De hitte van de afgelopen week is nog steeds niet helemaal uit het schoolgebouw verdwenen, maar de echte broeierigheid zit tegenwoordig vooral in het hoofd van Ellen. Het is zeven dagen geleden dat ze zo schaamteloos met Jos stond te flirten in de gang, en sindsdien is er geen uur voorbij gegaan dat ze niet aan hem heeft gedacht. Telkens wanneer ze hem nu tegenkomt in de gangen, al is het maar in het voorbijgaan zonder een woord te wisselen, voelt ze haar hartslag versnellen. Ze bekijkt hem met heel andere ogen. Haar blik glijdt onwillekeurig naar zijn brede schouders, zijn sterke armen en de zelfverzekerde manier waarop hij zich door de school beweegt. Ze betrapt zichzelf op gedachten die ze nooit van zichzelf had verwacht: ze wil hem. Ze wil weten hoe het voelt om door die grote, eeltige handen te worden vastgepakt.
Het enige wat haar tegenhoudt, is Twan. Ze houdt van haar man en wil hem niet bedriegen, maar de frustratie in haar huwelijk begint steeds zwaarder te wegen. Twan is lief en zorgzaam, maar in bed is de passie allang gedoofd. Als ze al eens de liefde bedrijven, is het routineus en vluchtig. Twan komt bijna altijd veel te snel klaar, waardoor Ellen gefrustreerd en onbevredigd achter blijft, ver verwijderd van de verlossing waar haar lichaam zo naar smacht. Bij Jos, met zijn rauwe, ongepolijste mannelijkheid, voelt ze instinctief dat het heel anders zal zijn. Van hem verwacht ze een storm die haar volledig zal meesleuren.
Tijdens een tussenuur zit Ellen in de lerarenkamer met een kop thee. Haar telefoon trilt op de houten tafel. Ze ontgrendelt het scherm en haar adem stokt als ze de afzender ziet. Het is een berichtje van Jos.
“Kun je je ogen soms niet van me afhouden?” leest ze.
Een warme blos trekt direct vanuit haar hals omhoog naar haar wangen. Ze typt snel een reactie terug. “Is het je opgevallen?”
Het antwoord van Jos laat niet lang op zich wachten. “Ik zou wel heel kortzichtig moeten zijn om dat te missen. 😉”
Ellen voelt een vlaag van schaamte en paniek door haar lijf gieren. Als het Jos zo duidelijk is opgevallen, wie heeft het dan nog meer gezien? Hebben haar collega’s haar starende blikken opgemerkt? Staan ze achter haar rug om over haar te praten?
Haar vingers zweven nerveus boven het toetsenbord, maar nog voor ze kan reageren, verschijnt er een nieuw bericht van Jos. “Geen zorgen, meid. Je geheimpje is volkomen veilig bij mij. Maar ik moet eerlijk zeggen… ik geef mijn ogen ook maar wat graag de kost. Je bent een prachtige vrouw, Ellen.”
De complimenten van de oudere man werken als een warm bad op haar onzekerheid. Het vleit haar intens en de spanning in haar buik trekt strakker aan. Ze glimlacht naar haar scherm en typt stoutmoedig terug: “Dank je, Jos. Jij mag er trouwens ook best zijn.”
Niet lang daarna moet Ellen naar de kelder van de school, waar de materiaalhokken en het kantoor van Jos zich bevinden. Ze moet een aantal nieuwe mappen en schrijfblokken uit de grote inloopkast in zijn kantoor halen. Terwijl ze de sleutel omdraait en de kantoordeur opent, is haar hoofd een chaos van gedachten aan Jos. Ze loopt de diepe, schemerige inloopkast in en begint op de planken te zoeken naar de juiste spullen. Ze is zo diep in haar eigen fantasieën verzonken dat ze de zware voetstappen op de gang niet eens hoort. Pas als de schaduw in de deuropening valt en de deur van de kast met een zachte klik achter haar in het slot valt, schrikt ze op.
Ze draait zich abrupt om en slaat van schrik haar hand voor haar mond. Jos staat vlak voor haar in de krappe ruimte. De geur van tabak, zweet en die goedkope, mannelijke aftershave vult direct de kleine inloopkast en benevelt haar zintuigen.
Jos grijnst breed, zijn ogen glinsterend van pret. “Schrik niet, Ellen. Heb je soms een slecht geweten?”
Ellen probeert haar ademhaling onder controle te krijgen, maar haar hart hamert wild tegen haar ribben. Ze kijkt hem aan door de glazen van haar bril en voelt de vertrouwde, zwoele hitte weer bezit van haar nemen. “Misschien wel, Jos…” fluistert ze, haar stem trillend van de spanning. “Zeker met hoe vaak ik aan je denk de laatste tijd. En dat terwijl ik gewoon getrouwd ben.”
Jos lacht zacht, een laag en warm geluid dat diep in haar buik resoneert. Hij kan haar eerlijkheid duidelijk wel waarderen. Hij zet een stap dichterbij, waardoor de afstand tussen hen vrijwel nihil wordt. Ellen voelt de warmte die van zijn lichaam afstraalt.
“Wat ik al via de app zei, Ellen,” bromt hij met zijn schorre stem, terwijl hij langzaam zijn hand opheft en een pluk van haar lange bruine haar achter haar oor schuift. Zijn vingers zijn ruw en warm tegen haar zachte huid. “Je geheimpjes zijn honderd procent gegarandeerd veilig bij mij. Niet alleen de dingen die je denkt… maar ook de dingen die je doet.”
Zijn woorden hangen zwaar en belovend in de kleine, warme ruimte. Ellen voelt zich als een magneet naar hem toe getrokken. De rationele stem in haar hoofd die schreeuwt dat ze hiermee moet stoppen, wordt overstemd door de bonzende passie in haar bloed. Ze kan de verleiding niet meer weerstaan. Ze sluit haar ogen, zet een stap naar voren en drukt haar lippen stevig op de zijne.
De kus is direct intens en volgeladen met de opgespaarde spanning van de afgelopen week. Jos aarzelt geen seconde. Hij slaat zijn sterke, gespierde armen stevig om haar taille en trekt haar hard tegen zijn borstkas aan. Ellen slaakt een zachte zucht in zijn mond als zijn lippen zich openen en zijn tong de hare zoekt. Ze proeft hem, gulzig en vurig. Haar handen vliegen naar zijn schouders en klauwen zich vast in de stevige stof van zijn werkjasje. Jos zoent haar met een overweldigende, rauwe passie die ze in geen jaren heeft gevoeld. Zijn grote, ruwe hand glijdt naar beneden, over de soepele groene stof van haar jurk, en knijpt stevig in haar volle bil. Ellen kreunt zachtjes tegen zijn lippen, haar knieën worden slap van het pure genot dat door haar lijf giert.
Jos drukt haar nog steviger tegen zich aan en beweegt zijn heupen traag tegen de hare. En op dat moment voelt Ellen het. Vlak tegen haar onderbuik, dwars door de dunne stof van haar jurk en zijn werkbroek heen, drukt een loeiharde, massieve stijve pik.
De intense, harde druk tegen haar buik bezorgt haar een rilling van pure geilheid, maar tegelijkertijd werkt het als een koude douche. Het fysieke bewijs van waar dit naartoe gaat, drukt haar met de neus op de feiten. Dit is geen onschuldige fantasie meer. Als ze nu nog een stap verder gaat, is er geen weg terug. Ze bedriegt Twan.
Met een luide, snelle ademteug trekt Ellen haar hoofd achteruit en verbreekt de kus. Ze hijgt, haar lippen zijn rood en gezwollen, en haar bril zit een beetje scheef op haar neus. Ze kijkt Jos met grote, verwarde ogen aan, haar borst gaat wild op en neer.
“Nee, Jos… we… we kunnen dit niet doen,” brengt ze er met moeite uit, terwijl ze met haar handen zachtjes tegen zijn brede borst duwt om wat afstand te creëren. “Ik ben getrouwd. Dit gaat echt te ver.”
Jos laat haar langzaam los, al blijven zijn handen nog heel even op haar heupen rusten. Er ligt geen boosheid in zijn blik, alleen een donker, begripvol vuur en een tikkeltje triomf omdat hij weet wat hij in haar heeft losgemaakt.
“Rustig maar, Ellen,” zegt hij met zijn warme, geruststellende stem. “Ik snap het.”
“Alsjeblieft, Jos,” smeekt ze zacht, haar stem nog schor van de opwinding. “Beloof me dat je hier met niemand over praat. Dit mag echt niemand weten.”
Jos glimlacht zacht en doet een stapje achteruit om haar de ruimte te geven. “Ik heb het je beloofd, toch? Je geheimen zijn veilig bij mij. Ik vertel helemaal niemand hierover, echt niet.” Hij pakt zijn gereedschapsriem op die op de werkbank ligt, maar net voor Ellen de deur van de inloopkast wil openen om te ontsnappen, kijkt hij haar nog een keer intens aan. Er verschijnt weer die ondeugende, jongensachtige grijns op zijn getekende gezicht. “Maar onthoud wel… mocht je je gevoelens nog een keer niet in bedwang kunnen houden… mijn deur staat altijd voor je open, Ellen.”
Ellen knikt haastig, haar wangen gloeiend heet, en glipt de kast uit. Terwijl ze met de mappen in haar armen de trap op snelt naar de lerarenkamer, trillen haar benen nog na. Het gevoel van zijn harde pik tegen haar buik en de intense smaak van zijn lippen lijken in haar geheugen gegrift te staan. Ze heeft de grens overschreden, en hoe hard ze ook probeert zichzelf voor te houden dat dit een eenmalige fout was, diep vanbinnen weet ze dat Jos gelijk heeft. De honger is alleen maar groter geworden.
Verhaal was te kort 🙂