De dagen na de enveloppe verliepen alsof er niets was gebeurd. Geen mail. Alleen dossiers, telefoontjes, koffie die te lang in de thermos had gestaan. Sophie droeg weer haar oude katoenen slips. Effen. Veilig. ’s Avonds voelde ze soms nog de naad van die pantalon tegen haar blote huid, maar ze duwde het weg.
Zaterdagavond gingen de vier de stad in. Een bar met te harde muziek en mannen die het bleven proberen. Lotte, Marit en Sanne wezen ze stuk voor stuk af met een lach of een korte zin. Sophie ook. Een broekpak van donkerblauw, blouse dicht, hakken die ze eigenlijk te hoog vond. Thuis zette Lotte haar af. De tuin lag stil onder de straatlantaarn.
“Tot snel, roodje,” zei Lotte. De knuffel duurde een seconde langer dan gewoon. Haar hand lag plat op Sophie’s billen — stevig, even knijpend door de stof van het broekpak. Het voelde anders. Warmer. Alsof Lotte precies wist wat eronder zat. Sophie zei niks. Lotte lachte zacht, stapte in en reed weg.
Die nacht lag Sophie op haar rug in het donker. De hand op haar kont bleef hangen in haar hoofd. Ze schoof haar nachthemd omhoog. Vingers over de kleine tepels — meteen hard, meteen die kriebel laag in haar buik. Ze wreef langzaam over het bosje, dan lager, tussen de kale lipjes. Strak. Al vochtig. Twee vingers naar binnen, duim op de clitoris, andere hand aan haar borsten. Ze speelde met de tepels tot het pijnlijk zoet werd. Klaarkomen deed ze zonder geluid. Alleen een trilling in haar dijen en een natte plek op het laken. Daarna sliep ze met de geur van zichzelf op haar vingers.
Zondag rust. Maandag nieuwe casus. Weer een doolhof van contracten en buitenlandse vennootschappen. Tegen dinsdagochtend zat ze vast. Geen idee.
Toen de mail.
Zelfde onbekende afzender. Zelfde toon.
Eerst jij. Dan de oplossing.
Sophie keek niet eens meer om zich heen. Ze typte: Wat moet ik doen?
Het antwoord was geen tekst. Foto’s. Lingerie. Zwart kant, dieprood, diepblauw, smaragdgroen. Transparante cups. Strings die nauwelijks stof hadden. Stringbody’s die als een tweede huid zaten. Geen open kruis, niets vulgairs op die manier — wel alles wat ze nooit zou kiezen. Onderaan een link naar een exclusieve lingeriewinkel in de grotere stad verderop. En één zin:
Koop genoeg voor twee weken. Gooi je oude ondergoed weg. Het geld uit de enveloppe mag je gebruiken.
Ze staarde. Nee. Dat was zij niet. Preuts. Katoen. Zakelijk.
Haar vingers hadden al geantwoord.
Ja. Ik ga het doen.
De volgende dag nam ze een vrije middag. De winkel lag in een stille straat, etalage met gedempt licht en mannequins zonder gezicht. Binnen rook het naar nieuwe stof en iets zoets. De verkoopster was begin dertig, strak zwart jurkje, haar in een knot. Ze keek Sophie van top tot teen aan — blazer, rechte broek, rode knot — en glimlachte alsof ze het al wist.
“Ik zoek… van alles,” zei Sophie. Haar stem klonk dun. “Voor dagelijks. Maar anders.”
De verkoopster legde stukken over haar arm. Rood kant. Zwart met dunne bandjes. Diepblauw transparant. Groen met borduursel. Strings. Hoge tailles. Body’s. “Pashokje drie is het ruimst. Roept u maar.”
Het hokje was groot, met een brede spiegel en een bankje. Sophie deed de deur op slot, trok blazer, blouse en broek uit. Haar oude beige bh en slip lagen opeens zielig op de grond. Ze pakte als eerste de zwarte set: bh met half-transparante cups en een string die achterin alleen een dunne band was.
De bh klikte dicht. Haar B-cup lag erin alsof hij ervoor gemaakt was. De stof schuurde over de kleine tepels — meteen hard. Duidelijk zichtbaar als twee puntjes tegen het kant. Ze trok de string omhoog. De voorkant was een smal driehoekje dat precies over het bosje viel en de kale lipjes vrijliet aan de zijkanten. Achter liet hij haar hele kont bloot, de band verdween tussen de strakke billen. In de spiegel zag ze zichzelf: lang, slank, rode haren los over de schouders, tepels stekend, de string die haar kut eerder accentueerde dan bedekte.
Ze werd nat. Ze voelde het — een warme gloed, dan vocht dat de dunne stof donkerder maakte.
“Alles goed?” De verkoopster vlak achter de deur.
“Ja… kunt u misschien de rode geven?”
Ze paste de rode. Transparanter. De cups lieten de contour van haar tepels bijna helemaal zien. De string was nog smaller. Toen ze bukte om de bandjes recht te trekken, zag ze in de spiegel hoe haar lipjes licht openstonden en glommen. Schaamte sloeg in haar buik. Tegelijk klopte het daar hard.
De verkoopster schoof een set door de gordijnrand. Keek. Sophie stond in alleen de rode string en bh, handen half voor zich.
“Oh,” zei de vrouw zacht. Gemene ondertoon, maar niet onvriendelijk. “Dat droogt niet vanzelf.” Ze gaf een klein zwart doekje. “Deppen. Niet wrijven. Anders wordt het erger.”
Sophie depte tussen haar benen, wangen gloeiend. De verkoopster bleef staan tot ze klaar was.
Volgende set: diepblauwe body van dunne, bijna doorschijnende stof. Hij omhelsde haar torso, sneed hoog bij de heupen, liet haar billen half vrij en drukte zacht tussen haar lipjes. Elke beweging wreef. Haar tepels stonden er schaamteloos doorheen. Weer nat. Weer het doekje. Dit keer met een klein lachje.
“U bent erg gevoelig. Komt vaker voor bij de eerste keer echte lingerie.”
Sophie paste door. Zwart, rood, blauw, groen, dieppaars. Sets voor elke dag. Twee body’s. Strings die ze nooit had durven aanraken. Bh’s met bandjes die over de schouder of om de hals konden. De kassa zei €2.740. Ze legde het geld uit de enveloppe neer — briefjes van vijftig — en keek de verkoopster niet aan. Geneerde zich kapot. Alsof de vrouw precies wist waarom ze dit deed.
Thuis gooide ze elke katoenen slip en elke saaie bh in een vuilniszak. De zak ging in de container. Definitief.
De volgende ochtend naar kantoor. Donkerblauwe kokerrok tot net over de knie, blouse, blazer. Daaronder: de zwarte kanten set. De string zat als een geheim tussen haar billen. De bh duwde haar borsten net genoeg omhoog dat de kleine tepels bij elke ademhaling over de rand van het kant schuurden. Onder de rok voelde ze de lucht bij elke stap. Haar kut was al vochtig toen ze het kantoor binnenliep. Ze zat anders. Rechterop. Benen vaker over elkaar. De stof van de rok glijdend over haar blote billen en de dunne band van de string.
Om half elf de mail.
De oplossing. Helder. Precies genoeg.
Sophie werkte het uit in twee uur. Trots. Hartstig. En onder haar degelijke kleren zat een vrouw die nat werd van de naad van haar eigen rok en de wetenschap dat niemand het zag.
’s Avonds fietste ze naar huis met de wind onder haar rok. De string was doorweekt. Thuis deed ze hem uit, rook eraan, en legde hem apart. De rest van de nieuwe lingerie lag netjes in de la. Twee weken. Elke dag anders.
Ze vroeg zich af wat de volgende mail zou brengen.