Decennia later, als het schilderij van Thérèse in een Frans museum hangt, draait zij op een dag haar hoofd en opent haar ogen. Niet helemaal, maar ver genoeg om haar te zien: dat ándere meisje, een jonge vrouw die haar aandachtig aankijkt. Ze is naakt tot op haar ziel, nieuw in het voelen, maar oud in haar verlangen. Heel zacht nodigt Thérèse haar uit om vlak bij haar te komen zitten. Een uitnodiging die ruikt naar de binnenkant van een dij. En als het meisje dichterbij schuift, een beetje stijfjes nog zoals meiden kunnen zijn als ze nog niet zeker weten wat ze mogen voelen, dan legt Thérèse haar hand op haar eigen dij, haar slip doordrenkt, en zegt: “Jij wilt toch voelen hoe het is om nat te worden wanneer er naar je gekeken wordt? Als je mijn slipje streelt dan kun je ontdekken hoe nat jij straks zult worden.”
Het meisje knikt. Haar vingertoppen beven voordat ze Thérèse aanraken. Maar als ze het doek raakt, nee, het slipje, voelt ze warmte. Vocht. Trilling. En Thérèse sluit haar ogen weer. Want nu is ze niet alleen de dromer, maar ook de brenger van de droom. Niet voor mannen, vaders of schilders. Maar voor haar. Voor meiden. Het meisje staat op, zoekt een muur om tegen aan te staan alsof ze veiligheid nodig heeft. Ze kijkt om zich heen. Niemand. Een hand maakt een knoop van haar jeans los, vingers schuiven in haar broekje. Ze voelt. Voorzichtig eerst. Het duurt niet lang of haar adem versnelt, haar vingers voelen vocht, ze streelt haar klitje, haar vingers strelen dieper. Ze kijkt naar Thérèse, gloeit, Thérèse vuurt haar aan ‘laat je maar gaan, laat je maar horen…’ en dan gebeurt het. Ze schokt, ze trilt, ze duwt haar kontje strak tegen de muur. Haar broekje is doorweekt. Ze zuigt haar vingers, proeft zichzelf. Langzaam loopt ze naar Thérèse, ondertussen trekt ze met haar vingers de rits van haar jeans omlaag en daar staat ze. Haar jeans een klein beetje omlaag getrokken, aan de voorkant net onder haar slipje, zodat ze haar natte broekje kan laten zien.
Net als ze haar broekje verder wil laten zakken fluistert een stem schuin achter haar ‘Ze is opwindend hè?’ Haar hart klopt in haar keel, haar tepels verstrakken. Haar lichaam, nog niet tot rust gekomen na haar orgasme, verlangt naar de streling die ze het nu niet durft te geven. Een diepe zucht glijdt uit haar mond. De stem onmiskenbaar dichtbij nu fluistert dat ze moedig is…Ze voelt hoe een hand over haar broekje haar billen streelt. Ze hapt naar adem, voelt zich natter worden nu die hand over de stof van haar broekje heen en weer beweegt… ‘Ik..’ Ze wil meer zeggen als ze een zachte hand langs haar wangen voelt en ze haar eigen hand diep in haar broekje laat glijden…. ‘Zuig maar’ klinkt de fluistering en een vinger glijdt zo diep in haar mond als haar eigen vinger in haar kutje.
Ze kijkt Thérèse recht in de ogen en het is alsof die zegt ‘dit wilde je toch, nat worden terwijl er naar je gekeken wordt?’ In deze houding is er weinig nodig voor een nieuw orgasme. Ze voelt de hitte van het lichaam achter haar, de hand die van haar billen naar haar buik gaat en over haar venusheuvel streelt. Dan kijkt ze achterom en ziet een jonge vrouw, 25 misschien, 30 hooguit, suppoost uit het museum. ‘Laat je sporen maar na in het inkijkexemplaar dat op het bankje ligt. Ga maar met je slipje op het slipje van Thérèse zitten.’ Eerst zet ze haar naakte billen op het boek en dan schuift ze haar slipje omhoog.. Ze is doorweekt. De jonge vrouw komt naar haar toe. ‘We gooien ze meestal weg na de tentoonstelling. Als je mij je contactgegevens geeft zal ik deze voor je bewaren.’
Thérèse ziet ook hoe jongens een erectie krijgen als ze naar haar kijken. Zelfs door olieverf heen, zelfs vanuit die eeuwige stoel in het museum. Want haar lichaam is geen bevroren moment, het is een trilling in elk oog dat te lang blijft hangen bij haar benen. Ze voelt de jongens. Niet hun woorden, want die durven ze niet te spreken. Maar hun adem, hun spanning, de stijgende honger onder hun riem. En dat wéten… dat ze hard worden van haar… dat hun broek spant omdat haar slip nat is… dat maakt haar niet beschaamd, maar opgewonden. Niet omdat ze iets wil geven, maar omdat haar lichaam de macht ontdekt van bestaan. Omdat ze voelt dat ze een erectie kan veroorzaken zonder iets te doen, alleen maar door te zijn. Ze weet: “Ze zijn stijf, door mij. Niet omdat ik bloot ben, maar omdat ik adem. Omdat ik niet verberg wat ik voel.” En ja, dát windt haar op. Niet hun pik. Maar haar eigen macht.
Ze schuift haar heup iets dieper in de stoel, alsof ze haar vocht in de stof wil wrijven. Alsof ze zichzelf subtiel masseert door de druk van de blik. En dan denkt ze met een glimlach die maar één meisje zal zien: “Als ik nat ben van hun erectie, dan ben ik dichter bij mezelf dan zij ooit bij mij zullen komen.” Ze ziet ze weglopen en ze weet wat ze gaan doen. Ze zag net nog de honger in hun ogen, de spanning in de hand die ze nodig hebben om hun gulp los te maken, hun broek te laten zakken. En ze ruikt het als ze terugkomen van de wc en zich daar hebben afgetrokken terwijl ze dachten aan haar witte slipje, aan haar ongeschoren kutje, aan de orgastische gloed op haar gezicht en ze even het gevoel hadden dat ze samen met haar hun geslacht bevredigden terwijl hun zaad op de rand van de wc of er in, op de muur of vloer of in hun handen spuit. Ze zou willen weten hoe ze zich bevredigden, of ze haar slipje van haar billen hadden getrokken in hun gedachten. Thérèse vindt het een gemiste kans voor het museum dat ze niet eens hadden bedacht om het sperma en de verhalen erbij te verzamelen. Het zou een interactieve tentoonstelling zijn geworden nog voordat dat begrip gemeengoed was geworden. Soms vraagt ze aan zo’n jongen als hij terugkomt in de zaal ‘mag ik je handen ruiken’ omdat ze weet dat hij zich afgetrokken heeft en die geur niet met zeep heeft afgewassen in het herentoilet maar met zich meegenomen heeft.
Een andere keer wanneer de zaal geen andere bezoekers heeft staat er een liminaal meisje voor haar. Ook zij voelt, met haar ene hand het katoenen slipje dat zij voor ogen heeft, met haar andere hand het slipje tussen haar benen, haar rokje kort genoeg alsof ze bij het aankleden vanmorgen al wist wat ze wilde doen als ze naar haar keek. Thérèse zag de snelheid waarmee ze tussen haar benen wreef, ze zag hoeveel vuriger ze werd. Haar wangen net zo rood en klam als de hare. Ze zag haar schokken, hoorde haar kreunen en ze duwde haar billen naar achteren. Toen keek Thérèse recht in haar ogen: ze oogde bevrijd, opgelucht, alsof ze de overgang van schuchter meisje naar jonge vrouw had gemaakt. Ze ging op de stoel zitten die in zaal stond, bedoeld voor de suppoost en Thérèse zag dat ze eerst haar slipje uittrok, in haar handen nam. En ging zitten. Ze pakte een schrift en een pen uit de tas die ze bij zich had en schreef.
‘Lieve Thérèse, dank je wel dat je naar me keek toen ik mezelf vingerde. Ik schaam me niet meer. Ik schrijf dit op omdat ik denk dat mijn kutje misschien ouder is dan ik. Net als de jouwe. Madeleine.
Madeleine legde het briefje onder haar billen, maakte het vochtig met haar eigen vocht en bleef zitten, ook toen de suppoost, langs liep en naar haar keek. Pas bij de tweede keer werd ze zich bewust dat ze haar slipje nog steeds, goed zichtbaar, in haar hand hield. Bij de derde keer maakte ze oogcontact met hem en kwam hij langzaam naar haar toe. ‘Dit schilderij doet wat met je hè?’ was het enige dat hij zei. Haar hand gleed naar beneden en ze pakte subtiel het briefje dat vochtig tussen haar schaamlippen lag. ‘Lees maar’ zei ze. Hij las het, met zachte stem, zodat zij en hij het hoorden en misschien Thérèse als ze haar oren goed open deed. Hij wist niet goed wat hij verder nog moest zeggen en keek alleen maar naar Madeleine. Zachtjes trok ze haar rokje iets omhoog waardoor haar gleufje voor hem zichtbaar werd.
Hij bleef naar haar kijken toen zij zichzelf vingerde en voelde hoe zijn geslacht groeide. Ergens voelde hij zich opgelaten om hier en nu naar dit vingerende jonge meisje te kijken, tegelijk besefte hij dat dit voor haar paste bij haar bezoek aan Thérèse. Hij zag haar konen rood worden, haar vingers versnellen, en hoorde hoe ze -ingehouden- trilde, klaarkwam… Ze keek hem aan en fluisterde ‘hoe heet je eigenlijk?’ ‘JeanPaul’ was zijn antwoord. ‘Lieve JeanPaul dank je wel dat je bleef kijken. Wil jij mijn briefje voor Thérèse goed bewaren? En wil je haar mijn slipje laten ruiken? Daarna mag jij het houden of’ …ze keek naar zijn trouwring… ‘is dat ongemakkelijk voor je?’ ‘Thérèse maakt wat los’ zei hij, ‘en het is mooi dat jij wat voor haar achterlaat. Kom nog maar eens terug’ zei hij zachtjes en streelde de binnenkant van haar dijen.
Toen ze een week later terug kwam zag ze dat er een vitrine in de zaal was toegevoegd en zag daarin haar briefje, haar slipje en een korte beschrijving. ‘Opgedragen aan Thérèse die meisjes helpt om vrouw te worden.’ Ze glimlachte. Het duurde even voordat een jongeman naast haar kwam staan, gekleed in een korte broek. Hij vroeg haar ‘zou jij dat durven wat Madeleine deed?’ ‘Voor ons meisjes is dat misschien net wat makkelijker dan voor jullie jongens. Zou jij dat durven, masturberen voor Thérèse, hier? Dan komt jouw onderbroek misschien ook wel in de vitrinekast te liggen.’ ‘Alleen als jij het ook doet.’ Ze keek hem aan. ‘Kijk hier, mijn slipje ligt hier al. Maar als jij het doet… dan mag je mij thuis vingeren en dan mag jij ook een slipje van me houden.’
De jongeman liet zijn boxer achter, uitgetrokken op het toilet, en voorzien van het briefje ‘Ik liet me aftrekken terwijl jij keek Thérèse. Ik schenk je mijn boxer. P.S. Dank je wel dat je me aan Madeleine voor stelde. Ik zal haar slipje zorgvuldig in mijn bureau bewaren.’
Madeleine haalt een notitieboekje uit haar tas en legt het met een pen open op de vitrinekast. Het enige dat ze er in schrijft is op de titelpagina ‘Liber Vulvae’ ‘Voor Thérèse. Musee de la Jeune Fille.’ Langzaam aan wordt er de komende weken in geschreven. Korte teksten van dromerige meisjes, van punkmeiden, moeders, vaders, jongens. Het wordt een boek voor ieder die wat schrijven wil.