Weer zo’n dinsdagochtend, mijn wekker gaat en de routines beginnen de draaien alsof het tandwielen zijn in een geoliede machine. Ik ben alleenstaand, vrouw, begin 30. Mijn vorige relatie was al een paar jaar geleden op de klif gelopen. Ik probeerde mij voor nu vooral te focussen op werk, maar mijn mobieltje trok nu alle aandacht. Ik heb hem om half 8 staan, de wekker, probeer niet te snoozen, dat schijnt slecht voor je te zijn. Sla mijn deken af en wankel met slaperige oogjes richting de douche. Ik douche warm, probeer niet te lang te douchen maar kort douchen is nog lastig. Tanden poetsen, omkleden, een slipje, pantalon en blousje met jasje aan. Sokken en daarna schuif ik in mijn sneakers. Oorbellen in, en dan makeup op. Foundation, eyeliner, mascara, lichte lippenstift, het oog wilt ook wat, toch? Broodtrommel uit de koelkast in de tas, koffiebekertje mee in de tas. Jas aan, sleutels mee en de deur uit om kwart over 8. Iets over half 9 vertrekt de trein.
Het was aangenaam warm, het rook lekker buiten, het was een fijne lente dag. Het stadsgroen bloeide, de mensen leken blij om mij heen. Het verkeer was minder gehaast dan in de herfst. Dat maakt mij ook wat opgewekter. Er lag nog aardig wat zwerfafval vlakbij een dakloze op het station, maar ook dat zag er nu wat mooier uit, alsof het zo hoorde. Ik checkte door de poortjes en wachtte geduldig op mijn trein. Op het perron keek ik weer om mij heen, mensen op laptops, op telefoons, met een koffiebeker of oortjes in. Oud, jong, mannen en vrouwen, een enkeling valt misschien tussen die categorieën in, alleen of samen. De meeste reizen alleen.
De trein komt eraan, je voelt de spanning in de mensen oplopen. Je ziet de blikken van mensen gaan, ik hoor ze denken “snel voor de deur gaan staan”. Ik heb nooit zo’n haast, voor mij is er altijd wel een plekje. Ik blijf staan, de massa komt in beweging, ik blijf staan, ik laat de trein komen de massa begint te lopen. Ik weet waar de deuren uitkomen. De eerste klas komt vaak bij de trappen, de tweede klas stopt waar de eerste klas niet stopt. Ik weet dit, dit is geen gokken, voor mij niet, en ook voor de machinist niet, ik sta al waar ik wil staan. De trein komt tot stilstand, mensen dringen zich in een groepje voor de deuren. De deuren gaan open, eerst eruit, dan erin. Ik loop rustig en sluit mij achteraan in de rij. “De laatsten zullen de eerste zijn” denk ik vaak.
Langzaam stappen de mensen op de trapjes de trein in, ze aarzelen even of ze naar boven of beneden gaan. Een man laat mij voor, dat is altijd fijn. Ik loop door de coupe, het is aardig druk, maar mensen houden altijd een plekje voor mij vrij door hun tas erop te zetten, dat gebaar zie ik maar als iets fijns voor mij. Ik zie een vrouw druk op haar mobiel met haar tas naast haar. Ik probeer haar aandacht te trekken maar dat is nog best lastig. Ik buk voorover en gebaar met mijn hand tussen haar scherm en haar gezicht, ze schrikt op, “Is deze stoel vrij?” vraag ik haar. “Ja hoor, tuurlijk”, ze pakt gehaast haar handtas eraf, zet hem op de grond en duikt weer in haar smartphone. Haar gezicht verslapt als ze dat doet, ze lijkt wel in een andere wereld.
Ik ga zitten en kijk om mij heen, we zitten in zo’n 4-stel. Tegenover mij een man van hogere leeftijd in een netter pak, zonder stropdas, en een vrouw, middelbare leeftijd met panty rok en een blazertje, zelfs een sjaaltje om. Ze zitten nu met hun drieën op de telefoon. Ik wil niet op mijn telefoon kijken, ik probeer uit het raampje te kijken, dat vind ik vaak leuk om te doen. Als mensen hun plekje hebben gevonden begint de trein te rijden. Iedereen in het 4-stel lijkt in een andere wereld te zitten. Het is stil, akelig stil. Ik kijk om mij heen, niemand lijkt zich bewust te zijn van mij. Let hier niemand op mij? Het is niet ongebruikelijk druk, ook niet rustig. Ik kijk nog een keer om mij heen, iedereen met hetzelfde verslapte gezicht in de trein. Let niemand op mij?
Er word soms wat gekucht, ik verplaats mij een beetje in mijn stoel. Het is vandaag wel heel stil. Het duurt even voordat ik mij hier een houding tot kan geven, niemand let op mij… Ik kijk weer uit het raampje, maar mijn gedachte blijven daar hangen. Ze zien mij niet. Ze zien mij echt niet. Normaal zijn er altijd wel een paar viezeriken die contact proberen te maken, oogcontact, of fysiek contact. Als het gebeurd heb je er een hekel aan, als er niemand is dan mis je ze opeens ofzo? Het was een gekke gewaarwording.
Ik keek naar de man schuin tegenover mij, maar hij keek niet op, hij leek verlamd te zijn, alleen zijn vinger deed het nog, die ging in een eentonige beweging over het schermpje. In zijn bril de reflectie van apps die in en uit het scherm verdwenen. Wauw, dacht ik, ik heb mij nog nooit zo alleen gevoelt tussen zo’n enorme menigte.
Ik keek weer uit het raampje, wat verveeld, ik keek weer om mij heen in de coupe, op zoek naar contact, of naar bevestiging van mijn gewaarworden, ik kon het moeilijk geloven. Het was echt zo, echt niemand ziet mij hier zitten.
Als een dreun bevloog mij iets wat ik al heel lang niet had gevoeld. Er ging een enorme warme gloed over mij heen, vanaf mijn wangen, via mijn maag en borsten, door mijn buik, het knalde daarna in mijn kutje. Wow, wat werd ik hier ineen keer geil van. Ik voelde mijn wangen ineens rood uitslaan, ik schaamde mij er bijna voor. Ik keek verlegen om mij heen, ik werd zo geil als boter hiervan!?
Mijn kutje werd zo heet, ik voelde de lippen zwellen, ik weet zeker dat het vocht in mijn slipje aan het druipen was. Dit had ik in geen maanden gevoeld, ik zat hier gewoon ineens te lekken. Ik probeerde mijn benen te kruizen maar dat maakte het alleen maar erger. Niemand gaf een krimp, en mij bevloog iets wat als een soort tsunami voelde. Ik kon hier niet tegenop, Jezus wat een gevoel… Ik deed mijn jasje een beetje dichter, in de hoop dat mensen mijn rode hals niet zagen, maar het maakte niet uit. Ze zagen het toch niet. Er valt niets te verstoppen als mensen niet kijken. Mijn slipje werd zeiknat. Mijn lippen waren eraan vastgeplakt, ik voelde het, ik voelde het druipen daar beneden.
Ik beet op mijn lip, wat gebeurd hier? Dacht ik. Dit kan toch niet? Wat moet ik doen? Ik schraapte even mijn keel en keek weer naar buiten, in de hoop dat het over gaat. Gevoelens komen en gaan dacht ik. Ik keek naar buiten maar al mijn focus lag nog steeds op de brok in mijn keel, de hitte in mijn hals, mijn tepels die ik tegen mijn bh aan voelde gillen. Mijn clitoris drukte zich zowat tegen mijn dij aan. Het kruizen van mijn benen had daarin ook zeker niet geholpen. Ik kon het niet laten om mijn dijen wat aan te spannen en een keer zo zacht mogelijk te wiegen met mijn heupen. Er ging een schokgolf aan verlangen door mij heen. Dit kan je toch niet maken Sara?
Stiekem keek ik heel even om mij heen, zonder mijn hoofd te bewegen. Ziet iemand mij? Ziet iemand wat er met mij gebeurd? Iedereen zit nog steeds aan hun telefoons geplakt, de volgende halte is pas over 15 minuten, hoe moet ik dit 15 minuten volhouden?