De sleutel kraste in het slot. Een kort, scherp geluid dat me deed verstijven. Ik duwde de deur open en deed het licht niet aan. De hal was donker en vertrouwd. Ik trok mijn jas uit. De stof ritselde. Mijn vingertoppen waren koud.
Achter me hoorde ik de deur dichtvallen. Zijn voetstappen op de mat. Het geluid van zijn ademhaling, diep en regelmatig.
Weken van berichten lagen achter ons. Niet alleen de erotische. Ook de lange gesprekken over boeken, over werk, over dingen die ertoe deden. Hij was intelligent. Dat had me van het begin af aan geraakt. Nu was hij hier. In mijn huis.
Ik hing mijn jas op en hielp hem met de zijne. Onze vingers raakten elkaar kort. We liepen door de donkere hal naar de woonkamer. De dikke gordijnen hielden het licht van de straatlantaarns buiten. Alleen de lamp naast de bank brandde, precies zoals ik die voor vertrek had laten staan. De stilte tussen ons was voelbaar.
Mijn hart klopte hard in mijn keel. Ik schraapte mijn keel.
“Wilt u wat drinken?”
Hij draaide zich langzaam naar me toe. In het halfduister waren zijn ogen twee donkere plekken. De man die een uur geleden in het restaurant nog had gelachen om mijn verhaal was verdwenen. Iets anders keek naar me.
Zijn hand bewoog. Snel. Een vlakke hand tegen mijn wang. Het geluid was hard en droog. Mijn hoofd sloeg opzij. De schok ging dwars door mijn borstkas. Mijn wang brandde. Een tweede klap. De andere kant. De pijn was scherper. Tranen sprongen in mijn ogen, niet van verdriet. Meer van iets dat losliet. Alsof alle spanning van de afgelopen weken in die twee klappen samenkwam.
Ik keek in zijn donkere ogen. Mijn lippen vielen open. Ik hoefde niet te doen alsof. Verlangen en angst zaten gewoon op mijn gezicht.
Ik voelde hoe de stof van mijn slipje klam tegen me aan plakte. De pijn op mijn wangen trok als warmte naar mijn buik.
“Wat ben je een hoer,” zei hij. Zijn stem was lager dan in het restaurant. “Je staat me verleidelijk en geil aan te kijken. Je zou jezelf eens moeten zien.”
Ik wilde antwoorden, maar mijn adem zat hoog. Mijn maag kromp samen.
“We zullen eerst eens zien of jij goed genoeg bent om mijn slaaf te zijn,” zei hij. “Heb je geoefend? Zoals ik je gevraagd had?”
Ik kromp ineen. De hele avond had ik het gevoeld. De druk, het gewicht, het geheim dat ik met me had meegedragen in het restaurant en over straat.
“Ja,” fluisterde ik. “Ik heb hem de hele avond in gehad.”
Het woord ‘meester’ kwam bijna over mijn lippen. Ik slikte het in. Nog niet. Pas als ik geen keuze meer had.
“Dan gaan we nu maar eens voelen of je niet gewoon een praatjesmaakster bent.”
Hij draaide me die om. Zijn handen lagen stevig op mijn schouders. Hij duwde me voorover over de eettafel. Het hout was koel onder mijn handpalmen. Mijn wang lag hard tegen het oppervlak.
“Liggen en bek houden.”
Mijn rok werd over mijn rug getrokken. Hij duwde zijn voet tussen mijn enkels en schoof mijn benen uit elkaar. De lucht raakte mijn blote huid. Ik was open. Blootgesteld. Een kort moment wilde ik vluchten. Het verlangen was sterker.
Zijn hand lag op mijn billen. De stof van mijn slipje werd opzij getrokken. Toen voelde ik hoe hij de plug terugtrok. Het metaal maakte een klein geluid toen het op de tafel viel. De leegte was plotseling. Direct daarna zaten zijn vingers waar de plug had gezeten. Twee. Warm, bewegend, oprekkend. Anders dan het dode gewicht dat ik de hele avond had gedragen.
Toen kwam de druk van zijn geslacht. Hard en warm. Hij duwde gecontroleerd. Het eerste stuk brandde. Mijn ogen kneep ik dicht. Stukje bij beetje kwam hij verder tot hij helemaal in me zat. Hij hield stil. Mijn adem kwam in lange, onregelmatige halen terug. De pijn zakte en werd een diepe gloed.
Hij begon te bewegen. Lange, diepe halen. Mijn vingers klemden zich om de rand van de tafel.
“Hoeren laten zich neuken in hun kont,” zei hij. “Ben jij een hoer?”
“Ja,” hijgde ik. “Ik ben een hoer.”
“Ik gebruik je als een hoer. Ben je mijn hoer?”
“Ja. Ik ben jouw hoer.”
Het kostte moeite om er geen titel achter te zetten. De hardheid voelde goed. Te goed.
Hij hield abrupt stil. Mijn lichaam schokte in afwachting op de volgende stoot. Maar die kwam niet.
“Je dacht toch niet dat ik jou nu al klaar zou laten komen?”
Hij trok zich terug. Ik bleef liggen, gezicht tegen het hout, benen trillend. Leeg en open.
“Heb je Netflix?” vroeg hij. Het was zo onverwacht dat ik niet wist of ik het had verstaan.
Ik kwam overeind. Mijn rok viel terug.
“Ja.”
“Fijn. Ik wil nog even mijn serie kijken. Trek eerst alles uit. Helemaal.”
Mijn handen trilden terwijl ik gehoorzaamde. Ik trok mijn rok naar beneden, blouse over mijn hoofd, deed mijn bh los, schoof mijn slipje van mijn enkels. De kleren bleven in een hoopje op de grond liggen.
“Ga naast de tv zitten. Op je knieën. Knieën uit elkaar zodat ik je goed kan zien. Handen rustend op je bovenbenen. En doe die plug weer in. Daarna de dildo. En daar blijf je tot ik weer zin heb.”
Ik knielde. De vloer was hard en koud. Eerst de plug. Mijn lichaam was nog open en gevoelig; het deed opnieuw pijn toen ik hem naar binnen schoof. Daarna de dildo, die ik vanmiddag volgens zijn instructie had klaargelegd, in mijn voorkant. Het silicone voelde koel en zwaar. Ik was nat genoeg, maar de volheid was immens. Ik zat zoals hij gezegd had: knieën wijd, handen op mijn bovenbenen, hoofd iets gebogen. Dubbel gevuld. Wachtend.
Het blauwe licht van de tv viel over mijn huid. Hij zat ontspannen op de bank. Af en toe keek hij. De objectivering gaf me rust. Ik hoefde alleen maar aanwezig te zijn.
“Haal wat drinken,” zei hij.
Ik wilde opstaan.
“Kruipend.”
Ik liet de dildo eruit glijden en kroop naar de keuken. Elke beweging over het laminaat was een confrontatie met mijn eigen lichaam. De harde, koude vloerdelen sneden in mijn knieën. Bij elke verschuiving van mijn bekken voelde ik de zware leegte van binnen, alsof mijn onderbuik nog steeds de vorm van het silicone en zijn vingers probeerde vast te houden. Het was een schurend, klam gevoel tussen mijn benen dat met elke meter mee bewoog. Ik schonk wijn in en kroop terug, het glas voorzichtig voor me uit zettend. Ik gaf het hem zonder op te kijken.
Het voelde onaf. Een man, wijn, een serie. Te kaal.
“Mag ik wat zeggen?” vroeg ik.
“Zeg maar.”
“U verdient iets bij de wijn. Het voelt zo leeg. Mag ik naast u zitten? Als een tafeltje? Dan heeft u iets waar u af en toe op kan leunen en in kan graaien.”
Hij keek me even aan. Er gleed iets over zijn gezicht. Verwondering, bijna. Toen was het weg.
“Laat zien wat je bedoelt, meisje.”
Ik kroop naar hem toe en ging links van de bank zitten, billen omhoog. De plug zat nog steeds in me. Zijn hand landde op mijn kont.
“Lief van je, hoer. Je bent een goede gastvrouw.”
Hij dronk zijn wijn en keek verder. Af en toe schoven zijn vingers langs de plug in mijn andere gaatje. Af en toe gaf hij me een stevige tik. Ik regelde mijn ademhaling op het geluid van de serie. Ik was een object. En in die eenvoud vond ik rust.
Toen de serie bijna voorbij was, draaide hij zich naar me. Een harde klap op mijn bil. In één beweging trok hij de plug eruit. De leegte was heftig. Direct daarna drie vingers, diep en hard. Ik werd natter, wanhopiger. Toen trok hij ze terug.
“Doe je armen naar voren. Strek ze helemaal uit.”
De houding was instabiel. Ik steunde op mijn knieën en mijn voorhoofd. Ik kon nergens heen.
Ik voelde de druk opbouwen. Zijn hand. Zijn vuist. Langzaam. Te langzaam. Te veel. Het brandde en gloeide tegelijk. Er was geen ruimte meer. Geen ik meer. Alleen dit lichaam dat helemaal gevuld werd.
“Hoe voelt dit nu?”
“Het is te veel,” fluisterde ik. “Ik kan nergens heen. U heeft me helemaal… Meester.”
Het woord was eruit voordat ik het kon tegenhouden. Niet als spel. Als enige waarheid die op dat moment bestond.
Zijn adem stokte. Ik voelde een siddering door hem heen gaan.
“Dat is wat ik wilde horen,” zei hij zacht. “Dat is waar je voor gekomen bent.”
Toen bewoog hij. Diepe, genadeloze stoten. Ik nam alles aan. Mijn lichaam was niet meer van mij. Het was van hem. Ergens in mijn hoofd en in mijn borstkas loste ik op. Ik was alleen nog huid en adem en de wetenschap dat ik niet sterker hoefde te zijn dan dit.
Toen het voorbij was, bleef ik hangen. Voorhoofd op de grond, armen uitgestrekt, lichaam aan het trillen. Niet van kou. Van ontlading.
Hij trok me omhoog en tegen zich aan. Zijn armen om mijn middel, zijn mond tegen mijn haar. Even zei hij niets. Ik voelde zijn hartslag tegen mijn rug, nog snel. Zijn hand streek traag over mijn buik, niet eisend, alleen aanwezig.
Ik sloot mijn ogen. De pijn zat er nog, diep en dof. Maar daaronder lag iets anders. Een grote, stille leegte die langzaam gevuld werd met de warmte van zijn lichaam. Ik had alles gegeven. Meer dan ik van tevoren had gedacht te kunnen geven. En hij hield me vast.
Na een tijdje tilde hij me op en legde me op de bank. Hij ging achter me zitten, trok een deken over ons heen en hield me tegen zich aan. Zijn ademhaling werd langzamer. Mijn wang brandde nog licht. Tussen mijn benen klopte het zwaar en gevoelig.
Ik dacht aan de berichten van de afgelopen weken. Aan de gesprekken die niet alleen over seks gingen. Aan de man die in het restaurant had gelachen en nu in het donker mijn haar gladstreek.
“Blijf nog even,” fluisterde ik.
Hij knikte tegen mijn achterhoofd.
“Ik ga nergens heen.”
In die stilte zakte alles. De pijn, de vernedering, de overgave. Wat overbleef was eenvoudig. Ik was thuis.