HARLEM & THE BRONX
Het was een heerlijke week in Corpus Christi. Mijn stiefbroers Chuck en Abe kwamen speciaal voor mij over en we maakten net als in onze highschool-tijd veel lol. Na die ene keer tijdens het strandfeest heb ik niet meer geneukt met Chuck, hoewel hij natuurlijk wel wilde. Maar ja, Chuck lust nou eenmaal wel pap van seks, voor hem is het nooit genoeg.
Het is niet zo dat ik door met Chuck te neuken Jimmy met gelijke munt wilde terugbetalen, maar ik had wel besloten de balans te herstellen. Hij vreemdgaan, ik dan ook. Dat praat over een maandje gemakkelijker, als hij terugkomt uit Argentinië en we het gaan hebben over hoe verder met onze relatie.
Een andere wereld
Nu ben ik op de terugreis naar New York. Michael stuurde me een uitnodiging door van de gezamenlijke ziekenhuizen van Harlem en de Bronx. Met een driedaagse ‘summercourse’ voor artsen willen die ziekenhuizen meer aandacht vragen voor de relatie tussen leefomgeving en de meest voorkomende aandoeningen en ziektes. Inzet is dat artsen daar gevoeliger voor worden bij het stellen van hun diagnoses. Omdat Michael en ik na de zomer met een coassistentschap beginnen in het Barnabas Medical Center in de Bronx is het voor ons heel zinnig om ook deel te nemen.
Het weerzien met Michael is fijn. Hij is een leuke hispanic boy, altijd vrolijk, een open en lieve vent om mee op te trekken. We hebben een klik, al sinds het begin van onze opleiding tot kinderdokter volgen we samen de colleges. Hij heeft een heftige crush op me, dat maakt het wel eens moeilijk, maar tot nu toe weet ik hem van me af te houden.
De dag voorafgaand aan de conferentie maken we samen een lange fietstocht door Harlem en The Bronx. Michael is in die wijken kind aan huis en hij vindt het nodig dat ik tijdens de conferentie weet waar ik over praat. En dat is maar goed ook, want er gaat een hele andere wereld voor me open. In de jaren zestig en zeventig ging het slecht met beide wijken en sindsdien zijn er met name in de Bronx enkele miljarden dollars gepompt om het verval tegen te gaan en hele buurten te herstellen. Door de nieuwbouw van veel woonkazernes is het weer een fijnere wijk om in te wonen en dankzij zero-tolerance is de misdaad behoorlijk teruggedrongen.
Nog steeds wonen er veel Hispanics en zwarten, dat zal geloof ik ook niet gauw veranderen. Ondanks die verbeteringen is het nog steeds een vol en druk leefgebied. Met mijn eigen White Trash achtergrond ben ik wel vertrouwd met lage status en armoede, maar toch kijk ik hier mijn ogen uit. In een niet eens zo groot gebied wonen ruim anderhalf miljoen mensen en het lijkt mij geen wonder dat dat af en toe leidt tot ruzies en wrijvingen. Maar als ik Michael vraag hoe het was om hier op te groeien krijg ik alleen maar positieve verhalen te horen, dit zijn de roots van zijn ouders en grootouders en daar mag niet negatief over gedaan worden. Ook dat herken ik van mijn stacaravantijd met mummy, ondanks alle strubbelingen toen waren en zijn we nog steeds trots op wie we zijn!
Ik ben nu blij dat ik op Manhattan mijn eigen flatje aanhield, het scheelt me iedere dag een lange reis op en neer vanaf het verste puntje van Long Island. Ik haal er wat spullen op in Jimmy’s villa, die nu het tussen ons rommelt te groot en te leeg en te stil voelt om alleen in te verblijven. Bovendien is het wel genieten om weer eens een tijdje in mijn eigen kleine flatje te wonen en me in het drukke en volle leven van Manhattan onder te dompelen. Net als ik geniet ook mijn huisgenootje Francine ervan om weer meer samen op te trekken, ze miste mijn gezelschap.
Rijpe appeltjes
De eerste van de drie dagen durende summer course zit erop. Het is super interessant, niet alleen vanwege de inhoud maar ook omdat we veel mensen ontmoeten waar we straks tijdens onze coschappen mee te maken zullen krijgen. Ik heb Michael uitgenodigd na afloop met me mee te gaan naar mijn flatje, spaghetti eten. Ook blijft hij op de bank pitten, omdat we morgen toch al vroeg weer in het congrescentrum moeten zijn, dat hier in de buurt vlak bij de High Line staat. Maar, heb ik hem gewaarschuwd, geen seks en ook geen enkele poging daartoe. Ik zag hoe hij een tikje teleurgesteld grijnsde, wat leidde tot een zo onschuldig mogelijk lachje van mij retour. Ik heb overigens nul-komma-nul medelijden met deze jongen, want hij komt echt niks tekort. Hij hoeft maar dát beetje werk te maken van een meid of ze valt als een rijp appeltje in zijn mandje, wat hij deze zelfde avond trouwens weer eens bewijst…
Mijn spaghetti is het lievelingsgerecht van Francine, dus als zij met haar neus in de lucht snuffelend thuiskomt is meteen al wel duidelijk dat de tafel moet worden gedekt voor drie personen. Ik heb het getroffen met Francine, ze is een superleuke meid. Ze is een van de betere ballerina’s van het NY City Ballet, dat in de hele wereld bekend staat als een topgezelschap voor moderne dans. Ze is frêle gebouwd en heeft een leuk snoetje met blauwe ogen en blonde krullen. Maar ondanks haar geringe gewicht heeft ze momenteel een protesterend kniegewricht, waardoor ze niet maximaal kan presteren. En dat terwijl op korte termijn het NYCB een grote Europese tour start, waarvoor ze al geselecteerd was en wat nu voor haar op losse schroeven staat. Morgen wordt ze daarvoor gekeurd, wat heel spannend voor haar is. Mijn huisgenootje kan dus wel een gezellige avond gebruiken, ik verwelkom haar dan ook hartelijk met een glaasje rode wijn.
Terwijl de saus nog wat staat te pruttelen om verder op smaak te komen kook ik de spaghetti en maak ik een salade Caprese klaar. Ondertussen houd ik in de gaten wat er daar op mijn driezitter gebeurt. Ik geloof dat ze allebei nogal dringend toe zijn aan wat stoom afblazen, wat een geplak al. Mijn huisgenoot heeft af en aan vriendjes, de laatste was zelfs net als Jimmy een miljardair, maar dat doet Francine niet veel. Ze is serieel monogaam, mits de serie maar kort duurt en ze dus weer snel haar handen én haar poesje vrij heeft voor een volgende glorieuze ontmoeting. En dit keer lijkt dus Michael de eer te hebben om zich in haar belangstelling te mogen koesteren. Verdorie, het maakt me bijna jaloers, had ik hem nou maar niet zo bot gezegd dat hij niet op seks hoeft te rekenen. Hoewel, mijn neukpartijtje met Chuck was puur fysiek, maar met Michael zou het heel anders zijn, ik vind hem te leuk…
Het is gezellig, het eten valt goed in de smaak en de wijn doet het ook prima, hoewel we die weten te beperken tot éen fles met zijn drieën, want morgen is er weer een dag van confererende doctors en protesterende ballerina-knieën. En ja hoor, als we gedrieën de afwas hebben gedaan en de boel aan kant is geruimd verdwijnt Jimmy met ‘n knipoogje naar mij en een big smile op zijn smoelwerk richting Francines kamer. Niet veel later zit ik gepijnigd naar het geboems van haar bed tegen mijn muur te luisteren terwijl ik probeer me op een Netflix-serie te focussen. Op zich ben ik dit wel gewend want Francine houdt nou eenmaal van seks, maar dit keer is het wel ‘mijn’ Michael die amper een paar meter verderop tussen haar benen ligt te poken en dat was toch eigenlijk niet de bedoeling. Het maakt het gemis aan Jimmy extra groot en er zit niks anders op, ik moet mezelf maar weer eens helpen.
Home is where the heart is
Ik loop naar de badkamer, laat het bad vollopen en niet veel later laat ik me met een zucht van genot in het warme water zakken. Aangemoedigd door de stevige geluiden uit de kamer van Francine streel ik eerst mijn tietjes en buik, maar al gauw trek ik richting het brandje tussen mijn benen, er moet geblust worden. Amper raak ik mijn klitje aan of ik lig al in het warme strelende water te steigeren. Heel intens voelt het en daar is er dan weer een, een huilbui. JC, wat is dit toch steeds, sinds Jimmy’s gedoe met die Geena ben ik zo labiel als de pest. Ik bewerk mijn klitje in een vertraagd tempo, net zo lang tot mijn huilbui weer wat gezakt is en ik alsnog aan mijn orgasme kan werken. Het is daarna heerlijk, intens, het warme water versterkt de beleving, het omhult me en koestert me, alsof Jimmy er is…
En terwijl mijn lichaam weer tot rust komt wordt me ineens veel duidelijker wat er aan de hand is. Ik ben niet zo zeer bang om Jimmy zijn lijf te delen, het is meer zijn hart waar ik me zorgen om maak. Daddy’s dood toen ik twaalf was en het enorme gemis daarna heeft iets in me verwond, iets dat wel wat geheeld is maar toch nog steeds rauw aanvoelt zodra er iets in mijn leven gebeurt dat me echt raakt. Na heel lang alles en iedereen afgehouden te hebben schonk ik voor het eerst mijn vertrouwen aan iemand anders dan aan mummy, en dat was Jimmy. Chuck was leuk, hij was een fijn neukmaatje en hij werd vooral de grote broer die ik miste, maar Jimmy is mijn geliefde.
Alsof een fel licht is gaan schijnen voel ik het nu tot in iedere vezel. Jimmy, die toen hij in het geniep ineens een rijke patser bleek te zijn dat vertrouwen behoorlijk op de proef stelde. En die dat nu weer doet, met zijn geneuk met die Geena, terwijl ze zogenaamd dienstbaar om hem heen draait met die wulpse kont van haar.
Nog steeds maakt het me boos, dat opdringerige wijf, maar voor het eerst voel ik ook iets wezenlijk anders. Jimmy is míjn vent, ik wil hem niet never nooit kwijt en ik ga voor hem knokken. Ik droog mijn handen af, hengel mijn phone op van het krukje naast me en app Jimmy een heel kort berichtje: ‘love you, miss you’. Net als ik me weer helemaal in het water heb laten zaken klinkt er een pingeltje, een appje van Jimmy. Geen tekst maar wel zeker honderd hartjes en smileys. Geen idee wat dit oplevert, maar however, ik ben blij dat ik weer een stap naar hem toe heb gezet.
X. Zara