muur, soms langzaam op de bank. Het was de beloning voor het harde werken.
Maar na verloop van tijd begon er iets te schuiven. De foto’s van de zakenvrouw waren prachtig, technisch perfect, maar Dick wilde meer. En ik merkte dat ik ook meer wilde. De kick van het poseren in mijn kleren begon af te vlakken. Ik wilde dat hij meer zag.

Ik droeg die avond een zwart jurkje. Kort genoeg om mijn benen te laten zien. Dick was bezig met de belichting toen ik binnenkwam. Hij had een opstelling gemaakt met een donkere achtergrond en een enkele spot. In het midden van de ruimte had hij een zware leren fauteuil gezet. Het leer was oud en gebarsten wat een mooi contrast vormde met de gladde huid die hij hoopte te fotograferen.
“Vandaag gaan we een stapje verder Vic,” zei hij terwijl hij de lichtmeter instelde en om de stoel heen liep.
Ik voelde mijn hartslag versnellen. Ik zette mijn tas neer.
“Wat heb je in gedachten?”
Hij stopte en keek me aan.
“Lingerie. Of minder. Wat jij wilt. Ik wil de lijnen van je lichaam zien zonder de verstoring van stof. Ik wil zien wat er onder dat brave jurkje zit. De zakenvrouw hebben we nu wel gezien Vicky. Ik wil de vrouw eronder.”
Ik glimlachte. Hij speelde het spel perfect. Ik liep naar de hoek van de kamer waar ik me meestal omkleedde, achter een kamerscherm dat hij had neergezet. Mijn handen trilden lichtjes toen ik mijn jurk over mijn hoofd trok. Ik had een nieuw gekocht setje al aan. Zwart kant, half doorzichtig en met jarretels die strak om mijn bovenbenen spanden. De kousen waren van dunne zijde en voelden koel tegen mijn huid.

Toen ik uit de schaduw stapte en het felle licht van de studiolampen inliep voelde ik me kwetsbaar. De lucht in de kamer was koel maar de lampen gaven een stralingswarmte af die mijn huid deed tintelen. Dick was bezig met zijn camera maar toen hij me hoorde keek hij op. Hij liet zijn camera zakken.
“Prachtig,” mompelde hij.
Het was geen goedkoop compliment. Het was een observatie. Hij verstopte zich niet direct achter zijn camera maar bekeek me eerst langdurig met het blote oog. Hij scande me van mijn tenen in de zwarte pumps tot aan mijn losse haren.
“Ga op de stoel zitten,” zei hij zacht. “Leun achterover.”
Ik deed wat hij vroeg. Het leer van de stoel was koel tegen mijn billen en rug. De structuur van het oude materiaal drukte in mijn huid door het dunne kant heen. Het was een scherp contrast met de hitte van de lampen die op mijn voorkant schenen.
“Spreid je benen iets,” instrueerde hij. Hij keek door de zoeker. “Niet te ver. Gewoon nonchalant. Alsof je wacht op iemand.”
Het klikken van de camera begon. Klik. Klik. Klik.

Bij elke klik voelde ik me zekerder. In het begin hield ik mijn handen nog enigszins beschermend voor me maar de ritmische bevestiging van de sluiter gaf me moed. Ik begon te spelen met de bandjes van mijn bh en liet ze achteloos van mijn schouder glijden. Dick reageerde direct op mijn signalen. Hij kwam dichterbij. De lens zoemde terwijl hij scherpstelde.
“Laat je borsten zien Vicky,” zei hij. “De camera wil ze zien.”
Zijn stem was dwingend en hypnotiserend. Zonder een seconde twijfel maakte ik de sluiting aan de voorkant los. De stof viel open. Mijn tepels waren hard en smeekten om aanraking maar ze kregen alleen het koude oog van de lens. Het was een vreemde en afstandelijke intimiteit die me gek maakte van opwinding. Ik wist dat hij elke porie en elke rilling vastlegde.
“Mooi,” zei Dick. “Kijk in de lens.”

Ik keek. Ik projecteerde alles wat ik voelde, de lust en de schaamte en de trots, recht in dat glazen oog. En na de sessie, toen de camera werd weggelegd, volgde de onvermijdelijke ontlading. De seks op die leren stoel was wilder dan de eerste keer. De lingerie bleef deels aan, de kousen scheurden en we vrijden met de haast van verslaafden die hun shot nodig hadden.

Die sessies werden mijn drugs. De dinsdagavonden waren de ankerpunten in mijn week. De rest was slechts vulling. Elke keer ging er iets meer uit. Een paar weken later stond ik voor het eerst volledig naakt voor hem. Geen lingerie en geen hakken. Niets. Alleen ik. Mijn lichte huid die afstak tegen het donkere achtergronddoek.

Ik herinner me die avond nog helder. Het was eind november. Buiten regende het en de wind gierde om het appartementencomplex. Binnen was het warm en stil.
“Vandaag geen rekwisieten,” had Dick gezegd. “Geen stoel en geen kleding. Puur natuur.”
Ik stond rechtop in het midden van de kamer. Mijn handen had ik in mijn nek gelegd waardoor mijn borsten werden opgetild en vooruitgestoken. Ik voelde de tocht langs mijn gevoelige plek en het besef dat er niets meer was om me achter te verschuilen. Geen kant, geen zijde en geen schaduw. Ik was volledig zichtbaar.
“Draai je om,” beval Dick.
Ik draaide me om. Ik keek over mijn schouder terug naar hem, mijn haar als een gordijn over een kant van mijn gezicht.
“Buig iets voorover,” zei hij. “Hol je rug.”

Ik deed het. Ik voelde hoe mijn billen zich spreidden. Ik wist precies wat hij zag. De donkere en natuurlijke vorm van mijn schaamhaar, de zachte ronding van mijn billen en de intieme plooi daartussen.
Thuis bij Sjoerd was naaktheid functioneel voor de douche of het slapen, of teder tijdens de seks. Hier was het een statement. Ik was een object om naar te kijken en ik genoot er met volle teugen van. Ik was een exhibitionist besefte ik met een schok die door mijn lijf ging. Ik hield ervan dat hij naar mijn intieme plek keek, dat hij die vastlegde en dat hij die beelden later op zijn computer zou bekijken als ik er niet was. Ik wilde dat hij inzoomde. Ik wilde dat hij pixels zou tellen van mijn meest intieme delen.
“Blijf zo staan,” zei Dick. Hij maakte een serie foto’s met het geluid van de sluiter als een machinegeweer.

Toen werd het stil.

“Raak jezelf aan,” zei Dick ineens. Ik schrok op uit mijn pose en keek om. Hij was gestopt met fotograferen en stond nu naast de camera met zijn armen over elkaar. Hij keek niet door de lens maar recht naar mij.
Ik aarzelde. Mijn wangen gloeiden.
“Hier? Nu?”
“Ja. Ik wil zien hoe je geniet. Ik wil het vastleggen. Maar eerst wil ik het zien.”
Mijn hart bonkte in mijn keel. Dit was een nieuwe grens. Naakt zijn was een ding maar mezelf bevredigen terwijl hij toekeek was iets anders. Dat was privé. Dat was iets wat ik in bed deed in het donker als Sjoerd sliep. Of onder de douche.
Maar de dwingende blik in Dicks ogen liet geen ruimte voor weigering. En diep vanbinnen wilde ik ook niet weigeren. De gedachte alleen al maakte me vochtig.

Mijn hand trilde toen ik naar beneden reikte. Ik vond mijn gevoelige plek, nat en opgezwollen. Zodra ik mezelf aanraakte ontsnapte er een kreun uit mijn keel die door de stille studio echode. Het voelde anders dan wanneer ik het alleen deed. De wetenschap dat hij keek versterkte elke sensatie.
“Goed zo,” moedigde hij me aan. “Spreid je benen wat wijder.”
Ik gehoorzaamde. Ik kon niet anders. Toen begon ik mezelf te strelen, ritmisch en mijn vingers glijdend door het vocht. Ik sloot mijn ogen en liet mijn hoofd achterover vallen. Ik hoorde hem bewegen. Hij pakte de camera weer.
Klik. Klik. Klik.
Het geluid fungeerde als een metronoom voor mijn genot. Ik waande me in een andere wereld. Ik vergat de camera. Ik vergat Dick. Ik was alleen op de wereld met mijn eigen lijf dat in brand stond en de enige missie was die brand blussen. Ik dacht aan de foto’s die hij nu maakte. Close-ups van mijn vingers die in mij verdwenen. De blos op mijn borst. Mijn open mond.

Toen ik bijna kwam, toen de spanning in mijn buik een kookpunt bereikte, voelde ik plotseling een hand op mijn andere hand. De hand die niet bezig was.
Ik schrok en opende mijn ogen. Dick stond voor me. Hij had de camera weggelegd. Hij duwde mijn hand weg die mezelf bevredigde en nam het over.
“Kijk naar me,” zei hij streng.
Hij zat op zijn knieën voor me.
Zijn vingers gleden diep in mij, ruwer dan ik bij mezelf deed. Zijn duim wreef dwingend over de plek die ik net zelf had verwend. Hij fotografeerde niet meer. Hij keek. Hij zat op de eerste rij. Hij keek naar hoe mijn gezicht vertrok van genot en hoe mijn heupen zijn hand tegemoet kwamen, zoekend naar ritme.
“Je bent een natuurtalent Vicky,” gromde hij. “Je bent gemaakt om bekeken te worden. Je bent gemaakt om open te staan.”
Zijn woorden waren als benzine op het vuur. Hij trok me van mijn staande positie naar beneden, naar de grond en op het zachte kleed dat daar lag. Hij spreidde mijn benen wijd. Wijder dan ik ooit had gedaan voor iemand. Hij duwde mijn knieën bijna tegen de grond.
Toen begroef hij zijn gezicht in mijn kruis.
Het was een daad van aanbidding en bezit tegelijk. Terwijl hij me likte met lange en vaardige halen keek ik omhoog naar de studiolampen. Ze verblindden me en witte vlekken dansten voor mijn ogen maar ik sloot ze niet. Ik wilde alles zien. Ik wilde bewust meemaken hoe ik veranderde van de vrouw van Sjoerd in deze vrouw. Deze vrouw die wijdbeens op de grond lag bij een collega, de fotograaf, nat en trillend en die niets liever wilde dan dat de hele wereld kon zien hoe lekker dit was.
Zijn tong was overal. Hij proefde mijn opwinding en mijn overgave. Ik greep zijn haren vast en trok zijn hoofd dichter tegen me aan. Ik wilde dat hij me leegzoog.

En dat deed hij. Hij stopte niet om me te nemen, hij bleef waar hij was. Hij veranderde zijn ritme, werd dwingender, zijn tong vlak en hard tegen mijn gevoelige plek terwijl zijn handen mijn bovenbenen in een ijzeren greep hielden. Hij pinde me vast op het tapijt, niet met zijn gewicht, maar met zijn mond. Het voelde niet alsof hij me bevredigde, het voelde alsof hij me verslond. De sensatie was zo overweldigend, zo puur geconcentreerd op dat ene punt, dat ik mijn heupen van de grond tilde, smekend om verlossing. En ergens in mijn achterhoofd, toen de golf uiteindelijk brak en ik mijn nagels in zijn schouders zette terwijl mijn lichaam schokte, dacht ik aan de foto’s die nog in zijn camera zaten. Het bewijs van mijn verdorvenheid. Bevroren momenten van mijn transformatie. Die gedachte, dat mijn lust was vastgelegd en bewaard zou blijven, maakte de climax alleen maar heviger. Ik bereikte mijn hoogtepunt met de wetenschap dat ik niet meer terug kon naar wie ik was. En god, wat was ik daar blij om.

**********

Als ik nu, twaalf jaar later, naar die specifieke avond kijk, zie ik niet alleen de lust, maar vooral de roekeloze overmoed. Ik dacht dat ik onzichtbaar was. Ik waande me een meesterspion in mijn eigen leven, die ongestraft kon pendelen tussen de veilige bank van Sjoerd en het koude leer van Dicks studio. Ik dacht dat ik de regie had.
Maar wat ik toen voor macht hield, was in werkelijkheid blindheid. Ik begreep nog niet dat geheimen een eigen massa hebben, ze worden zwaarder naarmate je ze langer draagt, tot ze onvermijdelijk door de bodem zakken. En die foto’s… die prachtige, beschamende bewijsstukken van mijn transformatie, waren geen souvenirs voor in een verborgen mapje. Het waren tijdbommen. Ik wist toen nog niet dat de lont al aan het branden was en dat de explosie die zou volgen niet mijn ondergang zou betekenen, maar juist de bevrijding waar ik onbewust al die tijd op wachtte. Want een geheim is pas echt spannend als het op het punt staat ontdekt te worden.