Julia zat gebogen over haar bureau, de klok tikte voorbij elf uur ’s avonds. Het open-kantoor was stil, alleen het zachte tikken van toetsenborden en het gedempte gerommel van de storm buiten. Haar zwarte haar viel over haar schouders, en ze veegde een lok weg terwijl ze naar het spreadsheet staarde. Dit project moest af, de baas had het duidelijk gemaakt. Maar Alex, die klootzak twee bureaus verder, maakte alles moeilijker.
Hij typte luid, zijn vingers hamereden op de keys. Julia keek op, zag zijn profiel in het tl-licht: kort bruin haar, stoppelbaard, die irritante kaaklijn. Overdag ruzieden ze constant. “Je idee is onrealistisch,” had hij die middag gezegd tijdens de meeting, zijn armen over elkaar. Ze had hem aangekeken met vuur in haar ogen. “En jouw berekeningen zijn lui.” Nu, in de late uren, kookte het nog.
“Alex,” zei ze scherp, zonder op te kijken. “Die forecast is bullshit. Je hebt de variabelen niet aangepast.” Hij stopte met typen, draaide zijn stoel. “Omdat jouw input waardeloos is, Julia. Altijd die wilde plannen zonder backup.” Zijn stem had die spot, die toon die haar bloed deed koken. Ze stond op, haar hakken klikten op de vloer. “Sta op en fix het. Nu.”
Hij stond op, lang en breed, torende over haar uit. Ze haatten dit, de spanning tussen hen. Julia was 25, net gepromoveerd, en hij 27, met twee jaar meer ervaring die hij constant in haar gezicht wreef. “Jij bent het probleem,” snauwde hij, stapte dichterbij. Hun bureaus stonden tegenover elkaar, papieren en laptops ertussen.
Op dat moment sloeg de bliksem toe, fel wit licht vulde de kamer. Donder volgde, en het licht ging uit. Donker. Volledig donker. Julia’s hart sprong op. “Shit.” Ze graaide naar haar telefoon, maar het scherm lichtte zwak op, batterij laag. Alex probeerde de deur, duwde ertegen. “Vergrendeld. De elektronische sloten werken niet zonder stroom.” Noodverlichting floepte aan, rood en flauw, wierp lange schaduwen over de lege werkplekken.
Buiten huilde de wind, regen kletste tegen de ramen van de tiende verdieping. De toren was leeg, iedereen weg sinds zes uur. Alleen zij twee. Julia liep naar de deur, rukte eraan. Niets. “We zitten vast. Geweldig.” Ze draaide zich om, zag Alex’ silhouet in het rode licht. “Dit is jouw schuld. Als we niet hadden geruzied…”
“Mijn schuld?” Hij lachte, stapte naar haar toe. “Jij bent degene die altijd moet pushen.” Ze stonden nu centimeters van elkaar, de lucht dik van spanning. Julia’s borst rees en daalde snel, haar witte blouse spande om haar borsten. Alex’ ogen gleden omlaag, even maar. “Wat kijk je?” siste ze.
Zijn hand schoot uit, greep haar arm. “Je weet wat ik kijk.” De woorden hingen daar, geladen. Julia’s maag draaide om, een mengeling van woede en iets anders, iets warms. Ze rukte haar arm los, maar stapte niet terug. “Je bent walgelijk.” Maar haar stem was lager, niet zo scherp.
De storm brulde weer, en in een flits van bliksem zag ze zijn gezicht: vastberaden, hongerig. Hij greep haar schouders, duwde haar tegen het bureau. Zijn lippen vonden de hare, ruw, veeleisend. Julia’s handen gingen naar zijn borst, duwden, maar grepen toen zijn shirt vast. Ze kuste terug, hard, haar tanden schampten zijn lip. “Haat je,” mompelde ze in de kus.
Alex’ handen gleden omlaag, trokken haar blouse uit haar rok. “Ik ook.” Hij tilde haar op het bureau, zijn mond op haar hals, zuigend, bijtend. Julia’s benen openden zich, wikkelden om hem heen. Ze trok zijn shirt over zijn hoofd, voelde de warme huid, de spieren eronder. Haar nagels krasten over zijn borst, lieten rode lijnen achter.
Hij maakte haar blouse open, knop voor knop, zijn vingers beefden van opwinding. De bh kwam tevoorschijn, zwart kant. Alex’ mond daalde, likte over de stof, beet in de tepel erdoorheen. Julia kreunde, haar hand in zijn haar, duwde hem harder tegen zich aan. “Ja, zo.” Haar andere hand ging naar zijn broek, maakte de rits open. Ze voelde hem, hard en klaar, door de stof.
Alex trok haar rok omhoog, zijn hand schoof in haar slipje. Vochtig, nat. “Fuck, Julia, je bent doorweekt.” Zijn vingers gleden in haar, twee tegelijk, bewogen snel. Ze hijgde, haar heupen stootten mee. “Omdat je me gek maakt.” Ze duwde zijn boxer omlaag, greep zijn pik, hard en dik, de aders voelbaar onder haar palm. Ze trok eraan, kneep in de eikel.
Hij gromde, trok haar slipje uit, gooide het weg. Positioneerde zich tussen haar benen, wreef de kop over haar lippen. “Wil je dit?” vroeg hij, zijn stem ruw. “Ja, neuk me al,” eiste ze. Hij stootte in, diep in één keer. Julia’s rug boog, een gil ontsnapte haar. Hij vulde haar helemaal, rekte haar uit.
Ze begonnen te bewegen, zijn heupen ramden tegen de hare, het bureau schudde. Papieren vlogen, een muis viel op de vloer. Julia’s tieten deinden, vrij nu, tepels hard. Alex’ handen grepen ze, knepen, rolden de knoppen tussen zijn vingers. “Zo strak,” hijgde hij, stotend harder. Haar kut omsloot hem, nat en warm, elke beweging maakte slurpende geluiden.
Julia draaide zich om, duwde hem op zijn eigen bureau. “Mijn beurt.” Ze klom bovenop, zakte op hem neer, nam hem tot het eind. Haar handen op zijn borst, nagels in zijn huid. Ze reed hem, op en neer, haar kont klapte tegen zijn dijen. Alex’ handen op haar heupen, hielpen, duwden haar dieper. “God, je kut voelt perfect.”
Ze leunde voorover, kuste hem, tongen verstrengeld. Haar haar viel om hen heen, een gordijn in het rode licht. De storm buiten leek synchroon, donder met elke stoot. Julia’s klit wreef tegen zijn schaambeen, de wrijving bouwde op. “Ik ga komen,” waarschuwde ze, haar bewegingen sneller.
“Doen,” commandeerde hij, zijn duim op haar klit, cirkelend. Ze explodeerde, haar lichaam schokte, spieren knepen om hem heen. Sappen liepen over zijn ballen. Alex stootte omhoog, hield het vol, maar niet lang. “Julia…” Hij trok zich terug, spoot over haar dijen, dik en heet.
Ze zakten in elkaar, hijgend, zweet vermengd. De noodverlichting flikkerde, maar de stroom kwam nog niet. Julia lachte zacht, haar hoofd op zijn borst. “Misschien werken we beter samen.” Alex grijnsde, zijn hand streelde haar rug. “Laten we dat testen.”
Ze lagen daar, naakt op het bureau, de storm raasde door. Maar binnen was de hitte blijven hangen, en ze wisten dat dit niet het einde was. De frustratie was omgezet in iets beters, rauwer.