Het Archief (deel 3)

Het is laat. Buiten is de wereld al uren geleden in een diepe slaap gevallen. De duisternis drukt zwaar tegen de ramen van mijn werkkamer, waardoor het glas verandert in een zwarte spiegel die niets terugkaatst behalve mijn eigen silhouet. Binnen heerst een absolute stilte, zo’n suizende stilte die je alleen hoort als je alleen thuis bent en de muren lijken te ademen. Sjoerd is er niet vanavond. Het huis voelt groot en leeg, maar op een prettige manier. Het geeft me de ruimte om terug te reizen.

Ik zit achter mijn bureau, gehuld in de schaduwen van de kamer. Het enige licht komt van mijn chromen bureaulamp en de zachte, blauwige gloed van mijn computerscherm. In die intieme spotlight liggen ze, twee foto’s.

Uit de honderden beelden die Dick in die maanden van me maakte, zijn dit de twee die me het meest dierbaar zijn. Ze zijn technisch perfect, scherp en prachtig belicht, maar dat is niet waarom ik ze nu voor mij heb liggen. Misschien denk je dat dit het laatste hoofdstuk van mijn verhaal is. Dat is het niet. Ik heb ze hier liggen omdat ze het exacte moment markeren waarop ik stopte met verbergen wie ik was. Ze zijn het begin van de echte transformatie.

Op de linker foto sta ik tegen een witte muur. Mijn haar valt los en golvend over mijn schouders, een beetje warrig, alsof ik er net met mijn handen doorheen ben gegaan na een wilde vrijpartij. Ik kijk recht in de lens, mijn mond een klein beetje open, mijn blik serieus en misschien een tikkeltje uitdagend. Ik ben naakt. Volledig. Je ziet mijn borsten, zacht en rond, mijn vlakke buik waarop een lichte glans van transpiratie ligt, en mijn heupen die ik iets naar voren heb gekanteld.
Ik herinner me dat moment nog precies. Ik herinner me de koelte van de muur tegen mijn rug en de hitte van de studiolampen op mijn huid, maar vooral de hitte van Dicks blik. Ik voelde me niet kwetsbaar op dat moment, zoals ik in het begin wel deed. Ik voelde me krachtig. Ik voelde me een godin die aanbeden werd.

Dan de rechter foto. Die is misschien nog wel intenser. Ik sta met mijn handen op mijn rug, mijn borst vooruitgestoken. Mijn ogen kijken je indringend aan, bijna beschuldigend, of uitnodigend. Het is maar net hoe je het wilt zien, het hangt af van je eigen geweten. Er zit een waas aan de linkerkant van het beeld, een warme gloed die de foto iets dromerigs geeft, maar mijn lichaam is haarscherp vastgelegd. Ik zie de sproetjes op mijn borst, de textuur van mijn huid, de lichte rilling kippenvel op mijn armen. Ik zie een vrouw die klaar is om genomen te worden, maar die tegelijkertijd de touwtjes in handen heeft.

Als ik nu naar deze jonge Vicky kijk, voel ik een soort weemoed. Niet omdat ik die tijd terug wil, mijn leven is nu goed, rustig, en de storm is gaan liggen, maar omdat ik zo trots ben op haar moed. Ze durfde. Ze durfde zich bloot te geven, letterlijk en figuurlijk, in een wereld die haar vertelde dat ze braaf, monogaam en voorspelbaar moest zijn.

Deze foto’s waren het begin van alles. Maar ze waren ook bijna het einde. Want hoezeer ik ook genoot van mijn geheime leven in de studio, geheimen hebben de neiging om aan het licht te komen. Ze gisten, ze borrelen en ze zoeken een uitweg. En meestal gebeurt dat op het moment dat je het het minst verwacht.

Het kaartenhuis stortte niet in met een donderende knal, maar met een onverwachte stilte.

**********

Het was een donderdagavond, ongeveer vier maanden nadat ik voor het eerst bij Dick over de drempel was gestapt. Ik kwam thuis van mijn werk, later dan normaal. Ik had geen afspraak met Dick gehad die avond, maar was gewoon blijven hangen op kantoor om wat achterstallig werk weg te werken.
Toen ik de voordeur opende, voelde ik meteen dat de sfeer in huis anders was. De lucht leek dikker, zwaarder, alsof alle zuurstof eruit was gezogen. Er stond geen muziek op, de televisie was uit. Er was alleen die drukkende stilte.

Ik liep de woonkamer in. Sjoerd zat aan de eettafel. Zijn gezicht neutraal, alsof ik hem niet mocht lezen. Voor hem lag mijn laptop open, het scherm zwart, maar de ventilator zoemde zachtjes. Daarnaast lagen een paar grote, bruine enveloppen die ik normaal gesproken diep onder in mijn lade met ondergoed verborg. De foto’s. De ruwe bewijzen van mijn dubbelleven.

Mijn hart stopte niet met kloppen, het leek eerder te exploderen in mijn borstkas. Mijn handen werden klam en ik liet mijn tas uit mijn vingers glijden. Het geluid van het leer dat de vloer raakte klonk oorverdovend in de stilte.
“Sjoerd,” fluisterde ik schor.
Hij keek niet meteen op. Hij bleef staren naar een van de vellen papier voor hem. Zijn vinger volgde langzaam, bijna strelend, de contouren van een foto. Een foto waarop ik topless was, mijn hoofd achterover geworpen, mijn mond halfopen van genot. Een foto die genomen was vlak voordat Dick zijn camera had neergelegd om me te nemen.
Toen keek hij op. Achter zijn brilglazen zag ik geen woede, wat ik had verwacht. Ik had geschreeuw verwacht, tranen, een breuk. Maar ik zag een vreemde, glazige blik. Een mengeling van ongeloof en een intense, koortsachtige focus. Zijn pupillen waren groot.
“Ben jij dit, Vicky?” vroeg hij. Zijn stem was rustig, onnatuurlijk kalm, maar er zat een trilling in die ik niet kon plaatsen.
Ik overwoog geen moment om te liegen. De foto’s waren te duidelijk, te expliciet. Je zag mijn moedervlekjes, die kenmerkende precies tussen mijn borsten en navel in. En ergens, diep vanbinnen, voelde ik een perverse opluchting. Het geheim was eruit. Ik hoefde niet meer te acteren.
“Ja,” fluisterde ik, mijn ogen terneergeslagen. Ik durfde hem niet meer aan te kijken. De schaamte en de angst vochten om voorrang.
“Hoe lang al?”
“Vier maanden.”
Hij knikte langzaam, alsof hij een ingewikkelde rekensom oploste en de uitkomst probeerde te begrijpen. Hij pakte een andere foto op en hield hem in het licht. Een close-up van mijn billen, mijn benen wijd gespreid, mijn hand rustend op mijn binnenbeen, mijn vingers die speelden met mijn eigen vocht.
“En hij? De fotograaf. Is dat die collega? Dick?”
“Ja,” stamelde ik.
Sjoerd stond op. De stoel schraapte over de vloer. Ik kromp ineen, zette me schrap. Ik verwachtte een klap, een verwijt, misschien zelfs dat hij me hardhandig het huis uit zou zetten. Hij liep naar me toe en bleef vlak voor me staan. Ik rook zijn geur, angstzweet gemengd met iets anders, iets zwaars en dierlijks.
“Ga zitten,” zei hij, terwijl hij dwingend wees naar de stoel waar hij net had gezeten, recht voor de uitgestalde foto’s.
Ik liep naar de stoel, mijn benen zwaar als lood, en ging zitten. Mijn handen vouwde ik in mijn schoot, wachtend op het vonnis. In plaats van een vonnis uit te spreken of weg te lopen, trok hij de stoel naast mij naar achteren en ging zitten.
“Kijk naar de foto’s en vertel het me,” zei hij bloedserieus. Hij keek me niet aan, maar staarde naar zijn eigen handen die op zijn knieën rustten, de knokkels wit.
“Wat wil je weten?” vroeg ik zacht.
“Alles. Ik wil weten hoe het begon, wat hij met je doet. Ik wil weten hoe je je voelt als hij die foto’s maakt. Ik wil alles weten. Echt alles.”
Ik keek naar hem, verward. Dit was niet de reactie van een bedrogen echtgenoot die zijn koffers pakt. Dit was de reactie van een voyeur.

Ik zag een bobbel in zijn broek ontstaan, een onmiskenbare reactie op de beelden die hij beneden had gezien en de beelden die hij nu in zijn hoofd vormde. Het besef sloeg in als een bom. Hij is niet boos. Hij is geil. Hij is opgewonden door mijn verdorvenheid.
Ik begon te praten. Eerst aarzelend, zoekend naar woorden, maar toen ik merkte dat hij aan mijn lippen hing, werd mijn verhaal vloeiender. Ik vertelde over de eerste keer, over de spanning van de camera. Ik vertelde hoe Dick me liet poseren, hoe hij me dwong om mijn schaamte los te laten en hoe bevrijdend dat voelde.
Terwijl ik praatte, zag ik Sjoerds hand naar zijn kruis gaan. Hij ritste zijn broek open en haalde zijn geslacht tevoorschijn. Hij was keihard. Hij begon zichzelf af te trekken, zijn ogen gesloten, luisterend naar mijn stem alsof het een erotisch luisterboek was.
“En toen?” hijgde hij. “Toen je naakt was. Raakte hij je aan?”
“Ja,” zei ik, en ik voelde mijn eigen opwinding stijgen door zijn onverwachte reactie. “Hij raakte me overal aan. Hij zei dat ik gemaakt was om naar te kijken. Hij spreidde mijn benen en hij likte me terwijl de lampen nog aan stonden.”
Zijn hand bewoog sneller.
“Neukte hij je?”
“Ja. Hard. Op de bank. Op de grond. Tegen de muur…”
Het was bizar. Ik zat naast mijn man, de man met wie ik al jaren een veilig, ietwat saai seksleven had, en ik vertelde hem in geuren en kleuren hoe ik me als een slet had gedragen bij een ander. En hij genoot ervan. Hij genoot van mijn verraad. Het voedde hem.

Plotseling stopte hij met zichzelf te bevredigen. Hij draaide zich naar me toe en duwde me ruw achterover tegen de rugleuning van de stoel. Hij sloeg mijn rokje omhoog en trok mijn slipje naar beneden. Ik hoorde de naden kreunen onder het grove geweld. Het was niet de voorzichtigheid die ik van hem gewend was, hij handelde met een hongerige haast, alsof hij bang was dat het moment zou verdampen. Hij duwde mijn benen uit elkaar en begroef zijn gezicht in mijn kruis.
Hij likte me alsof zijn leven ervan afhing. Hij zocht naar de smaak van Dick, naar het bewijs van wat ik had gedaan, naar de geur van een andere man. Ik voelde zijn tong, zijn tanden, zijn baardstoppels die langs mijn dijen schuurden. Het was intenser dan hij ooit was geweest. Hij claimde me niet terug, hij deelde me. Hij wond zich op aan de gedachte dat dit lichaam, zijn vrouw, door een ander was gebruikt.
“Vertel me hoe hij klaarkwam,” mompelde hij tegen mijn natte huid.
“Diep in me,” hijgde ik, terwijl mijn blote billen iets van de zitting loskwamen. “Hij kwam in me klaar en ik voelde hoe het in mij kwam.”

Dat was de trekker. Hij kwam overeind, zijn ogen donker en groot. Hij greep me bij mijn heupen. Niet met de voorzichtige aanraking die ik van hem kende, maar met een dwingende greep. Hij duwde me ruw achterover, weg van de stoel, richting de eettafel.
“Hier,” hijgde hij.
Hij duwde me voorover. Mijn bovenlichaam klapte op het tafelblad. Mijn wang werd tegen het kille, gladde oppervlak van een van de afdrukken gedrukt. De geur van inkt en fotopapier drong mijn neus binnen. Onder mijn blote buik en borsten voelde ik de chaos die hij had aangericht, de scherpe randen van de enveloppen, de verspreide foto’s. Ik lag letterlijk op mijn eigen geheim.
Ik probeerde me op te richten, maar zijn hand op mijn onderrug duwde me genadeloos terug naar beneden.
“Blijven liggen,” gromde hij.

Ik keek opzij, met een oog tegen het tafelblad gedrukt. Ik zag een glimp van een zwart-wit foto vlak onder mijn neus. Het was mijn eigen gezicht, lachend, uitdagend, met Dick’s studio op de achtergrond. De Vicky op de foto keek recht in de camera, terwijl de echte Vicky hier nu lag, platgedrukt op het bewijsmateriaal, wachtend op het oordeel van haar man.

Hij kwam achter me staan. Ik voelde zijn hardheid tegen mijn billen drukken, heet en urgent door de stof van zijn broek heen, die hij nu haastig omlaag duwde. Hij sloeg mijn rokje verder omhoog, tot in mijn taille. Ik hoorde het geluid van stof die scheurde toen hij mijn slipje niet uittrok, maar simpelweg opzij trok, ruw en ongeduldig.
Even gebeurde er niets. Hij stond daar alleen maar, hijgend, zijn handen diep in mijn heupen gravend. Ik voelde zijn woede, maar ook zijn onmetelijke opwinding. Was dit een straf? Wilde hij me pijn doen omdat ik hem bedrogen had? Of wond het hem op dat ik door een ander was gebruikt? De onzekerheid maakte me duizelig. Ik lag daar, kwetsbaar en tentoongesteld, geplet tussen mijn echtgenoot en mijn minnaar.

Toen stootte hij in me.

Hij nam me zonder waarschuwing, in een harde beweging. Ik slaakte een kreet die smoorde in het papier onder mijn mond. Dit was niet de Sjoerd die voorzichtig vroeg of ik het lekker vond. Dit was een man die zijn territorium markeerde, die zijn vlag plantte op grond die door een ander was omgewoeld.
Hij bewoog met een ritme dat ik niet van hem kende. Gejaagd, stotend, bijna agressief. Bij elke stoot schoven de foto’s onder mijn bezwete huid. Het ritselende geluid van het fotopapier vermengde zich met het kletsen van onze lichamen en zijn zware ademhaling. Het voelde pervers. Elke keer als hij me naar voren duwde, werd ik met mijn gezicht in de feiten gedrukt. Ik voelde de gladde finish van de afdrukken tegen mijn tepels schuren.
Hij weet het, dacht ik. Hij neemt me op de foto’s van Dick. Hij neemt me terwijl ik naar mijn eigen overspel kijk.
“Is dit wat je wilde?” hijgde hij in mijn oor, zijn stem rauw. “Is dit hoe hij je nam?”
Ik kon niet antwoorden, ik kon alleen maar kreunen. Hij wachtte ook niet op antwoord. Hij trok me aan mijn heupen naar achteren, zodat hij nog dieper kon komen. Het voelde alsof hij de herinnering aan Dick uit me wilde stoten, of misschien wilde hij die herinnering juist proeven, zich ermee vermengen. Hij nam niet alleen mij, hij nam de fantasie. Hij nam de vrouw die hij op de foto’s zag.

Mijn lichaam reageerde instinctief op zijn ruwheid. Ik duwde mijn billen naar achteren, hem tegemoet, en wreef mijn gevoelige plek tegen het harde hout van de tafelrand, dwars door de foto’s heen. Pijn en genot liepen door elkaar heen. Ik was nog nooit zo bang voor hem geweest, en ik had hem nog nooit zo begeerd.

Ik voelde een natte golf in mij ontladen. Hij stootte nog een paar keer na, schokkend, en liet zich toen zwaar over mijn rug vallen. Zijn gewicht drukte me nog platter op de tafel, alsof hij me wilde versmelten met de beelden onder mij. We lagen daar, hijgend, zwetend, in de puinhoop van ons huwelijk dat op dat moment, paradoxaal genoeg, sterker en echter voelde dan ooit tevoren.

We lagen een tijdje stil in het halfdonker. De laptop wierp een blauwe gloed over ons heen, de foto’s verkreukeld onder mijn lichaam. Het was de eerste en laatste keer dat hij zo ruw zou zijn.

Ons huwelijk was niet voorbij, besefte ik terwijl ik Sjoerds hand voelde die de mijne zocht en erin kneep. Het was veranderd. De veiligheid was weg, vervangen door iets anders.
“Morgen,” fluisterde Sjoerd in het donker, zijn stem schor. “Morgen wil ik de rest van de foto’s zien. En ik wil dat je me vertelt wat je volgende keer gaat doen.”
Ik glimlachte in het donker, mijn wang tegen het koele hout van de tafel. Ik had gedacht dat ik alles zou verliezen, maar ik had per ongeluk de sleutel gevonden tot een kamer waarvan ik niet wist dat Sjoerd die in zich had.