Als Lieke langzaam overeind komt, pakt ze eerst haar rokje weer van de vloer, loopt ermee naar de tafel en gaat er met haar naakte billen op zitten. Ondertussen loopt Victor halfnaakt naar de badkamer. Pas als ze de hem op de trap hoort lopen, pakt ze de telefoon van tafel. Ze wil nog wat tegen Samantha zeggen, maar bedenkt zich en verbreekt de verbinding. Direct daarna verschijnt er een bericht van Samantha.
“❤️💧🍑 Tot 21.00. En Liek? Niet alles aan hém geven, hoor 😃🥰” Lieke leest het twee keer. En stuurt “Jouw vriendinnetje ❤️” terug. Daarna bergt ze haar oortjes op in haar tasje. Ze knikt tevreden en blijft even op handen en billen op tafel zitten. Victor komt na een kwartier terug in een short en open overhemd. Zo met nat haar en blote borst lijkt hij jonger dan hij is. Hij blijft even in de deuropening staan en kijkt naar Lieke alsof hij nog steeds niet helemaal begrijpt hoe zijn stille zaterdagmiddag hier is uitgekomen. “En nu?” vraagt hij. Ze springt van de tafel af, legt haar rokje om haar lichaam en ritst het dicht. “Nu?” Hij loopt naar haar toe, streelt even haar billen, alsof hij wil voelen of vanmiddag daar nog nagloeit. “Wat zijn je plannen?” “Mijn plannen…”
Ze kijkt hem brutaal aan. “Mijn plan is dat jij nu eerst iets aan je hormonen moet doen.” Hij schiet hard in de lach. “Dat lijkt me na vanmiddag niet direct noodzakelijk.” “Juist wel,” zegt ze, “een fikse hoeveel testosteron aankweken voor vanavond.” Daarmee krijgt ze hem stil. “Als jij nou eens twee stevige biefstukken voor ons bij de slager haalt.” “Je klinkt alsof je blijft eten.” “Dat was ik wel van plan.” “En daarna?” Ze glimlacht. Ondeugend. “Wat mij betreft is er een daarna. Of ben jij daar te oud voor?” Ze loopt langzaam op hem af en legt haar hand op zijn borst. Ze gaat op haar tenen staan en kust hem op zijn mond. “Eerst eten en daarna kijken of je me aankunt.” Victor ademt langzaam uit. De middag is nog niet uit zijn lichaam verdwenen en toch strijkt ze alweer een nieuwe lucifer tegen hem aan. Hij pakt haar bij haar heupen, tilt haar moeiteloos even op en geeft haar een korte tik op haar bil. “Te oud?” zegt hij. Lieke lacht tegen zijn schouder. “Hup, Tarzan. Biefstuk halen.” Hij glimlacht. “Bang dat ik honger krijg?” “Nee,” zegt ze. “Dat ik dat krijg.” Hij pakt zijn autosleutels uit de fruitschaal en loopt naar de voordeur.
Terwijl Victor bij de slager en de supermarkt is, dwaalt Lieke door het huis. Ze loopt de kamer van Matthijs in waar een onderbroek naast zijn bedlamp ligt. Op zijn bureau ligt een laptop en in het pennenbakje zit een doosje met condooms. Er mist er een. Daarna loopt ze naar de masterbedroom. Ze gaat even op bed liggen. Eerst op haar rug, daarna op haar buik. Ze veert even, ruikt de kussens. Demi ligt rechts. Ze stelt zich voor dat ze straks met haar neus in Victors kussen ligt. Zou hij dat doen? Dit bed gebruiken als hij met haar naar bed gaat? Ze trekt een la open en ziet pikante lingerie en wat speeltjes van Demi. Ze duwt ‘m snel dicht alsof ze zelf betrapt is. Zou Victor ook zo’n laatje hebben? Ja. Glijmiddel. Ze voelt haar kontje branden, denkt heel even aan Jaiden. Blinddoek. Tie rips. Een zweepje. Dit had ik geloof ik niet willen weten denkt ze. Toch doet ze even de blinddoek op. Valt overdwars op het bed.
“O Demi, toe dan, sla me harder…” Zou Victor dat echt doen? Ze doet ’m snel af en loopt door naar een andere deur. Angels kamer. Waar ze slaapt als ze niet in Amsterdam is. Keurig opgeruimd. Een boek, een bladwijzer. Ze slaat het boek open. Leest een passage over verlangen en afscheid nemen. Een gekreukt kaartje van een hotel geflankeerd door een doosje naaigerei. Het lijkt een stille herinnering aan een wilde nacht met een onbekende man. Ze loopt naar het bed, tilt het kussen op. Een rommelig nachthemd. Het ruikt naar slaap, huid en parfumrest. Intiemer dan ze had willen weten. Is dit normaal wat ik doe?
Ze gaat weer naar beneden en haalt een sapje uit de koelkast. Stuurt een appje naar Samantha. “Victor is biefstuk halen. Ik heb even geroken in welk kussen ik straks wil kreunen en probeer niet te denken dat dit huis straks precies weet wij doen. Het is maar goed dat huizen niets kunnen zeggen.” Na een paar minuten antwoordt Sam: “Niet te diep in zijn kussen verdwijnen, Liek. Ik wil je na vanavond nog vaak horen.”
Lieke heeft geen tijd meer om terug te appen. Victor staat ineens met twee tassen in de keuken. Ze stopt haar telefoon rustig weg, alsof ze alleen maar even het nieuws heeft bekeken. Victor merkt niets. Of hij merkt iets en besluit dat niets soms makkelijker is. Hij zet de tassen op het aanrecht. Te veel. Natuurlijk. Bijna een kilo ribeye van de slager, twee flessen rode wijn, kruidenboter, stokbrood, tomaten, een zak rucola die er uitziet alsof hij uit schuldgevoel is meegenomen, en een bakje aardbeien. Lieke kijkt naar de buit. “Je hebt boodschappen gedaan alsof je je moet uitsloven voor een eerste date.” “Ik ben graag goed voorbereid.” “Dat hoop ik.” Victor kijkt haar aan. “Voor vlees?” “Voor alles.”
Dat houdt hem even stil. Ze gaat op het aanrecht zitten, haar rokje kruipt iets te hoog op. Victor haalt naast haar de ribeye uit het papier alsof hij daar niets van merkt. Het vlees is donkerrood, zwaar, bijna overdreven aanwezig. Alsof hij niet alleen eten heeft gekocht, maar bewijs. “Jij maakt serieus werk van testosteron kweken,” zegt Lieke. “Jij begon erover.” “Ja. Maar jij kwam terug met een halve slagerij.” Hij glimlacht. “Ik wilde niet onderpresteren.” “Dat zou jammer zijn.” De zin blijft net iets te lang hangen. Victor wast zijn handen. Lieke kijkt toe hoe hij het vlees droogdept, kruiden pakt, peper maalt. Gewone handelingen, maar na deze middag is niets nog gewoon. Zelfs het geluid van het mes op de snijplank lijkt te hard.
“Heb je je verveeld?” vraagt hij. “Toen jij weg was?” “Ja.” “Nee.” Hij kijkt op. “Dat klinkt verdacht.” “Alles klinkt verdacht als je net met twee flessen wijn thuiskomt.” “Heb je rondgekeken?” “Een beetje.” Victor kijkt naar opzij. “Een beetje?” Ze glimlacht. “Demi heeft smaak, mooie kleren. Matthijs is een rommelkont en Angel is verdacht keurig.” Hij kijkt haar iets langer aan. “Je bent boven geweest.” “Ik was nieuwsgierig.” Dat antwoord is zo eerlijk dat het bijna geen bekentenis meer lijkt. Victor zegt niets. Hij draait het vuur onder de pan aan. De keuken vult zich langzaam met warmte. Niet alleen van het fornuis. Lieke voelt het in haar armen, in haar nek, in het besef dat ze net door zijn huis heeft gelopen alsof ze al ergens aanspraak op maakte. “Heb je iets gevonden?” vraagt hij. “Veel.” “Zoals?”
Ze kijkt naar hem. Even denkt ze aan Demi’s la. Aan Angels nachthemd. Aan Matthijs’ ontbrekende condoom. Aan Victors kussen. “Bewijs dat niemand hier alleen maar netjes is.” Victor lacht zacht. “Daar had je boven voor nodig?” “Nee,” zegt ze. “Maar het hielp.” Hij legt de ribeye in de pan. Het sist onmiddellijk. Allebei zwijgen ze. Dat geluid redt hen even van woorden. Lieke kijkt naar het vlees, naar zijn handen, naar de manier waarop hij zijn best doet. Dat maakt hem zachter, bijna aandoenlijk. “Je hoeft niet zo hard je best te doen,” zegt ze. Victor kijkt niet op. “Jawel.” “Waarom?” Hij draait het vlees om. De geur wordt dieper, zwaarder. “Omdat jij teruggekomen bent.” Hij streelt haar linkerbovenbeen. Dit is geen grap. Lieke voelt het verschil meteen. Ze neemt nog een slok sap, maar het smaakt ineens kinderachtig in haar mond. Beneden in deze keuken, met vlees in de pan en haar telefoon warm in haar tas, lijkt de middag niet meer alleen stout. Hij begint betekenis te krijgen, en betekenis is altijd lastiger dan vuur. Victor pakt de ribeye met de tang. “Hoe rood wil je hem?”
Lieke kijkt hem ondeugend aan. “Mijn billen?” Hij lacht, doorziet te goed dat ze hem expres op het verkeerde been zet. “Die komen later aan de beurt.” “Ah ja.” Ze knikt ernstig. “Eerst wijn. Een half glas.” “Een half glas?” “Je moet helder blijven.” Victor pakt de fles en kijkt haar aan. “Aha. Commandant Lieke heeft de broek aan.” Lieke laat haar blik heel even zakken naar zichzelf en dan terug naar hem. “De broek wel,” zegt ze. “Maar geen broekje.” Victor haalt de ribeye van het vuur en legt het vlees op een plank. Even laat hij het rusten, alsof ook de avond zelf een paar minuten rust nodig heeft.
Aan tafel pakt hij de serieuze toon weer op die hij eerder al even had laten horen. “Wat betekent dit eigenlijk, Lieke?” Ze kijkt op van haar bord. De ribeye is rood genoeg. De wijn staat onaangeroerd naast haar hand, precies een half glas, zoals ze had bevolen. Dat maakt de vraag bijna komisch. Alsof hij zich netjes aan haar regels heeft gehouden en nu iets terug wil. “Wat bedoel je?” Victor legt zijn mes neer. “Je kwam vandaag terug. Alleen. En je wist dat ik ook alleen thuis was. Maar waarvoor?” Hij kijkt haar aan. “Maak me niet wijs dat je alleen maar kwam voor een dag geile seks.” Liekes ogen glunderen. “Maar één dag geile seks met jou?” zegt ze. “Ik doe aan lange termijn denken.” “Lieke.” Ze voelt zich betrapt op een niveau dat haar heel goed bevalt. “Misschien kwam ik kijken of de barbecue nog ergens was blijven hangen.” “Dat wist je al.” “Misschien wilde ik weten hoeveel.” “En?” “Genoeg.” Dat woord doet iets met hem. “Dus er is meer?” Lieke neemt een slokje wijn. “Je krijgt een verrassing, Victor.” “Van jou?” “Onder andere.” Dat antwoord is klein genoeg om niets te zeggen en groot genoeg om hem stil te krijgen. “En vandaag?” ”Allemaal voorbereiding.” “Waarop?” Ze glimlacht. “Op jou, Victor. Op jou.” Hij ademt langzaam uit en vraagt zich af of hij dit nu prettig of gevaarlijk moet vinden. “Je denkt daar dus al langer over na,” zegt hij. Lieke kijkt naar hem, en geeft hem haar eerlijkste antwoord. “Al sinds de barbecue, Victor.”
Het vlees is op, maar de avond niet. Op de plank ligt nog stokbrood met roquefort. Liekes glas wijn is bijna leeg. Victor heeft zich aan haar bevel gehouden: niet te veel. Helder blijven. Ze liggen samen op de loungebank. Lieke met haar hoofd op zijn been. Victor strijkt met zijn vingers door haar haar en kijkt naar haar alsof hij eindelijk durft te vragen wat al sinds de barbecue tussen hen in ligt. “Die barbecue,” zegt hij. Lieke glimlacht zonder haar ogen te openen. “Daar gaan we.” “Jij begon.” “De wind begon.” “De wind had duidelijk een plan.” “Arme wind,” zegt ze. “Krijgt overal de schuld van.” “Hij tilde je jurkje op.” “Een beetje maar, toch?” “Ver genoeg.” Ze draait haar hoofd, kijkt hem brutaal aan. “Jij keek.” Victor zwijgt even. “Ja,” zegt hij dan. “Kijk,” zegt Lieke zacht. “Helder blijven helpt.” Hij laat zijn hand in haar haar rusten. “Maar je was niet alleen met mij aan het flirten, Lieke.” “Nee?” “Nee.” Hij zoekt voorzichtig naar de woorden. “Jij hebt iets met Sam, Lieke.” “Dat is geen nieuws.” “En met Jaiden.” “Ook niet.” “Maar het is niet los van elkaar.” Nu glimlacht ze niet meer. “Dat klinkt alsof jij iets begint te begrijpen.” “Of alsof ik net genoeg begrijp om onrustig te worden.” “Dat is een goed begin.”
Victor kijkt naar haar. Naar haar hoofd op zijn been. “Ben ik daar ook onderdeel van?” “Waarvan?” “Van wat jij met hen hebt.” Lieke laat haar hand langzaam over zijn been glijden. Niet ver. Ver genoeg. “Misschien ben je vandaag uitgenodigd voor de voorronde.” Hij ademt hoorbaar uit. “Wie beslist of ik door mag?” “Ik.” “Alleen jij?” Ze wacht net lang genoeg. “Niet alleen.” Victor glimlacht flauw. “Sam.” Lieke zegt niets. Dat is genoeg. Hij kijkt naar haar, en zij ziet hoe zijn gedachten teruggaan naar de middag. Naar de barbecue. Naar Sam. Naar de billen die onder haar jurkje zichtbaar waren.
Haar hand glijdt over haar borsten naar zijn broek, ze voelt hem reageren. “Jij hebt ook iets met Sam, hè,” fluistert ze. Hij wil iets zeggen. Haar hand glijdt verder naar zijn lul, ze klemt hem vast. “Niet doen,” zegt hij zacht. “Deze loog vanmiddag niet. En toen je Sam riep loog je ook niet.” Hij lacht kort. “Kleine stouterd,” zegt ze. Half plagend, vooral lief. Victor legt zijn hand op de hare. Niet om die weg te halen. Eerder om het moment vast te houden. “Je weet veel te goed wat je doet,” zegt hij. “Nee,” zegt Lieke. “Ik weet vooral dat jij probeert te doen alsof je iets niet doet.” Dat raakt hem. Hij zwijgt even, alsof hij eindelijk durft te denken wat hij al weken uit de weg ging. “Ik heb ook iets met Sam, Lieke,” zegt hij dan. “Maar ik weet eigenlijk nog niet precies wat.”
Op tafel wordt de roquefort zacht aan de rand. De laatste slok wijn wordt opgedronken. Boven ligt een bed dat nog niets weet, of juist te veel. “En Sam?” vraagt hij. “Wat wil zij?” Lieke aarzelt even. Niet omdat ze het antwoord niet weet. Omdat ze er meer dan één heeft. “Dat jij niet doet alsof je alleen maar keek.” Hij blijft stil. “En jij?” vraagt hij na een tijdje. “Wat wil jij?” “Ik wil dat je niet vergeet naar wie je nu kijkt.” Daarmee verschuift alles. Victor buigt zich iets over haar heen. “Lieke.” “Goed zo,” zegt ze zacht. En heel even is Sam niet weg, maar wel op afstand. Jaiden ook. De barbecue ook. Alles wat nog komt ook. Heel even is er alleen zijn stem die haar naam vindt, en haar hand die stevig vast heeft wat ze straks nog beter gaat voelen. (Wordt vervolgd)