Het Archief (deel 6)

Als ik nu, tien jaar later, terugdenk aan die week na de ontmoeting op het station voel ik de spanning weer in mijn nek kruipen. Ik zit veilig in mijn eigen huis en de stormen van toen zijn gaan liggen, maar de herinnering aan die dagen is nog haarscherp. Ik kijk met een mengeling van medelijden en bewondering naar de jonge vrouw die ik toen was. Ze stond op een kruispunt en ze wist dat de keuze die ze zou maken onomkeerbaar was. Het fysieke kaartje is waarschijnlijk allang vergaan of kwijtgeraakt na onze laatste verhuizing, maar in mijn gedachten weegt het nog steeds loodzwaar. Het was geen stukje karton. Het was een toegangsbewijs tot een wereld die ik alleen uit mijn obscure boeken kende.

Toen, in die week van twijfel en uitstel, voelde dat kaartje als een brandmerk. Een week lang droeg ik het bij me. Overdag op mijn werk, waar ik als een zombie achter mijn bureau zat en gedachteloos spreadsheets invulde, en ’s avonds thuis, waar ik de rol van de liefhebbende echtgenote speelde. Maar onder die oppervlakte van normaliteit kolkte een donkere en zuigende stroom. Ik kon de aanraking van Berts vinger in de stationshal nog steeds voelen als een fantoomsensatie die me op de meest onverwachte momenten overviel.

Ik wist dat ik ging bellen. Die zekerheid was er al vanaf het moment dat Bert wegliep. Maar ik stelde het uit, niet uit twijfel, maar om het verlangen te laten rijpen. Het was een vorm van mentaal voorspel. Ik wilde de angst voelen en de duizelingwekkende realisatie dat ik op het punt stond mijn autonomie weg te geven.

**********

Op de zevende dag, een grijze woensdag, belde ik. Ik zat in mijn auto op de parkeerplaats van de Albert Heijn en de regen tikte ritmisch tegen het dak. Mijn handen trilden toen ik het nummer intoetste.
“Ja,” klonk de stem aan de andere kant. Geen naam en geen begroeting. Alleen die zware en autoritaire bariton die ik meteen herkende.
“Met Vicky,” zei ik. Mijn stem klonk klein in de beslagen auto.
Er viel een stilte. Ik hoorde hem ademen.
“Je hebt er lang over gedaan,” zei Bert. Het klonk niet als een verwijt maar meer als een observatie.
“Ik moest nadenken.”
“En? Ben je klaar om eigendom te worden?”
De vraag was zo direct en zo brutaal dat mijn adem stokte.
“Ja,” fluisterde ik. “Ik wil komen.”
“Zaterdagmiddag. Twee uur. P.C. Hooftstraat Amsterdam. Boven de Swatch winkel. Zorg dat je op tijd bent. Manon houdt niet van laatkomers.”
De verbinding werd verbroken voordat ik nog iets kon zeggen. Ik staarde naar mijn telefoon. P.C. Hooftstraat. Natuurlijk. Het appartement voor zijn ‘hobby’ lag in de duurste straat van Nederland. Het paste bij het beeld dat ik van hem had gekregen, onaantastbaar, elitair en verborgen in het volle zicht.

De dagen tot zaterdag kropen voorbij. Ik vertelde Sjoerd dat ik een dagje ging winkelen in Amsterdam met een vriendin. Hij knikte afwezig en was verdiept in zijn krant maar ik zag zijn ogen even oplichten. Hij wist het. Hij wist niet de details en hij kende de naam Bert niet maar hij voelde aan zijn water dat ik weer op jacht was. Of beter gezegd, dat ik mezelf weer als prooi aanbood.

Zaterdagmiddag parkeerde ik mijn auto in een parkeergarage bij het Museumplein. Ik liep de korte afstand naar de P.C. Hooftstraat. De etalages van Chanel en Louis Vuitton glommen me tegemoet en de straat was gevuld met toeristen en goedgeklede dames met kleine hondjes. Ik voelde me een bedrieger in mijn eigen leven. Ik droeg een lange regenjas en daaronder een simpel zwart jurkje en, op instructie van Bert via een sms die ochtend, een setje lingerie. “Laat zien dat je smaak hebt,” had er gestaan. Ik had mijn mooiste setje aangetrokken, donkerblauw zijde met zwart kant, jarretels en kousen.

Ik stond voor nummer 42-1. Een statig pand met een zware houten deur. Ik drukte op de bel. Geen naamplaatje. De zoemer ging en de deur klikte open. Ik liep de trap op en de pluche loper dempte het geluid van mijn hakken. Op de tweede verdieping stond de deur op een kier. Ik duwde hem open en stapte een andere wereld binnen.
De hal was ruim en rook naar boenwas en verse lelies. De muren waren warm okergeel geschilderd en aan het plafond hing een kristallen kroonluchter.
“Kom maar door,” klonk Berts stem vanuit een kamer verderop.

Ik sloot de voordeur en liep de woonkamer in. Het was een prachtige ruimte met hoge ramen die uitkeken op de winkelstraat. De inrichting was klassiek met zware leren banken, Perzische tapijten en kasten vol boeken. Het leek op de herenkamer van een chique sociëteit ware het niet dat er in de hoek een groot en met fluweel bekleed podium stond.
Bert stond bij de haard. Hij droeg een casual pantalon en een wit overhemd waarvan de bovenste knoopjes open waren. Hij zag er ontspannen uit en de hardheid van de stationshal leek verdwenen maar zijn ogen waren nog even scherp.
“Jas uit,” zei hij zonder op te kijken van het glas whiskey dat hij inschonk.
Ik trok mijn regenjas uit en hing hem aan de kapstok. Ik stond daar in mijn jurkje en mijn tasje hield ik krampachtig in mijn hand geklemd.
“Kom hier,” zei hij.
Ik liep naar hem toe. Hij gaf me geen kus en geen hand. Hij pakte mijn kin vast en draaide mijn gezicht naar het licht.
“Je ziet er nerveus uit.”
“Dat ben ik ook.”
“Goed. Angst houdt je scherp.” Hij liet me los. “Ze wachten in de salon. Manon wil je zien. En je zult niet de enige zijn. Mariska is er, een jong meisje dat ik opleid, en Vanessa. Vanessa woont hier.”
Mijn maag draaide zich om. Niet alleen de poortwachter maar een heel publiek.

Bert opende een dubbele deur naar een aangrenzende kamer. In deze kamer zaten drie vrouwen. De sfeer was totaal anders dan in de woonkamer, intiemer en vrouwelijker maar met een onmiskenbare hiërarchie.
Op een chaise longue zat een vrouw die alleen maar Manon kon zijn. Ze was prachtig. Achter in de veertig schatte ik maar met een tijdloze elegantie. Ze was volslank met lange benen die ze over elkaar had geslagen. Ze droeg een strakke kokerrok en een crèmekleurige blouse die haar grote borsten accentueerde. Haar donkerblonde haar zat in een nonchalante knot waaruit een paar plukjes speels ontsnapten. Ze nipte aan een glas witte wijn en keek me aan met helblauwe ogen die kouder leken dan die van Bert.
Aan haar voeten op de grond zat een jong meisje. Ze kon niet ouder zijn dan twintig. Ze was lang en superslank met een sportief lijf. Ze was volledig naakt. Ze zat in een perfecte knielhouding met haar handen op haar bovenbenen en haar rug recht. Haar lichtbruine haar zat in een strakke paardenstaart. Dit moest Mariska zijn.
En dan was er nog de derde persoon. Ze stond bij het raam. Een verschijning die me even van mijn stuk bracht. Ze was lang met weelderig kastanjebruin haar dat in golven over haar schouders viel. Ze droeg een adembenemend korset van zwart kant, jarretels en torenhoge hakken. Haar make-up was perfect en haar lippen rood gestift. Ze was op en top vrouw maar er was iets in haar bouw, een bepaalde zachtheid en toch ook een stevigheid, die verraadde dat ze als man geboren was. Vanessa.

“Dus dit is de nieuwe aanwinst,” zei Manon. Haar stem was beschaafd, bijna bekakt. De stem van een vrouw die gewend was dat er geluisterd werd.
“Dit is Vicky,” zei Bert. Hij bleef bij de deur staan. Vanaf dit moment was het Manons show.
“Kom dichterbij kind,” zei Manon. Ze zette haar glas neer.
Ik liep naar de chaise longue en mijn hakken tikten op het parket. Ik voelde me klein worden onder haar blik. Mariska keek niet op en bleef strak voor zich uit staren. Gedrild in gehoorzaamheid.
“Draai een rondje,” beval Manon.
Ik draaide langzaam om mijn as. Ik voelde hoe ze naar mijn billen keek, naar mijn kuiten en naar mijn houding.
“Ze heeft een goed figuur,” zei Vanessa vanaf het raam. Haar stem was zacht en melodieus. “Mooie heupen.”
“Stil,” zei Manon zonder naar Vanessa te kijken. Vanessa zweeg onmiddellijk en boog haar hoofd deemoedig. Manon richtte zich weer tot mij.
“Bert zegt dat je potentie hebt. Dat je leeg bent vanbinnen en gevuld wilt worden. Dat je smeekt om leiding.”
“Ja mevrouw,” zei ik zacht.
“Mevrouw,” herhaalde ze proevend. “Dat is een goed begin. Maar woorden zijn goedkoop. Ik wil zien wat voor vlees we in de kuip hebben. Kleed je uit.”
Mijn hart bonkte in mijn keel. Dit was het moment. De vleeskeuring.

Ik ritste mijn jurk open en liet hem op de grond vallen. Ik stond in mijn lingerie. Ik zag Manons blik over het donkerblauwe zijde glijden. Ze knikte goedkeurend.
“Smaakvol. Geen goedkope Hunkemöller-troep. Dat pleit voor je. Maar ik wil huid zien. Alles uit.”
Ik maakte mijn jarretels los en rolde mijn kousen af. Daarna mijn bh en mijn slipje. Binnen een minuut stond ik naakt in de salon en mijn kleren lagen als een beschermende schil aan mijn voeten. De verwarming stond hoog maar ik rilde.

Manon stond op. Ze was iets kleiner dan ik maar door haar houding en haar hakken torende ze boven me uit. Ze liep om me heen.
“Voeten bij elkaar,” zei ze. “Armen wijd.”
Ik gehoorzaamde. Ik stond als de Man van Vitruvius. Open en bloot. Het zou niet de laatste keer zijn dat ik zo zou staan, maar daar had ik toen nog geen idee van. Manon kwam achter me staan. Ik voelde haar hand op mijn bil. Ze kneep erin. Niet zachtzinnig maar keurend. Ze testte de stevigheid van het vlees.
“Stevig,” mompelde ze. “Nog wel. Maar ze mag wel wat meer squats doen.”
Ze liep naar voren. Haar hand met de perfect gemanicuurde nagels, gelakt in dieprood, kwam naar mijn borst. Ze woog mijn linkerborst in haar hand en streek met haar duim over mijn tepel die onmiddellijk hard werd.
“Gevoelig,” constateerde ze. “Dat is goed. Bert houdt van responsieve tepels. En ze zijn mooi van vorm. Natuurlijk.” Ze liet mijn borst los en haar hand gleed naar beneden, over mijn platte buik, naar mijn schaamstreek.
“Wijdbeens,” commandeerde ze. Ik zette mijn voeten uit elkaar. Manon ging niet door de knieën. Ze keek gewoon neer op mijn kruis.
“Donker haar,” zei ze. “Mooi contrast met die lichte huid. En die brede driehoek… het heeft wel wat. Iets oers. Mariska is kaal en Vanessa is kaal. Dit is… anders. Bert houdt van variatie.” Ze keek me recht in de ogen aan. “Ben je gezond?”
“Ja.”
“Geen ziektes? Geen rare dingen?”
“Nee mevrouw.”
“Mooi. Open je mond.”
Het voelde als een paardenmarkt. Ik opende mijn mond. Ze pakte mijn kin vast en draaide mijn gezicht heen en weer en bekeek mijn tanden en mijn tong.
“Goed gebit. Verzorgd. Je zorgt goed voor je buitenkant Vicky. Nu is het de vraag of je binnenkant net zo plooibaar is.”
Ze liet me los en liep terug naar de chaise longue. Ze ging zitten, nam een slok wijn en keek naar Bert die al die tijd zwijgend bij de deur had gestaan.

“Ze mag blijven,” zei ze. Het klonk als een vonnis maar voor mij voelde het als gratie. “Ze heeft een goed lichaam en ze lijkt me intelligent genoeg om te trainen. Maar ze is nog wel erg… burgerlijk. Die onschuld moet eraf geschuurd worden.”
Bert glimlachte.
“Daar zorgen we wel voor.”
Manon knipte met haar vingers naar Mariska.
“Mariska, sta op.”
Het jonge meisje kwam in een vloeiende beweging overeind. Ze was prachtig en haar jonge lichaam was strak en atletisch. Ze liep naar me toe en gaf me een kus op de wang.
“Welkom,” fluisterde ze. Ze pakte mijn hand. “Kom, we gaan je spullen opruimen. Jij bent nu een van ons. En wij dragen hier geen kleren tenzij Meesteres Manon of Meester Bert het beveelt.”

Ik raapte mijn kleren op en volgde Mariska naar een hoek van de kamer. Terwijl ik mijn dure setje opvouwde voelde ik een vreemde rust over me heen dalen. De keuring was voorbij. Ik was gewogen en niet te licht bevonden. Ik was geaccepteerd als object. De verantwoordelijkheid voor mijn eigen waardigheid was ik kwijt en dat voelde als een bevrijding.

Toen ik terugliep naar het midden van de kamer zag ik dat Bert op een van de fauteuils was gaan zitten. Vanessa stond naast hem. Ze schonk zijn glas bij. De manier waarop ze bewoog was hypnotiserend. Elke beweging was gracieus en gericht op het behagen van de man.
Manon keek naar mij.
“Vicky kom hier.”
Ik liep naar haar toe.
“Je hebt Vanessa al gezien,” zei Manon. “Ze is onze parel. Ze is man en vrouw tegelijk, het beste van twee werelden. Heb je ooit een transseksuele vrouw aangeraakt?”
“Nee mevrouw,” zei ik eerlijk. Ik kon mijn ogen moeilijk van Vanessa afhouden. Ze glimlachte naar me. Een warme en uitnodigende glimlach. Ze zag er in haar korset en kousen vrouwelijker uit dan ik me ooit had gevoeld.
“Vandaag is je eerste les,” zei Bert vanuit zijn stoel. Zijn stem was rustig maar dwingend. “Je moet leren dat jouw lichaam niet meer van jou is om te bepalen wie het aanraakt. En je moet leren dat genot in vele vormen komt.”
Hij wees naar Vanessa.
“Vanessa is geil. Ze heeft behoefte aan ontlading. En jij gaat haar daarbij helpen.”
Ik keek naar Vanessa. Mijn hartslag versnelde weer maar dit keer was het geen angst. Het was nieuwsgierigheid. Ik was altijd hetero geweest. Sjoerd was de enige man in mijn leven en Dick de enige minnaar. Vrouwen vond ik mooi om naar te kijken maar ik had er nooit seksueel naar verlangd. Maar Vanessa… Vanessa was een raadsel.

Vanessa liep naar het midden van de kamer, naar het zachte Perzische tapijt.
“Kom bij me Vicky,” zei ze zacht.
Ik liep naar haar toe. We stonden tegenover elkaar. Ik naakt en zij gekleed in die prachtige en zwarte lingerie die haar bleke huid accentueerde. Ze was iets langer dan ik, zeker op die hakken. Ze legde haar handen op mijn schouders. Haar handen waren groot maar zacht en verzorgd.
“Je bent prachtig,” zei ze.
Ze boog zich voorover en kuste me. Haar lippen waren zacht en haar parfum bedwelmend. Ik kuste haar terug. Aarzelend eerst maar toen ik haar tong voelde liet ik me gaan. Het voelde anders dan met een man. Zachter en sensueler.
“Voel haar,” commandeerde Bert.
Ik liet mijn handen over Vanessa’s lichaam glijden. Over het satijn van haar korset, over haar taille die ingesnoerd was en over de ronding van haar heupen. Mijn handen gleden naar voren, naar haar kruis. Onder het zwarte kant van haar slipje voelde ik de bobbel. Het was hard. De realiteit van wat ik voelde botste met het beeld dat ik zag. Een prachtige vrouw met een hard geslacht. Het was verwarrend en ongelooflijk opwindend.
“Maak het open,” zei Manon. Ze keek toe vanaf haar stoel als een regisseur.
Ik zakte op mijn knieën voor Vanessa. Mariska kwam naast me zitten en keek nieuwsgierig toe. Ze legde haar hand op mijn rug als geruststelling.

Ik trok het slipje van Vanessa naar beneden. Haar geslacht sprong tevoorschijn. Fier rechtopstaand, prachtig van vorm en niet overdreven groot maar esthetisch perfect. Ze was volledig onthaard en de huid was zacht en glad.
Ik keek ernaar. Ik had verwacht dat ik het raar zou vinden en misschien zelfs afstotelijk. Maar dat was het niet. Het paste bij haar. Het was een verlengstuk van haar sensualiteit.
“Neem haar in je mond,” zei Bert.
Ik kon niets anders doen dan gehoorzamen. Ik boog naar voren en nam de eikel in mijn mond. Vanessa slaakte een zachte kreun en haar handen vonden mijn haar. Ze smaakte schoon en zoetig. Ik begon haar te pijpen. Voorzichtig eerst maar toen ik merkte hoe ze reageerde, haar heupen die lichtjes naar voren duwden en haar ademhaling die versnelde, werd ik gretiger. Het voelde krachtig om deze mooie vrouw, die zoveel groter en imposanter was dan ik, zo te laten genieten.
“Genoeg,” zei Bert na een paar minuten. “Ze moet je nemen. Ik wil zien hoe ze je vult.”

Vanessa hielp me overeind. Ze leidde me naar de bank en duwde me zachtjes achterover. Ik lag daar met mijn benen gespreid, kwetsbaar en open. Vanessa kwam boven me hangen. Haar haar viel als een gordijn om ons heen. Ze zag eruit als een donkere engel.
Ze kuste me diep terwijl ze haar hand tussen mijn benen bracht. Ze voelde hoe nat ik was.
“Je bent er klaar voor,” fluisterde ze.
Ze positioneerde zich tussen mijn benen. Ik voelde haar hardheid tegen mijn ingang. Het moment van penetratie was magisch. De zachtheid van haar vrouwelijke borsten die tegen de mijne drukten en de geur van haar parfum en tegelijkertijd die harde en mannelijke ruwheid. Ze gleed langzaam bij me naar binnen.
“Oh,” zuchtte ik. “Je voelt zo goed.”
Vanessa begon te bewegen. Haar ritme was anders dan dat van Dick of Sjoerd. Het was vloeiender en meer golvend. Ze stootte niet om te veroveren maar ze bewoog om te versmelten. Maar de fysieke sensatie was onmiskenbaar. Er zat een man in mij verpakt in het lichaam van een godin.

Ik sloeg mijn benen om haar middel. Ik voelde het kant van haar korset tegen mijn naakte buik schuren. Manon en Bert keken toe en Mariska zat op haar knieën naast de bank en streelde zachtjes over mijn arm. Ik was het middelpunt van hun aandacht. Het instrument van hun genot.
“Kijk naar haar,” zei Manon. “Kijk hoe ze geniet van die lul.”
De vulgariteit van Manons woorden contrasteerde met de schoonheid van het moment. Ik voelde de spanning in mijn buik opbouwen. Vanessa voelde het ook. Ze versnelde en haar ademhaling werd hijgerig in mijn oor.
“Kom voor me Vicky,” kreunde ze. “Kom samen met mij.”
Ze stootte diep en raakte precies de juiste plek. Mijn orgasme golfde door me heen. Krachtig en langgerekt. Ik klampte me vast aan Vanessa’s schouders en mijn nagels groeven in haar huid. Vlak daarna voelde ik haar schokken. Ze kwam in me klaar.
Ze zakte op me met haar hoofd in mijn nek. We lagen daar een tijdje verstrengeld. Twee vrouwenlichamen met een geheim in het midden.

Toen Vanessa uiteindelijk van me af rolde en opstond om zich schoon te maken bleef ik liggen. Ik voelde me loom, zwaar en leeg. Maar het was een goede leegte.
Mariska kwam bij me. Ze gaf me een glas water en ging in kleermakerszit naast me op de grond zitten.
“Was het fijn?” vroeg ze met een speelse glimlach.
“Het was… ongelooflijk,” zei ik.
“Vanessa is speciaal,” zei Mariska. “Hier draait alles om overgave Vicky. Je zult zien. Het wordt alleen maar beter.”
Bert kwam naar ons toe. Hij keek neer op mij, nog steeds naakt op de bank.
“Je bent geslaagd,” zei hij simpelweg. “Je hoort erbij.”
Hij stak zijn hand niet uit om me te helpen. Hij liep weg, terug naar zijn stoel en zijn whiskey. Het was duidelijk. Ik was geen gast meer. Ik was meubilair. Ik was eigendom.

Toen ik een uur later weer buiten stond, in de regen in de P.C. Hooftstraat, voelde ik me gedesoriënteerd. De mensen om me heen winkelden, lachten en leefden hun normale levens. Het contrast kon niet groter zijn. Ik trok mijn regenjas strakker om me heen. Onder de stof gloeide mijn huid nog na van de aanrakingen. Ik voelde het zaad van Vanessa tussen mijn benen.

Ik liep naar mijn auto, startte de motor en reed terug naar huis. Terug naar de veilige wereld. Maar ik wist dat ik nooit meer echt terug kon. Ik had de smaak van het vlees geproefd en ik was veranderd van een vrouw in een slavin.
En god, wat voelde dat goed.