De volgende ochtend is de vouwwagen stil en leeg.
Ik word alleen wakker. Melissa’s plek is koud. Geen geur van haar parfum meer. Haar tas met kleding is verdwenen. Alleen mijn eigen spullen en de halfingepakte tassen van de meiden staan er nog.
Ook de slaapcabine van Inge is leeg.
Ik roep haar naam, maar krijg geen reactie.
Ik zet koffie. Buiten is het alweer warm en de zon brandt al vroeg.
Met de dampende kop in mijn hand stap ik naar buiten. Op dat moment komt Inge aangelopen met een zak broodjes van de campingwinkel.
“Ze zijn vannacht vertrokken,” zegt ze terwijl ze de zak op de tafel gooit. “Lisa en Mai ook. Met de nachttrein naar het noorden. Melissa heeft het geregeld.”
Ik knik alleen. Van Melissa had ik toch al niets meer verwacht. Sinds Petra in beeld kwam, was ze steeds verder van me afgedreven. Eerst stiekem, toen openlijk. Nu is ze gewoon weg.
Erica en Sylvia komen later tevoorschijn uit hun tent. Ze kijken een beetje schuldbewust, maar zeggen weinig. Terwijl we de vouwwagen opruimen, hoor ik Inge zacht tegen Erica zeggen:
“Lisa en Mai waren helemaal in de ban van Melissa en Petra. Echt totaal. Alsof ze niks meer zelf beslisten.”
Erica knikt. Sylvia voegt eraan toe:
“Wij denken dat Petra… je weet wel. Die kracht van haar. Ze heeft iets gedaan.”
Ik zeg niks en doe alsof ik het niet gehoord heb.
Tegen het eind van de ochtend is de vouwwagen ingeklapt en achter de auto gekoppeld. De campingplek is leeg. We checken uit, betalen de laatste rekening en stappen in de auto. Inge zit naast me op de bijrijdersstoel. Erica en Sylvia achterin, dicht tegen elkaar aan. De sfeer is stil, bijna dromerig. Niemand praat veel. De radio staat zacht aan.
We rijden de camping af, de provinciale weg op, richting de snelweg. Zuid-Frankrijk glijdt langzaam achter ons weg. De zon, de hitte, de duinen, de douchehokjes, het naaktstrand… alles wordt kleiner in de achteruitkijkspiegel.
Na een uur of twee, ergens boven Lyon, trilt mijn telefoon. Een bericht van Tanja.
Scheiding is geregeld. Officieel. Ik mis je. Wanneer zie ik je?
Ik kijk even opzij naar Inge. Ze staart naar buiten. Ze heeft oordopjes in en luistert naar muziek. Achterin fluisteren Erica en Sylvia zacht met elkaar.
Ik lees het bericht nog een keer. Dan glimlach ik en tik terug:
Binnenkort. Ik bel je als we thuis zijn.
Ik leg de telefoon weg en blijf lachen voor mezelf.
De auto rijdt verder noordwaarts. De vakantie is voorbij.
Na nog een uur rijden verschijnt het bord van een groot tankstation met restaurant en toiletten. Erica leunt naar voren.
“Pap, wij moeten echt even. Kan niet langer.”
Sylvia knikt heftig. Ik geef aan dat ik ook moet tanken. Ik geef richting aan en rijd het tankstation op.
Ik stap uit de auto en begin te tanken. Erica en Sylvia stappen uit en lopen richting de toiletten.
Als ik klaar ben met tanken zoek ik een parkeerplaats.
“Inge, ik moet ook even naar het toilet.”
Inge knikt. “Ik wacht wel,” mompelt ze, oordopjes nog in. Ze blijft in de auto zitten.
De rit is lang en de koffie van vanochtend laat zich gelden.
Het toiletgebouw is modern en schoon. Op dit tijdstip is het bijna leeg. Ik kies een hokje helemaal aan het eind, doe de deur op slot en ga staan.
Terwijl ik mijn behoefte doe, klinkt er ineens een zacht kloppen tegen de muur rechts van me. Niet hard, eerder speels. Tik… tik… tik.
Ik kijk opzij. Onderin, vlak boven de tegelrand, zit een rond gat. Net groot genoeg. Even later verschijnt er een vrouwenhand doorheen. Dunne vingers, gladde huid, rode nagels. Ze wenkt me. Kom hier.
Vanuit het hokje ernaast hoor ik twee jonge vrouwen grinniken. Gedempte stemmen, duidelijk Nederlands.
“Denk je dat hij het doet?”
“Gewoon afwachten… mannen kunnen zoiets nooit laten.”
Ik aarzel. Mijn lul is halfhard geworden van de spanning en de herinneringen aan de afgelopen dagen. De hand blijft in het gat, de vingers licht gebogen en uitnodigend.
Dan besluit ik.
Ik schuif dichter naar de muur, buig iets door de knieën en duw mijn halfstijve lul door het gat. Direct voel ik de warme adem van de vrouwen aan de andere kant. Even gebeurt er niets. Dan voel ik zachte vingers om me heen. Ze verkennen me, strelen de eikel, voelen hoe hard ik word.
Een tevreden zucht klinkt.
“Oh… dik,” fluistert een stem. “Kijk eens hoe hard hij wordt. En zo groot…”
Een tweede hand voegt zich erbij. Samen beginnen ze me stevig en ritmisch af te trekken. Speeksel wordt aangebracht. Natte, warme vingers glijden over de schacht. Dan voel ik lippen. Eerst aarzelend, daarna gretig. Een mond sluit zich om de eikel, zuigt, en laat de tong erover draaien.
De andere vrouw grinnikt weer.
“Geef hier… ik wil ook.”
Ze wisselen. De tweede mond is anders: voller, natter en dieper. Ze neemt me verder, tot ik de achterkant van haar keel voel. Haar hand blijft om de basis terwijl ze pijpt. Aan de andere kant van de muur klinken natte geluiden, zachte kreuntjes en gedempte lachjes.
Ik steun met beide handen tegen de muur. Mijn ademhaling is zwaar en ik stoot licht mee. De monden wisselen nog een paar keer. Soms likken ze samen over de eikel en de onderkant van de schacht. Soms zuigt de ene terwijl de andere mijn ballen streelt door het gat.
De spanning bouwt snel op. Te snel. Ik probeer nog iets te fluisteren, maar het enige wat eruit komt is een hese kreun. De mond die me op dat moment heeft, zuigt harder en dieper. Haar hand knijpt stevig om de basis.
Ik kom.
Met een diepe stoot spuit ik in haar mond. Warme, dikke pulsen. Ze blijft zuigen en slikt alles door, tot de laatste druppel. De andere vrouw lacht zacht.
“Lekker… hij spoot echt veel.”
De mond laat me los. Een laatste lik over de eikel, dan trekken de handen zich terug. Het gat is weer leeg.
Ik hoor geritsel van kleding, het geluid van een rits en voetstappen. De deur van hun hokje gaat open en dicht. Nog een laatste grinnik in de gang, dan stilte.
Ik blijf nog even staan tot mijn ademhaling weer rustig is, en trek daarna mijn broek omhoog. Als ik het hokje uitstap is de wasruimte leeg. Geen spoor van de twee vrouwen.
Buiten bij de auto wachten Erica en Sylvia al. Inge zit nog op de bijrijdersstoel, verdiept in haar telefoon.
“Lang over gedaan,” merkt Erica op, zonder verdenking.
Ik grinnik alleen, start de motor en rijd de snelweg weer op.
Na een paar minuten kijk ik in de achteruitkijkspiegel. Erica zit iets naar Sylvia toe gedraaid. In de hoek van haar mond glinstert een kleine, witte druppel. Sylvia merkt het, leunt dichterbij en likt hem met een snelle, stiekeme tongbeweging weg. Ze kijkt even naar de spiegel. Onze blikken kruisen elkaar kort.
Ik kijk naar mijn oudste dochter. Ze kijkt verliefd naar Sylvia terwijl ze met haar hand door haar haar strijkt. Haar nagels zijn rood gelakt. Ze lacht.
Dan kijkt ze weer naar buiten, alsof er niets gebeurd is.
Ik richt mijn ogen weer op de weg, maar voel een raar gevoel door mijn lichaam gaan.
De kilometers tikken weg. Frankrijk wordt België, België wordt Nederland. De zon zakt langzaam en kleurt de hemel oranje. Inge is intussen tegen het raam in slaap gevallen en heeft haar oordopjes nog in. Achterin is het stil. Erica en Sylvia zitten dicht tegen elkaar, soms fluisteren ze, soms kijken ze gewoon naar buiten.
Tegen tienen rijden we de straat in. Het huis ziet er precies hetzelfde uit als toen we vertrokken: donker, vertrouwd en een beetje leeg.
Inge wordt wakker als de motor stopt.
“Zijn we thuis?” mompelt ze.
“Ja,” zeg ik. “We zijn thuis.”
We pakken de tassen en vuile was uit de auto. Ik ontkoppel de vouwwagen van de auto en zet hem op de oprit van ons huis. Morgen pakken we hem uit. Niemand heeft zin om alles in één keer binnen te slepen. Inge verdwijnt meteen naar haar kamer. Erica en Sylvia nemen hun spullen mee naar boven, hand in hand, en doen de deur van Erica’s kamer dicht.
Ik blijf alleen in de keuken staan met een glas water. Mijn telefoon ligt op het aanrecht. Het bericht van Tanja staat nog open.
Scheiding is geregeld. Officieel. Ik mis je. Wanneer zie ik je?
Ik typ dit keer iets langer.
Net thuis. Kop koffie morgenmiddag? Alleen wij tweeën.
Het antwoord komt bijna meteen.
Ja. Zeker. Ik kijk ernaar uit.
Ik leg de telefoon neer, zet het glas in de gootsteen en loop naar de woonkamer. De bank voelt harder dan ik me herinnerde. Buiten is het stil. Alleen de gewone Nederlandse nacht.
Ik leun achterover en doe mijn ogen dicht.
Negen maanden later
Ik leg mijn kwast weg en sluit de halflege verfemmer. Even pauze.
Ik ga op het balkon van het appartement van Erica en Sylvia zitten. De woning is bijna klaar. Nieuwe muren, nieuwe vloer, alles fris wit en licht. Ik heb de laatste dagen bijna non-stop geschilderd.
Ik ben superblij dat mijn oudste dochter gaat samenwonen. Erica is zo vrolijk en ontspannen sinds ze Sylvia heeft ontmoet. Haar ogen stralen, ze lacht meer, en ze lijkt eindelijk ergens echt thuis te komen. Het voelt goed om te zien hoe gelukkig ze is.
Mijn telefoon ligt op de tafel. Uit verveling open ik Facebook.
Eerst de pagina van Melissa.
Ze is op reis. De nieuwste foto is van vorige week: Melissa en Petra, bruin en lachend, arm in arm voor de Toren van Pisa. Naast hen zit een rare jongen in een complete honden-onesie, als een hond met zijn tong uit de mond, alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Het bijschrift is kort: “Avontuur gaat door. #vrijheid #Quintenisbraaf”. Geen tags, geen uitleg. Ik staar er even naar, voel weinig meer dan een vage, distante glimlach, en scroll verder.
De volgende pagina die ik open is die van Carmen.
Een foto van een pasgeboren babymeisje, rood en kreunend in een witte doek. Carmen zelf ligt ernaast in een ziekenhuisbed, uitgeput maar stralend. “Onze vierde. Een dochter. We zijn zo gelukkig.” Haar man staat erbij, met tranen in zijn ogen van blijdschap. Ik kijk langer dan nodig naar het kindje, dan naar Carmen’s gezicht. Ze lijkt echt tevreden. Ik like de foto niet, maar ik ben blij voor haar.
Achter me gaat de deur van het appartement open. Erica en Sylvia komen naar buiten, jassen al aan.
“We moeten naar de bouwmarkt,” zegt Erica. “Nog kit en een paar schroeven. Jij blijft toch hier?”
“Ja,” antwoord ik. “Ik ben bijna klaar met de laatste muur.”
Sylvia glimlacht kort, steekt haar arm door die van Erica, en samen lopen ze weg. De voordeur valt in het slot. Het appartement is ineens stil.
Ik leg de telefoon weg, loop de woonkamer in en blijf staan.
Zij staat in een grijze joggingbroek en een te ruim T-shirt, met haar rug naar me toe bij het raam. Haar haren zitten in een losse knot. Met haar handen in haar zakken kijkt ze naar buiten. Mijn blik glijdt vanzelf naar beneden naar haar brede heupen en een volle, ronde kont die de stof van de joggingbroek strak trekt. Precies zoals ik haar al maanden elke dag zie, en nog steeds niet genoeg van krijg.
Ik loop naar haar toe, zonder haast. Mijn handen leg ik op haar heupen. Ik buig voorover en kus haar in de nek, precies op die gevoelige plek onder haar oor.
Ze zucht zacht en leunt achterover tegen me.
“Ze zijn weg?”
“Ja,” fluister ik. “Even alleen.”
Mijn handen glijden naar voren, onder haar T-shirt, over haar buik. Ze is warmer geworden sinds we samenwonen. Ronder, zachter. Ik trek haar joggingbroek langzaam naar beneden, over die volle billen, tot hij om haar dijen hangt. Geen slipje. Haar natte spleet is al zichtbaar.
Ik duw haar licht voorover, zodat ze met haar handen op de vensterbank steunt. Mijn eigen broek gaat open. Mijn lul is al hard. Ik wrijf de eikel tussen haar lippen, voel hoe nat ze is, en duw in één soepele beweging diep naar binnen.
Zij kreunt, laag en tevreden.
“Fuck… ja…”
Ik neuk haar stevig, met diepe stoten, handen stevig om haar heupen. Haar kont klapt tegen mijn buik. De joggingbroek glijdt verder naar haar knieën. Ik buig over haar heen, kus haar schouder, haar nek, en fluister tegen haar huid terwijl ik haar neuk.
Het moment is van ons alleen. Geen haast, geen risico, geen anderen. Alleen het geluid van huid op huid en haar gedempte kreunen.
Na een tijdje voel ik het komen. Ik stoot nog een paar keer hard en diep, en spuit in haar. Warme golven. Zij duwt haar kont stevig tegen me aan en neemt alles.
We blijven even zo staan, mijn lul noch in haar, terwijl onze ademhaling tot rust komt. Dan glijd ik eruit. Een druppel sperma loopt langs haar dij. Ik trek haar joggingbroek weer omhoog, draai haar naar me toe en kus haar.
“Ik hou van je, Tanja.”
Ze glimlacht, een echte, warme glimlach, en streelt met haar duim over mijn wang.
“Ik hou ook van jou.”
Buiten klinkt in de verte het verkeer van de stad. Binnen is het stil en vertrouwd.
Het leven is doorgegaan.
En dit keer voelt het goed.