Het Dakloze Meisje (5/7)

HAAR VERHAAL

Het is nog steeds aspergetijd en ik maak een maaltijd van asperges in een roomsaus met kaas en ei, nieuwe krielaardappeltjes en gebakken zalm. Ondertussen steek ik door de hele kamer theelichtjes aan en dek ik de tafel met mijn mooiste spulletjes, het geheel afmakend met romantische kaarsen. Als ik Puck roep duurt het nog een paar minuten, maar als ze dan verschijnt weet ik niet wat ik zie, het is alsof ze een totale metamorfose heeft ondergaan. Haar korte donkere haren staan eens een keer niet alle kanten op maar zijn verzorgd-warrig. En dan haar snoetje, whow, haar donkere ogen lijken nog een tintje donkerder te zijn geworden dankzij de dikke zwarte lijntjes er omheen. Haar lippen heeft ze bloedrood gestift, waardoor ze nog voller lijken dan ze al zijn. Het korte groene jurkje dat ik kocht blijkt een schot in de roos, het staat haar prachtig! Haar lange blote benen eronder maken het geheel af, ze is absoluut een mooie meid!

Kennismaking

Als Puck mijn bewonderende blik ziet licht haar gezicht op van plezier en draait ze een sierlijke pirouette voor me, zo verrassend gracieus dat het bijna niet anders kan dan dat ze ooit dansles heeft gehad. Ik loop op haar toe, omhels haar, geef haar een zachte kus op haar verlokkend-rode lippen en schuif dan haar stoel naar achter, haar uitnodigend om te gaan zitten. Ze oogt onwennig met deze situatie maar toch geniet ze ervan, ik zie het aan haar ogen, die ik inmiddels uit en te na kan ‘lezen’.

Ik heb dus besloten dat ze me beter moet leren kennen, in de hoop dat zij dan ook loskomt. Tijdens het etentje vertel ik haar daarom over mijn jeugd, hoe ik close met mijn jongere broer opgroeide en hoe gelukkig we thuis waren, tot mijn vader helaas overleed. Ik was toen dertien jaar en daarna was niets meer hetzelfde. Mijn moeder was lang onbedaarlijk verdrietig en kon maar amper ons huishoudentje op de been houden. Om die reden voelde ik me al heel jong verantwoordelijk voor mijn broertje, die het nu godzijdank goed maakt en inmiddels alweer een paar jaar in Spanje studeert. Na jaren kreeg mijn moeder eindelijk weer een nieuwe relatie en nu maakt ze het heel goed.

Na dit verhaal zwijg ik een tijdje, Puck gelegenheid gevend het in zich op te nemen. We eten enkele minuten zwijgend verder, dan vraagt ze op bijna agressieve toon of het nu haar beurt is. Ik kijk haar aan, haal mijn schouders op en zeg ‘dat mag je zelf bepalen, maar eerlijk is eerlijk, ik zou best meer van je willen weten.’ Bijna bokkig zwijgt ze opnieuw een tijdje, dan, ineens, heel zacht: ‘jij hebt ten minste nog een tijde een vader gehad, ik had er helemaal geen.’ Ik zeg niks, bied alleen maar mijn luisterend oor.

En dan, zachtjes doorpratend, bijna alsof ze het tegen zichzelf heeft, vertelt ze haar verhaal. Dat haar verwekker een jongen van het Griekse vasteland was, die haar toen net zestienjarige moeder zwanger maakte tijdens een vakantie in Chersonissos. Ze had geen idee waar ze hem moest zoeken en heeft hem nooit meer teruggezien. Het kindje wilde ze houden en daarbij werd ze geholpen door haar ouders en oudere broer Jos. Amper een paar jaar later stierven kort achter elkaar Pucks oma en opa, waarna ze met haar moeder alleen achterbleef, die daarna introk bij oom Jos. Toen Puck veertien was leerde haar moeder een Engelsman kennen met wie ze naar Londen trok, Puck alleen achterlatend bij haar broer…

Ze nadert me, ik voel het. Als Puck stilvalt dring ik niet verder aan, ik sta op, loop om de tafel heen, ga op mijn hurken voor haar zitten, kijk haar in de ogen, geef haar een zoen en zeg ‘dankjewel dat je me dit vertelt, liefje’. Op datzelfde moment zie ik bij haar de waterlanders opkomen, ik trek haar omhoog, tegen me aan, til haar alsof ze niks weegt op waarna ik met haar op mijn schoot op de bank ga zitten. Ze slaat haar armen om me heen, haar gezicht in mijn nek en haren verbergend en aan de kleine bewegingen van haar schokkende lichaam voel ik dat ze huilt, en flink ook. Dat is goed, ik laat haar begaan en troost haar met lieve woordjes, terwijl ik haar strelend koester.

Ontdekkingstocht

Als ze is uitgehuild neem ik haar mee naar bed, de etensboel latend voor wat het is. Eerst help ik Puck uit haar jurkje en kan het niet laten dan bewonderend haar lingeriesetje te bekijken, maar als ook dat uit is gaat ze onder het dek liggen. Daarna trek ik ook snel alles uit en kruipt dan achter haar opgekrulde lichaam, haar in de kom van mijn lichaam nemend zoals toen die allereerste nacht dat ze bij me was. En zo vallen we in slaap.

Midden in de nacht word ik wakker omdat Puck me streelt, waarbij ze extra aandacht aan mijn pik besteedt, die zich al ijverig verheft. ‘Dit hoeft niet liefje’ fluister ik, maar ze gaat desondanks door met me te strelen, net zo lang tot mijn pik hard is. Voor het eerst knielt ze niet over me heen maar komt ze languit op me liggen. Het voelt heel intiem door het contact van onze lichamen. Ondertussen kijkt ze me aan en ze geeft me zelfs wat kusjes, er is sinds ons gesprek vanavond overduidelijk wat veranderd tussen ons. Dan is mijn pik aan de beurt, ze wurmt wat met haar bekken tot ze mijn eikel tussen de lippen van haar poesje heeft, waarna ze zich in alle rust over mijn harde paal schuift.

Het is zo heel anders, als een ontdekkingstocht naar andere seks, zo heel veel beheerster en daardoor opwindender dan ik van haar gewend ben. Het is bijna onbegrijpelijk dat ons eerste echt goede gesprek nu al deze beginnende tederheid in haar losmaakte. Door mijn buikspieren aan te trekken en mijn bekken naar haar toe te kantelen kan ze zich ook over het laatste stukje van mijn pik schuiven, waarna het contact tussen onze lichamen volledig is. Een tijdje ligt ze zo op me en hoewel ik aandrang voel om me in haar te willen bewegen houd ik het rustig. Ik wil dat dit Puck haar ontdekkingstocht is. Want zo voelt het wel, ze is min of meer een onderzoekje begonnen naar hoe neuken meer kan zijn dan altijd alleen maar dat gecontroleerde wippen, boven op mijn pik, die levende dildo waar ik nou eenmaal aan vast zit.

Opnieuw richt ze zich wat op waarna ze me een lange zoen geeft, daarbij voor het eerst het tipje van haar tong tussen mijn lippen wurmend. Ik laat haar binnen maar daar maakt ze geen gebruik van, het lijkt of ze alleen maar wat wil ‘snuffelen’ aan de mogelijkheden die onze monden bieden. Dan begint ze te bewegen, nog steeds op haar armen leunend, mij aankijkend, fixerend bijna weer, zoals die avond in café Weber, op die bank tegenover mij, haar donker-smeulende ogen in de mijne borend. Dit keer toont ze me niet beloftevol haar slipje maar laat ze een glimpje zien van hoe het kan worden tussen ons. Ik laat het gebeuren, ik wil meebeleven hoe ze op zoek is naar meer tederheid. Ik heb dit in haar losgemaakt en nu zal ik haar de ruimte geven.

Zo stevig als ze tot nu op me wipte, zo zoekend is ze nu, bijna in slow motion laat ze me wat uit haar laat glijden, om me daarna even traag weer terug in zich te nemen. Dit is geen neuken, dit is een begin van toenadering zoeken en koesteren, van loslaten en toch durven blijven, van iets weggeven zonder iets van jezelf te verliezen, van de kern van je eigen wezen delen zonder dat je bang bent dat de ander het afneemt. Het is lichamelijk contact dat niet bedoeld is om een rauwe wond weg te poetsen maar dat in dienst staat van de heling van dit bijzondere meisje. De tijd toen mijn moeder het zo slecht maakte komt weer tot leven, hoe machteloos ik me daar als jong kereltje soms bij voelde. Het maakt me gelukkig dat ik dit meisje nu kan helpen zichzelf terug te vinden.

Tegelijk met dit besef besluit ik voortaan ons zaterdagse poetsfeestje af te ronden met het romantische dinertje. Ik wil haar niet alleen maar zien als een stoeipoezend zwerfkatje dat goed is voor de seks, maar als een volledig meisje, dat zichzelf daarvoor wel eerst moet gaan accepteren. Ik hoop dat ze zich uiteindelijk helemaal open kan stellen en me haar hele story gaat vertellen…

Zachtjes kreunend schuift mijn zwerfmeisje Puck zich over mijn stijve lul op en neer, languit op me liggend, de huid van mijn borst bekrassend met de staafjes door haar stijve tepels. Dit is het meest intieme wat ik met haar heb beleefd, tot nu toe ging ze er altijd als een op mij vastgepinde cowgirl vandoor. Doordat ze voor het eerst languit op me wil liggen is er veel meer lichamelijk contact, dat extra wordt versterkt door de zachte hijgende geluidjes die ze maakt, met haar gezicht in mijn haren verborgen.

De kracht van seks

Het kost me, nu ze me met haar hele lichaam contact makend neukt, veel meer moeite om niet heftig te gaan tegen-bewegen. Het stelt me behoorlijk op de proef want inmiddels is ze al zeker een kwartier zo op me bezig, waarbij ik aan haar geluidjes hoor dat ze steeds dichter bij een orgasme komt. Ik stimuleer haar door iedere keer als ze zich over me heen schuift mijn bekken te kantelen tegen haar beweging in. Ondertussen streel ik haar tengere rug en billen en kroel ik door haar haren. Ook kus ik haar op ieder plekje waar ik het maar kwijt kan, haar gezicht en hals er helemaal mee bedekkend..

Ik beleef mee hoe ze haar hoogtepunt nadert. En wat ik al voelde aankomen, als ze dat bereikt is het opnieuw of er een dam in haar doorbreekt. Luid kreunend komt ze klaar, zich met haar hele lijf aan me vastklampend. Haar orgasme duurt langer dan alle andere keren, ze weet het door wat op en neer te schuiven almaar te verlengen, terwijl ondertussen haar kreuntjes overgaan in snikken. Ik trek haar nog steviger tegen me aan, waarbij ik troostende woordjes fluister en haar nog steeds alleen maar streel, door haar haren kroel en kusjes geef. Niet veel later breekt ze en huilt haar hele lijf mee, het schokt van de snikken. Ik heb geen idee meer hoelang dit duurt, het enige besef wat ik heb is dat Puck opnieuw door een diep dal gaat en dat op deze manier met me beleeft. Seks is vooral fijn maar dit keer beleef ik het toch vooral als de helende oerkracht die het óok kan zijn.

Nadat ze tot rust is gekomen blijft Puck nog lang op me liggen, in dezelfde houding maar nu vol overgave, mijn harde staaf diep in zich verankerd houdend, alsof ze anders op drift zou slaan. Muisstil ligt ze zo en na een tijdje beleef ik het bijna als een test, om me in te houden, me niet met haar om te draaien, haar niet hard te gaan naaien en uitwonen.

Het kost me echt moeite om mezelf in te houden, toch wil ik persé wachten op haar eigen initiatief. Het is alsof Puck het voelt, ze tilt op een gegeven moment haar koppie op en als ze me aankijkt kan ik het echt niet laten om even te grinniken, met haar uitgelopen mascara en die donkere ogen ziet ze er bijna uit als een pandabeertje. Als ze vraagt wat er te lachen valt leg ik het haar uit, waarna ze een lief giecheltje laat horen. Dan, direct als ze altijd is: ‘jij kwam niet klaar hè?’ Die directe vraag maakt me aan het grinniken, typisch weer Puck. Dan schud ik mijn hoofd. Nee, ik kwam niet klaar.

X. Zara