De drie uur daarna leken langer te duren dan normaal.
Ik had mezelf voorgenomen om er niet te veel van te verwachten.
Dat was belangrijk.
Eén berichtje betekende niet dat ons hele seksleven plotseling veranderd was. Ik kende mijn vrouw. Ik wist hoe snel een moment van spontaniteit weer kon verdwijnen zodra de dagelijkse realiteit zich ermee bemoeide.
Dus ik probeerde gewoon mijn werk af te maken.
Dat lukte matig.
Af en toe keek ik naar mijn telefoon.
Geen nieuwe berichten.
En toch bleef dat ene zinnetje in mijn hoofd zitten.
Misschien moet je vanavond maar eens laten zien of je nog weet hoe dat moet.
Ik glimlachte er telkens opnieuw om.
Toen ik uiteindelijk naar huis reed, voelde ik een vreemde combinatie van spanning en voorzichtigheid.
Ik wilde niet thuiskomen als een man die iets kwam opeisen.
Ik wilde thuiskomen als een man die hoopte dat zijn vrouw hem nog steeds aantrekkelijk vond.
Bij het openen van de voordeur hoorde ik de kinderen.
Zoals altijd.
“Papa!”
Voetstappen.
Een verhaal over school.
Een ruzietje over speelgoed.
Een knuffel.
Een tas die ergens neergegooid werd.
Binnen een paar minuten was de spanning van de fietsrit verdwenen in de gebruikelijke chaos van een gezin met twee kinderen.
En eerlijk gezegd vond ik dat niet erg.
Dit was ons leven.
Dit was ook waarom het zo moeilijk was geworden.
Later, toen de kinderen eindelijk in bed lagen, liep ik terug naar beneden.
Mijn vrouw stond in de keuken.
Ze had haar rug naar me toe.
Ik bleef even in de opening staan.
Toen draaide ze zich om.
En ik zag het meteen.
De blouse.
De blouse die ze eerder in haar hoofd had klaargelegd.
Niet opvallend.
Niet overdreven.
Maar mooi.
En vooral: bewust gekozen.
Voor mij.
Ze zag mijn blik en bleef even stil staan.
“Wat?”
Ik glimlachte.
“Niks.”
Ze trok een wenkbrauw op.
“Je kijkt.”
“Mag dat niet?”
Een klein glimlachje verscheen op haar gezicht.
“Misschien.”
Ik liep naar haar toe.
Normaal zou ik haar een kus geven en vervolgens vragen wat er nog moest gebeuren.
Dit keer bleef ik voor haar staan.
“Je ziet er mooi uit.”
Ze keek even naar beneden.
“Dank je.”
Er zat iets onwennigs in haar stem.
Alsof ze niet gewend was om zo’n compliment van mij te krijgen zonder dat er meteen een praktische aanleiding voor was.
Ik wilde haar plagen.
Dat was mijn automatische reactie.
Maar ik hield me in.
Ik wilde dit moment niet kapotmaken.
Dus legde ik alleen mijn hand even op haar middel.
Heel rustig.
Ze keek naar mijn hand.
Toen naar mij.
En ze bleef staan.
Geen terugtrekken.
Geen grapje.
Alleen dat kleine beetje extra nabijheid.
“Was dit de verrassing?” vroeg ik.
Ze glimlachte.
“Misschien.”
“Je weet dat je me nu wel heel nieuwsgierig maakt.”
“Dat was een beetje de bedoeling.”
Ik moest lachen.
“Jij?”
Ze gaf me een klein duwtje tegen mijn borst.
“Niet zo verbaasd.”
“Ik ben niet verbaasd.”
“Je bent letterlijk aan het glimlachen alsof je de loterij hebt gewonnen.”
“Dat komt omdat mijn vrouw met me flirt.”
Ze keek me een paar seconden aan.
Toen zei ze zacht:
“Misschien wil ik dat wel weer eens proberen.”
Dat kwam harder binnen dan ze waarschijnlijk besefte.
Ik werd even stil.
Zij zag het.
“Wat?”
“Geen idee.”
Ik schudde mijn hoofd.
“Ik vind dit gewoon fijn.”
Ze glimlachte.
En toen deed ze iets wat misschien nog kleiner was dan alles wat ze die dag al had gedaan.
Ze kwam een stap dichterbij.
Legde haar hand tegen mijn borst.
En liet die daar liggen.
“Ik vind het ook fijn.”
We bleven zo staan.
Geen haast.
Geen verwachting.
Geen kinderen die iets van ons wilden.
Geen boodschappen.
Geen huishouden.
Alleen wij.
Na een tijdje liet ze haar hand zakken en draaide zich om.
“Kom.”
“Waarheen?”
“De zetel.”
Ik liep achter haar aan.
Ze ging zitten en schoof bewust dichter naar het midden.
Toen keek ze naar de plaats naast haar.
Een uitnodiging.
Ik ging zitten.
Onze benen raakten elkaar.
Ze pakte een dekentje, trok het over ons heen en leunde tegen me aan.
Ik wachtte.
Misschien was dit voor haar het moment.
Misschien dacht zij: we zitten toch samen?
En ergens was dat vroeger precies waar het misging.
Want voor haar betekende samen op de bank zitten intimiteit.
Voor mij was het vooral de hoop dat die intimiteit ooit zou veranderen in iets meer.
Maar deze keer gebeurde er iets anders.
Haar hand gleed onder het dekentje naar mijn hand.
Ze pakte hem vast.
Onze vingers verstrengelden zich.
Ik keek naar haar.
Zij keek naar de televisie.
Alsof het de normaalste zaak van de wereld was.
Ik glimlachte.
Misschien voelde zij niet hoe groot dit voor mij was.
Maar misschien hoefde dat ook niet.
Misschien was dit precies hoe het moest beginnen.
Niet met een grote verandering.
Niet met een perfecte avond.
Maar met een vrouw die, na jaren van vooral moeder en partner zijn, opnieuw voorzichtig probeerde te ontdekken hoe het voelde om mijn vrouw te zijn.