De middag begon zoals bijna elke andere middag.
Een berichtje van haar over de kinderen. Een vraag over wat we ’s avonds zouden eten. Mijn antwoord. Haar antwoord. Praktisch, kort, vertrouwd.
We waren goed in dat soort communicatie.
“Kun jij straks de oudste ophalen?”
“Ja.”
“Melk meenemen?”
“Zal ik doen.”
We waren man en vrouw, maar overdag waren we vooral mama en papa. Twee mensen die samen een huishouden draaiende hielden, twee kinderen grootbrachten en elkaar ergens tussen de boterhammen, schooltassen en volle wasmanden probeerden terug te vinden.
Ik miste haar.
Dat wist ze waarschijnlijk wel.
Wat ze misschien minder goed begreep, was dat ik haar niet alleen miste als mijn vrouw. Ik miste het gevoel dat ze naar me keek en dacht: dat is mijn man. Die wil ik.
Mijn telefoon trilde opnieuw.
Ik keek vluchtig naar het scherm.
Een melding van Spicer.
Ik opende de app zonder er veel bij na te denken. Ik beantwoordde die vragen bijna dagelijks. Soms serieus, soms met een beetje fantasie, soms gewoon omdat het een klein momentje was waarop ik bewust met ons seksleven bezig was.
Haar antwoorden kwamen zelden.
Daarom verwachtte ik ook niets.
Tot ik haar naam zag staan.
Ik bleef even stil zitten.
Ze had geantwoord.
Ik las de vraag opnieuw.
Een simpele vraag over wat je aantrekkelijk vindt aan je partner.
Haar antwoord was niet lang.
Maar het was persoonlijk.
Ze schreef dat ze het aantrekkelijk vond wanneer ik haar plaagde. Wanneer ik zelfverzekerd was. En dat ze het eigenlijk fijn vond wanneer ik haar liet merken dat ik haar mooi vond.
Ik las het nog een keer.
En nog een keer.
Mijn eerste reactie was een glimlach.
Mijn tweede reactie was twijfel.
Heeft ze dit echt zelf ingevuld?
Ik wilde meteen reageren, maar hield me in.
Dat deed ik altijd wanneer er iets seksueels van haar kant kwam. Enthousiast zijn, maar niet té enthousiast. Niet meteen over haar heen vallen. Niet de indruk geven dat één klein signaal voor mij automatisch betekende dat ze nu ergens toe verplicht was.
Ik typte iets.
Wiste het.
Typte opnieuw.
Uiteindelijk stuurde ik:
“Kijk eens aan… mevrouw heeft eindelijk een vraag van Spicer beantwoord 😏”
Ik legde mijn telefoon neer.
Na ongeveer twintig seconden pakte ik hem weer op.
Geen antwoord.
Ik lachte zacht om mezelf.
Rustig.
Ik probeerde verder te werken.
Mijn telefoon trilde.
Haar antwoord:
“Moest jij niet werken? 😇”
Ik grijnsde.
Daar was ze weer.
Dat bekende plagerige toontje.
Ik typte:
“Ik werkte. Tot jij ineens interessante dingen begon te zeggen.”
Even bleef het stil.
Toen verscheen er:
“Interessant? Ik heb toch niks bijzonders gezegd?”
Ik keek naar het scherm.
Misschien had ze werkelijk geen idee.
Of misschien deed ze alsof.
“Nee hoor. Helemaal niks bijzonders. Ik ga gewoon graag met mijn vrouw flirten op dinsdagmiddag.”
Deze keer duurde het langer voordat er een antwoord kwam.
Toen:
“Met je vrouw flirten? Dat is lang geleden.”
Ik voelde iets in mijn borst.
Dat ene zinnetje.
Niet eens erotisch.
Maar eerlijk.
Ik typte geen grap terug.
“Ja. Dat vind ik ook.”
Aan de andere kant van de stad keek zij naar hetzelfde gesprek.
Ze had haar telefoon nog in haar hand.
Ze wist niet goed waarom ze dat laatste had gestuurd.
Eigenlijk had ze het antwoord al willen verwijderen voordat ze het verzond.
Maar het was waar.
Ze dacht terug aan vroeger.
Aan de tijd voordat er kinderen waren. Aan avonden waarop ze gewoon samen waren. Aan hoe gemakkelijk het toen soms was om elkaar aan te raken, te kussen, te plagen.
Niet omdat ze toen zoveel meer behoefte aan seks had.
Dat had ze eigenlijk nooit gehad.
Maar vroeger voelde ze zich nog vaker zijn vrouw.
De laatste jaren voelde ze zich vooral moeder.
Ze keek naar haar eigen antwoord.
“Met je vrouw flirten? Dat is lang geleden.”
Misschien had hij het verkeerd opgevat.
Misschien dacht hij nu dat ze meer wilde.
Dat maakte haar nerveus.
Maar tegelijkertijd…
Ze vond het eigenlijk wel fijn dat hij zo enthousiast reageerde.
Ze glimlachte.
En zonder er lang over na te denken, liep ze naar de dressing in de slaapkamer.
Ze bleef even tussen haar kleren staan.
Niet op zoek naar iets heel sexy.
Daar was ze nog niet aan toe.
Haar vingers gleden langs een paar blouses en jurken. Uiteindelijk pakte ze een blouse waarvan ze wist dat hij die mooi vond.
Ze hield hem even voor zich en keek naar haar spiegelbeeld.
Toen legde ze hem alvast klaar.
Nog voordat ze hem aantrok, pakte ze haar telefoon opnieuw.
Ze typte:
“Misschien moet je vanavond maar eens laten zien of je nog weet hoe dat moet.”
Ze staarde naar de tekst.
Haar hart klopte sneller.
Ze wilde hem bijna verwijderen.
In plaats daarvan drukte ze op verzenden.
Bij mij kwam het bericht binnen terwijl ik net mijn jas aantrok.
Ik las het.
Mijn glimlach verdween.
Niet omdat ik het niet leuk vond.
Integendeel.
Ik moest mezelf letterlijk even herpakken.
“Misschien moet je vanavond maar eens laten zien of je nog weet hoe dat moet.”
Ik keek naar de klok.
Nog ruim drie uur voordat ik thuis zou zijn.
Ik stopte mijn telefoon in mijn zak.
En voor het eerst in lange tijd keek ik uit naar thuiskomen.
Niet omdat het huishouden gedaan moest worden.
Niet omdat de kinderen naar bed moesten.
Maar omdat mijn vrouw me blijkbaar iets wilde laten voelen.
En dat ene kleine berichtje was misschien nog maar het begin.